cover

เสน่หาจอมบงการ (ลงจบแล้ว)


อัมราน



×

New ! : ตอนนี้นักอ่านสามารถเติมเหรียญสะดวกขึ้น ด้วยบัตรเงินสด Pay with True Money ซึ่งหาซื้อได้ที่ 7 eleven logo ทุกสาขาค่ะ




จากผู้อ่าน 0 คน.

 17660        1       niyayrak_coin 34200

บุพเพเริ่มอาละวาดขึ้นเมื่อนายหัวป้างเกิด ‘เอ็นดู’ นักเขียนจอมเหวี่ยง

อุบัติเหตุได้นำผู้ชายดีๆ ที่เหลืออยู่น้อยนิดมาให้เภรินแบบไม่รู้ตัว

ป้างรู้ดี...อาการอกหักรักคุดของคู่กรณีต้องแก้ด้วยรักแท้ขนานใหญ่

แต่ปฏิบัติการกลับไม่ง่ายเมื่อมีมารมาคอยตามฆ่าว่าที่ ‘แฟน’

ความเสน่าหาเรียกร้องให้ให้เขาบงการใครต่อใครและเหนี่ยวไกปืน มีเพียงหัวใจเท่านั้นที่เขายอมให้เธอเป็นผู้บงการ

∞∞∞∞∞∞

...ความรักไม่มีคำว่า ‘จะ’ ผมรักเพลิน แค่นี้ ไม่ต้องคิด มันออกมาจากใจ

ไปทบทวนตัวเองเสียให้แน่ใจ เพลินรู้อยู่แล้วว่าจะต้องทำยังไงหากต้องการเริ่มต้นใหม่กับใครสักคน.

นิยายเรื่องนี้เคยตีพิมพ์เป็นหนังสือมาแล้วนะคะ ตอนนี้หมดสัญญาจึงนำมาลงออนไลน์

หวังว่าจะสะดวกสำหรับผู้อ่านนะคะ



บทนำ

 ​            .​.​.​ปวดหัว​ชะมัด ​เมื่อย​ด้วย ​ที่นี่​ที่ไหน​กัน 

​            เภ​ริน​นิ่วหน้า​รู้สึก​ไม่​สบายตัว​เลย ​ขยับ​นิด​ก็​เจ็บ ​พอ​ลุกขึ้น​ก็​เหมือน​โลก​หมุน​จน​ต้อง​นั่งพิง​กับ​หัว​เตียง​แล้ว​หลับตา​อยู่​พักหนึ่ง​กว่า​จะ​รู้สึก​ดีขึ้น ​เธอ​ลืมตา​มอง​ไป​รอบห้อง​ที่มา​นอน​อยู่​ก็​เห็นว่า​ไม่​ใช่​ห้องนอน​ของ​เธอ ​สมอง​ที่​เหมือน​ถูก​แช่​แข็ง​ไว้​ค่อยๆ​ ​จำได้​ทีละน้อย​ถึง​เหตุการณ์​ก่อน​ที่​จะ​ฟื้นขึ้น​มา

​            หญิงสาว​รีบ​สำรวจ​ร่างกาย​ตัวเอง ​ที่​แขน​และ​ขา​มี​รอยถลอก​ซึ่ง​แผล​แห้งแล้ว ​เธอ​ไม่ได้​ฝัน​ไป ​ไอ้เลว​นั่น​มี​ตัวตน​จริงๆ​ ​แต่​ทำไม​เธอ​ถึง​ไม่ได้​ใส่เสื้อผ้าที่ใส่เมื่อวานล่ะ ​พอมอง​ชัดๆ​ ​อีกที​ก็​เห็นว่า​เสื้อผ้า​ที่​ใส่​อยู่​ใน​ตอนนี้​เป็น​เสื้อผ้า​ของ​เธอชัวร์ แล้วที่นี่​มันที่ไหน ​ร่าง​เพรียว​ขยับ​ลุกขึ้น​อย่าง​ลำบาก​แต่​ก็​เดิน​ออก​มาจาก​ห้อง​จนได้ ​ยิ่งเห็น ลักษณะ​ของ​บ้าน​ก็​ยิ่ง​คุ้น ​เสียง​คลื่น​ซัด​ฝั่ง​ก็​ดัง​เหมือน​อยู่​ไม่​ไกล​เสีย​ด้วย ​อีกทั้งเจ้า​สี่ขา​ที่​เดินมาหา​แล้ว​กระดิก​หาง​ใส่​เหมือนกับ​รู้จัก​กัน

​            นี่​มัน.​.​.​!​

​            “​โชคดี ​นี่​แก​จริงๆ​ ​หรือ”​

​            นำโชค​ของ​ป้าง​เห่า​รับ ​ป้า​สม​หญิง​เดิน​มา​เพราะ​ได้ยิน​เสียง​ของ​มัน ​พอ​เห็น​แขก​ของ​นาย​ฟื้น​แล้วก็​ยิ้ม​ให้​อย่าง​ใจดี ​พลาง​เข้ามา​ช่วย​พยุง​ให้​มา​นั่ง​ที่​โซฟา​ตัว​ใหญ่

​            “​คุณ​เพลิน​ตื่น​แล้ว​หรือคะ ​หิว​หรือเปล่า ​ป้า​กำลัง​จะ​จัด​โต๊ะ​ให้​พอดี​เลย”​

​            “​ป้า​สม​หญิง”​ ​เภ​ริน​แน่​ใจ​ว่า​ไม่ได้​ฝัน​หรือว่า​เพ้อ​แน่ๆ​ ​“​อะไร​กัน ​ทำไม​เพลิน​ถึง​มา​อยู่​ที่นี่”​

​            นี่​มัน​บ้าน​ของ​อี​ตา​ป้าง​ชัดๆ​ ​เป็นไปได้​ยังไง ​เธอ​สลบ​ไป​แค่​พัก​เดียว​ทำไม​ถึง​มา​อยู่​ที่นี่​ได้ ​แม่​รู้​หรือยัง​ว่า​ลูกสาว​ถูก​ลักพาตัว ​เขา​เป็นพวก​เดียว​กับ​ไอ้​สาร​เลว​นั่น​ใช่หรือเปล่า

​            “​ตื่น​แล้ว​เรอะ ​นึก​ว่า​จะ​หลับ​ไป​นาน​กว่า​นี้​เสีย​อีก”​ ​ป้าง​ทัก​มาจาก​ห้องนอน​ของ​เขา

​            เภ​ริน​กระโจน​ใส่​ร่าง​ใหญ่​ยักษ์ ​แต่​กลาย​เป็น​ว่า​ไม่มี​แรง​แม้​จะ​พยุง​ตัวเอง ​กลายเป็น​เขา​มา​กอด​เธอ​เอา​ไว้​เต็มรัก ​แทน​ที่​จะ​ปล่อย​ให้​เธอ​หล่น​ลงพื้น​ให้​จุก​แอ้ก

​            “​นี่​คุณ!​ ​ลักพาตัว​ฉัน​มา​ที่นี่​ใช่ไหม?​”​ ​เพลิน​แหว​ลั่น ​เริ่ม​กลัว​จน​ตัวสั่น ​ความทรงจำ​ใน​คืน​นั้น​ยัง​เกาะ​แน่น​ใน​สมอง ​แต่​ถึง​จะ​ไม่มี​ปัญญา​แม้​จะ​ยืน​ด้วย​ตัวเอง​เธอ​ก็​ยัง​ขู่​เอาเรื่อง

​            “​คอย​ดู​นะ​ฉัน​จะ​แจ้งความ”​

​            ป้าง​ถอน​ใจ​ร้อง​เฮอะ​พลาง​อุ้ม​คน​ฤทธิ์​มากไป​นั่ง​ที่​โซฟา ​ป้า​สม​หญิง​ตก​ใจ​ในตอน​แรก​ตอนนี้​ก็​เลย​งง​ไป​ด้วยว่า​นาย​ไป​ลักพาตัว​คุณ​เพลิน​ตอนไหน ​เข้า​ใจ​ผิด​แน่ๆ​

​            ร่าง​สูง​ใหญ่​ยืน​มอง​เด็ก​ดื้อ​ที่​ฟื้นขึ้น​มา​ก็​โวยวาย ​เอาเถอะ ​ไม่​อยาก​ถือ ​จะคิดเสีย​ว่า​เธอ​เมา​ขี้ตา

​            “​กรณี​ของ​เรา​คง​ใช้​คำ​ว่า​ลักพาตัว​ไม่ได้​หรอก ​ตอน​พามา​ด้วย​กัน​ก็​ไม่เห็น​มี​ใคร​ว่า​อะไร​เลย​นี่ ​แถม​แม่คุณ​ยัง​บอก​ให้​ผม​อย่า​รีบ​พา​คุณ​กลับ​อีก​ต่าง​หาก”​

​            “​ไม่​จริง ​แม่​ไม่มีทาง​บอก​คุณ​แบบ​นั้น​หรอก”​ ​เพลิน​มั่น​ใจ ​อี​ตา​นี่​น่า​จะ​เป็น พวกเดียว​กับ​ไอ้เลว​คน​นั้น​จริงๆ​ ​แล้ว​ทำ​ยังไง​ดี​ถึง​จะ​บอก​ให้​แม่​รู้ ​ใคร​ก็ได้ ​เธอ​ไม่ได้​อยาก​มา​อยู่​ที่นี่​สักหน่อย ​ยิ่ง​เขา​เป็นพวก​เดียว​กับ​เบญญา​ยิ่ง​เป็นไป​ไม่ได้

​            “​ตาม​ใจ”​ ​ป้าง​ขี้เกียจ​เถียง ​ถ้า​รู้ความจริง​คง​หงาย​เงิบ​ไป​เอง ​เขา​เป็น​คน​ไป​ช่วย​แท้ๆ​ ​ทำไม​กลาย​เป็น​ผู้ร้าย​ไป​ได้​ก็​ไม่รู้

​            “​กฎ​ของ​คุณ​ที่​จะ​อยู่​ที่นี่​จนกว่า​คน​ทางบ้าน​จะ​ยอม​ให้​กลับ​มี ​3​ ​ข้อ”​

​            เภ​ริน​ปา​หมอน​ใกล้​มือ​ใส่​อี​ตา​ป้าง ​เรื่อง​อะไร​เธอ​จะ​ต้อง​มา​ทำตาม​กฎ​ของเขา​ด้วย ​ไม่ได้​อยาก​มา​อยู่​ที่นี่​สักหน่อย ​รับรอง​ถ้า​กลับ​เข้า​แผ่นดิน​ใหญ่​ได้​เมื่อไหร่​เธอ​จะแจ้งความ​จับ​เขา​ข้อหา.​.​.​อืมๆ​ ​ตอนนี้​ก็​ข้อหา​ลักพาตัว​ไป​ก่อน

​            “​อะไร​ของ​คุณ ​แล้วทำไม​ที่​บ้าน​ถึง​จะ​ไม่ยอม​ให้​ฉัน​กลับ​ไป ​เอา​โทรศัพท์​มา ​ฉัน​จะ​คุย​กับ​แม่”​

​            “​ก็ได้ ​คุณ​เลือก​เอง​นะ”​

​            ป้าง​ส่ง​โทรศัพท์​ให้เภ​ริน ​ชัก​เมื่อย​ก็​เลย​นั่งลง​ข้างๆ​ ​เสีย​เลย ​เจ้าตัว​หันมาค้อนใส่ ​มอง​เขา​เหมือน​ฆาตกร​ฆ่า​ข่มขืน ​อะไรว้า​อุตส่าห์​ไป​ช่วย ​มัน​น่า​แกล้งไหมนั่น ​แต่ช่างเถอะ ​อีก​เดี๋ยว​ก็​คง​ยิ้ม​ไม่​ออก​แล้ว​มั้ง

​            “​แม่คะ ​เพลิน​ค่ะ”​

​            วรดา​แปลก​ใจ​นิดหน่อย​ที่​เป็น​เสียง​ของ​ลูกสาว​ทั้ง​ที่​เป็น​เบอร์​ของ​ฆโณทัย ​นี่คง​ฟื้น​แล้ว​รบเร้า​จน​ทาง​นั้น​ใจอ่อน​ยอม​ให้​โทร​มา​หา​กระมัง ​สิ่ง​ที่​คน​เป็น​แม่​ต้องการ​คง​ต้อง​แข็ง​ใจ​บอก​ไป​เสียง​เรียบๆ​ ​ว่า

​            “​ทุกอย่าง​ที่​คุณ​ป้าง​บอก​คือ​ความ​ต้องการ​ของ​แม่ ​เชื่อ​ที่​เขา​บอก​นะ​เพลิน”​

​เพลิน​อึ้ง ​เหลือบมอง​ป้าง​ที่นั่ง​เฉยๆ​ ​ไม่ได้​จะ​ยื้อ​แย่ง​โทรศัพท์​คืน​ไป ​ไม่​เข้า​ใจ ​ทำไม ​เพราะอะไร ​เพราะ​เรื่อง​นั้น​หรือ​แม่​ถึง​ทำ​แบบนี้

​            “​แม่​โกรธ​เพลิน​จริงๆ​ ​หรือคะ ​เพลิน​ขอโทษ​ที่​หัวดื้อ ​แต่​เพลิน​คิดไว้​แล้ว​ว่า​จะบอก​แม่​ว่า​ยอม​ไป​ทำงาน​ที่​พ่อ​ต้องการ​แล้ว ​ไม่​เชื่อ​ถาม​เผือก​ดู​ก็ได้”​

​            วรดา​ถอน​ใจ ​จิล​ลา​นั่ง​อยู่​ใกล้ๆ​ ​พอดี​ก็​สีหน้า​ไม่สบาย​ใจ​เหมือน​กัน ​แม่​กับ​ลูก​ย่อม​รู้​ใจ​กัน​ดี​ไม่​อย่าง​นั้น​วรดา​คง​ไม่​เลือก​วิธี​นี้

​            “​สำหรับ​ตอนนี้​มัน​ไม่​สำคัญ​อีก​แล้ว”​ ​ผู้​เป็น​แม่​เอ่ย​เสียง​เรียบ​ช่าง​สะเทือน​ใจ​คน​ฟัง​นัก

​เพลิน​น้ำตา​เอ่อ ​ไม่​นึก​ว่าความ​ดื้อรั้น​ของ​เธอ​จะ​ทำ​ให้​แม่​โกรธ​ถึง​เพียงนี้ ​เธอคิด​ช้า​ไป ​บอก​ช้า​ไป ​ไม่​ถึง​อึด​ใจ​น้ำตา​ก็​ไหล​ลงมา​อย่าง​ไม่สน​ใจ​ว่า​ใคร​มอง​มา ​เธอรัก​แม่ ​แต่​ทำไม​แม่​ถึง​ทำ​แบบนี้ ​ทำไม​ถึง​ผลักไส​ให้​เธอ​มา​อยู่​ที่อื่น

​            “​แม่คะ ​เพลิน​ขอโทษ ​อย่า​ลงโทษ​ด้วย​การ​ให้​เพลิน​มา​อยู่​ที่นี่​เลย​นะคะ”​

​            “​จนกว่า​แม่​จะ​อนุญาต​ให้​กลับ ​เพลิน​ก็​ต้อง​อยู่​ที่นั่น”​ ​วรดา​เอง​ก็​น้ำตาคลอ​เสียง​เครือ​ไป​แล้ว​เหมือน​กัน ​รู้​เต็มอก​ว่าการ​ใจอ่อน​จะ​ไม่​ช่วย​ให้​อะไร​ดีขึ้น

​            ความ​น้อย​ใจ​ผุด​พล่าน​ขึ้น​ใน​ใจ ​แม่​ไม่สน​ใจ​เลย​หรือว่า​เมื่อคืน​เกิด​อะไรขึ้น กับเธอ​บ้าง ​ทำไม​เอา​แต่​บอก​ให้​อยู่​ที่นี่ ​ทำไม​ยอม​ให้​เธอ​มา​อยู่​กับ​คน​แปลกหน้า ​ไม่รักเพลิน​แล้ว​หรือคะ​แม่

​            “​แม่.​.​.​เพลิน​ไม่​อยาก​อยู่​ที่นี่ ​แม่​บอก​ให้​เขา​พา​เพลิน​กลับ​บ้าน​เถอะ​นะคะ ​รับรอง​เพลิน​จะ​ไป​ทำงาน​ที่นั่น​ตาม​ที่​พ่อ​กับ​แม่​ต้องการ ​นะคะ​แม่”​

​            “​ดู​แล​ตัวเอง​ดีๆ​ ​นะ​เพลิน ​แม่​ต้อง​วางสาย​แล้ว”​

​            สัญญาณ​ขาด​หายไป​หลัง​คำพูด​นั้น ​เพลิน​นิ่งงัน​น้ำตาไหล​พราก​ราวกับ​ช็อก​ไป​แล้ว ​ป้าง​ชัก​สงสาร​เมื่อ​เห็น​เพลิน​ร้องไห้​สะอึกสะอื้น ​นี่​เขา​ใจร้าย​ไป​หรือเปล่า​นะ​ที่​ไม่​บอก​ความ​จริง​ไป​แต่​แรก ​แล้ว​ดูเหมือน​ทาง​คุณ​วรดา​ก็​คง​ไม่ยอม​บอก​เหมือน​กัน ​ยัยเด็ก​ดื้อ​เอ๊ย ​จะ​รู้​บ้าง​ไหม​ว่า​ทุกคน​ทำ​ทุกอย่าง​เพื่อ​เธอ​กัน​ทั้ง​นั้น

​            เภ​ริน​ยังคง​นั่ง​อยู่​ตรง​นั้น​ไม่​ขยับ​ไป​ไหน ​ร่างกาย​ราวกับ​แข็ง​เป็น​หิน​ไป​แล้ว ​มีเพียง​สิ่ง​เดียว​ที่​ทำ​ให้​รู้ว่า​ร่างกาย​นี้​ยังมี​ชีวิต​นอก​จากอก​ที่​กระเพื่อม​เพื่อ​หาย​ใจ ​นั่นคือ​น้ำตา​ที่​ไหล​ลง​อาบ​แก้ม ​ใน​ใจ​มี​แต่​ความ​หนักอึ้ง​ของ​อะไร​ที่​เธอ​ไม่​สามารถ​ระบุ​ได้​ว่า​มัน​เป็น​สิ่ง​ใด​ที่​โลก​ใบ​นี้​มี ​สมอง​มี​แต่​คำ​ถาม​ว่า​ทำไม ​เพรา​อะไร ​จริง​หรือเปล่า

​            เท่า​ที่​คิดออก​และ​สามารถ​ทำได้ ​หญิงสาว​กด​โทร​ออก​ด้วย​เบอร์​เดิม​ซ้ำแล้ว​ซ้ำ​เล่า ​มี​สัญญาณ​แต่​ไม่มี​ใคร​รับสาย ​แต่​เธอ​ยัง​เพียร​พยายาม​จน​คน​ที่นั่ง​ข้างๆ​ ​สงสารจับใจ ​ช่าง​ไม่รู้​เลย​ว่าการ​กลับ​ไป​จะ​ทำ​ให้​ทุก​อย่างยิ่ง​จัดการ​ลำบาก ​มือ​หนา​ยื่น​ไป​แย่ง​โทรศัพท์​แม้​จะ​ได้​รางวัล​เป็น​สายตา​ขุ่น​คลั่ก

​            “​หยุด​โทร​ได้​แล้ว ​ถ้า​แม่​ของ​คุณ​จะ​รับ​โทรศัพท์​ก็​คง​ไม่​ปล่อย​ให้คุณ​รอ”​

​            เพลิน​อยาก​จะ​ระบาย​ความ​โกรธ​ใส่​ป้าง ​แต่​นอกจาก​เรื่อง​ของ​เบญญา​แล้ว​ไม่มี​อะไร​ที่เกิด​ขึ้นกับ​เธอ​ใน​ตอนนี้​ที่​จะ​สามารถ​กล่าว​โทษ​เขา​ได้​เลย ​ถ้า​เขา​ไม่​น่า​ไว้ใจ​พอ​แม่​คง​ไม่ยอม​ให้​พา​เธอ​มา​ที่นี่ ​แต่​เหตุผล​ล่ะ​คือ​อะไร

​            “​ฉัน​งง​ไป​หมด​แล้ว ​แม่​โกรธ​ฉัน​มาก​ถึง​ขนาดนี้​จริงๆ​ ​เหรอ”​

​            “​เรื่อง​บางเรื่อง​ก็​ไม่​ต้องหา​เหตุผล​หรอก ​เมื่อ​เวลา​นั้น​มา​ถึง​คำ​ตอบ​ก็​จะ​มาหา​คุณ​เอง”​ ​ป้าง​ปลอบ​ใจ ​ไม่เคย​มี​น้องสาว​เสีย​ด้วย​สิ ​เขา​ยกมือ​ไป​ตบ​ไหล่​ของ​เพลิน​เบาๆ​ ​เธอ​หันมา​มอง​เขา​ตาขวาง

​            นี่​จะ​ร้องไห้​ให้​ปลอบ​ใจ​หรือว่า​องค์​ลง​เป็น​นาง​มาร​ร้าย ​เขา​จะ​ได้​ทำตัว​ถูก

​            “​คุณ​ด้วย ​ทำไม​ต้อง​ทำตาม​คำ​สั่งของ​แม่​ฉัน”​

​            อ้าว!​ ​ซะ​งั้น ​ป้าง​หัวเราะ​ชอบ​ใจ ​คุณ​วรดา​คง​รู้ดี​ว่า​ลูกสาว​เฮี้ยว​ขนาด​ไหน ​แต่​เขา​นี่​สิ​ไม่รู้ ​รู้​แต่​ขนาด​สุด​เฮี้ยว​อย่าง​น้องชาย​เขา​ยัง​จัดการ​ได้ ​แล้ว​อย่าง​เพลิน​นี่.​.​.​เบบี๋ชัดๆ

                  


ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


# ชื่อตอน
1 ตอนที่ 1_50%  0
2 ตอนที่ 1_100%  0
3 ตอนที่ 2_50%  0
4 ตอนที่ 2_100%  0
5 ตอนที่ 3_50%  0
6 ตอนที่ 3_100%  0
7 ตอนที่ 4_50%  0
8 ตอนที่ 4_100%  0
9 ตอนที่ 5_50%  0
10 ตอนที่ 5_100%  0
11 ตอนที่ 6_50%  0
12 ตอนที่ 6_100%  0
13 ตอนที่ 7_50%  0
14 ตอนที่ 7_100%  0
15 ตอนที่ 8_50%  0
16 ตอนที่ 8_100%  0
17 ตอนที่ 9_50%  0
18 ตอนที่ 9_100%  0
19 ตอนที่ 10_50%  0
20 ตอนที่ 10_100%  0
21 ตอนที่ 11_50%  0
22 ตอนที่ 11_100%  0
23 ตอนที่ 12_50%  0
24 ตอนที่ 12_100%  0
25 ตอนที่ 13_50%  0
26 ตอนที่ 13_100%  0
27  ตอนที่ 14_50%  0
28  ตอนที่ 14_100%  0
29  ตอนที่ 15_50%  0
30  ตอนที่ 15_100%  0
31  ตอนที่ 16_50%  0
32  ตอนที่ 16_100%  0
33  ตอนที่ 17_50%  0
34  ตอนที่ 17_100%  0
35  ตอนที่ 18_50%  0
36  ตอนที่ 18_100%  0
37  ตอนที่ 19_50%  0
38  ตอนที่ 19_100%  0
39  ตอนที่ 20_50%  0
40  ตอนที่ 20_100%  0
41  ตอนที่ 21_50%  0
42  ตอนที่ 21_100%  0
43  ตอนที่ 22_50%  0
44  ตอนที่ 22_100%  0
45  ตอนที่ 23_50%  0
46  ตอนที่ 23_100%  0
47  บทส่งท้าย  0
48 วิธีซื้อนิยายค่ะ  0

เล่มที่คนอื่นอ่าน


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

×

ด่วน! รับฟรี 200 เหรียญ

เมื่อเติมเหรียญกำลังใจครั้งแรก


captcha


สนุกมากค่ะ
โดย Anonymous | 11 months, 1 week ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha