เพลิงพ่ายรัก

โดย: อักษรามณี



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 6 : บทที่ 6 เผชิญหน้าคนใจหิน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“ยินดีครับ  อืม...คุณลูถือว่าเป็นคนที่ช่วยเนรมิตให้รีสอร์ทของเราดูหรูหราได้ขนาดนี้ก็ต้องไม่ลืมมาเป็นแขกผู้มีเกียรติร่วมในงานเปิดตัวอชันตาเร็ว ๆ นี้ด้วย ถ้ายังไงผมจะให้เลขาของผมโทรคอนเฟิร์มคุณอีกครั้ง”

            “ครับ ช่วงนี้ผมยังอยู่เมืองไทย คงต้องรออยู่ร่วมงานเปิดตัวรีสอร์ทของคุณก่อนแล้วค่อยกลับเกาหลี”

            ทั้งสองจับมือเป็นการอำลาก่อนที่มิสเตอร์ลูจะเดินจากไป เมื่อชายหนุ่มทำท่าจะก้าวเท้าเดินออกไปบ้างก็มีเสียงดังโหวกเหวกมาจากอีกด้านหนึ่ง

            “ราม....ราม...เดี๋ยวก่อนเพื่อน” เจ้าของเสียงวิ่งกระหืดกระหอบตรงเข้ามาที่คนทั้งคู่

            “อ้าว...ไอ้พี แกมาจากไหน วิ่งหนีใครมาเนี่ย”

            “ฉันเห็นแกแว๊บ ๆ เลยจะมาดูให้แน่ใจ ว่าใช่เพื่อนฉันที่ชื่อรามมั๊ย”

 ชายหนุ่มร่างสูงพอ ๆ กับรามแต่ตาตี่ผิวขาวกว่าหยุดชะงักไปชั่วครู่เมื่อเห็นว่ามีใครอีกคนที่ยืนอยู่ไม่ห่างจากเพื่อนสนิท

            “โอ๊ะ...โอ...ใครหว่าเพื่อน ควงคนสวยมาทั้งทีไม่ยอมแนะนำให้ฉันรู้จักบ้างเลย”

 พีรพลแกล้งตัดพ้อทำให้รามต้องเอ่ยถึงคนที่มาด้วยอย่างเสียมิได้

            “นี่ลักษมี เลขาฉันเอง พอดีออกมาพบอินทีเรียของรีสอร์ท”

            พีรพลยิ้มดวงตาเป็นประกายจับจ้องไปยังดวงหน้าของหญิงสาว

            “สวีสดีครับคุณเลขาคนสวย ผมพีรพลนะครับ เป็นเพื่อนที่สนิทกันม๊ากมากของเจ้านายคุณ ยินดีที่ได้รู้จัก”

 ชายหนุ่มยื่นมือออกไปเพื่อทักทายอย่างสากลแต่ลักษมีชิงยกมือไหว้เสียก่อนในขณะที่รามมองคนทั้งสองอย่างขัดใจ

            “สวัสดีค่ะคุณพีรพล ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”

หญิงสาวยิ้มรับ เป็นรอยยิ้มที่ตราตรึงใจพีรพลเป็นอย่างมาก เจ้าของบริษัทซอฟท์แวร์ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของรามนิสัยค่อนข้างเจ้าชู้ด้วยรูปร่างหน้าตาที่ดูดีและนิสัยอย่างหนึ่งที่ชอบทำอยู่เป็นนิจคือการบริหารตัวเองด้วยการหว่านเสน่ห์ ทำให้สาว ๆ รู้สึกว่าเขากำลังให้ความสนใจ ทว่าในสายตาของลักษมีผู้ชายคนนี้ดูเป็นคนขี้เล่นและมีอารมณ์ขันมากกว่าจะเป็นบุคคลอันตราย

“โอ้โฮเพื่อนฉัน...กลับจากเชียงใหม่ไม่กี่วันมีเลขาส่วนตัวแล้วรึนี่ ฉันทำงานมาตั้งนาน ยังไม่มีเลขาสวย ๆ แบบนี้เลย”

ว่าพลางก็ปรายตาไปทางลักษมีอย่างไม่เกรงใจ รามเหลือบดูหญิงสาว คงจะชอบที่มีผู้ชายมาให้ความสนใจละกระมัง เมื่อครู่มิสเตอร์ลูก็พูดชมต่อหน้า พอมาเจอพีรพลก็คงเนื้อเต้นที่มีคนมาหว่านเสน่ห์ใส่ให้อีก เสียงนั้นดังอยู่ในใจ

“แกจะไปไหนพี วันนี้ไม่อยู่บริษัทรึไง”

รามรีบพูดแทรกขึ้นมาทำเอาผู้เป็นเพื่อนรู้สึกเหมือนถูกปลุกให้ตื่นจากฝัน

            “ก็มาหาลูกค้าว่ะ เด็กที่บริษัทมันจำผิดจำถูก ปรากฏว่าไม่ใช่ที่นี่ กลายเป็นอีกห้างนึง กลับไปชั้นจะฟื้นความจำมัน ไอ้เด็กพวกนี้ทำให้ฉันเสียเวลาชีวิต เดี๋ยวฉันต้องรีบไปก่อน ถ้าทันก็ดีไปถ้าไม่ทันฉันจะกลับไปอบรมเข้มพวกมัน”

พีรพลพูดอย่างไม่ใส่นักก่อนจะหันไปมองเลขาของเพื่อนอีกรอบ

“ผมไปนะครับ ว่าง ๆ ผมจะแวะไปเยี่ยมเยียนที่รีสอร์ท หวังว่าคุณลักษมีคงไม่รังเกียจ”

 ชายหนุ่มแสดงท่าทีเหมือนยังอาวรณ์แต่ก็จำต้องลาเพื่อนและเลขาของเพื่อนด้วยมีภารกิจรออยู่ เมื่อไม่มีใครแล้วบรรยากาศแห่งความมึนตึงระหว่างทั้งสองคล้ายจะหวนกลับมาอีกครั้ง ลักษมีได้แต่เก็บความสงสัยที่มีมากมายไว้ภายใน สำหรับเขา เธอเป็นเหมือนบางสิ่งที่เขาต้องคอยตั้งแง่ไว้เสมอ หรือว่าทุกอย่างที่เป็นอยู่นี้เกิดจากความเชื่อมโยงที่เขามีสายเลือดเดียวกันกับราช หรือเขาโกรธแค้นแทนน้องชาย

เป็นไปไม่ได้...ลักษมีพยายามตั้งข้อปฏิเสธความเป็นไปของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ป่านนี้ราชคงจะได้พบกับคนที่เหมาะสมกับเขาแล้ว หญิงสาวเฝ้าบอกกับตัวเองว่าการที่เธอเลือกเป็นฝ่ายเดินออกมาจากความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นในระยะเวลาอันสั้นระหว่างเธอและน้องชายของเขาควรเป็นสิ่งที่คนในตระกูลวิเศษณ์ธาดายินดี ด้วยรู้ว่าเส้นแบ่งที่กั้นกลางระหว่างตัวเธอและบุคคลที่เธอรักมันกว้างมากแค่ไหน ผืนฟ้ามิอาจจรดแผ่นน้ำได้ฉันใด เส้นทางชีวิตของเธอและราชก็ยิ่งห่างไกลกันมากฉันนั้น ความบังเอิญต่างหากที่พาเธอมาพบกับผู้ชายคนนี้ คนที่มีสายเลือดเดียวกันกับชายที่เธอรัก คนที่มีใบหน้าท่าทางคล้ายกัน ผิดกันก็แต่เพียงที่เธอต้องพบกับความเจ็บแสบทุกครั้งเวลาที่อยู่ใกล้ไม่ว่าจะเป็นวาจา ทีท่าที่แสดงออก

เธออาจจะได้ค่าตอบแทนสูงลิ่วจากงานนี้ก็จริงแต่ก็ไม่คุ้มกันเลยกับการที่ต้องสูญเสียอิสรภาพของตัวเองไปทั้งหมด เสรีภาพและความเป็นคนไม่มีความหมายต่อผู้ชายที่เธอต้องเดินตามอยู่ในเวลานี้ หากทว่าเธอก็มิอาจเดาได้ว่าจุดประสงค์อันแท้จริงที่อยู่เบื้องหลังใบหน้าคมคายแต่ร้ายกาจนั้นคือสิ่งใด

            ตลอดเวลาทั้งบ่ายวันนั้นลักษมีต้องคอยเดินตามคนที่เป็นเจ้านายอยู่ไม่ห่าง เขาแทบไม่พูดอะไรในขณะที่เธอเองก็ไม่ปรารถนาจะตอบโต้ด้วย รามเดินเข้าออกตรงโน้นตรงนี้ภายในบริเวณห้างซึ่งลักษมีกลับคิดว่ามันเป็นการดีสำหรับเธอที่ไม่ต้องคอยคิดว่าจะสรรหาคำพูดใดมาคอยตั้งรับวาจาเสียดสีและแววตาที่ไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย แต่หญิงสาวก็ต้องผิดหวังเมื่อที่สุดท้ายที่เขาแวะเข้าไปเป็นร้านกาแฟสดที่อยู่ด้านหนึ่งของห้าง

“เมื่อก่อนคุณอยู่ที่ดิย่ารีสอร์ทใช่ไหม เล่าให้ฟังหน่อยสิว่าอยู่ที่นั่นคุณทำอะไรบ้าง”

 นั่นเป็นคำพูดแรกที่หลุดออกจากปากของชายหนุ่มในช่วงเวลาบ่ายคล้อยหลังจากที่เดินไปมาหลายร้านแต่ก็ไม่ได้มีอะไรติดมือมาเลย รามนั่งอยู่ในท่าผ่อนคลายบนเก้าอี้ตรงข้ามกับหญิงสาวในมุมหนึ่งของร้านกาแฟ มือข้างหนึ่งของเขาวางอยู่บนขอบแก้วสีขาวตัดกับน้ำสีดำสนิทข้างใน ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องอยู่บนใบหน้าของลักษมีราวต้องการค้นหาอะไรบางอย่างและคำถามของเขาทำให้หญิงสาวรู้สึกเหมือนตัวเธอกำลังถูกสัมภาษณ์ก่อนจะเข้าทำงานอย่างไรอย่างนั้น

            “ดิฉันเป็นเจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ของที่นั่นค่ะ”

ลักษมีจ้องตอบไปยังนัยน์ตาเข้มทว่าแววตานั้นมิได้แสดงความเป็นปรปักษ์แต่อย่างใด หากแต่เป็นแววตาที่กำลังรำลึกถึงสิ่งที่ผ่านมาแล้วและเป็นแววตาที่ทำให้หัวใจของอีกฝ่ายวูบไหวยิ่ง

“จริง ๆ แล้วดิฉันเรียนเลขามาแต่ที่ดิย่ารีสอร์ทเปิดรับเจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์และดิฉันก็ใช้ภาษาต่างประเทศได้ ดิย่าเป็นรีสอร์ทที่หรูหรามาก สต๊าฟของที่นั่นได้รับการปฏิบัติย่างดีจากเจ้านาย คุณหญิงปารมีและ....คุณราช”

            เมื่อพูดถึงตรงนี้หญิงสาวกลับหรุบสายตาลงมองแก้วกาแฟที่วางอยู่ตรงหน้าทำให้มองไม่เห็นเลยว่าสีหน้าของอีกฝ่ายเปลี่ยนไปมากแค่ไหน

            “แล้วทำไมคุณออกจากที่นั่น”

            ช่างเป็นคำถามที่บีบคั้นหัวใจยิ่งนัก เขาจะไม่รู้อะไรสักนิดเลยเชียวหรือโดยเฉพาะเรื่องระหว่างเธอกับราช ความอาดูรยังคงพร่าพรายอยู่ในห้วงลึกของหญิงสาว เธอยังมองเห็นราชอยู่เสมอทั้งในความฝันและเงาของเขาในความเป็นจริง ทุกวินาทีเธอปรารถนาจะลืมมันให้ได้ทว่าโชคชะตาอันบิดเบี้ยวกลับนำพาให้ชีวิตต้องกลับมาโยงใยอยู่กับอีกคนที่มีความใกล้ชิดกับคนของเธออย่างมิอาจหลีกเลี่ยง

            “ดิฉันอยากเปลี่ยนงาน...อยากทำในสิ่งที่เรียนมา”

ลักษมีบ่ายเบี่ยงที่จะกล่าวถึงความเป็นจริง แผลในหัวใจยังลึกและกว้างนักรอเวลาที่มันจะประสานตัวเองให้กลับมาดีดังเดิมหากแต่ยากเหลือเกิน ดวงตาของรามเครียดเข้มขึ้นมาทันทีที่ฟังคำตอบของหญิงสาว

โกหกหน้าด้าน ๆ ....ผู้หญิงคนนี้เคยพูดความจริงอะไรบ้าง เคยสำนึกผิดรึก็ไม่ มิหนำซ้ำยังชอบใช้คำพูดที่คอยแต่จะหลบเลี่ยงความรับผิดชอบ รามคิดถึงใบหน้าของน้องชายหลังออกจากโรงพยาบาล ดวงตาที่เลื่อนลอยไม่เคยมองเขาได้ดังที่เคยมอง ใบหน้าเฉยชาไม่รู้สึกสำนึกใด ๆ มีเพียงลมหายใจเท่านั้นที่เป็นเครื่องบ่งบอกสัญญาณชีวิต ถึงแม้เหตุการณ์เลวร้ายนั้นจะมิได้เกิดขึ้นกับตัวเขาเอง ทว่าคนเป็นพี่ที่เห็นน้องอยู่ในสภาพมีชีวิตแต่ไร้ซึ่งหัวใจและความรู้สึกก็มิได้ทำให้เขาเจ็บปวดน้อยไปกว่ากันเลย

            “โดยที่ไม่เคยคิดถึงใครที่นั่น....ที่ที่คุณจากมา”

ชายหนุ่มเริ่มเปิดฉากรุก ใบหน้านั้นกร้าวขึ้นอย่างไม่คิดปิดบังความนัย สายตาของลักษมีประสานกับสายตาของเขาตรง ๆ เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกคาดคั้นและตอนนี้รู้สึกเหมือนหลังกำลังชนกำแพง

            “คุณราม....”  ริมฝีปากบางขยับเรียกชื่อของเขา ทว่ามิอาจพูดอะไรต่อได้อีก

“คุณอยากเปลี่ยนงานหรืออยากเปลี่ยนคนที่คุณรู้จักล่ะ...คุณลักษมี จริง ๆ แล้วคุณอาจไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนสถานที่ทำงานเลยก็ได้ ถ้าไม่นับคนที่คุณเคยคบ ๆ เศรษฐีจากแถบตะวันตก แถบตะวันออกรึพนักงานในรีสอร์ทน่ะมีมากมายก่ายกองให้คุณเลือก เพียงแต่เลือกให้มันดี ๆ หน่อยเท่านั้น พวกนั้นมันชอบจะตายกับผู้หญิงไทยที่ทำตัวเรียบร้อยหน่อย เรียกความสนใจจากชาวต่างชาติได้มากโข”

ดวงตาของหญิงสาวเบิกกว้าง เธอแทบไม่เชื่อหูตัวเองเลยว่านี่เป็นคำพูดเสียดแทงที่ออกมาจากปากของชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาในชุดสูทราคาแพงระยับ สิ่งที่เธอกลัวอย่างที่สุดได้เกิดขึ้นแล้ว นั่นคือความจงเกลียดจงชังที่เขาคงได้รับการถ่ายทอดมานจากมารดา หากมิใช่คนที่รักเธอ คนในตระกูลนี้ล้วนเหมือนกันทั้งสิ้น พวกคนที่ออกมาจากเบ้าหลอมเดียวกัน เป็นเบ้าหลอมแห่งความดูแคลนและไม่เคยให้เกียรติความเป็นมนุษย์ของใคร

“ค่ะ...คุณราม ดิฉันก็เห็นสมดังที่คุณพูด ที่นั่นน่ะมีแขกกระเป๋าหนักเยอะ ดิฉันก็ไม่อยากพูดให้อ้อมค้อมหรอกค่ะเพราะยังไงต้องร่วมงานกับคุณอีกเป็นปี ดิฉันชอบนะคะ แขกรวย ๆ พวกนั้น ยิ่งแขกที่มาจากตะวันออกกระเป๋าหนักทิปก็ดี เขาให้ค่าตอบแทนได้สมน้ำสมเนื้อ ใครบ้างล่ะคะที่จะไม่ชอบ แต่อชันตาน่าจะรองรับแขกกระเป๋าหนักกว่าดิย่า นี่คงเป็นคำตอบที่ชัดเจนมากพอสำหรับคุณ”

ลักษมีไม่รู้เลยว่าตนเองพูดอะไรออกไปบ้างด้วยในหูอื้ออึงไปด้วยความโกรธที่พุ่งทะยานจนเกือบถึงขีดสุด เฉกเช่นเดียวกับอีกฝ่ายที่จ้องเธอด้วยแววตาที่ดูเหมือนเยียบเย็นยิ่งงกว่าภูเขาน้ำแข็งแต่ภูเขาที่เยือกเย็นนี้กำลังจะพังทลายลงด้วยไฟแห่งความพยาบาทที่ลุกโชนและเผาไหม้อยู่ภายใน

“ผมจะกลับ!

ชายหนุ่มยุติการสนทนาด้วยคำพูดสั้น ๆ ก่อนจะลุกเดินออกไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ลักษมีมึนงงกับสิ่งที่กำลังเผชิญอยู่ ไม่มีคำตอบโต้ใด ๆ จากเขา ไม่มีคำกล่าวใดหลุดจากริมฝีปากหนาได้รูปนั้นเลย รามเป็นคนที่น่ากลัวนัก เธอไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ แต่สิ่งที่เธอรู้ในตอนนี้คือการได้ประจักษ์แล้วว่าเขาดูถูกเหยียดหยามเธอมากเพียงใด

เป็นเวลาพลบค่ำพอดีที่รถสีดำคันหรูแล่นเข้าไปถึงบริเวณรีสอร์ท ตลอดทางมีแสงไฟส่องสว่างจากโคมไฟหินนำทางผู้มาเยือนเข้าสู่อาณาจักรแสนสวยริมหาด แสงสุดท้ายลับหายไปแล้วตรงขอบฟ้าเหลือเพียงเงาประกายดังเพชรพลอยที่สะท้อนมาจากเกลียวคลื่นในทะเลยามต้องแสงแห่งรัตติกาล ตั้งแต่ที่ชายหนุ่มออกรถจากตัวเมืองเข้ามาสู่รีสอร์ทก็มีแต่ความเงียบงันเท่านั้นระหว่างเขาและเธอ ลักษมียิ่งรู้สึกเหน็บหนาวในหัวใจมากขึ้นทุกทีเมื่อได้รู้ว่าแท้จริงแล้ว เจ้านายของเธอ คิดกับเธอเช่นไร

“จอดที่หน้าล็อบบี้ของรีสอร์ทก็ได้ค่ะ ดิฉันกลับที่พักเองได้”

ลักษมีจำต้องเอ่ยปากพูดทั้งที่ยังกระอักกระอ่วนใจ หากแต่ชายหนุ่มไม่ยอมหยุดรถ รามเหยียบคันเร่งให้รถผ่านหน้าอาคารรับรองตรงไปยังบ้านพักที่ตั้งอยู่บริเวณไหล่เขา หญิงสาวได้แต่นั่งเงียบจนรถแล่นเข้าไปจอดหน้าที่พัก แสงจากโคมไฟหน้าบ้านสาดเข้ามาภายในตัวรถที่จอดนิ่ง ร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยแนบนิ่งอยู่บนเบาะด้านคนขับอยู่เช่นนั้น ลักษมีพยายามไม่หันหน้าไปมองเขา เธอกลัวสายตาคู่นั้น กลัวเหลือเกินว่าต้องสบกับแววตาที่เยาะหยันและดูถูกเธออย่างร้ายกาจนั่นอีก

“ขอบคุณค่ะที่มาส่ง”

หญิงสาวรีบพูดก่อนจะใช้มือเปิดประตูรถทว่ามันถูกล็อคไว้ ลักษมีพยายามเปิดแต่ก็ไม่สำเร็จ ความกลัวเริ่มแล่นเข้าจู่โจมความรู้สึกที่ยามนี้สัมปชัญญะนั้นกำลังสูญเสียการควบคุม

“คุณราม...ดิฉันจะลงค่ะ กรุณาเปิดประตูรถให้ด้วย”

เธอแข็งใจพูดทั้งที่ความกลัวกำลังจะทำให้หมดเรี่ยวแรงอยู่แล้ว

“คุณลักษมี...คุณไม่สงสัยบ้างรึไงว่าทำไมผมรับคุณเข้าทำงานที่นี่”


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ความผิดหวังรุนแรงจากความรักของน้องชายกลับกลายเป็นเชื้อไฟแห่งความแค้นที่เขาจะดับมันลงได้ด้วยการชดใช้ของเธอผู้นั้น"

อักษรามณี


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha