เสน่หาจอมบงการ (ลงจบแล้ว)

โดย: อัมราน



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 1 : ตอนที่ 1_50%


ตอนต่อไป

                    เภรินหรือเพลินที่เพื่อนๆ เรียกเป็นชื่อเล่นกำลังสูดหายใจลึกๆ ตามที่พี่จิลลา...ผู้มีประสบการณ์ซึ่งแต่งงานไปก่อนหน้าเธอหลายปีแนะนำไว้ เมื่อถือช่อบูเก้สีสันสดใสไว้อย่างทะนุถนอมทำให้ยิ่งมั่นใจว่าวันนี้เป็นวันสำคัญของเธอจริงๆ ชานนท์คือคน ที่เธอรักและพร้อมจะใช้ชีวิตหลังคำสาบานกับเขาไปตลอดชีวิต

               เธอกับชานนท์รู้จักกันมาตั้งแต่เรียนมหา’ลัย ปี 1 พอเรียนจบเราก็วางแผนว่าจะแต่งงานกัน หญิงสาวฝันไว้ว่าเธอจะเป็นแม่บ้าน ทำอาหารไว้รอชานนท์กลับมา คอยดูแลเขาพร้อมๆ กับเขียนนิยายที่เธอเขียนมาตั้งแต่ปี 1 จนยึดเป็นอาชีพไปด้วย การเรียนคณะมนุษยศาสตร์ทำให้การใช้ภาษาเป็นเรื่องที่ไม่ยากหากจะนำจินตนาการร้อยเรียงออกมาเป็นตัวหนังสือ

               เราตกลงกันไว้ว่าหลังแต่งงานชานนท์จะย้ายมาอยู่กับเธอและแม่ ส่วนบ้านที่พ่อ...พศิน จัดหาไว้ให้ก็คงปล่อยให้เป็นบ้านร้างไป เธอไม่ต้องการบ้านหลังนั้น พอๆ กับที่แม่เลี้ยง...สโรชาอยากได้นั่นแหละ

               ครอบครัวของเธอไม่ได้ต่างจากครอบครัวที่พ่อไปทางแม่ไปทางเท่าไหร่ พ่อแต่งงานใหม่และมีลูกติดอีก 2 คน ความสนิทสนมระหว่างเธอกับลัลนาเท่ากับศูนย์ เธอคิดว่าแม่ของลัลนาแย่งพ่อไป ส่วนลัลนากับแม่ก็กลัวเธอจะแย่งพ่อกลับไปอยู่ตลอดเวลา ในขณะที่ลภัส...ลูกชายคนเล็กของสโรชาดูเฉยๆ ไม่สนใจใคร ดูเป็นมิตรพอจะคุยได้ แม่ของเธอยังครองตัวเป็นแม่ม่ายที่ชอบทำขนม ทำอาหารให้ลูกสาวคนเดียว ไปเที่ยวกันบ้างตามประสา สงบสุขดีถ้าต่างคนต่างอยู่

               เจ้าสาวในชุดสีขาวยาวพลิ้วสะบัดใบหน้าไม่นึกว่าจะคิดอะไรไปไกลขนาดนั้น เธอมองตัวเองในกระจกแล้วยิ้มพริ้มเพรา ผู้หญิงที่ดูสวยหวานคนนี้ใช่เธอจริงๆ น่ะหรือ เพลินรู้ดีว่าถ้าเทียบเรื่องความสวยคงเทียบกับลัลนาไม่ได้ แต่เธอก็ชอบที่ตัวเองเป็นแบบนี้ ผมของเธอหยักศกยาวถึงกลางหลัง ในขณะที่ลัลนาผมตรงสวย วันๆ ไม่แต่งหน้าปล่อยตัวสบายๆ ในขณะที่รายนั้นสวยรวยเสน่ห์ตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้า แต่สิ่งหนึ่งที่เธอภูมิใจเสมอนั่นคือชานนท์ วันนี้เธอพร้อมแล้วที่จะเป็นเจ้าสาวของเขา นี่แหละรักเดียวและรักแท้ของเธอ

               อีกไม่กี่นาทีเท่านั้นพิธีก็จะเริ่ม เธอตื่นเต้นจนมือสั่น จิลลายิ้มให้พลางมาจับมือที่สั่นเทาของเธอไว้แล้วกอดเบาๆ วรดาก็เข้ามากอดลูกสาวพลางเช็ดน้ำตาป้อยๆ รู้สึกมีความสุขที่สุดในชีวิตที่จะได้เห็นลูกสาวเป็นฝั่งเป็นฝา

               “เพลินของแม่สวยที่สุดเลยลูก วันนี้แม่มีความสุขมากเลยรู้ไหม”

               “ค่ะแม่ เพลินดีใจนะคะที่ทำให้แม่มีความสุข”

               หลายปีมานี้ทุกช่วงเวลาของเธอมีแต่แม่เพียงคนเดียวเท่านั้น พ่อทิ้งเราไปแต่งงานใหม่เมื่อ 4 ปีก่อน โชคดีที่เธอยังมีแม่จึงยังเป็นผู้เป็นคนมีสติที่จะเรียนมา จนจบได้ ไม่ได้กลายเป็นเด็กมีปัญหาไปเสียก่อน เธอกับพ่อยังคงคุยกันบ้างในฐานะพ่อลูก เราต่างรู้ดีว่าต้องรักษาระยะไว้ห้ามใกล้และไกลกว่านี้

               จิลลายิ้มให้สองแม่ลูกที่เช็ดน้ำตาให้กันป้อยๆ เธอไม่ได้เป็นญาติฝั่งใดของทั้งสองคนหรอก แต่เป็นเพื่อนบ้านที่รู้จักกันตั้งแต่สองคนนี้ย้ายบ้านมาอยู่รั้วเดียวกันนั่นแหละ ซี้ปึ้กเสียยิ่งกว่าพี่น้องคลานตามกันมาเสียอีก ส่วนเป็นเอก...สามีของเธอก็เป็นบรรณาธิการของสำนักพิมพ์...เพลินอ่าน ที่เภรินส่งต้นฉบับให้ตีพิมพ์นั่นเอง

               “ไม่ร้องแล้วนะคะทั้งเจ้าสาวและแม่เจ้าสาว ใกล้ถึงเวลาแล้ว เดี๋ยวโบ๊ะเครื่องสำอางไม่ทัน”

               จิลลาช่วยซับและเติมหน้าให้เจ้าสาวอีกครั้ง เภรินยิ่งตื่นเต้นเมื่อรู้ว่าใกล้ถึงเวลาแล้ว คิดๆ แล้วก็ไม่อยากเชื่อเลยว่าความรักของเธอจะเดินทางมาไกลจนถึงวันนี้ เธอกำลังจะแต่งงานกับผู้ชายที่เธอรักสุดหัวใจ อีกไม่กี่นาทีเท่านั้น

               เสียงเพลงเริ่มบรรเลงช้าๆ ตามจังหวะการก้าวเดิน พศินเป็นผู้พาเภรินเดินไปตามทางที่มีกุหลาบสีขาวและสีแดงโปรยปราย แม้ว่าลูกสาวจะไม่ได้พูดอะไรด้วยเลยสักคำ แต่เขาก็ดีใจที่ได้มาทำหน้าที่นี้ในฐานะพ่อที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้ลูกสาวเสียใจมากมาย จนถึงวันนี้เราสองคนนี้รู้ดีว่าไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกแล้ว

               ชานนท์ยืนรอที่แท่นพิธีพร้อมกับบาทหลวง เจ้าสาวยิ้มให้เจ้าบ่าว ความ ตื่นเต้นค่อยๆ ลดลงไปเมื่อเห็นหน้าของเขา แล้วเมื่อมาถึงแท่นพิธีพศินก็ปล่อยมือลูกสาวให้ยืนเคียงเจ้าบ่าว ชานนท์มองเภริน ดวงตาคู่นั้นดูตื่นเต้นระคนสับสนบางอย่าง

               บาทหลวงยิ้มให้เภริน เธอรู้จักคุณพ่อปีเตอร์มาตั้งแต่จำความได้ ดีใจเหลือเกินที่วันนี้คุณพ่อปีเตอร์เป็นคนทำพิธีให้ เธอยื่นมือไปสัมผัสมือของปีเตอร์เบาๆ ก่อนจะหันมายิ้มให้เบญญาซึ่งวันนี้สวยสุดๆ ในชุดเพื่อนเจ้าสาว เสียงกระแอมดังขึ้น ทำให้เสียงคุยเบาๆ เงียบลง ก่อนจะแทนที่ด้วยเสียงทุ้มกังวานของปีเตอร์

               “นางสาวเภริน พศุธารินทร์จะรับนายชานนท์ ตั้งก่อเกียรติตระกูลเป็นสามีที่จะมอบความรัก ความซื่อสัตย์และจะครองรักกันไปตลอดชีวิตหรือไม่”

               “รับค่ะ” เธอขานรับอย่างมั่นใจพลางหันไปยิ้มให้เจ้าบ่าว แต่เขากลับยังยืนเฉยไม่หันมาสบตา บางทีเขาอาจจะตื่นเต้นอยู่กระมัง

               บาทหลวงมองมายังชานนท์และกล่าวให้เจ้าบ่าวฟังเพื่อจะได้ขานรับคำสาบานตามพิธีที่ได้มีการซ้อมไว้

               “นายชานนท์ ตั้งก่อเกียรติตระกูลจะรับนางสาวเภริน พศุธารินทร์เป็นภรรยาที่จะมอบความรัก ความซื่อสัตย์และจะครองรักกันไปตลอดชีวิตหรือไม่”

               ชานนท์หลับตาลง ไม่อาจขานรับคำสาบานออกไปได้ แขกที่มาเป็นสักขีพยานพากันมองมาที่เจ้าบ่าวด้วยความสงสัยว่าเหตุใดจึงเงียบไป ไม่ขานรับคำสาบาน

               “นนคะ” เพลินสะกิดแขนคนรักเบาๆ คิดว่าเขาคงตื่นเต้นไปเท่านั้น

               ชานนท์สะดุ้งมองเภริน เหงื่อชื้นๆ ออกมาเต็มฝ่ามือ อีกทั้งยังลืมตัวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเต็มๆ เขามองเจ้าสาวเต็มตาเป็นครั้งแรก ดวงตาที่มองมาเต็มไปด้วยความเสียใจ ไม่ใช่รักใคร่เสน่หา

               “ขอโทษนะเพลิน ผมแต่งงานกับเพลินไม่ได้แล้ว”

               “อะไรนะ!?!”

               บูเก้ช่อสวยหล่นลงพื้น เมื่อเภรินปล่อยทุกอย่างในมือมาจับมือของชานนท์เอาไว้ คำว่าช็อกคงน้อยไปสำหรับสิ่งที่เพิ่งได้ยิน เธอหูฝาดไปใช่ไหม หรือไม่เขาอาจจะพูดเล่น แน่ล่ะสิ ชานนท์ชอบอำให้เธออึ้งอยู่บ่อยๆ เรารักกันจะตาย แล้วทำไมถึงจะไม่แต่งงานกันล่ะ หญิงสาวยิ้มทั้งที่น้ำตาเอ่อ ไม่นะ ต้องไม่ใช่ เขาต้องกำลังเซอร์ไพรส์เธออยู่แน่ๆ

               “นน...เอ่อ...นน เพลินยกโทษให้นนนะ”

               ร่างสูงคุกเข่าลงกับพื้น แขกในงานพากันส่งเสียงอื้ออึง เภรินอึ้งยิ่งกว่า เธอคุกเข่าลงพยายามดึงเขาให้ลุกขึ้นมา แต่ว่าเขากลับไม่ยอมทำตาม ไม่กล้าแม้จะมองหน้า นี่มันเกิดอะไรขึ้น

               “ทำอย่างนี้หมายความว่ายังไงคะนน!?!”

               สโรชายิ้มเหยียด นึกแล้วว่างานต้องล่มไม่เป็นท่า บอกแล้วว่าไม่มาพศินยังบังคับให้มาอยู่ได้ ลัลนาปรบมือหัวเราะมองเภรินอย่างสมเพช เธอคิดไว้แล้วเชียวว่าไม่ได้ตาฝาดที่เห็นนายนั่นพาใครบางคนไปโรงพยาบาล แถมยังเป็นแผนกสูตินรีเวชเสียด้วย ไหนๆ ก็อึ้งอมพะนำกันหมด ก็ได้! เธอจะสงเคราะห์น้องสาวบุญธรรมที่กำลังหัวใจสลายให้

               “จะอะไรซะอีกล่ะ ก็นายนนไปทำผู้หญิงท้องน่ะสิ จะบอกให้เอาบุญนะ ผู้หญิงอีกคนของนายนนก็เพื่อนรักของเธอไงล่ะยัยเพลิน”

               เภรินหันไปมองเบญญาสลับกับคนรัก ยัยลัลนาต้องหลอกเธอแน่ๆ เพื่อนรักกับคนรักน่ะหรือจะทำแบบนั้นลับหลังเธอ แล้วที่สำคัญคนอย่างลัลนาเคยพูดอะไรจริงเสียที่ไหน

               “ไม่จริง เธอโกหก”

               “ถามเจ้าบ่าวของเธอที่เป็นผัวของคนอื่นดูสิ อ้อ แล้วถ้าไม่สะใจพอก็ถามยัยเบญก็ได้นี่” ลัลนาหัวเราะขบขันราวกับกำลังคุยเรื่องตลกทั้งๆ ที่ไม่มีใครหัวเราะออกสักคน

               เพลินมองหน้าเพื่อนรักและคนรักที่พากันก้มหน้าหลบตา ยิ่งทำให้เธอเริ่มไม่แน่ใจว่าใครกันแน่ที่โกหก

               “จริงหรือนน เบญเธอไม่ได้ทำแบบนั้นกับฉันใช่ไหม”

               เบญญาก้มหน้าไม่กล้าสบตาเพื่อนรัก ชานนท์ลุกขึ้นแล้วเป็นฝ่ายเดินไปยืนเคียงเพื่อนเจ้าสาว แทนที่จะเป็นเจ้าสาวที่เสียขวัญหน้าซีด วรดาเองก็หน้าซีดกำลังจะเป็นลมอยู่รอมร่อเหมือนกัน จิลลารีบหายาดมมาให้ ใจก็ห่วงน้องรัก ไม่รู้ยัยแม่เลี้ยงกับพี่สาวจอมอิจฉาจะมาไม้ไหนอีก พศินเข้าไปจับแขนสโรชาให้กลับมานั่งที่เช่นเดียวกับลูกเลี้ยง

               เภรินมองชานนท์อย่างขอร้องให้เขาพูดอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่การยอมรับ เงียบด้วยความอึดอัดอยู่หลายอึดใจ คนกลางก็ยอมเปิดปากพูดออกมา

               “นนขอโทษ นนผิดเอง อย่าโกรธเบญเลยนะเพลิน”

               เภรินส่ายหน้าไม่อยากเชื่อว่าจะได้ยินคำพูดห่วยๆ แต่แสนเลวร้ายในวันแต่งงานของเธอกับผู้ชายคนนี้ พอกันที แม้แต่หน้าเธอก็ไม่อยากจะเห็น ทุกอย่างพังทลายเพราะคำขอโทษที่มาในเวลาที่ควรจะเป็นคำว่า...ขอบคุณ หญิงสาวจับกระโปรงยกขึ้นแล้ววิ่งออกไปก่อนที่น้ำตาจะนองหน้า เธอไม่ได้ไร้ค่าถึงเพียงนั้นใช่ไหม

               “เพลินจะไปไหน?” ชานนท์ตะโกนถาม แต่ขากลับไม่ขยับสักก้าว

               “นายมันเลวมาก ยัยเพลินโชคดีแล้วที่คลาดแคล้วมาจากนายได้” จิลลาตบหน้าชานนท์เสียงฉาดดังฟังชัด ก่อนจะหันไปเล่นงานยัยเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดที่ร้องไห้กระซิกๆ

               “เธอก็ด้วย ทำแบบนี้ได้ยังไง ขอให้มีความสุขบนคราบน้ำตาของเพื่อนนะ เลว...เลวทั้งคู่จริงๆ”

               จิลลาโกรธแค้นแทนเพื่อนรุ่นน้องจนอยากทำอะไรได้มากกว่านี้ แต่ก็ห่วงเภรินมากกว่า เธอตะโกนบอกสามีให้รีบตามไปพร้อมกับวินิต ส่วนตัวเองรีบประคองร่าง ของวรดาที่เป็นลมล้มพับไปแล้ว

               เบญญาอับอายต่อสิ่งที่เกิดขึ้น ทำได้เพียงนั่งลงร้องไห้สะอึกสะอื้นโดยมีชานนท์คอยปลอบใจอยู่ใกล้ๆ ไม่แม้จะวิ่งตามเจ้าสาวของเขาไป สโรชากับลัลนา หัวเราะอย่างสะใจ พศินมองภรรยาใหม่อย่างสมเพชก่อนจะเข้าไปช่วยดูแลวรดาด้วยความเห็นใจ โดยมีชาติชายและวีรชาติเข้าไปช่วยอีกแรง

               เภรินวิ่งไปอย่างไร้จุดหมาย ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน รู้แต่ว่าต้องหนีไปให้ไกล น้ำตา แห่งความปวดร้าวไหลลงอาบแก้มหยดแล้วหยดเล่า รู้สึกว่าตัวเองช่างโง่เขลา ชานนท์เป็นคนรักที่เธอรักมาก ในขณะที่เบญญาเป็นเพื่อนที่สนิทที่สุด เธอไว้ใจสองคนนี้ยิ่งกว่าใครในโลก แล้วทำไมถึงหักหลังกันอย่างเลือดเย็น

               ชุดเจ้าสาวยาวรุ่มร่ามจนเธอสะดุดล้ม แต่ยังคงร้องไห้อย่างเดียวดายท่ามกลางผู้คนที่มองมาด้วยความสงสัยใคร่รู้ ไม่มีใครเลยสักคนที่จะฉุดเธอขึ้นมาจากพื้นสกปรกนั้น แน่ล่ะคนล้มก็ต้องหาทางหยัดยืนด้วยตัวเอง เธอลุกขึ้นยืน และหยุดร้องไห้ เมื่อความรักแปรเปลี่ยนเป็นความเกลียด สิ่งนี้แหละที่จะทำให้หยัดยืนได้อีกครั้ง หญิงสาววิ่งกลับไปทางเดิม สวนทางกับเป็นเอกและวินิตที่ตบไหล่เธอเบาๆ ให้กำลังใจอย่างพี่ชายและเพื่อนร่วมโลก เธอไม่จำเป็นต้องหนีในเมื่อคนที่ทำผิดต่างหากที่ต้องอับอาย

               พอกันทีรักแท้ มันเคยมีอยู่จริงเสียที่ไหนกัน!

               

               นั่นคือเหตุการณ์เมื่อ 3 เดือนก่อน เภรินคนเดิมที่รักชานนท์เป็นบ้าเป็นหลังได้ตายไปแล้ว ตอนนี้เภรินคนใหม่เข้มแข็งขึ้นและไม่เสียรู้ให้ผู้ชายเลวๆ อีก รักนิรันดร์งั้นเหรอ เพ้อฝันสิ้นดี รักแท้...ยี้ อย่าให้ใครมาพูดให้ได้ยินเชียวนะ เธอจะเถียง ให้ไฟแลบ

               มันคงเป็นเรื่องที่ขัดแย้งสุดขั้ว เภรินเกลียดความรักแต่กลับต้องมาเขียน นิยายรัก แน่ล่ะก็เพราะเธอถูกคนรักทรยศหักหลัง เพื่อนก็หักเหลี่ยมโหด ได้ข่าวแว่วๆ มาว่าสองคนนั้นเพิ่งควงกันไปฝากท้องที่โรงพยาบาล เจาะไข่แดงเธอไม่ได้ พอ มีคนเสนอก็เลยสนองงั้นสิ

               เธอน่าจะเปลี่ยนแนวมาเขียนนิยายฆาตกรรมแทนนิยายรักหวานซึ้งเสียจริงๆ ก็ทำไมล่ะความรักของเธอขมปี๋ยิ่งกว่ายาเขียวที่แม่ชอบให้กินเวลาร้อนในเสียอีก

               สิ่งแรกหลังจากรวบรวมสติที่แตกกระจัดกระจายมารวมกันได้คือไปตัดผม ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมคนอกหักถึงต้องตัดผม แต่พอตัดผมเธอรู้สึกเหมือนได้ตัดสายใยทุกอย่างออกไปจนหมด และตั้งปฏิญาณกับตัวเองว่าจะลืมผู้ชายคนนั้นให้หมดหัวใจ และจะไม่ทำร้ายตัวเองด้วยการไม่กินอาหาร เก็บตัวเหมือนโลกถล่มแบบนั้นอีก

               คิดในแง่ดีเสียว่า ดีแล้วที่เธอกับชานนท์มาถึงทางแยกก่อนที่จะถลำตัวแต่งงานไป แล้วมารู้ทีหลังว่ากลายเป็นภรรยาคนที่สอง ทั้งที่เข้าพิธีแต่งงานถูกต้อง ซ้ำยังมีทะเบียนสมรสมานอนกอด

               ...ไดอารี่จ๋า ฉันกำลังลืมคนสองคนนั้นได้แล้วใช่ไหม

               เภรินถอนใจกับตัวเองรีบปิดแล็ปท็อป วันนี้เขียนได้ 8 หน้าก็หรูแล้ว มีแต่ไดอารี่เท่านั้นที่คืบหน้าไปหลายหน้า เธอชอบเขียนไดอารี่มานานแล้ว ไม่ว่าสุข เศร้า มีความสุขก็จะมาเขียนเก็บไว้เป็นความทรงจำ รวมทั้งเหตุการณ์ในวันนั้นด้วย

               เฮ้อ! จะคิดอีกทำไมเนี่ย

               ออกไปยืดเส้นยืดสายดีกว่า ไหนๆ ก็ส่งต้นฉบับไปให้เป็นเอกเมื่อสัปดาห์ก่อนแล้ว คงรอดพ้นจากการถูกทวงต้นฉบับอีกเป็นเดือน เธอเดินลงมาจากชั้นสองเข้าไปหาแม่ที่ห้องครัว

               ป้าใจ...แม่บ้านยิ้มเสียดายนิดๆ เมื่อเห็นทรงผมของเภริน แน่ล่ะจากผมหยักศกยาวถึงกลางหลังตอนนี้ถูกตัดจนเหลือแค่ติ่งหู แถมยังยืดผมมาเสียตรงเลยยิ่งเหมือนทอมมากกว่าผู้หญิงสวยหวานคนเดิม

               “วันนี้จะไปไหนหรือเปล่าเพลิน” วรดาถามลูกสาว อดยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นทรงผมใหม่ ทำยังไงก็ยังไม่ชินจริงๆ

               “ไปค่ะแม่ อาหารของเจ้าหมูแดงหมด แล้วทาโร่ของหนูอ้นกับหนูอินก็ใกล้หมดเหมือนกัน จะออกไปซื้อให้ลูกๆ เสียหน่อย แม่อยากได้อะไรไหมคะ”

               เจ้าหมูแดง...สุนัขร่างใหญ่เท่าหมูร้องงี้ดอย่างกับฟังรู้เรื่อง ส่วนแมวตัวเท่าลูกเสือยักษ์ยังนอนขดกันเพลิน อากาศหนาวๆ แบบนี้มันนอนสู้ตายได้จนถึงค่ำโน่นแหละ

               “ถ้างั้นซื้อน้ำมันพืชมาให้แม่หน่อยแล้วกัน ใกล้จะหมดพอดีเลย ใจอยากได้อะไรไหม”

               ป้าใจส่ายหน้าไม่ได้อยากได้อะไร ความที่เป็นคนพูดน้อยก็เลยทำให้เพลินเป็นคนที่พูดเยอะที่สุดในบ้านไป

               “น้ำมันพืช โอเคแล้วจะซื้อให้ค่ะ เดี๋ยวเพลินมานะ”

               ร่างเพรียวเดินควงกุญแจรถไปหน้าบ้าน และขับรถคันเก่าของวรดาไป แทนที่จะขับรถสปอร์ตคันหรูที่พศินเพิ่งซื้อให้เมื่อวันเกิดล่าสุด ผู้เป็นแม่มองตามก็ได้แต่ ถอนใจ บางเรื่องถ้าฝังใจไปแล้วก็พูดยาก ระหว่างนางกับพศินตอนนี้มีแต่เพียง ความเป็นเพื่อนเพื่อลูกเท่านั้น ต่างคนต่างอยู่อย่างนี้น่ะดีแล้ว นางไม่อยากร้อนหูเพราะภรรยาใหม่ของเขา


ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)




ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha