เพียงเงาปรารถนา

โดย: กัลวาร์/คีรีรมย์



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 12 : ความลับ ความรัก (๑)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

อิสรุตน์ทรุดกายลงบนเก้าอี้นวมตัวใหญ่หลังจากใช้เวลาผ่าตัดผู้ป่วยโรคหัวใจนานเกือบสามชั่วโมง ปลายนิ้วเรียวยกขึ้นคลึงขมับผ่อนคลายความเครียดที่รุมเร้า เรื่องงานไม่นักหนาสักเท่าไรแต่ผู้หญิงนี่สิ ทำให้เขาเกิดอาการเครียดจัด ผู้หญิงคนหนึ่งบอกว่าท้อง แล้วมาเรียกร้องความชอบธรรมกับเขา แม้ไม่ได้รู้สึกหนักใจเพราะคิดว่าป้องกันตัวเองอย่างดี และไม่ได้มีความสัมพันธ์กับเธอนานพอสมควรแล้ว แต่ดวงพรก็ทั้งตื๊อทั้งขู่เขาต่างๆ นานาให้ยอมรับเป็นพ่อของเด็ก

ส่วนหญิงสาวอีกคนที่เขากับเธอวาดฝันร่วมกัน รอวันดอกรักเบ่งบานในคืนแต่งงาน เธอกลับบอกเลิกเขาอย่างไม่มีเหตุผล ทั้งที่คบกันนานถึงสามปี อีกสามวันเขาต้องเดินทางไปอังกฤษ หากปัญหายังไม่เคลียร์เขาคงไม่มีกระจิตกระใจทำอะไร ตั้งวันที่เธอบอกเลิก เขาก็ได้จ้างนักสืบสะกดรอยตามเธอพักใหญ่ แล้วก็ได้เรื่องอย่างที่คิดเอาไว้ไม่มีผิด มือเรียวดึงภาพถ่ายในซองสีน้ำตาลออกมาวางเรียงรายบนโต๊ะ นัยน์ตาคมมองภาพเหล่านั้นอย่างพิจารณา จนกระทั่งภาพล่าสุดที่เธอหายเข้าไปในคลินิกแห่งหนึ่ง

นายแพทย์หนุ่มขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน เมื่อสำนึกได้ว่าอาจต้องสูญเสียหญิงคนรักให้กับชายอื่นตลอดชีวิต เขาพยายามคิดว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร ทำไมถึงได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเธอถึงเพียงนี้ เขาคบกันมานานยังทำได้แค่จับมือถือแขนเท่านั้น ชีวิตในแต่ละวันของปรารถนาก็มีแค่งานที่บริษัทและคอยดูแลบิดาที่พิการเดินไม่ได้ เธอแทบไม่ได้ออกไปไหนมาไหนกับใครหรือพบเจอผู้ชายนอกบ้าน แล้วเธอเอาตอนเวลาไหนแอบไปสานความสัมพันธ์กับชายอื่นถึงขั้นต้องเข้าไปหาหมอที่คลินิกแม่และเด็ก

“ผู้ชายคนนั้นเป็นใครกัน ป่านคบกับเขาตั้งแต่เมื่อไร ทำไมพี่ไม่เคยนึกสงสัยเรื่องนี้เลย”

ชายหนุ่มพึมพำสีหน้าเคร่งเครียด เขาหลับตาลงอย่างใช้ความคิด พร้อมกับขยำภาพนั้นให้แหลกคามือเรียวใหญ่ ผ่านไปสักพักเขาก็ฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้ ปรารถนาไม่เคยยุ่งกับผู้ชาย แทบจะไม่ได้เจอใคร ไม่ได้พูดคุยกับใครด้วยซ้ำ จนกระทั่ง...

“หรือว่าผู้ชายคนนั้นคือ...” อิสรุตน์ครางเสียงแผ่ว ก่อนดวงตาจะเบิกกว้างอย่างคาดไม่ถึงมาก่อน เมื่อใบหน้าหล่อเหลาของใครคนหนึ่งลอยเข้ามาตรงหน้า เขาเอื้อมมือไปคว้ากุญแจรถยนต์ แล้วลุกออกไปจากห้องทำงานทันที เขาต้องทำอะไรสักอย่างก่อนจะเสียเธอไปตลอดชีวิต

“พี่ไม่ยอมเสียป่านให้ใครอย่างเด็ดขาด!

 

เมื่อยืนยันเจตนารมณ์กับตัวเองแน่ชัด นายแพทย์หนุ่มก็รีบขับรถกลับมาบ้าน พอไปถึงเขาก็ขอร้องแกมบังคับคุณหญิงอรอนงค์ให้ไปคุยกับโปดกเรื่องแต่งงานกับปรารถนา คุณหญิงไม่อยากขัดใจบุตรชาย บวกกับความชอบว่าที่ลูกสะใภ้เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว จึงทำตามความต้องการของบุตรชายอย่างไม่มีข้อแม้

“ผมต้องขอโทษด้วยนะครับที่ไม่ได้เตรียมตัวต้อนรับคุณหญิง” เจ้าของบ้านอย่างเกรงใจ ขณะต้อนรับแขกคนสำคัญอยู่ในห้องรับรอง

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ดิฉันเองก็ต้องขอโทษคุณโปดกเหมือนกันที่ไม่ได้แจ้งล่วงหน้า แต่ตาอาร์ตสิคะ กลับมาถึงบ้านก็เร่งเร้าให้ดิฉันรีบมาคุยเรื่องของเขากับหนูป่าน” คุณหญิงอรอนงค์หันมองบุตรชายที่นั่งอยู่ข้างกาย

“เรื่องของหมออาร์ตกับป่านเหรอครับ” คนเป็นพ่อทำหน้าประหลาดใจเล็กน้อย ถ้าเป็นเรื่องแต่งงานปรารถนาน่าจะบอกเขาเอาไว้ก่อน แต่พอได้ยินประโยคถัดมาก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ

“ตาอาร์ตกับหนูป่านคบหาดูใจกันมานานแล้ว ดิฉันเองก็รักและเอ็นดูหนูป่านเหมือนลูกสาวคนหนึ่ง ถ้าหากคุณโปดกไม่ติดขัดอะไร ดิฉันอยากให้ทางผู้ใหญ่มาสู่ขอหนูป่านให้ถูกต้องตามประเพณีสักที บอกตามตรงว่าอยากอุ้มหลานใจจะขาดอยู่แล้วละค่ะ”

“สำหรับผมไม่มีปัญหาหรอกครับ กลับรู้สึกยินดีเสียอีกที่ป่านจะได้แต่งงานกับคนดีๆ อย่างหมออาร์ต แต่ผมก็คงต้องถามความเห็นจากป่านก่อนเหมือนกันครับ”

โปดกยอมรับว่าโล่งใจมากที่จะเห็นบุตรสาวคนเล็กออกเรือน เป็นฝั่งเป็นฝาเสียที แต่ก็ไม่อยากตัดสินใจแทนลูกสาว เพราะการแต่งงานมันหมายถึงชีวิตทั้งชีวิตต้องผูกติดกับอีกคนจนวันตายเลยทีเดียว

“งั้นก็รอถามหนูป่านก่อนก็แล้วกันว่าเต็มใจแต่งงานกับพี่หมอ หรือเปล่า ถ้าหนูป่านไม่มีปัญหาอีกสองอาทิตย์ หลังจากตาอาร์ตกลับจากลอนดอน ดิฉันจะพาผู้ใหญ่มาสู่ขอหนูป่านอย่างสมเกียรติเลยค่ะ”

“แต่สองอาทิตย์มันนานเกินไปหรือเปล่าครับคุณแม่” อิสรุตน์แย้งเกรงว่าถ้าถึงวันนั้นทุกอย่างจะสายเกินไปสำหรับเขา

“อย่าทำเป็นวัยรุ่นใจร้อนไปหน่อยเลยตาอาร์ต การแต่งงานเป็นเรื่องสำคัญ เจ้าบ่าวเจ้าสาวต้องเต็มใจทั้งสองฝ่าย แล้วจะให้แม่กับคุณโปดกจับหนูป่านมัดมือชกได้ยังไงกัน อาร์ตโตเป็นผู้ใหญ่แล้วก็น่าจะเข้าใจนะลูก แค่สองอาทิตย์ไม่ใช่สองปีสักหน่อย แค่นี้อาร์ตรอน้องไม่ได้เหรอจ๊ะ” มารดาหันมาตำหนิบุตรชาย

“แต่ผมกลัวว่า...”

“คนเรารักกันต้องไว้ใจกันและกัน ถ้าคู่กันแล้วไม่ว่าช้าหรือเร็ว อาร์ตกับน้องก็ต้องได้แต่งงานกันอยู่ดี ทนรออีกนิดนะลูกนะ” คุณหญิงอรอนงค์ให้เหตุผล อิสรุตน์สบตามารดาก่อนพยักหน้ายอมรับอย่างไม่เต็มใจนัก

“ครับแม่” อิสรุตน์ตอบรับเสียงแผ่ว เขาอยากหมั้นหมายกับปรารถนาให้เรียบร้อยก่อนเดินทางไปลอนดอนถึงจะสบายใจ

เวลาสองสัปดาห์ที่ห่างไกลกับเธอ ทำให้เขาไม่ไว้วางใจใครเลย โดยเฉพาะแมวขโมยอย่างนายสดายุ เขาคบมัทนาวีอย่างเปิดเผย แต่ลับหลังกลับแอบมีความสัมพันธ์กับน้องสาวของคนรักตนเองอย่างผิดศีลธรรม

 

ความเงียบเข้าปกคลุมภายในรถยนต์คันใหญ่ มีเพียงเสียงเต้นของหัวใจสองดวงดังแข่งกันเป็นจังหวะ เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นตามหน้าผากคนทั้งสอง เมื่อความเย็นของเครื่องปรับอากาศไม่ได้ทำให้ความร้อนรุ่มข้างในหัวใจผ่อนคลาย หลังจากอิสรุตน์บอกว่าได้พามารดาไปทาบทามเรื่องการแต่งงาน แม้ว่ายังไม่ใช่การสู่ขออย่างเป็นทางการ แต่ปรารถนาก็ยอมรับว่าตกใจมากที่เขาจู่โจมรวดเร็วเหลือเกิน

“ป่านโกรธพี่ใช่ไหม ถึงไม่ยอมพูดกับพี่ ไม่ยอมมองหน้าพี่เลย” เสียงทุ้มดังขึ้นหลังจากความเงียบครอบคลุมมาสักพักใหญ่ สีหน้าค่อนข้างเคร่งเครียดของเธอทำให้เขารู้สึกไม่ค่อยดี

“ไม่โกรธหรอกค่ะ แต่รู้สึกละอายใจมากกว่า พี่อาร์ตอยากแต่งงานกับป่าน อยากสร้างครอบครัวอบอุ่นด้วยกัน แต่ป่านกลับทรยศต่อความรักบริสุทธิ์ของเราสองคน”

“พี่บอกแล้วไงว่าไม่ต้องคิดมาก ผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไป อย่าเก็บเอามาใส่ใจอีก แต่งงานกันแล้วถ้าป่านไม่อยากอยู่กับความวุ่นวายของเมืองหลวง เราย้ายไปอยู่อุตรดิตถ์ก็ได้ พี่มีที่ดินแปลงหนึ่งอยู่ในตัวจังหวัดและในอำเภอลับแลอีกสามสิบไร่ พี่อยากทำสวนผลไม้แล้วก็เปิดคลินิกช่วยเหลือชาวบ้านยากจน”

“แต่ป่านเป็นห่วงพ่อ เป็นห่วงพี่นพกับพี่นานา ถ้าป่านแต่งงานก็เหมือนว่าป่านเอาตัวรอดคนเดียว ป่านไม่อยากกลายเป็นคนเห็นแก่ตัวค่ะ” ปรารถนาไม่กล้าบอกความจริงที่กำลังเกิดกับครอบครัว

“ป่านครับ คุณนพกับคุณนานาเป็นพี่ของป่าน ไม่ใช่เด็กห้าขวบที่ป่านต้องคอยตามทุกฝีก้าวแล้วนะครับ พี่ไม่ได้บอกให้ป่านทิ้งพี่น้องหรือคนในครอบครัว แต่เขาสองคนโตเป็นผู้ใหญ่พอที่จะดูแลตัวเองได้แล้ว ส่วนพ่อของป่านเราจะพาท่านไปอยู่ที่บ้านไร่ด้วยกัน” คำพูดของชายคนรักสร้างความลำบากใจให้กับปรารถนาเป็นอย่างมาก

“แต่ป่านยังมีปัญหาต้องเคลียร์อีกสองสามเรื่อง ป่านอยากขอเวลาอีกสักพักได้ไหมคะ ถึงวันนั้นเราค่อยแต่งงานกันก็ยังไม่สายเกินไปหรอกค่ะ”

“เพราะนายสดายุใช่ไหม ป่านถึงไม่ยอมแต่งงานกับพี่เสียที”

“พี่อาร์ต!” ปรารถนามองหน้าเขาด้วยความตกใจ ไม่คิดมาก่อนว่าเขาจะสงสัยความสัมพันธ์ของเธอกับสดายุ ความลับที่เธอเก็บงำไว้นานหลายเดือน ไม่เคยมีใครล่วงรู้เลยนอกจากเธอกับสดายุเพียงสองคนเท่านั้น หรือว่าเขาบอกเรื่องนี้กับคนอื่น

“หลายวันก่อนป่านบอกเลิกพี่ด้วยเหตุผลที่ว่าป่านแอบมีสัมพันธ์กับชายอื่น แต่เท่าที่สังเกตป่านไม่เคยคบใคร ไม่เคยอยู่ห่างสายตาของพี่ด้วยซ้ำ แต่พอป่านย้ายมาเป็นเลขาฯ ส่วนตัวของนายสดายุ ป่านก็กลับบ้านแทบไม่เป็นเวลา มีงานพิเศษเข้ามาให้ทำตลอดจนน่าสงสัย และที่สำคัญป่านไม่ค่อยอยากรับโทรศัพท์พี่เลย ถ้าผู้ชายคนนั้นไม่ใช่นายสดายุ แล้วมันจะเป็นใครที่ไหนได้”

“ป่านขอโทษ...ป่าน...”

“ป่านไม่ต้องขอโทษพี่หรอก เพราะป่านไม่ได้ทำอะไรผิด แต่คนผิดคือผู้ชายสารเลวคนนั้นต่างหาก”

“แต่ป่านก็ผิดเหมือนกันค่ะ ถ้าป่านไม่สมยอมเรื่องราวทุกอย่างคงไม่เกิดขึ้น” หญิงสาวยอมรับอย่างไม่อาย ทุกครั้งที่มีความสัมพันธ์กัน สดายุไม่เคยขืนใจเธอ ไม่เคยบังคับเธอ แต่เป็นเธอเองที่โง่ยอมให้เขาทำทุกอย่างกับเรือนร่างของเธอตามใจชอบ

“ป่านสมยอมงั้นเหรอ?” ทวนคำเสียงสูงอย่างตกใจ

“ค่ะ ป่านยอมเป็นของเขาเอง แต่พี่อาร์ตอย่าถามถึงเหตุผลนะคะ เพราะป่านก็ตอบพี่ไม่ได้เหมือนกัน”

 “ข้อนั้นพี่ไม่ถามป่านก็ได้ แต่ป่านช่วยตอบพี่ได้ไหมว่าป่านรักเขาหรือเปล่า” คำถามนั้นกระแทกหัวใจคนฟังเต็มแรง ปรารถนายอมรับอย่างเต็มปากว่าเธอรักเขา ยิ่งสายเลือดของเขากำลังก่อเกิดอยู่ภายในร่างกาย ความรักที่มีให้เขาก็ยิ่งเพิ่มพูนมากขึ้นทุกวัน

“ป่านไม่ได้รักเขาหรอกค่ะ เพราะความสัมพันธ์ของป่านกับเขาเป็นเพียงแค่ความต้องการของร่างกายเท่านั้น แต่ที่ป่านไม่ยอมแต่งงานกับพี่อาร์ตเป็นเพราะป่านรู้สึกละอายใจมากกว่าค่ะ”

“ถ้าป่านยืนยันว่าไม่ได้รักเขา พี่ก็ขอให้ป่านลืมมันได้ไหม แล้วปล่อยให้ทุกอย่างกลายเป็นแค่อดีตที่ไม่น่าจดจำ เริ่มต้นกันใหม่กันอีกครั้งนะครับ”

“แต่ป่านยังไม่พร้อมสำหรับงานแต่งงาน ป่านอยากขอเวลาอีกสักพักได้ไหมคะ” ลูกในท้องทำให้ปรารถนารู้สึกเหมือนน้ำท่วมปาก อยากบอกใครก็บอกไม่ได้อยากเต็มปากนัก

“ป่านไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว ไม่ว่าป่านจะเคยผ่านผู้ชายมาสักกี่คนพี่ก็ไม่สนใจ พี่พร้อมลบรอยมลทินออกจากตัวป่านให้หมดด้วยความรักของพี่ ถ้าป่านต้องการเคลียร์ปัญหาทุกอย่างให้จบ พี่ก็จะให้เวลาสองอาทิตย์ ถ้ากลับจากอังกฤษเมื่อไร ป่านต้องพร้อมเป็นเจ้าสาวของพี่ทันที”

“พี่อาร์ต...” เธอครางแผ่ว หากไม่พลาดพลั้งท้องขึ้นมาก่อน เธอคงตัดสินใจจบปัญหาทุกอย่างที่คาราคาซังได้ง่ายดายมากกว่านี้อย่างแน่นอน

“เราไปเลือกแหวนหมั้นกันเถอะ พี่อยากหมั้นป่านเอาไว้ก่อนเดินทาง”

อิสรุตน์รีบมัดมือชกทันที เกรงว่าจะสูญเสียหญิงคนรักให้กับผู้ชายคนอื่น แล้วก็ไม่ยอมปล่อยให้ตอบรับหรือปฏิเสธได้เลย จากนั้นก็รีบขับรถยนต์มุ่งหน้าไปยังร้านเพชรชื่อดังของเมืองไทยตามที่ตั้งใจเอาไว้

 

สดายุออกไปรับประทานอาหารเที่ยงตามคำเชิญของเจ้าสัวทวียังภัตตาคารสุดหรูแห่งหนึ่ง เพื่อกระชับความสัมพันธ์ของสองบริษัทให้แน่นแฟ้น มากยิ่งขึ้น และพูดคุยกันตามประสาคนคุ้นเคย เจ้าสัวทวีเองก็บอกตัวเองให้พยายามตัดใจจากมัทนาวี ถ้ามีปัญหากับสดายุมีหวังโครงการใหญ่ของสราญรมย์กรุ๊ปอาจจะหลุดมือไป เขาชอบมัทนาวีมากก็จริงอยู่ แต่ไม่อยากเอาเรื่องส่วนตัวเข้ามาข้องเกี่ยวบริษัทให้เสียงานใหญ่ที่กำลังรออยู่ในอนาคตอันใกล้

หลังจากอาหารมื้อนั้นผ่านไป สดายุก็ไปตรวจความเรียบร้อยภายในร้านดอกไม้ หลังจากให้ช่างมาปรับปรุงบางส่วนและทาสีใหม่ เพื่อเตรียมเป็นของขวัญสุดพิเศษต้อนรับน้องสาวกลับบ้าน ส่วนพนักงานเก่าสามคนของร้าน สดายุก็ทำสัญญาว่าจ้างอย่างถูกต้องและอีกไม่นาน ลัลนาฟลาวเวอร์ก็คงได้ฤกษ์เปิดบริการ พอตกเย็นก็ขับรถยนต์ไปรับมัทนาวีออกมาดินเนอร์ด้วยกัน แต่ก่อนไปก็พาแวะร้านเพชร สร้างความตื่นเต้นให้กับหญิงสาวเป็นอย่างมาก

“อ้าวป่าน! เธอมาทำอะไรที่นี่เหรอ” มัทนาวีเอ่ยทักทายเสียงอย่างตื่นเต้น เมื่อเห็นน้องสาวยืนเคียงข้างกับชายหนุ่มร่างสูงผิวขาวสะอาดอยู่ในร้านก่อนเธอแล้ว

“พี่นานา” ปรารถนาเงยหน้ามองก็สบนัยน์ตาคมดุเข้าอย่างจัง แต่เธอก็ทำเป็นไม่สนใจก่อนส่งยิ้มทักทายพี่สาว “พี่อาร์ตพาป่านมาเลือก...”

“เลือกแหวนแต่งงานครับ” อิสรุตน์เห็นคนรักอึกอักก็ชิงตอบคำถามทำเอาหนุ่มสาวสองคนที่เพิ่งเข้ามาในร้านหันมามองว่าที่เจ้าสาวเป็นจุดเดียว

“แหวนแต่งงาน?” สาวสวยทวนคำเสียงสูงอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง

“ครับ เราสองคนคบกันมานานพอสมควรแล้ว ผมก็อยากแต่งงานให้ถูกต้องเสียที” นายแพทย์หนุ่มตอบเสียงเรียบพร้อมยกลำแขนโอบกอดเอวบางเข้าหาตัวอย่างหวงแหน

“ว้าว! ยินดีด้วยค่ะคุณหมอ พี่ยินดีด้วยนะป่าน” มัทนาวีเอ่ยแสดงความยินดีกับทั้งคู่อย่างตื่นเต้น

“ขอบคุณครับ ว่าแต่คุณสองคนก็มาเลือกแหวนแต่งงานเหมือนกันเหรอครับ” คำถามของหมอหนุ่มทำเอามัทนาวีหันขวับมองหน้าชายคนรักอย่างรวดเร็ว

“ไม่ครับ เพราะแหวนแต่งงานผมเตรียมเอาไว้สำหรับเจ้าสาวเรียบร้อยแล้ว มันเป็นแหวนธรรมดาที่พ่อสวมให้แม่ในวันแต่งงาน อาจไม่ใช่แหวนเพชรราคาหลายล้าน แต่คุณค่าทางใจคงประเมินค่าเป็นตัวเงินไม่ได้ แต่วันนี้ผมอยากได้แหวนเพชรสักวงให้นานาใส่เล่นเท่านั้นเองครับ” สดายุเอ่ยเสียงราบเรียบใบหน้ายิ้มแย้มให้กับทุกคน

“ไม่ทราบว่าคุณสดายุวางแผนแต่งงานเมื่อไรล่ะครับ” อิสรุตน์อดถามไม่ได้ เพราะอยากสังเกตอาการของเขาด้วย

“คงอีกไม่นานนักหรอกครับ แต่ต้องรอให้บริษัทเข้าที่เข้าทางมากกว่านี้สักหน่อย เพราะเพิ่งฟื้นตัวจากสภาวะขาดทุนได้ไม่นาน แล้วคุณหมอกับคุณป่านจะแต่งงานวันไหนเหรอครับ” สดายุอยากทราบวันเวลาที่แน่นอน

“เดือนหน้าครับ ผมกลับมาจากลอนดอนก็จะให้ทางผู้ใหญ่ไปสู่ขอป่านกับคุณอาโปดกทันที ป่านเป็นคนสวย น่ารัก และเป็นแม่บ้านแม่เรือน ขืนชักช้า เกรงว่าคนอื่นจะคว้าเธอไปก่อนครับ” หมอหนุ่มเน้นท้ายประโยคชัดเจน

“ถ้ามีแฟนน่ารักอย่างคุณหมอนานารักตายเลยนะคะเนี่ย” มัทนาวีสัพยอกอย่างอารมณ์ดี แต่สดายุกลับเปลี่ยนเรื่องคุยหน้าตาเฉย

“เลือกแหวนเสร็จแล้วคุณหมอกับคุณป่านมีธุระที่ไหนหรือเปล่าครับ ผมอยากชวนไปทานข้าวด้วยกันสักมื้อ ถือว่าต้อนรับมิตรภาพของเราสองคน”

“ยินดีครับ ผมเองก็ตั้งใจพาป่านไปทานข้าวเหมือนกัน” อิสรุตน์ตอบรับคำเชิญของอีกฝ่ายโดยไม่ต้องคิดให้เสียเวลา

“แต่พี่อาร์ตคะ ป่านคิดว่า...”

ปรารถนาจะอ้าปากแย้งพี่สาวก็เอ่ย ดักคอเสียก่อน

“ไปเถอะน่าป่าน นานๆ จะได้ทานข้าวข้างนอกด้วยกันสักครั้ง”

“มีพี่ไปด้วยทั้งคน ป่านไม่ต้องกลัวอะไรหรอกครับ รับรองว่าไม่มีใครหน้าไหนกล้าทำร้ายป่านแน่นอน” อิสรุตน์ออกโรงปกป้องหญิงคนรัก เขาอยากรู้เหมือนกันว่าสดายุจะทำตัวอย่างไร เวลาอยู่ต่อหน้าผู้หญิงสองคนพร้อมกัน

“ขอบคุณมากครับที่คุณหมอให้เกียรติผม งั้นเชิญตามสบายนะครับ ผมขอตัวช่วยนานาเลือกแหวนก่อน เชิญครับนานา”

กล่าวจบสดายุก็หันมาสนใจแหวนเพชรตรงหน้า คอยเอาอกเอาใจหญิงสาวข้างกายอย่างไม่แคร์สายตาใคร ทำราวกับว่ามีเขาและเธออยู่กันแค่สองคนในร้านเท่านั้น

ปรารถนาวางสีหน้าไม่ถูก ยิ่งรู้ว่าเขากำลังจะแต่งงานกับพี่สาวตัวเอง หัวใจของเธอก็ยิ่งเจ็บร้าวลึก เขาหลอกเธอให้หลงเชื่อใจ หลอกเธอจนยอมทอดกายให้เชยชม ก่อนเอามีดกรีดหัวใจของเธออย่างเลือดเย็น หลายครั้งที่เธอแอบชำเลืองมองร่างสูงใหญ่ แต่เขาก็ยังควบคุมสีหน้าท่าทางได้เป็นอย่างดี ทำให้ อิสรุตน์คอยสะกิดเตือนให้เธอเลิกสนใจผู้ชายคนนั้น


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เพียงเงาปรารถนามีครบทุกรส โหด หื่น ความรัก ความแค้น ดราม่า ซึ้งกินใจ ฝากเป็นกำลังใจให้ผู้เขียนด้วยนะคะ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามผลงานค่ะ"

กัลวาร์/คีรีรมย์


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha