เงารักรัตติกาล

โดย: อติญา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 8 : 4 (2/2)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

                “ตื่นได้ซักทีสินะฉันดูดนมเธอจนจะกรามจะค้างแล้ว” จะเป็นใครไปได้ถ้าไม่ใช่กรินทร์ คนที่พูดจาส่อไปทางลามกกับเธอก็มีแต่เขาเพียงคนเดียวเท่านั้น

                “เอ่อ...”

                “ไปอาบน้ำเดียวพาไปเที่ยวข้างนอก” กรินทร์ดีดตัวเองขึ้นจากที่นอนนุ่มไปยืนทำหน้าหล่ออยู่ข้างเตียงก่อนที่จะยื่นมือใหญ่ของเขามาให้เธอจับ หญิงสาวก็ยอมทำตามอย่างว่าง่ายเพราะมันก็ยังดีกว่าให้เขามานั่งดุนั่งบ่น อดทนทำเฉยๆ ไปเดี๋ยวก็ผ่านพ้นไปได้อีกหนึ่งวัน

                ถ้าไม่นับเรื่องที่เขาชอบทำให้เธออับอายเพราะคำพูดหื่นห่ามกับชอบตักตวงเรื่องนั้นจนเธอเกือบรับไว้ไม่ไหวกรินทร์ก็ไม่ใช้คนที่เลวร้ายอะไรนัก แต่เขาไม่ชอบคนที่ขัดใจหญิงสาวจึงเรียนรู้ที่จะวางเฉยไม่โต้ตอบต่อปากต่อคำ แม้คนช่างพูดอย่างเธอจะทำยากหน่อยแต่เพื่อความสบายใจและความสงบสุขเล็กๆ ก็ยินดีจะทำ

                “จะไปยังไงคะจ๋าไม่มีชุดใส่เลย” เพราะตัวเองมีเพียงชุดนักเรียนเท่านั้นที่ติดกายมา เสื้อที่เธอใส่นอนอยู่นี่ก็เป็นเสื้อยืดตัวโตดูท่าแล้วก็คงเป็นของเขาอีกนั่นแหละ

                “ให้แก้ผ้าไปมั๊งเด็กโง่ หลับไม่รู้เรื่องจริงๆ เลยนะเราน่ะ รีบอาบน้ำแล้วออกมาแต่งตัวให้เวลาสิบห้านาที” เขาบีบจมูกโด่งรั้นของจ๊ะจ๋าแรงๆ อย่างจงใจแกล้งให้เธอเจ็บ ก็สีหน้ากับแววตาใสซื่อนั่นเริ่มทำให้เขาไม่อยากออกไปไหนอยากจะกดเธอลงบนเตียงให้นอนดิ้นพราดๆ แต่ถ้าฝืนทำเด็กสาวก็ยิ่งจะเจ็บ เอาไว้ค่ำๆ ค่อยจัดการม้วนเดียวจบก่อนส่งเข้านอนเลยจะดีกว่า

                จิณณพัตทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย เธอเคลื่อนกายอย่างระมัดระวังเข้าไปในห้องน้ำแม้เมื่อส่องกระจกบานกว้างแล้วจะพบว่าเนื้อตัวมีแต่ร่อยรอยช้ำจ้ำแดงแต่ก็ไม่รู้จะร้องขอให้เขาไม่ทำมันได้อย่างไร บางจุดในร่มผ้าอาจจะไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่อะไรนักแต่ไอ้รอยจ้ำที่คอขาวๆ ใครเห็นคงไม่ดีแน่ ดีหน่อยที่ผมเธอพอจะยาวประบ่าน่าจะใช้บดบังได้

                เด็กสาวอาบน้ำทำความสะอาดร่างกายให้ไวเท่าที่สังขารจะเอื้อตอนนี้มันไม่ได้เจ็บมากแค่แสบๆ เวลาที่โดนน้ำกับเจ็บแปลบๆ เมื่อเวลาเดินเร็วๆ แต่มันก็ยังพอจะทนไหว เมื่อพันกายด้วยผ้าเช็ดตัวผืนนุ่มหนาและมีผ้าผืนเล็กอีกผืนที่ใช้ซับผมจนแห้งหมาดดีแล้วพาดทับมาบนบ่าที่เปล่าเปลือย

                “มาเลือกดูว่าจะใส่ชุดไหน”

     กรินทร์ยืนเปลือยท่อนบนโดยสวมกางเกงขาสั้นแค่เข่าสีกากีสบายๆ มืออีกข้างใช้ผ้าขยี้ลงไปบนกลุ่มผมนุ่มหนาที่เปียกน้ำ ส่วนอีกข้างยื่นถุงหลายต่อหลายใบมาวางบนเตียงให้เธอ เมื่อเขาหันหลังเดินไปหาถุงเสื้อผ้าอีกกองย่อมๆ ที่ระเกะระกะอยู่บนเตียง สาวน้อยที่ไม่เคยอยู่ใกล้ชายใดถึงขนาดนี้ก็เผลอมองตามแล้วใจเต้นแรงพลางอดคิดไม่ได้ว่ามันจะดีแค่ไหนถ้าตัวเองมีสัมพันธ์กับชายที่รักไม่ใช่ผู้มีพระคุณเช่นกรินทร์

                ในถุงเสื้อผ้าหลายต่อหลายถุงนั้นล้วนเป็นชุดอย่างดีมียี่ห้อซึ่งเด็กสาวไม่เคยได้สัมผัสมันเลยสักครั้ง เสื้อผ้ามากมายหลากหลายแบบทั้งเดรส เสื้อยืด กางเกงขาสั้น ชุดนอนกระโปรงน่ารักๆ แถมยังมีชุดชั้นในที่เป็นขนาดของเธอพอดิบพอดี แม้ใจจริงจ๊ะจ๋าอยากจะลองสวมใส่มันทีละชุดตามประสาคนไม่เคยมีแต่ก็ไม่อาจจะทำได้เพราะเกรงใจหากคุณกรินทร์จะต้องมาเสียเวลารอ

                “เอ่อ จ๋าจะได้เล่นน้ำทะเลไหมคะ” ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจเอ่ยถามเขาเพื่อใช้ประกอบการตัดสินใจเลือกใส่ชุด

                “ถ้าอยากเล่นฉันก็จะพาไป”

                ได้ยินดังนั้นหญิงสาวก็คว้ากางเกงยีนขาสั้นธรรมดาพร้อมกับเสื้อยืดลายการ์ตูนสีฟ้าสดใสขึ้นมาและเดินหายเข้าไปในห้องน้ำก่อนจะกลับออกมาอีกครั้งอย่างว่องไวพร้อมสีหน้าซึ่งกรินทร์มองแว๊บเดียวก็รู้ว่ายัยเด็กนี่กำลังดีใจที่จะได้ไปเล่นน้ำทะเล

                “ทาครีมก่อน” แม้เด็กสาวจะมีสีผิวไม่ขาวผ่อง แต่ความนวลเนียนละเอียดมีของผิวสีน้ำผึ้งอาจจะหมองลงไปเพราะแดดเผาทำร้ายเข้า กรินทร์ไม่อยากให้ของๆ เขามีริ้วรอยหม่นหมองไม่น่ามองเลยยื่นหลอดครีมกันแดดของตัวเองส่งให้ และแน่เสียยิ่งกว่าแน่จิณณพัตรับมาอย่างไม่รีรอก่อนจะบีบครีมลงบนมือเล็กแล้วไล่ทาไปทั่วเรียวแขนเรียวขาของตัวเอง

                “ฉันรอข้างนอกนะ” เมื่อภาพตรงหน้าพาให้ใจสั่นเป็นครั้งที่สองของวันนี้ชายหนุ่มจึงเลี่ยงที่จะออกไปรอเธอที่ด้านนอกแทนที่จะมายืนมองภาพเธอโลมไล้ครีมกันแดดไปทั่วร่างกายแบบนั้น ขนาดไม่แก้ผ้าเขายังหายใจไม่ทั่วท้องขนาดนี้จิณณพัตนี่ก็ยั่วให้เขาอารมณ์พุ่งพล่านได้ง่ายดายเสียเหลือเกิน

                “เรียบร้อยแล้วค่ะ” หญิงสาวเดินตามหลังเขาออกมาภายในเวลาไม่ถึงห้านาที เธอเดินออกมาตัวเปล่าทำให้กรินทร์อดที่จะสงสัยไม่ได้

                “แล้วโทรศัพท์ที่ฉันซื้อให้เธอล่าจ๊ะจ๋า” ก็เขาไม่เห็นเธอถือเจ้าสมาร์ทโฟนเครื่องบางออกมา ปกติผู้หญิงทั่วไปเห่อกล้องชอบถ่ายรูปอัปขึ้นโลกโซเชียลจะตายแล้วทำไมเด็กคนนี้ไม่ยักนำมันมาใช้ถ่ายรูปบ้าง

                “มันแพงจ๋ากลัวหาย อีกอย่างจ๋าก็ใช้ไม่เป็นค่ะ” คำตอบที่ตรงไปตรงมาทำเอาหนุ่มหน้าหล่อถึงกับหน้าเหวอ ขนาดเขาเป็นคนจัดการชาร์จแบตเตอรี่ไว้ให้เธอทั้งคืนเพราะหวังดียัยขี้ก้างนี้ก็ไม่เห็นจะตื่นเต้นอะไร

                “ไปหยิบมามันอยู่บนโต๊ะหัวเตียง” เขาสั่งและแน่นอนว่าเธอต้องทำอย่างว่าง่าย คราวนี้หญิงสาวหายไปสักพักก่อนจะกลับมาพร้อมโทรศัพท์และกระเป๋าผ้าใบเล็กน่ารักในมือ

                “จ๋าเอาใส่ไว้ในนี้นะคะ กลัวไปลืมวางไว้ตรงไหน” เด็กสาวชูกระเป๋าผ้าหูหิ้วที่มีซิปปิดด้านบนให้เขาดูก่อนจะหย่อนเจ้ามือถือเจ้าปัญหาลงไป กระเป๋าใบนี้ปกติจิณณพัตจะใช้ใส่พวกกระเป๋าสตางค์กับเครื่องเขียนเวลาที่ต้องย้ายไปเรียนนอกห้องเรียน เอาของทุกอย่างใส่กระเป๋าใบเดียวมันไม่ต้องหิ้วพะรุงพะรังมือดี

                “ตามใจก็มันมือถือเธอนี่” แม้ปากจะพูดแบบไม่ใส่ใจแต่มือหนากลับคว้ามือบางข้างที่ว่างไปกุมเอาไว้หน้าตาเฉย มัวแต่เดินกลับไปกลับมานี่มันปาไปจะเก้าโมงเช้าคนที่เคยทานอาหารตรงเวลาก็ชักจะมีอาการหิวจนจะพาลหงุดหงิดเอาได้

 

                “โจ๊กทุกอย่างไข่สองกับต้มเลือดหมูชุดนึงครับ แล้วเธอจะกินอะไรจ๊ะจ๋า” กรินทร์พาจิณณพัตมานั่งในร้านขายโจ๊กเจ้าดังของเมืองหัวหินจัดการสั่งเมนูของตัวเองก่อนแล้วจึงถามเธอที่ยังมัวกวาดสายตามองเมนูอยู่

                “ขอเกาเหลาเลือดหมูเหมือนกันค่ะ” เพราะกลิ่นน้ำซุปกับกระเทียมเจียวนั้นหอมยั่วยวนเด็กสาวที่เมื่อวานทานข้าวได้ไม่กี่ค่ำก็ชักจะเกิดอาการหิวขึ้นมาเสียแล้ว

                 “เครื่องดื่มขอกาแฟร้อนกับนมสดร้อนแล้วก็น้ำเปล่าไม่เอาน้ำแข็งครับ” เพราะกลัวคนตรงหน้ายังมีอาการไข้กรินทร์จึงไม่อยากให้เธอทานน้ำแข็งในตอนนี้ นมอุ่นๆ กับน้ำเปล่านี่แหละน่าจะดีที่สุดสำหรับจิณณพัต

                “กินข้าวอิ่มแล้วดื่มนมนี่ให้หมดด้วยนะกระดูกจะเสียบเนื้อฉันทะลุอยู่แล้ว” เมื่อเห็นสีหน้างวยงงของคนตัวเล็กยามที่เขาเลื่อนแก้วนมอุ่นๆ ไปไว้ตรงหน้าเขาเลยแกล้งหยอกเข้าให้ เวลาที่เธอเขินมันก็ดูน่าเอ็นดูดีไม่ใช่น้อยมองๆ ไปมันก็เพลินตาเพราะจริตจก้านของจ๊ะจ๋าช่างแตกต่างจากผู้หญิงรุ่นราวคราวเดียวกับเขาเสียเหลือเกิน

                กรินทร์เคยชินแต่สาวนักศึกษาในเสื้อผ้ารัดติ้วแถมพวกเธอยังโบกหน้ากันหนาเป็นนิ้วๆ จนไม่เห็นความงามตามธรรมชาติหรือริ้วแดงของเลือดฝาดยามเขินอายเหมือนเด็กสาวตรงหน้าเขา ที่แน่ๆ บทรักที่แสนไร้เดียงสามันช่างเร้าอารมณ์ชวนให้ติดใจยิ่งนัก เด็กสาวที่เขินอายแถมตอบสนองอย่างไร้เดียงสาพาเอาม้าหนุ่มคึกคักที่เจนสังเวียนรักมาพอสมควรถึงกับติดใจแทบจะไปไหนไม่รอดเลยจริงๆ

                มื้อเช้าเรียบง่ายผ่านไปอย่างเงียบเชียบกรินทร์นั่งกินข้าวไปมองหน้าเด็กสาวไปช่วยให้เจริญอาหารขึ้นมาไม่น้อย กิริยามารยาทของจิณณพัตเรียบร้อยแต่ไม่ใช่เรียบร้อยแบบอืดอาดยืดยาดไม่ทันคนไม่ทันกิน น่าจะเรียกได้ว่าเด็กสาวรู้กาลเทศะมากกว่า สมแล้วที่คุณย่าของเขาอบรมเธอมาตั้งแต่เล็กแต่น้อยด้วยตัวของท่านเอง

     ขนาดมารดาของเขาที่เป็นชาวอังกฤษแท้ๆ ที่ไม่เข้าใจถ่องแท้ถึงวัฒนธรรมไทยยังเคยชมเด็กสาวตรงหน้าให้เขาฟังอยู่บ่อยๆ ยิ่งพอจ๊ะจ๋าโตพอที่จะช่วยดูแลคุณย่าในยามที่คุณแม่และคุณพ่อเดินไปทำงานที่ต่างจังหวัดหรือต่างประเทศท่านก็ค่อยเบาใจไม่เป็นห่วงอะไรมาก ตัวเขาก็ได้แต่พาคุณย่าออกไปข้างนอก ไม่ก็กลับบ้านมาทานข้าว เดินเล่นชมสวนเป็นเพื่อน ครั้นจะให้ไปบีบนวดคอยพะเน้าพะนอกรินทร์ก็ไม่ค่อยถนัดจริงๆ

     “อร่อยไหม” เขารอจนเด็กสาวกลืนน้ำนมสีขาวลงคอไปจนหมดแก้วแล้วจึ่งเอ่ยถาม แม้เธอไม่พูดเขาก็รู้ว่าจิณณพัตนั้นกำลังมีความสุขเพียงใด ประกายตาระยิบระยับนั้นฟ้องออกมาทุกอย่างเพราะเธอรู้สึกอย่างไรก็มักจะแสดงออกมาทางนัยน์ตาคู่สวยเสมอ มันจะขุ่นเขียวยามที่ถูกเขาขู่หรือบังคับ มันจะทอประกายระยับยามเธอมีความสุข และมันจะฉ่ำปรือเวลาเธอมีแรงปรารถนา

“อร่อยค่ะ ถ้าคุณท่านกับป้าได้มาด้วยก็คงจะดี” หญิงสาวหลุดปากออกมาเพราะเมื่อยามตนเองมีความสุขก็มักจะอยากให้คนที่รักได้รับความสุขนั้นไปด้วย

“เอาไว้กลับไปถามคุณย่าดูสิถ้าท่านอยากมาฉันจะพามาเอง”


+++++++++++++


#

เงารักรััตติกาลวางจำหน่ายแล้วในรูปแบบ E-Bookนะคะ

#


ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักสำหรับการติดตามและการสนับสนุน

ฝากผลงาน E-Book เรื่องที่วางจำหน่ายแล้วไว้ในอ้อมใจด้วยนะคะ

 #

 

 

#

 E - Book MEB Market  <<<CLICK

 

#

E - Book OokBee  <<<CLICK

 

#

E - Book Naiin <<<CLICK

 

#

E - Book Hytexts <<<CLICK

 

 #

E - Book se-ed

 

#

E - Book ebooks.in.th

 

อยากเม้าท์กับติญา <<<CLICK

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณสำหรับกำลังใจและแรงสนับสนุนนะคะ"

อติญา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha