เสน่หาจองจำ

โดย: วีนัส ละอองดาว/ยติยา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 4 : ตอนที่ 4


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ไม่ค่ะฉันจะกลับแล้วหนูดีเตรียมจะก้าวเท้าเดินแต่เสียงทุ้มหยุดเอาไว้ก่อน

  “ถ้าคิดว่าออกไปได้ก็ลองดู

  “ฉันไม่กลัวคุณหรอกหนูดีเดินไปเปิดประตูแต่มันถูกลอก

  “อ้าวไม่ออกไปเหรอเสียงทุ้มเอยข้างหูสัมผัสได้ถึงลมหายใจไม่รู้ว่าเขาเดินมาตั้งแต่เมื่อไหร่จนร่างเล็กเบี่ยงตัวออกห่าง

  “คุณบอกลูกน้องให้เปิดประตูเดียวนี้นะไม่งันฉันจะร้องให้คนช่วยหนูดีขู่ฟ่อ

  “หึหึ คิดว่าจะมีใครช่วยคุณได้เหรอ หนูดียอมทำตามที่ผมบอกไม่ดีกว่าเหรอเมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินย่างเข้ามาจึงรีบเดินหนีไปอีกทางก่อนจะยอมทำตามที่เขาสั่ง

  “ก็...ก็ได้แต่คุณต้องให้ฉันออกไปเอาอาหารไม่งันคุณจะเอาอะไรกินหนูดีต่อรองอีกฝ่ายอย่างใจเย็นภาวนาให้ยอมทำตามเธอฉลาดไม่เบาลูนิคคิดในใจเมื่อคิดว่าอีกฝ่ายต้องมาไม้นี้

  “ไม่ต้องโน้นไงอาหารมาเร็วผมหิวแล้วลูนิคเดินไปนั่งลงที่เดิมก่อนสั่งอีกครั้งจานอาหารถูกควบฝาไว้มีประมาณสามจานใหญ่หนูดีลำเลียงจานทั้งหมดไปวางไว้บนโต๊ะกระจกตรงหน้าลูนิดพร้อมเปิดฝาเห็นอาหารหน้าตาน่าทานจนท้องน้อยเรียกร้องออกมาตังแต่ตอนเย็นเธอทานขนมไปไม่กินชิ้นแล้วนี้ก็ล่วงเวลามาจนดึกไม่แปลกที่เธอจะหิวเมื่อวางเสร็จก็รินน้ำจากเหยืกใส่แก้วทรงสูงวางไว้บนโต๊ะตัวเดิมแล้วยืนอยู่ข้างโซฟาที่ลูนิคนั่ง

  “มานั่งตรงนี้แล้วป้อนด้วยลูนิคตบตักตัวเองให้รู้ว่าตรงนี้คืออะไร

  “ไม่มีหรือหนูดีจะยอมแต่เมื่อโดนอีกฝ่ายข่มขู่ชนิดที่ว่าไม่ยอมก็ต้องยอมจนจำใจต้องทำตาม

ก็ดีไม่นั่งงันเรานาบทั้งตัวเลยดีกว่า อื้อ อยากลองแล้วสิ

  “ก็ได้บ้าอำนาจ

  ตุบ

  หนูดีทิ้งตัวลงตักกว้างสุดแรงราวกับแกล้งเธอไม่ยอมให้แกล้งฝ่ายเดียวเหรอกแต่เธอคิดผิดที่ทำแบบนั้นเมื่อแขนล้ำตวัดกอดรัดร่างเล็กแน่นจนแทบจะสิงเข้ากับอก

  “โอ๊ย! มันเจ็บนะแล้วก็ปล่อยด้วยจะได้กินให้เสร็จสักทีดึกแล้วง่วงด้วยหนูดีครางประท้วงก่อนที่จะขาดอากาศหายใจ

  “หึ หึ ก็หยิบมาสิลูนิคคลายอ้อมกอดลงแต่ก็ไม่ยอมปล่อยแค่พอให้เธอโน้มตัวหยิบจานอาหารขึ้นมาเท่านั้น

  “อ้างปากด้วย

  “มียาพิษหรือเปล่าลองชิมดูสิหนูดีตวัดใส่ให้หนึ่งทีกล้าดียังไงถึงให้เธอลองแต่ก็ยังเอาเข้าปากอร่อยคำแรกไม่แน่ใจคำที่สองที่สามจนเกือบหมดถ้าไม่มีเสียงทุ้มเอ่ยห้ามก่อน

  “อร่อยไหมมือที่กำลังถือช้อนจะส่งเข้าปากชะงักพร้อมกับมือหนาจับแล้วป้อนเข้าปากตัวเองหนูดีหน้าร้อนแผ่วคล้ายกับจูบทางอ้อม

  “อือ อร่อย

  “เงียบได้แล้วค่ะจะได้ตักให้ทานจะได้เสร็จสักทีหนูดีตักจานที่สองเข้าปากหนาจนหมดเตรียมจะหยิบจานที่สามแต่ถูกห้าม

  “พอแล้วผมอิ่มหยิบน้ำมาด้วยน้ำในแก้วถูกดื่มจนหมดก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าเสื้อซับปาก

  “ขอบคุณมากที่เหลือผมยกให้ลูนิคยกร่างเล็กวางข้างก่อนจะวางผ้าเช็ดหน้าในมือบางแล้วลุกขึ้นยืนก้าวเดินออกไปหนูดีมองตามอย่างงงบทได้ไปก็ไปชิเจ้าปูจ๋าเสร็จพี่ละหนูดีมองจานอาหารอีกจานที่มาเนื้อปูเต็มจานพร้อมกับน้ำจิ้มไม่รอช้าหยิบจิ้มแล้วเอาเข้าปากอย่างอร่อยจนหมดและวันนั้นเธอก็ได้รับค่าแรงที่มากถึงหนึ่งหมื่นดอนล่าพร้อมผ้าเช็ดหน้าปักตัวอักษรL.K.

   ‘กลิ่นน้ำหอมนี้เธอจำได้ไอ้ผู้ชายบ้าอำนาจนิสัยไม่ดีคนนั้นไว้เท่าคนคิดหนูดีที่กำลังรินกาแฟในถ้วยอยู่มือบางจึงเลื่อนถ้วยกาแฟใส่ลูนิคกาแฟร้อนๆ รดลงตาแผงอกจนเปียกชุ่มก่อนจะทำหน้าตาตกลงขอโทษ

   “อุย คุณลูนิคฉันขอโทษร้อนไหมค่ะขอโทษจริงๆ ค่ะลูนิคร้องลั่นเมื่อโดนกาแฟที่ร้อนลวก

   “หนูดี!”

   “ว๊าย! ตายจริงนายท่านเป็นอะไรไหมค่ะเธอไปหลังครัวเดียวนี้เลยมาเรียเดินเข้ามาดูเมื่อเห็นเจ้านายจู่ๆ ก็ร้องออกมาพร้อมสั่งให้ตัวก่อเรื่องไปที่อื่นหนูดีแอบยกยิ้มใส่ตาคมที่ตวัดมองมาอย่างเอาเรื่องก่อนจะเดินหนีออกจากตรงนั้น

   “ฮ่า สมน้ำหน้าอ้าวจินไปไหนมาแล้วคอนั้นไปโดนอะไรมาหนูดีเดินออกมาเจอกับจินที่นั่งร้องไห้อยู่ที่ม้าหินอ่อนข้างครัว

   “ฮึก หนูดีจินโผเข้ากอดเธอสะอื้อ

   “เป็นอะไรบอกฉันได้นะ

   “จิน!”

   “ฟังพี่ก่อนโคเดินเข้ามาหาจินหมายจะจับตัวให้ออกมาคุยกันให้รู้เรื่อง

   “ไม่ฟังอึกไปให้พ้นหนูดีช่วยเราด้วย

   “เอ่อไปคุยกันก่อนไหมหนูดีก้มมองถามคนที่ซบหน้าลงกับแขนของตัวเอง

   “ไม่ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณไปให้พ้นจินตวาดโคดังลั่นก่อนที่โคจะทนไม่ไหวกระชากร่างเพรียวออกมาแล้วแบกขึ้นบนบ่าเดินไปยังห้องพักของตัวเองหนูดีได้แต่มองตามไปอย่างช่วยอะไรไม่ได้ปล่อยให้เคลียร์เองดีกว่า

   “ปล่อยฉันบอกให้ปล่อย

   “เงียบไม่งันพี่จะทำแบบเมื่อกี้อีกและจะทำตรงนี้ด้วยมีหรือคนพยศจะยอมทั้งมือทั้งเท้าดิ้นจนโคฟาดก้มงามให้หลายที

   เพี้ยะ เพี้ยะ

   “โอ๊ย อึก อื้อ ไอ้คนใจร้าย อื้อ

   ปัง

   ตุบ

   เมื่อเข้ามาในห้องพักตัวเองได้ก็ทุมร่างเพรียวลงบนเตียงพร้อมจับข้อมือแนบลงกับเตียงค่อมเธอไว้โคก้มมองหน้าคมหวานเปื้อนน้ำตา

   “พี่ขอโทษอย่าโกรธกันนะครับพี่สัญญาจะไม่ทำหนูจินของพี่อีกถ้าหนูไม่พยศไม่เถียงไม่ดื้อหายโกรธนะครับจินมองหน้าโคก่อนสะบัดหน้าหนีบอกเป็นนัยว่าไม่หายโกรธก็เมื่อตอนกลางวันที่เธอพาหนูดีไปดูสวนกุหลาบแล้วโคมาเห็นเข้า

  “จิน พี่บอกว่าไงห้ามเรามายุ่งสวนกุหลาบคุณลูนิคครั้งที่แล้วทำกุหลาบตายเป็นเปื่อยยังไม่เข็ดใช่ไหมหือ

  “ก็แค่พาหนูดีมาดูเองแล้วก็ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย

  “ไม่ได้ทำหรือยังไม่ทำกันแน่

  “นี้พี่โคไม่ไว้ใจกันก็ปล่อยโน้นแม่แอนอกอึ๋มไปเลยไม่ต้องมายุ่งกับเด็กเกเรอย่างฉันจินตะโกนใส่หน้าโคก่อนจะปล่อยน้ำตาระบายความเสียใจโคปล่อยข้อมือแล้วเช็ดน้ำตากอบอุ้มใบหน้าให้สบตาจากอารมณ์อยากแกล้งตอนนี้ไม่มีเหลือจะมีก็แต่สิเน่หาคนตรงหน้า

  “หึงพี่เหรอไง

  “ไม่ได้หึงโคยิ้มออกมาก่อนจะก้มลงจมูกชิดกันเขาเห็นจินมาตั้งแต่เด็กทั้งรักและดูแลอย่างดีจนไม่อยากให้เธอทำอะไรแค่คอยเอาใจใส่เขาเหมือนที่เคยทำตอนเด็กก็พอ

  “คนปากแข็งต้องทำให้อ่อนจริงไหมโคก้มลงปิดปากจินสอดลิ้นเข้าเกี่ยวชิมความหวานจากลิ้นเล็กอย่างเอาแต่ใจมือทั้งสองข้างเลื่อนลงตามสีข้างก่อนจะปลดกระดมชุดเมดด้านหน้าออกจนหมดมือหนาสอดใต้ชั้นในกอบกุมทรวงอกบีบปลายถันจนเธอร้องออกมา

  “อือ อือโคเลื่อนหน้าซุกไซ้ซอกคอเม้นจนเป็นรอยแล้วลากลิ้นเลียจนเปียกชุ้มทำซ้ำบนเนินอกก่อนที่ปากร้อนจะกลืนกิรทรวงอกจินเลื่อนมือปิดปากร้ายนั้นพร้อมกับร้องไห้สะอื้น

  “อื้อ อย่าจินไม่มีค่าสำหรับพี่เลยใช่ไหมถึงได้ทำกันแบบนี้ อื้อ อึก

  “โธ่ คนดีพี่ขอโทษ

  “จินเกียดพี่ไม่ต้องมาให้เห็นหน้าอีกจินผลักร่างหนาเต็มแรงจนตกเตียงแล้ววิ่งออกมาทันที

  “ไอ้โคสงสัยต้องจัดการขั้นเด็ดขาดแล้ว

   “ไม่ปล่อย!”

   “ไม่ครับถ้าไม่หายโกรธพี่จะกอดแบบนี้แล้วโทรเรียกให้แด๊ดโจน มัมคริส มาดูด้วยว่าเราทำอะไรกันอยู่

   “ไม่นะห้ามบอกแด๊ดกับมัมนะจินบอกเสียงหลงลืมร้องไห้ไปเลยโคส่งยิ้มให้เพราะรู้ว่าเธอกลัวถูกทำโทษครั้งที่แล้วโดนทำโทษไม่ให้มาทำงานกักบริเวณเป็นอาทิตย์เพราะก่อเรื่องเอาปุ๋ยเร่งโตละลายน้ำรดใส่ต้นกล้ากุหลาบตายเสียเยอะแต่ดีที่คุณลูนิคไม่ถือสาอะไร

   “ถ้างันหายโกรธพี่นะครับ

   “อื้อ ก็ได้แต่พี่ห้ามทำแบบนี้อีกนะไม่งันจินจะไม่พูดไม่คุยไม่มองหน้าด้วย

   “ครับผมคุณผู้หญิง

   “งันก็ลุกสิจะทับอีกนานไหมอึดอัดจินเริ่มดิ้นเมื่อโดนร่างใหญ่ตัวหนักทับ

   “อาส์ อย่าดีสิครับเดียวพี่อดใจไม่ไหว

   “บ้าลุกได้แล้วทิ้งหนูดีไว้คนเดียวด้วยโคยอมลุกขึ้นพร้อมกับยกจินติดมือมาด้วยมือหนาลูบหน้างามอย่างหลงใสจนคนถูกกระทำหน้าร้อนแผ่ว

   “หน้าแดงไม่สบายเหรอหึหึโคแกล้งถามจนโดนทุบอก

   “มานอนกับพี่ไหมคืนนี้นอนเฉยๆ เหมือนตอนเด็กไงอ๊าย! คนบ้าจู่ๆ มาชวนให้มานอนด้วย

   “ไม่นอน

   “หึหึไปเถอะป่ะโคหัวเราะเบาๆ ก่อนจะพาจินเดินออกมาจากบ้านพักของตัวเองพาไปส่งให้หนูดีที่นั่งอยู่ที่เดิม

   “พี่ไปก่อนนะครับ

   “อื้อโคกระซิบข้างหูจินก่อนจะเดินจากไปหนูดียิ้มใส่ตาก่อนจะเอยแซว

   “เมื่อกี้ร้องไห้จะเป็นจะตายแต่ตอนนี้ยิ้มจนปากจะซีดแล้ว

   “หยุดเลยหนูดีป่ะไปทำงานต่อเดียวโดนคุณแม่บ้านดุจินเดินหนีเข้าไปข้างในก่อนที่เธอจะเดินตามเข้าไป

   “หยุด ยกอาหารขึ้นไปที่ห้องด้วยร่างเพรียวสง่ากำลังจะเดินขึ้นบนไดเรียกให้หนูดียกอาหารขึ้นไปให้ที่ห้องติน่า  คาลอสคุณหนูผู้แสนจะเอาแต่ใจแต่ก็ไม่ถึงกับสร้างความเดือดร้อนให้ใครมากมายแค่อย่างได้ก็ต้องได้ไม่แค่ถูกขัดใจเท่านั้น

   “ค่ะ

   “มาใหม่เหรอ อื้อ ช่างเถอะแล้วพี่ลูนิคอยู่ไหน

มีอะไรเหรอครับคุณหนูเป็นกอนที่ตอบคำถามติน่าหนูดีจึงเลี่ยงเดินออกมาไปจัดเตรียมอาหาร

   “สาวใช้หนูดีหายไปไหนมานายท่านเรียกหารีบไปเร็วเข้ามาเรียเมื่อเห็นหนูดีเดินเข้าห้องครัวก็บอกให้ขึ้นไปพบลูนิค

   “แต่หนูดีต้องเอาอาหารไปให้คุณติน่าค่ะหนูดีเอยเลี่ยงไม่ยอมขึ้นไปหาลูกนิคเพราะรู้ว่าต้องโดนอะไรบ้าง

   “ไปเดียวนี้เลยนายท่านรอนานแล้วส่วนอาหารของคุณหนูให้คนอื่นจัดการให้เมื่อยืนยันเสียงหนักแน่ว่าต้องไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ก็ต้องยอมก้มหน้ารับมันเท้าเล็กค่อยๆ เดินไปห้องสมุดด้านล่างยืนนิ่งอยู่นานก่อนจะเคาะประตู

ก๊อก ก๊อก

   “ขออนุญาตค่ะเมื่อได้ยินเสียงอนุญาตร่างเล็กเปิดประตูเข้าไปข้างในภายในห้องมีหนังสือมากมายวางไว้เป็นชั้นรอบห้องตรงกลางมีโซฟาปรับนอนได้และใกล้กันนั้นมีโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ตั้งอยู่ลูนิคนั่งหันหน้ามาทางประตูก่อนจะกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาหนูดีเพียงแค่ได้เห็นก็รู้ว่าไม่มีเรื่องดีแน่

   “มาแล้วเหรอหนูดี


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)




ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


เขียนสนุกทำให้น่าติดตามชอบมากเลยค่ะเป็นกำลังให้นะค่ะ
โดย Anonymous | 7 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha