เสน่หาจอมบงการ (ลงจบแล้ว)

โดย: อัมราน



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 15 : ตอนที่ 8_50%


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

                    เชิดมองไปยังแสงไฟที่สาดใส่ใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว เห็นท่าไม่ดีก็หยิบปืนที่เหน็บไว้ที่กระเป๋าหลังออกมาเผื่อว่าจบไม่สวย รถจอดห่างไปพอสมควร ไม่ถึงวินาทีคนในรถก็ก้าวออกมาพร้อมอาวุธเช่นกัน ในมือมีไฟฉายอีกกระบอกที่ส่องกระแทกใส่ตาชายในพงหญ้าซึ่งเห็นรางๆ ว่ามีอีกร่างหนึ่งนอนอยู่

               “ลุกขึ้น แล้วค่อยๆ เดินออกมา”

               “ถ้าไม่อยากตายอย่าเสือก เรื่องของผัวเมียโว้ย” เชิดตะโกนบอกอย่างอารมณ์เสีย

               คนมาเยือนไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่ ผัวเมียจู๋จี๋กันในพงหญ้าเนี่ยนะ วิตถารไปแล้วกระมัง ป้างยิงปืนขึ้นฟ้า ตอนขับรถตามเข้ามาก็แค่จำเลขทะเบียนได้ว่าเป็นรถแท็กซี่คันที่วินิตบอกเขาว่าเพลินเพิ่งนั่งออกมา กะว่าจะทักทายเสียหน่อย ไหนๆ เขาก็เข้า กรุงเทพฯ มาพอดี เรื่องที่จะถามหมอเรื่องเจ้านำโชคก็ไม่ต้องถามกันล่ะ

               “ถามปืนในมือก่อนไหมว่าเชื่อปากหมาๆ ของแกหรือเปล่า”

               คนร้ายก้าวออกมาคล้ายกลัวตาย พอเดินออกมาหลายก้าวและแสงจากไฟฉายไม่ส่องใส่ตาเขาก็ชักปืนออกมาพร้อมกับตะคอกกลับ

               “มึงมีปืนคนเดียวหรือไงวะ”

               ป้างกระโจนหลบพร้อมกับยิงตอบโต้กลับไปบ้าง มันวิ่งกลับไปที่รถพร้อมกับยิงโต้กลับมา ป้างเลยยิงไปที่ล้อรถของมันแทนแต่ก็ไม่ถนัดนัก เกิดการยิงตอบโต้กันอีกครั้ง ป้างกลิ้งตัวหลบเมื่อมันจะขับรถชน เขาเลยยิงใส่กระจกบานหน้าจนแตกทั้งบาน มันคงไม่คาดคิดว่าจะเจอสวนกลับเลยเปลี่ยนใจขับรถหนี ป้างวิ่งตามไปยิงซ้ำแต่รถแท็กซี่ก็ขับหนีไปโดยเข้าซอยที่เขาไม่คุ้นเคย แล้วอีกอย่างที่สำคัญถ้าไม่ติดว่ามีอีกร่างนอนอยู่ตรงพงหญ้าเขาขับรถตามมันไปแน่

               ร่างใหญ่รีบวิ่งไปยังร่างที่นอนไร้สติ แน่ล่ะถ้ามีสติคงวิ่งออกมาแล้วเสียงปืนดังลั่นขนาดนั้น เขาอุ้มร่างนุ่มนิ่มออกมาที่หน้ารถที่ไฟส่องเห็นแล้วเขย่าให้ตื่น มือก็กลัดกระดุมให้ไปด้วย พอก้มลงมองหน้าชัดๆ ใจก็หายวาบ

               “เพลิน!...เป็นยังไงบ้าง?”

               ป้างถอนใจโล่งอก ไม่ว่าอะไรก็ตามที่ทำให้เขาขับรถตามเพลินมา ดีเหลือเกินที่มาช่วยเพลินเอาไว้ทัน ดูจากสภาพของเธอแล้วยังไม่มีอะไรบุบสลายและยังไม่เสียทีไอ้เลวนั่น ร่องรอยการต่อสู้มีให้เห็นรวมทั้งแขนและขาที่ถลอกปอกเปิกไปหมด ป้างอุ้มเพลินมาที่เบาะหลังแล้วกอดเธอเบาๆ สงสารจับใจเมื่อคิดว่าหากเขาหรือใครสักคนมาช่วยไม่ทันเธอจะเป็นยังไง แล้วยังคนที่รอให้เธอกลับบ้านอีก ไอ้เลวนั่นกะฆ่าข่มขืนชัดๆ

               ฆโณทัยปิดประตูรถแล้วเดินส่องไฟฉายมายังบริเวณที่รถแท็กซี่เคยจอดอยู่ เผื่อว่าจะได้ร่องรอยอะไรบ้าง เขาส่องไฟไปตามพื้นหญ้าที่เรียบราบเพราะยางรถยนต์ จนกระทั่งไปพบกับกระดาษแผ่นหนึ่ง พอพลิกดูก็เป็นรูปของเภริน ตรงรูปมีเขียนวันที่ไว้ 3 วัน แต่ละวันมีสถานที่และเวลาจดไว้อย่างกับว่ามันตามเพลินมาหลายวันแล้ว แล้วเมื่อส่องไฟหาหลักฐานเพิ่มก็พบรอยเลือด ซึ่งแสดงว่ามันบาดเจ็บถึงได้ยอมหนีไป ป้างเริ่มไม่แน่ใจว่ามันจะเป็นแค่การลวงมาเพื่อข่มขืนแล้วฆ่าอย่างที่คิดในตอนแรก

               

               เสียงกริ่งดังอยู่หน้าบ้านหลายครั้ง จิลลาเข้านอนไปแล้ว ส่วนเป็นเอกยังนั่งทำงานอยู่ก็เลยเป็นคนที่เดินมาหน้าบ้าน พอเห็นว่าใครมากดกริ่งก็เปิดประตูให้พลางบ่นให้เพื่อนได้ยินเสียเลย นานๆ จะเจอหน้าค่าตากันเสียที

               “มาทำไมดึกๆ วะไอ้ป้าง ไม่มีบ้านให้นอนหรือไง” เขาหัวเราะเบาๆ มองเพื่อนก็ไม่ได้เมาแล้วหาบ้านนอนไม่ได้นี่หว่า

               “อย่าเพิ่งบ่น ฉันมีเรื่องสำคัญ มาที่รถก่อน” ป้างบอกสีหน้าไม่สบายใจนัก

               เป็นเอกเดินตามเพื่อนมาที่รถ ป้างเปิดประตูด้านหลังคนขับให้เห็นเภรินซึ่งนอนสลบอยู่

               “ยัยเพลินนี่ ทำไมมาหลับอยู่ที่รถของนายได้”

               “เรื่องมันยาวน่ะ เอาเป็นว่าฉันไปพบยัยเพลินกำลังจะถูกข่มขืน แถมเจ้าคนขับรถแท็กซี่ยังมีปืนเลยยิงสู้กัน แล้วมันได้รับบาดเจ็บเลยควบรถหนีไป แต่ฉันโทรบอกนายนล...เพื่อนตำรวจของฉันให้ช่วยสกัดจับแล้วนะ เผื่อว่าจะยังหนีไปไม่ได้ไกล”

               ป้างจำเลขทะเบียนของรถกับจำหน้าของคนร้ายได้ ถ้าคนร้ายปฏิเสธข้อหาเขานี่แหละจะเป็นพยานที่ชี้ตัวให้ เป็นเอกส่ายหน้าพลางยื่นมือไปเขย่าไหล่เภรินแต่เขย่าเท่าไหร่ก็ไม่รู้สึกตัว คนร้ายคงให้ยาเธอเต็มที่ เพลินเอ๊ย...ไม่น่าเลย โชคดีจริงๆ ที่ป้างมันช่วยไว้ได้ทัน คิดแล้วมันน่าแค้นใจไอ้คนร้ายนัก

               “นายรู้จักบ้านของเพลินบ้างหรือเปล่า” ป่านนี้พ่อแม่คงเป็นห่วงจนกินไม่ได้นอนไม่หลับไปแล้วมั้ง

               “รู้สิ” เป็นเอกเริ่มหนักใจว่าจะบอกวรดาอย่างไรดี จิลลาเพิ่งบอกเขาว่าสองแม่ลูกกำลังงอนกันอยู่ ถ้ารู้เรื่องคงโทษตัวเองแน่ๆ เลย “แกเห็นบ้านหลังข้างๆ บ้านฉันไหม”

               ป้างมองตามมือเพื่อนก็เห็นบ้านอีกหลังที่หน้าตาก็คล้ายๆ บ้านของเพื่อน ซึ่งเป็นบ้านชั้นเดียวมีบริเวณบ้านพอให้ลูกๆ ได้วิ่งเล่น

               “เห็น แล้วทำไม”

               “นั่นแหละบ้านยัยเพลิน”

               จุดไต้ตำตอแท้ๆ ถึงว่าเป็นเอกเคยบอกเขากับจิลลาว่าสนิทกับเภรินมาก ก็บ้านอยู่ใกล้กันขนาดนี้ เป็นเอกเดินเข้าบ้านไปบอกจิลลา ไม่นานนักทั้งหมดก็ขึ้นมาบนรถของป้างเพื่อพาเภรินกลับบ้านและบอกวรดาว่าเกิดอะไรขึ้นในคืนนี้

               

               วรดาต่างไปจากที่ฆโณทัยคิดไว้มาก จะเรียกว่าไม่เหมือนกับลูกสาวในเรื่องของกิริยาท่าทางก็ว่าได้ จากที่เขากังวลว่าจะเกิดดราม่าร้องไห้กันฟูมฟาย วรดากลับรับมือในเรื่องที่เขาเล่าก่อนที่จะพาเพลินกลับมาบ้านได้อย่างนิ่งและสงบ มีเพียงดวงตาคู่นั้นที่แดงช้ำและวาวโรจน์ด้วยความแค้นใจ นางกอดลูกไว้แน่นก่อนจะขอ ให้ป้างอุ้มเพลินไปที่ห้องนอน แล้วให้ป้าใจดูแลเปลี่ยนเสื้อผ้าให้

               ผลจากการที่ป้างเป็นเพื่อนสนิทของเป็นเอกก็เลยได้รับไมตรีอันดีอย่างรวดเร็ว แล้วยิ่งเป็นคนที่ช่วยเภรินไว้วรดาก็เลยขอบอกขอบใจอยู่หลายครั้งและยอมให้อุ้มเพลินไปที่ห้อง แทนที่จะขอให้เป็นเอกซึ่งดูผอมปลิวลมอุ้ม จิลลาก็ใจหายแทนเพื่อนบ้านเหมือนกัน ถ้าไปช่วยไม่ทันไม่รู้จะเป็นยังไงกันบ้าง พระคุ้มครองความดีคุ้มครองเพลินแท้ๆ เชียว

               

               เกือบ 2 ชั่วโมงต่อมา เป็นเอกเดินทางกลับมาพร้อมกับฆโณทัย ซึ่งไปที่อู่แท็กซี่เพื่อไปขอความช่วยเหลือปนขู่พอหอมปากหอมคอกว่าจะได้ชื่อคนขับรถและรูปพรรณสัณฐานมา โดยขู่ว่าถ้าคนขับทำเรื่องจะข่มขืนแล้วฆ่าจริงๆ เจ้าของรถก็ผิดด้วยฐานไม่ให้ความร่วมมือ อนลมันเป็นตำรวจถึงตัวไม่มาแต่พอใช้อ้างได้ เพราะถ้าแจ้งความมันคงเป็นเจ้าของคดีตามท้องที่ที่รับผิดชอบ

               “ผมเช็กแล้วครับ คนขับแท็กซี่ชื่อ ศักดิ์ชาย หน้าตาอย่างที่เห็นครับ” เป็นเอกส่งรูปให้วรดาดู จิลลาชะโงกมองแล้วก็แค้นใจ

               ป้างเห็นรูปคนขับมาพร้อมๆ กับเป็นเอกแล้วก็ยิ่งหนักใจ มองวรดาอย่างชั่งใจก่อนจะถามออกไป แต่ก็ทำให้ใครต่อใครพากันมองเขาอย่างสงสัย

               “คุณน้ากับลูกสาวมีเรื่องขัดแย้งกับใครบ้างหรือเปล่าครับ”

               “ทำไมคุณถึงถามฉันอย่างนั้นล่ะคะ” วรดาเลือกที่จะไม่ตอบเพราะมันเป็นเรื่องในครอบครัว

               “ผมพบรูปใบนี้ในที่เกิดเหตุครับ” ป้างส่งรูปที่เก็บได้จากที่เกิดเหตุให้วรดา พลางพูดในสิ่งที่เขาคิดมาตลอดทางที่ขับรถกลับมาที่บ้านหลังนี้อีกครั้งพร้อมเป็นเอก

               “รูปคนขับรถที่ได้มาไม่ใช่คนที่ผมพบในที่เกิดเหตุ เพราะฉะนั้นผมคงคิดเป็นอื่นไปไม่ได้นอกจากมันไม่ได้ลวงเพลินไปข่มขืน แต่มันลวงไปฆ่า พอดีคงหน้ามืดจัดเลยกะจะข่มขืนก่อนแล้วค่อยฆ่าครับ”

               วรดาหน้าซีดเผือดมือสั่นจนรูปของเพลินตกลงกับพื้น จิลลาหยิบรูปมาดูก็แทบจะร้องไห้ เป็นเอกมองเพื่อนแบบไม่อยากเชื่อ พอป้างพยักหน้าอย่างมั่นใจทุกคนก็พากันเงียบกริบ จนกระทั่งจิลลาถามวรดาเสียงเครียดและกลัวแทนเพลินว่า

               “แล้วจะเอายังไงดี แจ้งความกันไว้ก่อนไหมคะพี่ดา”

               วรดาถอนใจแล้วพยักหน้า ถ้ามีคนไปช่วยเพลินไว้ไม่ทันนางคงตายตามลูกไปแน่ๆ เมื่อถึงเวลานี้นางคงต้องทำอะไรสักอย่างก่อนที่จะไม่มีครั้งต่อไปสำหรับเพลินอีกแล้ว ไม่น่าเลย

               

               ...ปวดหัวชะมัด เมื่อยด้วย ที่นี่ที่ไหนกัน

               เภรินนิ่วหน้ารู้สึกไม่สบายตัวเลย ขยับนิดก็เจ็บ พอลุกขึ้นก็เหมือนโลกหมุนจนต้องนั่งพิงกับหัวเตียงแล้วหลับตาอยู่พักหนึ่งกว่าจะรู้สึกดีขึ้น เธอลืมตามองไปรอบห้องที่มานอนอยู่ก็เห็นว่าไม่ใช่ห้องนอนของเธอ สมองที่เหมือนถูกแช่แข็งไว้ค่อยๆ จำได้ทีละน้อยถึงเหตุการณ์ก่อนที่จะฟื้นขึ้นมา

               หญิงสาวรีบสำรวจร่างกายตัวเอง ที่แขนและขามีรอยถลอกซึ่งแผลแห้งแล้ว เธอไม่ได้ฝันไป ไอ้เลวนั่นมีตัวตนจริงๆ แต่ทำไมเธอถึงไม่ได้ใส่เสื้อผ้าที่ใส่เมื่อวานล่ะ พอมองชัดๆ อีกทีก็เห็นว่าเสื้อผ้าที่ใส่อยู่ในตอนนี้เป็นเสื้อผ้าของเธอชัวร์ แล้วที่นี่มันที่ไหน ร่างเพรียวขยับลุกขึ้นอย่างลำบากแต่ก็เดินออกมาจากห้องจนได้ ยิ่งเห็นลักษณะของบ้านก็ยิ่งคุ้น เสียงคลื่นซัดฝั่งก็ดังเหมือนอยู่ไม่ไกลเสียด้วย อีกทั้งเจ้าสี่ขาที่เดินมาหาแล้วกระดิกหางใส่เหมือนกับรู้จักกัน

               นี่มัน...!

               “โชคดี นี่แกจริงๆ หรือ”

               นำโชคของป้างเห่ารับ ป้าสมหญิงเดินมาเพราะได้ยินเสียงของมัน พอเห็นแขกของนายฟื้นแล้วก็ยิ้มให้อย่างใจดี พลางเข้ามาช่วยพยุงให้มานั่งที่โซฟาตัวใหญ่

               “คุณเพลินตื่นแล้วหรือคะ หิวหรือเปล่า ป้ากำลังจะจัดโต๊ะให้พอดีเลย”

               “ป้าสมหญิง” เภรินแน่ใจว่าไม่ได้ฝันหรือว่าเพ้อแน่ๆ “อะไรกัน ทำไมเพลินถึงมาอยู่ที่นี่”

               นี่มันบ้านของอีตาป้างชัดๆ เป็นไปได้ยังไง เธอสลบไปแค่พักเดียวทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ แม่รู้หรือยังว่าลูกสาวถูกลักพาตัว เขาเป็นพวกเดียวกับไอ้สารเลวนั่นใช่หรือเปล่า

               “ตื่นแล้วเรอะ นึกว่าจะหลับไปนานกว่านี้เสียอีก” ป้างทักมาจากห้องนอนของเขา

               เภรินกระโจนใส่ร่างใหญ่ยักษ์ แต่กลายเป็นว่าไม่มีแรงแม้จะพยุงตัวเอง กลายเป็นเขามากอดเธอเอาไว้เต็มรัก แทนที่จะปล่อยให้เธอหล่นลงพื้นให้จุกแอ้ก

               “นี่คุณ! ลักพาตัวฉันมาที่นี่ใช่ไหม?” เพลินแหวลั่น เริ่มกลัวจนตัวสั่น ความทรงจำในคืนนั้นยังเกาะแน่นในสมอง แต่ถึงจะไม่มีปัญญาแม้จะยืนด้วยตัวเองเธอก็ยังขู่เอาเรื่อง

               “คอยดูนะฉันจะแจ้งความ”

               ป้างถอนใจร้องเฮอะพลางอุ้มคนฤทธิ์มากไปนั่งที่โซฟา ป้าสมหญิงตกใจในตอนแรกตอนนี้ก็เลยงงไปด้วยว่านายไปลักพาตัวคุณเพลินตอนไหน เข้าใจผิดแน่ๆ

               ร่างสูงใหญ่ยืนมองเด็กดื้อที่ฟื้นขึ้นมาก็โวยวาย เอาเถอะ ไม่อยากถือ จะคิดเสียว่าเธอเมาขี้ตา

               “กรณีของเราคงใช้คำว่าลักพาตัวไม่ได้หรอก ตอนพามาด้วยกันก็ไม่เห็นมีใครว่าอะไรเลยนี่ แถมแม่คุณยังบอกให้ผมอย่ารีบพาคุณกลับอีกต่างหาก”

               “ไม่จริง แม่ไม่มีทางบอกคุณแบบนั้นหรอก” เพลินมั่นใจ อีตานี่น่าจะเป็น พวกเดียวกับไอ้เลวคนนั้นจริงๆ แล้วทำยังไงดีถึงจะบอกให้แม่รู้ ใครก็ได้ เธอไม่ได้อยากมาอยู่ที่นี่สักหน่อย ยิ่งเขาเป็นพวกเดียวกับเบญญายิ่งเป็นไปไม่ได้

               “ตามใจ” ป้างขี้เกียจเถียง ถ้ารู้ความจริงคงหงายเงิบไปเอง เขาเป็นคนไปช่วยแท้ๆ ทำไมกลายเป็นผู้ร้ายไปได้ก็ไม่รู้

               “กฎของคุณที่จะอยู่ที่นี่จนกว่าคนทางบ้านจะยอมให้กลับมี 3 ข้อ”

               เภรินปาหมอนใกล้มือใส่อีตาป้าง เรื่องอะไรเธอจะต้องมาทำตามกฎของเขาด้วย ไม่ได้อยากมาอยู่ที่นี่สักหน่อย รับรองถ้ากลับเข้าแผ่นดินใหญ่ได้เมื่อไหร่เธอจะแจ้งความจับเขาข้อหา...อืมๆ ตอนนี้ก็ข้อหาลักพาตัวไปก่อน

               “อะไรของคุณ แล้วทำไมที่บ้านถึงจะไม่ยอมให้ฉันกลับไป เอาโทรศัพท์มา ฉันจะคุยกับแม่”

               “ก็ได้ คุณเลือกเองนะ”

               ป้างส่งโทรศัพท์ให้เภริน ชักเมื่อยก็เลยนั่งลงข้างๆ เสียเลย เจ้าตัวหันมาค้อนใส่มองเขาเหมือนฆาตกรฆ่าข่มขืน อะไรว้าอุตส่าห์ไปช่วย มันน่าแกล้งไหมนั่น แต่ช่างเถอะ อีกเดี๋ยวก็คงยิ้มไม่ออกแล้วมั้ง

               “แม่คะ เพลินค่ะ”

               วรดาแปลกใจนิดหน่อยที่เป็นเสียงของลูกสาวทั้งที่เป็นเบอร์ของฆโณทัย นี่คงฟื้นแล้วรบเร้าจนทางนั้นใจอ่อนยอมให้โทรมาหากระมัง สิ่งที่คนเป็นแม่ต้องการคงต้องแข็งใจบอกไปเสียงเรียบๆ ว่า

               “ทุกอย่างที่คุณป้างบอกคือความต้องการของแม่ เชื่อที่เขาบอกนะเพลิน”

               เพลินอึ้ง เหลือบมองป้างที่นั่งเฉยๆ ไม่ได้จะยื้อแย่งโทรศัพท์คืนไป ไม่เข้าใจ ทำไม เพราะอะไร เพราะเรื่องนั้นหรือแม่ถึงทำแบบนี้

               “แม่โกรธเพลินจริงๆ หรือคะ เพลินขอโทษที่หัวดื้อ แต่เพลินคิดไว้แล้วว่าจะบอกแม่ว่ายอมไปทำงานที่พ่อต้องการแล้ว ไม่เชื่อถามเผือกดูก็ได้”

               วรดาถอนใจ จิลลานั่งอยู่ใกล้ๆ พอดีก็มีสีหน้าไม่สบายใจเหมือนกัน แม่กับลูกย่อมรู้ใจกันดีไม่อย่างนั้นวรดาคงไม่เลือกวิธีนี้

               “สำหรับตอนนี้มันไม่สำคัญอีกแล้ว” ผู้เป็นแม่เอ่ยเสียงเรียบช่างสะเทือนใจคนฟังนัก

               เพลินน้ำตาเอ่อ ไม่นึกว่าความดื้อรั้นของเธอจะทำให้แม่โกรธถึงเพียงนี้ เธอคิดช้าไป บอกช้าไป ไม่ถึงอึดใจน้ำตาก็ไหลลงมาอย่างไม่สนใจว่าใครมองมา เธอรักแม่ แต่ทำไมแม่ถึงทำแบบนี้ ทำไมถึงผลักไสให้เธอมาอยู่ที่อื่น

               “แม่คะ เพลินขอโทษ อย่าลงโทษด้วยการให้เพลินมาอยู่ที่นี่เลยนะคะ”

               “จนกว่าแม่จะอนุญาตให้กลับ เพลินก็ต้องอยู่ที่นั่น” วรดาเองก็น้ำตาคลอเสียงเครือไปแล้วเหมือนกัน รู้เต็มอกว่าการใจอ่อนจะไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น

               ความน้อยใจผุดพล่านขึ้นในใจ แม่ไม่สนใจเลยหรือว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น กับเธอบ้าง ทำไมเอาแต่บอกให้อยู่ที่นี่ ทำไมยอมให้เธอมาอยู่กับคนแปลกหน้า ไม่รักเพลินแล้วหรือคะแม่

               “แม่...เพลินไม่อยากอยู่ที่นี่ แม่บอกให้เขาพาเพลินกลับบ้านเถอะนะคะ รับรองเพลินจะไปทำงานที่นั่นตามที่พ่อกับแม่ต้องการ นะคะแม่”

               “ดูแลตัวเองดีๆ นะเพลิน แม่ต้องวางสายแล้ว”

               สัญญาณขาดหายไปหลังคำพูดนั้น เพลินนิ่งงันน้ำตาไหลพรากราวกับช็อกไปแล้ว ป้างชักสงสารเมื่อเห็นเพลินร้องไห้สะอึกสะอื้น นี่เขาใจร้ายไปหรือเปล่านะที่ไม่บอกความจริงไปแต่แรก แล้วดูเหมือนทางคุณวรดาก็คงไม่ยอมบอกเหมือนกัน ยัยเด็กดื้อเอ๊ย จะรู้บ้างไหมว่าทุกคนทำทุกอย่างเพื่อเธอกันทั้งนั้น


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)




ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha