เพียงเงาปรารถนา

โดย: กัลวาร์/คีรีรมย์



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 11 : รักลวงบ่วงปรารถนา (๒)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เช้าวันนี้ก็เป็นอีกวันที่ดวงตาคู่สวยของปรารถนาบวมช้ำ ซึ่งสาเหตุก็มาจากการนอนร้องไห้อีกเช่นเคย โชคดีอาการแพ้ท้องไม่ค่อยรุนแรงร่างกายจึงพอทรงตัวได้ เธอหยิบแว่นกันแดดสวมปกปิดดวงตา แล้วเดินทางไปทำงานลำพัง หลังจากอิสรุตน์โทรศัพท์มาบอกว่าต้องเข้าห้องผ่าตัดด่วน หญิงสาวสแกนลายนิ้วมือสายเกือบชั่วโมง เพราะการจราจรยามเช้าค่อนข้างติดขัด

ปรารถนาคิดว่าสดายุคงโกรธเรื่องที่เธอออกไปกับอิสรุตน์เมื่อคืน หนำซ้ำยังประกาศแต่งงานต่อหน้าเขาอีกต่างหาก แต่เธอก็ไม่คิดสนใจ เขาจะได้รู้ว่าเธอไม่ใช่ของตายที่ยอมทนให้เขาเหยียบย่ำร่างกายและหัวใจอีกต่อไป แม้หนทางข้างหน้ามันจะเต็มไปด้วยเปลวไฟร้อนแรงที่พร้อมแผดเผาร่างกายให้เป็นจุณก็จะลองเล่นกับมันให้ถึงที่สุด เธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึกแล้วผลักประตูเข้าไป

“นายอิสรุตน์คงปรนเปรอให้เธอจนหมดเรี่ยวแรงสินะ ถึงได้มาทำงานเอาป่านนี้ ลีลารักของหมอศัลยกรรมเป็นไงบ้าง มันเร่าร้อนถึงใจหรือว่าจืดชืดเหมือนหน้าตาของมัน”

ปรารถนาสะอึกกับวาจาหยาบคายของเขา เธอปรายตามองร่างใหญ่ที่นั่งเอนกายอยู่บนโซฟามุมห้อง ตั้งใจแน่วแน่แล้วว่าจะไม่ยอมเป็นเบี้ยล่างของเขาอีก “กิจกรรมบนเตียงเป็นเรื่องส่วนตัวของคนสองคนค่ะ ฉันขอสงวนสิทธิ์ในการตอบคำถามของคุณ”

“หายไปกับผู้ชายแค่วันเดียวปากเก่งขึ้นเยอะนี่ เธออยากให้มัทนาวีกลายเป็นนางบำเรอของฉันอีกคนใช่ไหม ถึงไม่ยอมเชื่อฟังคำสั่งของฉันเลย” สดายุเค้นเสียงลอดไรฟัน อารมณ์เริ่มคุกรุ่นกับคำตอบยั่วโมโหของเธอ

“แล้วมันต่างกันตรงไหนกับการที่ฉันยอมหรือไม่ยอมทำตามคำสั่งของคุณ ฉันไม่มีวันเชื่อคำพูดของคุณอีกแล้ว คุณมันคนโกหก จอมลวงโลก ไม่มีเคยมีความจริงใจกับใคร และคุณก็จะไม่ได้ความเชื่อใจจากใครตอบด้วย”

ปรารถนาเอ่ยท้าทายเสียงหนักแน่น แต่สดายุกลับไม่สนใจ อยากพูดอยากทำอะไรปล่อยให้เธอทำไป เมื่อจุดประสงค์ของเขาคือการลงโทษคนทำผิดอย่างเธอเท่านั้น

“มานี่” เขาเอ่ยสั่งเสียงเฉียบ

“ไม่! ฉันไม่ไปเด็ดขาด” เธอปฏิเสธเสียงแข็ง แค่เห็นแววตาวาวโรจน์ของเขาก็เกิดอาการเสียวสันหลังวาบ

“อย่าดื้อกับฉันปรารถนา ฉันไม่ชอบ”

“ไม่ชอบแล้วคุณมายุ่งกับฉันทำไมอีกคะ” ปรารถนาบอกอย่างไม่ไยดี ใบหน้าคมกระตุกยิ้มมุมปาก ก่อนจะลุกเดินไปล็อกประตูห้องทำงาน แล้วกลับมานั่งลงที่เดิม

“ฉันมีคลิปชุดสองอยากให้เธอช่วยวิจารณ์หน่อยว่ามันเร่าร้อนพอที่จะเผยแพร่ต่อสายตาคนอื่นได้ไหม?”

สดายุหยิบเครื่องมือสื่อสารรุ่นใหม่ล่าสุดออกมาจากกระเป๋ากางเกง แค่ปลายนิ้วสัมผัสไปมาสักพัก เสียงร้องครวญครางด้วยความหฤหรรษ์ก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบภายในห้องกว้าง

“คุณสดายุ!” ปรารถนาปากสั่นระริกด้วยความโกรธกับการกระทำอันต่ำช้าของเขา เธอเดินเข้ามากระชากโทรศัพท์มือถือเจ้าปัญหาในมือของเขา แล้วรีบลบทิ้งอย่างรวดเร็ว

“ลบไปก็เท่านั้นเพราะฉันยังมีอีกเพียบ”

“เลว! ฉันทำอะไรให้คุณเจ็บแค้นนักหนาเหรอคะ ทำไมคุณถึงได้ทำกับฉันถึงเพียงนี้” ปรารถนาตะคอกเสียงกระด้าง ดวงตาจับจ้องใบหน้าหล่อเหลาพราวเสน่ห์ของเขาราวจะกินเลือดกินเนื้อ

“ฉันไม่อยากทำอย่างนี้เลย แต่เธอก็บีบบังคับให้ฉันจำใจต้องทำ ฉันไม่ชอบใช้ผู้หญิงร่วมกันใครและไม่ชอบให้ใครแตะต้องตัวผู้หญิงของฉันด้วย ต่อไปนี้ถ้าเธอดื้อกับฉันอีกแม้แต่ครั้งเดียว ฉันส่งคลิปนี้ไปให้ครอบครัวของเธอช่วยวิจารณ์แน่”

ในที่สุดเขาก็ต้อนเธอจนถึงทางตัน ไม่ว่าซ้ายขวาด้านหน้าหรือด้านหลังก็ไม่มีหนทางให้เธอเลือกเดิน นอกจากเดินเข้ามานั่งลงข้างเขาอย่างไม่มีทางเลี่ยง มือใหญ่รั้งใบหน้าหวานให้หันกลับมา แล้วดึงแว่นตากันแดดออกอย่างเบามือ เพียงแค่เห็นดวงตาบวมช้ำเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตา หัวใจของเขาก็กระตุกวูบอย่างแรง

 “ฉันไม่มีวันปล่อยเธอไปไหนเด็ดขาด เธอต้องอยู่กับฉันและเป็นผู้หญิงของฉันคนเดียวเท่านั้น จนกว่า...” สดายุจ้องลึกเข้าไปในดวงตาหวาน

“จนกว่าอะไรคะ” ดวงตาหวานมองหน้าอีกฝ่าย รอฟังคำตอบจากปากของเขาอย่างใจจดจ่อ

ชายหนุ่มดึงร่างบางเข้ามากอดแทนคำตอบ พลางยกมือแตะผิวหนังใต้ดวงตาอย่างแผ่วเบา สัมผัสอบอุ่นกอปรกับกริยาอ่อนโยนกระแทกหัวใจดวงน้อยเธอจนน้ำตาร่วงริน สมองของเธอสั่งให้ขืนกายออกจากอ้อมกอด แต่กลับไม่มีเรี่ยวแรง ปล่อยให้ร่างสูงใหญ่ตรึงร่างของเธอไว้กับโซฟานุ่ม

“ฉันจะลงโทษเธอที่ทำให้ฉันอารมณ์เสียแต่เช้า”

“ไม่นะคะคุณสดายุ ปล่อยฉันไปเถอะค่ะ” คนตัวเล็กใต้ร่างอ้อนวอนเสียงสั่นเครือ เมื่อมองเห็นจุดจบของตนในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า

“ไม่ปล่อย ฉันต้องการเธอปรารถนา ต้องการ...เดี๋ยวนี้!” สดายุบอกเจตนารมณ์ของตนชัดเจน ถ้าหากเขาไม่ได้ครอบครองร่างกายเธอ เขาคงลงแดงตายอย่างแน่นอน

ปรารถนาอยากทักท้วง แต่จุมพิตเร่าร้อน ที่นาบลงมาบนเรียวปากอิ่มก็ทำให้หัวใจเธอสั่นไหว เธอพยายามฝืนความต้องการไม่ให้เผยอปากรับปลายลิ้นอุ่น แต่เขาก็หลอกล่อด้วยชั้นเชิงเหนือกว่า เบียดแทรกชิวหาเข้ามาดูดดื่มน้ำผึ้งหวานกวาดชิมทุกหยาดหยดภายในปากเล็ก นานกว่าจะถอนริมฝีปากออกมาสบดวงตาของเธออย่างมีความหมาย

“อย่าทำอย่างนี้เลยค่ะคุณสดายุ” หญิงสาวปรามเสียงสั่น เกรงว่าจะพ่ายแพ้ให้กับความต้องการของหัวใจเหมือนเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา แล้วทำให้เธอตัดใจเขาได้ยากยิ่งขึ้น

“อย่าฝืนหัวใจตัวเองอีกเลยปรารถนา ฉันต้องการเธอและเธอก็ต้องการฉันเหมือนกัน” สดายุกล่าวอย่างคนเห็นแก่ตัว แต่ถ้อยคำที่กล่าวมานั้นไม่ผิดจากความจริงสักนิด เขาต้องการเธอและเธอเองก็ต้องการเขาสุดหัวใจเช่นกัน ใบหน้าหวานเบือนหนี แต่ช้ากว่าปากร้อนผ่าวที่ประทับลงบนปากนุ่มอีกครา ก่อนจะมอบจุมพิตเร่าร้อนให้เธออย่างสุดแรงปรารถนา

อกแกร่งเบียดเข้ากับอกนุ่มหยุ่น สองแขนกอดรัดร่างน้อยแทบละลายเข้าด้วยกัน ริมฝีปากบดเคล้าอย่างหิวกระหาย เสียงครางลึกดังแข่งเสียงเต้นตึกตักของหัวใจสองดวงที่แทบไม่เป็นจังหวะ ดวงตาหวานหลับพริ้มอย่างซ่านสุข แขนเรียวยกโอบรอบลำคอหนา ตอบสนองจุมพิตวาบหวามอย่างเต็มหัวใจ

“ฉันต้องการเธอเหลือเกินป่านจ๋า...” ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมากระซิบเสียงแหบพร่า เขาเบี่ยงกายออกห่างเล็กน้อย แล้วถลกชายกระโปรงตัวสวยขึ้นมากองรอบเอว มือใหญ่สั่นเทาจัดการกับอาภรณ์ตัวเล็กหลุดออกทางปลายเท้าอย่างแสนง่ายดาย

“ไม่นะคะ” ปรารถนาปรามเสียงสั่นพร่า แต่เขาก็ไม่คิดจะฟังสักนิด เมื่อไม่อาจยับยั้งความต้องการของร่างกายได้อีกต่อไป

“สวยเหลือเกิน” สดายุเอ่ยชมเสียงกระเส่า เรือนกายส่วนล่างที่กำลังท้าทายสายตา ทำให้เขาอดใจไม่ไหว ก่อนใบหน้าคมจะก้มลงปรนเปรอกับส่วนนั้นของเธออย่างหิวกระหาย

ปรารถนาตัวเกร็งสะท้านเมื่อกระแสสวาทจากจุดสัมผัสแล่นพล่านทั่วกาย ปลายนิ้วเรียวจิกเข้ากับโซฟานุ่มพร้อมปล่อยเสียงครวญครางอย่างสุดจะทานไหว สดายุพึงพอใจกับปฏิกิริยาของเธอเป็นอย่างมาก อยากมอบความเกษมสุขให้เธออย่างเต็มที่ แต่เวลากับสถานที่ก็ไม่เอื้ออำนวยเอาเสียเลย ทันทีที่ร่างกายของเธอพร้อมสำหรับเซ็กส์จานด่วน เขาก็ขยับออกห่างกำจัดกางเกงของตน กลับมาทาบทับเรือนร่างเธอ แล้วรีบส่งมอบมวลเนื้อแข็งแกร่งฝังลงในเนื้อสาว ผสานร่างกายเป็นหนึ่งเดียวกัน สองร่างครางด้วยความซ่านสยิวทันทีที่ความเป็นชายเต็มเติมสุดทาง

สดายุมอบจุมพิตหวานล้ำบนกลีบปากนุ่มอย่างปลอบใจ เมื่อร่างบางค่อนข้างเกร็งแล้วเริ่มขยับสะโพกอย่างเนิบช้าไปพร้อมกัน แต่ทว่าความต้องการของร่างกายบวกกับเวลาน้อยนิด บทรักที่ถาโถมเข้าใส่จึงค่อนข้างเร่าร้อน หนักหน่วง แรงกระแทกกระทั้นที่โจนจ้วงเข้าหาจึงทำให้เธอส่งเสียงประท้วงในลำคอเบาๆ ก่อนเสียงร้องจะเปลี่ยนเป็นเสียงครวญครางดังออกมาผะแผ่ว เมื่อความวาบหวามซาบซ่านที่มาพร้อมความทรมานจากจุดที่สอดประสานแผ่กระจายทั่วร่าง แต่แทนที่สดายุจะลดความเร่าร้อนดุดันลงบ้าง เสียงของเธอกลับยิ่งทำให้เขาเกิดความฮึกเหิมเข้าไปอีก เคลื่อนไหวร่างกายโรมรันบทรักเร่งจังหวะพาเธอปีนป่ายบันไดสวรรค์ไขว่คว้าความสุขล้ำพร้อมกัน

“ฉันมีความสุขจังเลยปรารถนา” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงแหบพร่าพร้อมขยับสะโพกอย่างเชื่องช้าให้ความซ่านสยิวที่ยังคั่งค้างให้ผ่อนคลาย แล้วถอนกายออกจากร่างสาวอย่างแสนเสียดายที่เวลาของความสุขนั้นแสนสั้นเหลือเกิน

สดายุจัดการกับร่างกายตัวเองเรียบร้อยแล้วก็รีบหยิบกางเกงตัวน้อยมาบรรจงสวมให้เธอ พร้อมจัดแจงชุดกระโปรงสีหวานให้เข้าที่เข้าทางอย่างทะนุถนอม เมื่อร่างบางยังนอนหลับตานิ่งอยู่บนโซฟาไม่ยอมขยับตัวไปไหน เขาก็รู้สึกไม่ค่อยดีนักกับหยาดน้ำตาที่ไหลลงมาตามร่องแก้มนวล มือหนาเช็ดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน ก่อนจะรั้งร่างบางเข้ามากอดเอาไว้อย่างแสนรัก

“ร้องไห้ทำไมหรือว่าฉันทำให้เธอไม่มีความสุข” คำถามของเขากลับยิ่งทำให้น้ำตาไหลรินหนักยิ่งขึ้น

ปรารถนายอมรับว่ามีความสุขมากที่ได้รัก ได้กอด ได้เป็นส่วนหนึ่งกับร่างกายของเขา แต่มันก็คงไม่มีความหมายอะไร เมื่อเขาเห็นเธอเป็นเพียงแค่ที่ระบายความใคร่เท่านั้น เมื่อคิดถึงความจริงข้อนี้แล้ว หัวใจของเธอก็ยิ่งเจ็บปวดรวดร้าวอย่างหนัก เธอรักเขาและรักจนหมดหัวใจ...

“ปล่อยฉันเถอะค่ะคุณสดายุ มันคงไม่น่ามองมากนัก ถ้ามีคนเข้ามาเห็นคุณกับฉันในสภาพแบบนี้” ปรารถนาพยายามขืนตัวออกจากอ้อมกอดของเขา แม้เป็นอ้อมกอดที่เธอโหยหาแทบทุกวินาทีก็ตาม

“กลัวทำไมกัน เราสองคนก็ไม่ได้โป๊เปลือยสักหน่อย อีกอย่างฉันก็ล็อกประตูห้องเรียบร้อยแล้วด้วย” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงนุ่มอ่อนโยน ก่อนก้มลงหอมแก้มนวลอย่างอดใจไม่ไหว

“แต่ฉันอึดอัดจังเลยค่ะ อยากไปเข้าห้องน้ำด้วยค่ะ คุณปล่อยฉันก่อนได้ไหมคะ” คนตัวเล็กต่อรอง ก่อนใบหน้าหวานจะค่อยๆ แดงก่ำ เมื่อเจอสายตาล้อเลียนของเขา

“ขืนปล่อยไปเธอก็คงไม่ยอมกลับมาให้ฉันกอดอีก อยากกอดเธอเอาไว้อย่างนี้ทั้งวันทั้งคืนเลย รู้ไหม?” คำพูดนั้นทำเอาหญิงสาวเงยหน้ามองเขาอย่างไม่เชื่อหูของตัวเอง

“คุณทำแบบนี้ทำไมคะ”

“แบบไหน?” คิ้วหนายกสูงแสร้งตีหน้าสงสัยกับคำถามของเธอ “แบบนี้หรือเปล่า” ว่าแล้วก็หอมแก้มเธอซ้ายขวาสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด  

“คุณสดายุ...” ปรารถนาสบตาเขาอย่างค้นคว้า ทำให้เห็นอะไรบางอย่างฉายแววออกมาดวงตาคมดุ แต่มันก็เกิดขึ้นแค่เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น

“เรียกทำไมหรือว่าอยากให้ฉันจูบเธออีก” กล่าวจบริมฝีปากอุ่นก็ประทับจุมพิตลงบนเรียวปากอิ่มหวานเนิ่นนาน กว่าจะยอมถอยห่างออกมาได้ปากก็เล่นเอาคนในอ้อมกอดแทบไม่มีแรงจะถามอะไรอีก

“เธอน่ารักมากรู้ไหมป่าน เวลาไม่ดื้อกับฉันแบบนี้” สดายุดึงร่างบางขึ้นมาเกยอยู่บนตักกว้าง แล้วกดศีรษะเล็กเข้าหาซบซอกคออุ่นของตัวเอง ก่อนซุกไซ้ใบหน้ากับเส้นผมนุ่มสลวยอย่างออดอ้อน

ปรารถนาคิดว่าไม่สามารถฝืนความต้องการของเขาได้ก็ปล่อยให้เขากอดอยู่อย่างนั้น แล้วรีบซึมซับความอบอุ่นจากกายใหญ่ เธอไม่อยากให้เวลาแห่งความสุขผ่านไปเลย อยากหยุดไว้เพียงเท่านี้แต่ก็ทำไม่ได้ เมื่อนึกถึงการกระทำและถ้อยคำร้ายกาจที่เขาคอยตอกย้ำทุกวัน เธอก็รู้ฐานะของตนเองดีว่าเป็นได้แค่นางบำเรอของเขาเท่านั้น!

 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เพียงเงาปรารถนามีครบทุกรส โหด หื่น ความรัก ความแค้น ดราม่า ซึ้งกินใจ ฝากเป็นกำลังใจให้ผู้เขียนด้วยนะคะ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามผลงานค่ะ"

กัลวาร์/คีรีรมย์


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha