เงารักรัตติกาล

โดย: อติญา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 9 : 5 (1/2)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

     แดดยามสายค่อนข้างจะแรงไปสักหน่อยกรินทร์จึงเปลี่ยนแผนจากการพาคนตัวเล็กไปเล่นน้ำทะเลไปเดินห้างหาหนังดูสักเรื่องฆ่าเวลา และก่อนจะเดินไปถึงโรงหนังสายตาคู่คมของชายหนุ่มก็ไปสะดุดเข้ากับบางอย่างบริเวณร้านขายเครื่องประดับ

     “เลือกมาเส้นนึงเดี๋ยวจะซื้อให้” มือหนาชี้ไปยังบรรดาสร้อยมากมายที่ส่องประกายวับวาวอยู่ในตู้ บรรดาสร้อยเส้นเล็กๆ นั้นมีจี้เพชรรูปร่างต่างๆ กันกำลังอวดรัศมีเปล่งประกายสะท้อนแสงไฟวิบวับจนเด็กสาวชักจะลายตา

     “จ๋าไม่เอามันแพง” คนตัวเล็กพูดแค่นั้นก่อนจะจับจูงมือเขาเดินไวๆ ออกมาจากร้าน พอคิดว่าไกลจากร้านขายเครื่องประดับมาสักพักหญิงสาวจึงหยุดเดิน

     “ไม่เอาก็บอกดีๆ ไม่ใช่เดินหนีออกมาจากร้านแบบนี้มันเสียมารยาท”

     “บอกดีๆ คุณก็ไม่ฟังจ๋าหรอกค่ะ จ๋ารู้” ฟังเสียงเล็กร้องบอกกรินทร์ก็แทบหลุดขำ มันก็จริงอย่างที่เธอว่าถึงแม้จะห้ามคนอย่างเขามีหรือจะฟัง

     “ก็แค่อยากให้รางวัลเด็กดีที่ขย่มจน... แตก” เขาพูดเบาๆ ใส่ใบหูเล็กก่อนจะจับจูงเธอไปยังทิศทางของที่ตั้งโรงหนัง เลือกเรื่องที่ตัวเองอยากดูแม้จะต้องรออีกเกือบครึ่งชั่วโมงเมื่อถึงเวลาหนังฉายก็ซื้อทั้งป๊อปคอร์นและน้ำอัดลมชุดใหญ่เผื่อให้คนตัวเล็กใช้เคี้ยวเพลินๆ

 

     ภาพบนจอเป็นหนังแอ็คชั่นที่ยิงกันจนเลือดสาดแม้ไม่ใช่หนังแบบที่ตัวเองชอบแต่จิณณพัตก็พอจะดูได้ ดูไปหยิบป๊อบคอร์นในถังกินไปก็เพลินดี ส่วนคนข้างๆ คงจะสนุกกับหนังมากเพราะไม่เห็นเขาจะยื่นมือมาหยิบขนมหรือน้ำดื่มเลย

     เมื่อใจคิดสงสัยว่าเขาจะอยากกินบ้างไหมมือเล็กจึงยื่นถังบรรจุป๊อปคอร์นไปให้ชายหนุ่ม ซึ่งเขาหันมามองตาเธอเล็กน้อยในความมืดก่อนจะใช้มือล้วงลงไปในถังแล้วหยิบมันขึ้นมากินบ้าง เธอหยิบ เขาหยิบ เขาหยิบ เธอหยิบ จนหนังเกือบจะจบเรื่องป๊อปคอร์นถังโตก็เหลือเพียงแต่ความว่างเปล่า

     “หิวข้าวไหม” กว่าจะออกจากโรงหนังมาก็กินเวลาไปช่วงบ่ายกรินทร์จึงเอ่ยถามผู้หญิงตัวบางผอมเก้งก้างข้างๆ ก่อนเพราะรู้ว่าเธอจะต้องขอไปทะเลแล้วพอได้เล่นก็คงไม่อยากจะกินข้าวกินปลาแน่นอน

     “ไม่หิวค่ะข้าวโพดเต็มท้องจ๋าเลย” เธอยิ้มพลางชูถังป๊อบคอร์นที่ทำจากพลาสติกเนื้อดีให้เขาดู

     “หมดแล้วก็เอาไปทิ้งก่อนจะได้ไปเล่นน้ำกัน”

     “ไม่ทิ้งค่ะจ๋าจะเก็บไปใส่ของมันน่ารักดี” เด็กสาวยิ้มหวานอีกครั้งให้กับเจ้ากระป๋องลายการ์ตูนในมือ ในเมื่อเธอยากได้มันจริงๆ เขาก็จะไม่ห้ามอะไร ปล่อยให้เธอหิ้วมันไปขึ้นรถแล้วเขาก็ขับมุ่งหน้าพาเธอกลับไปยังโรงแรมที่พักก่อน ทะเลที่จะพาเธอไปเล่นก็คือหาดหน้าโรงแรมนี่แหละ มันมีความเป็นส่วนตัวสูงและค่อนข้างจะปลอดภัย

 

     กว่าครึ่งชั่วโมงแล้วที่กรินทร์นั่งเอนกายจิบเครื่องดื่มมองดูคนตัวเล็กนั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนชายหาด ไหนว่าอยากเล่นน้ำนักหนาแล้วทำไมจิณณพัตถึงมัวแต่นั่งให้เกลียวคลื่นซัดเรียวขากับก่อกองทรายเล็กๆ ของเธออยู่ตั้งนานสองนาน เมื่อคิดได้ว่าเขาเองก็น่าจะหาอะไรทำสนุกๆ ชายหนุ่มจึงยืดตัวขึ้นอย่างเกียจคร้านพลางถอดเสื้อยืดที่ตัวเองสวมกองไว้บนเก้าอี้เดินตรงไปหาเด็กสาวที่นั่งเล่นโดยไม่รู้ชะตาตัวเอง

     “ว๊าย!” หญิงสาวหวีดร้องเมื่ออยู่ดีๆ ใครก็ไม่รู้มาอุ้มเธอขึ้นพาเดินดุ่มๆ ลงน้ำ

     “เฮ้ไม่ดิ้นดิ ไหนว่าอยากเล่นน้ำแล้วทำไมถึงเปียกอยู่แค่ครึ่งตัวแบบนี้กันฮะเรา” กรินทร์ยังเดินอุ้มคนตัวเล็กแบบไม่สนใจอะไรนัก อยากจะเดินพาเธอลงไปลึกๆ แล้วโยนลงน้ำเพราะพอรู้ว่าเป็นเขาจ๊ะจ๋าก็ยิ่งใช้สองมือรัดรอบคอเขาเสียแน่น แถมขายาวๆ ยังกระหวัดรัดอยู่ที่รอบเอวหนาเสียอีก

     “ยั่วกันหรือไง” เขาถามเสียงสั่นๆ เพราะยิ่งเธอดิ้นอะไรต่อมิอะไรมันก็ถูไถกันอยู่ใต้น้ำ

     “อย่าปล่อยนะคะจ๋าว่ายน้ำไม่เป็น”

     “ก็เห็นว่าอยากเล่นน้ำทะเลที่ไหนได้ว่ายน้ำไม่เป็นซะอย่างงั้นนะเรา” ขาแข็งแรงของเขาหยุดก้าวเดินไปเรียบร้อยแล้วตั้งแต่ได้ยินคนที่เกาะกระเตงเป็นลูกลิงนั้นว่ายน้ำไม่เป็น

     “จ๋าอยากเล่นน้ำไม่ได้อยากว่ายน้ำค่ะ แล้วจ๋าก็กำลังเล่นน้ำของจ๋าอยู่ดีๆ คุณกรินทร์ก็พาเดินลงมาในทะเลเฉยเลย”

     “โอ๊ย!” เจ้าของริมฝีปากช่างจ้อร้องลั่นเมื่ออยู่ดีๆ เขาก็กัดลงมาที่กลีบปากอิ่มของเธอแรงๆ และกรินทร์ก็ยอมให้ยัยตัวแสบร้องได้แค่นั้นเพราะเสียงทั้งหมดของหญิงสาวถูกเขาดูดกลืนเข้าไปในริมฝีปากของตัวเอง หน้าอกตูมเต่งตื่นตัวรับสัมผัสเพราะมันเห็นได้ชัดเลยว่าตุ่มไตที่ปลายยอดนั้นแข็งขันดันเนื้อผ้าออกมาชัดเจน

     ยิ่งเห็นสัญญาณตอบรับที่ดีของเด็กสาวกรินทร์ยิ่งได้ใจตะโบมจูบบดขยี้เสียจนน้ำลายใสๆ ของหญิงสาวไหลย้อยลงมาถึงปลายคาง ภาพของกลีบปากที่บวมช้ำเผยออ้าทำเอาเส้นกั้นอารมณ์ดิบที่เขากางขวางสกัดอารมณ์ตัวเองไว้ทั้งวันถึงกับขาดผึง ร่างสูงใหญ่ของหนุ่มลูกครึ่งหมุนกายเดินกลับขึ้นฝั่งพาเธออุ้มกระเตงไปทั้งแบบนั้นโดยไม่สนใจสายตาของใครต่อใครที่มองมาเลยแม้แต่น้อย

 

                ทุกจังหวะก้าวย่างที่มั่นคงทำให้หญิงสาวที่กระหวัดขาอยู่รอบเอวหนาสัมผัสได้ว่ามีบางอย่างกะลังดุนดันอยู่ที่จุดนั้นของเธอ นี่ขนาดจิณณพัตสวมใส่กางเกนยีนผ้าค่อนข้างหนาความร้อนแรงของเขายังทะลุผ่านเนื้อผ้ามาถึงเธอจนได้

                “ถอดเสื้อผ้าเร็วๆ เลยเด็กดี” เขาร้องสั่งเมื่อวางร่างของหญิงสาวลงบนพื้นห้องน้ำ กรินทร์รีบสลัดกางเกงขาสั้นและกางเกงชั้นในออกจากร่างส่งผลให้แก่นกานผงาดดีดผึงออกมาจากการถูกรัดกุมในทันที แม้มือเล็กจะรีบแล้วแต่ก็ยังไม่ทันใจเขาขณะที่เธอกำลังถอดเสื้อผ้าท่อนบนเขาเลยคุกเข่าจัดการกับกางเกงท่อนล่างปลดกระดุมรูดซิปได้เขาก็รูดมันลงมาทั้งกางเกงนอกกางเกงใน

                “เปิดน้ำทีจ๊ะจ๋า” เขาร้องสั่งอีกครั้งพร้อมๆ กับกลืนน้ำลายข้นเหนียวทั้งเด็กสาวและตัวเขาแช่น้ำทะเลกันจนเค็มไปทั่วร่างถ้าจะละเลงลิ้นคงจะต้องดิ้นเพราะความเค็มจากน้ำทะเล เขาจัดการขยับกายเข้าไปให้สายน้ำฝักบัวรดร่างตัวเองก่อนโดยเฉพาะส่วนนั้นมือใหญ่รูดรั้งมันเร็วๆ แม่ตัวดีจะได้กินอร่อย จากนั้นก็รั้งร่างจ๊ะจ๋ามาอยู่ใต้สายน้ำจนเปียกไม่ต่างจากเขา

                แม่ตัวเล็กก็รู้งานเธอมองหน้าเขาก่อนจะเอื้อมมือไปกดสบู่เหลวมาลูบไล้กายบอบบางของตัวเองบ้างอย่างน้อยถ้าร่างกายของเธอสะอาดก็น่าจะทำให้เขาพึงพอใจ สมองน้อยๆ ของจิณณพัตพึงระลึกไว้ตลอดว่าร่างกายนี้มีหน้าที่ให้ความสุขกับคนตรงหน้าจนกว่าเขาจะเดินทางไปศึกษาต่อ เธอจึงไม่ควรทำให้เขาหงุดหงิดจนเปลี่ยนใจไม่ไปเรียน

                “ถูสบู่ให้บ้างสิจ๋า” น้ำเสียงเปี่ยมอารมณ์ช่างแสนออดอ้อน หญิงสาวจึงค่อยๆ บีบสบู่เหลวลงบนฝ่ามืออีกครั้งใช้สองมือถูกันเบาๆ จนเนื้อครีมกลายเป็นฟองแล้วเอามือน้อยไปลูบไล้ที่หน้าอกแน่นๆ รวมถึงท่อนแขนที่มีแต่กล้ามของเขาช้าๆ

                “ต่ำลงไปอีกหน่อยคนเก่ง” คราวนี้มือบางถึงกับชะงักกำคำสั่งก็เธอวนไล้มือไปมาอยู่ที่หน้าท้องเป็นลอนนั้นอยู่นานสองนานต่ำกว่านี้คืออาวุธร้ายที่ยามมันจุ่มจ้วงเข้าร่างก็ทำเธอร้องครางไม่เป็นภาษา

                “จ๋าทำไม่เป็นค่ะ” ดวงตาคู่หวานช้อนขึ้นมองหน้าคมเข้มของเขา เธอรู้ว่ากรินทร์ไม่ต้องการแค่อาบน้ำแน่นอนแต่เพราะตัวเองก็ไม่รู้ว่าจะทำแบบไหนเลยตัดสินใจบอกไปด้วยกลัวชายหนุ่มจะหงุดหงิด

                “ใช้มือเธอกุมมันแล้วขยับรูดช้าๆ ค่อยๆ ก่อนนะจ๊ะจ๋า” นักเรียนหัวไวทำตามอย่างว่าง่ายความนุ่มลื่นของฟองสบู่ทำให้เธอรูดรั้งแกนกายของเขาได้สะดวกยิ่งขึ้น มือเล็กเพียงมือเดียวไม่อาจจะกอบกุมมันได้รอบหญิงสาวจึงนั่งคุกเข้าตั้งหลักแล้วใช้สองมือช่วยกันขยับจนได้ยินเสียงคราง

                “ซี๊ดด” เป็นกรินทร์ที่จับรั้งบ่าเล็กให้ลุกขึ้นยืนแล้วจัดการล้างฟองสบู่ออกจากร่างตัวเองและหญิงสาวจนมันสะอาดหมดจด เมื่อแน่ใจว่าไม่เหลือคราบฟองตกค้างคนตัวโตก็เคลื่อนกายย้ายไปนั่งอยู่ขอบอ่างอาบน้ำโชว์แท่งร้อนกำยำหน้าตาเฉย

                “มาทำต่อจากเมื่อกี้นะ” จิณณพัตเดินตามไปทรุดกายที่หว่างขาเขาดั่งคนไร้สติ สมองเล็กๆ มักจะว่างเปล่าขาวโพลนเสมอในยามที่เห็นกายของกรินทร์เปลือยเปล่า มันน่าตีตัวเองเสียจริงที่ยอมทำตามคำสั่งเขาอย่างว่าง่ายไร้ข้อโต้แย้งแบบนี้

                มือน้อยคว้าหมับที่แกนร้อนรูดรั้งมันเบาๆ ไปมา ยิ่งหูได้ยินเขาสูดปากซี๊ดซ๊าดเธอก็เหมือนได้ใจรูดมันหนักมือขึ้นจนร่องรูตรงกลางนั้นมีน้ำใสๆ ไหลซึม

                “ค่อยๆ เลีย แล้วก็ดูดเบาๆ ได้แล้วจ๋า” มือหนากดศีรษะเล็กเบาๆ ให้เข้ามาใกล้หญิงสาวมองหน้าเขาอย่างสงสัยก่อนจะกลั้นใจใช้ลิ้นแลบเลียมันเบาๆ เจ้าอาวุธร้ายเหมือนจะรับรู้สัมผัสของเธอมันดีดตัวผงกหัวหงึกหงักทักทายทำให้หญิงสาวจูบเบาๆ ลงไปบนส่วนปลายที่แดงก่ำนั้นก่อนจะอ้าปากเล็กๆ อมครอบมันจมหายไปได้หน่อยหนึ่ง

                หญิงสาวเลาะเล็มดูดดุนเบาๆ พร้อมกับขวับมือขึ้นลงเป็นจังหวะ เสียงดังจ๊วบจ๊าบหยาบคายเรียกให้ร่องรักสีสวยขับของเหลวเหนียวใสจนมันไหลย้อยออกมาตามเรียวขา เด็กสาวทั้งดูด ทั้งอม ทั้งเลียจนกรินทร์เกร็งหน้าท้องเพราะความกระสัน

     “พะ พอก่อน” และก่อนที่เขาจะถึงจุดแตกดับชายหนุ่มก็ร้องให้หญิงสาวหยุดขยับการเคลื่อนไหว เขารีบอุ้มร่างเล็กไปนั่งห้อยขาอยู่ตรงอ่างล้างหน้าก่อนจะแทรกกายเข้าหาหว่างขาของเธอบ้าง

     “เธอกินฉันแล้ว คราวนี้ตาฉันกินเธอบ้าง”

                จากนั้นกรินทร์ก็ตั้งหน้าตั้งตาจับคนตัวเล็กกินอย่างตะกละตะกราม ไม่มีพื้นที่ไหนในห้องที่เขาไม่พาเธอไปวาดลีลารัก ไม่ว่าจะห้องน้ำ บนเตียงนุ่มหรือแม้แต่โซฟายันพื้นหน้าทีวี กรินทร์จัดการกวาดเรียบเสียทุกมุมทุกซอก ร่างเล็กแม้จะอ่อนแรงลงไปมากแต่หญิงสาวก็กัดฟันสูไม่รู้ว่าเพราะเธอเองก็ชอบสัมผัสของเขาหรือไรจึงคล้อยตามได้มากมายขนาดนี้


+++++++++++++


#

เงารักรััตติกาลวางจำหน่ายแล้วในรูปแบบ E-Bookนะคะ

#


ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักสำหรับการติดตามและการสนับสนุน

ฝากผลงาน E-Book เรื่องที่วางจำหน่ายแล้วไว้ในอ้อมใจด้วยนะคะ

 #

 

 

#

 E - Book MEB Market  <<<CLICK

 

#

E - Book OokBee  <<<CLICK

 

#

E - Book Naiin <<<CLICK

 

#

E - Book Hytexts <<<CLICK

 

 #

E - Book se-ed

 

#

E - Book ebooks.in.th

 

อยากเม้าท์กับติญา <<<CLICK

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณนักอ่านทุกท่านสำหรับกำลังใจและแรงสนับสนุนนะคะ"

อติญา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha