เสน่หาเมียบ้านนอก (-จบ-)

โดย: บุณณ์



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 3 : แรกพบสบตา


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ณ ตึกสูงใหญ่ ทีเอ็น คอร์ปฯ ทาวเวอร์ ตั้งอยู่ใจกลางเมืองหลวง แหล่งธุรกิจที่สำคัญของประเทศ

ชั้น 27 ซึ่งเป็นชั้นของผู้บริหารระดับสูง เจ้าของกิจการผู้ที่สาวๆ ทั้งโสดและไม่โสดต่างอยากใกล้ชิด

"ธวินกรณ์ " หรือ "คุณเควินขา" ของสาวๆ ทั้งหลาย หนุ่มนัยต์ตาสีฟ้าเข้ม สายตาที่สาวคนไหนได้สบตาก็แทบจะทรุดลงแทบอกกว้างๆ 

หน้าตาหล่อเหลา รูปร่างสูงใหญ่แบบฉบับลูกครึ่ง กำลังนั่งพินิจพิจารณาหญิงสาวรูปร่างบอบบางที่อยู่ตรงหน้าอย่างไม่เกรงใจ 

มองตั้งแต่หัวจรดเท้าเมื่อนายรามพาเธอก้าวเท้าเข้ามาแล้วแนะนำว่าเป็นคนที่คุณยายธาริณีของเขาส่งมา

 

"ลลิตภัทร" หรือ หนูขิม ของคุณยายเขา เธอนั่งนิ่งสบตาเจ้าของห้องด้วยหัวใจที่แทบจะกระโดดออกมาเต้นอยู่แทบเท้า

ยอมรับแบบไม่อายเลยว่า พอเธอได้สบตาเขาครั้งแรกแบบเต็มๆ ใจมันก็กระตุก เต้นแรงยิ่งกว่าเธอเต้นแอโรบิคซะอีก 

คงจะไม่ฝืนใจเธอจนเกินไปหากต้องใช้ชีวิตคู่ร่วมกับเขา ใจเธอมันเต้นแปลกๆ เขาจะได้ยินเสียงหัวใจเธอไหม

 

"อยากแต่งานกับฉันมากหรือไง " คำพูดประโยคแรกที่ออกจากริมฝีปากบางเฉียบ 

ริมฝีปากที่เธอแบบมองด้วยความอิจฉา 'ทำไมริมฝีปากสวยจัง' เธอมัวแต่คิดถึงริมฝีปากของชายหนุ่ม 

แต่ประโยคที่ดังขึ้นก็ทำให้อาการใจเต้นแปลกๆ ของเธอแทบจะหยุดเต้นไปทันที

"คะ...คุณเอ่อ ว่าอะไรนะคะ" เพราะมัวแต่จ้องริมฝีปากของเขา จนไม่ทันได้ฟังประโยคแรกที่ออกมา

"ลืมเอาหูมาจากบ้านนอกหรือไง" คำพูดประโยคที่สอง ยิ่งทำให้เธอชะงักทุกสิ่งในร่างกายไปอีกครั้ง

"คะ...คุณ"  "อ้าว...นี่คุณยายฉันจะให้แต่งงานกับคนหูไม่ดีหรือไงราม" ได้ทีเควินก็ใส่ไม่ยั้งเลย

 

ลลิตภัทรกว่าจะตั้งสติได้ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ บอกตัวเองว่า 'อดทนไว้ คุณท่านจะได้มีความสุข ต้องอดทน'

หญิงสาวยกมือไหว้ชายหนุ่มและเริ่มด้วยประโยคที่ควรจะเริ่มทักทายแบบคนทั่วไป ไม่ใช่ประโยคปากร้ายแบบผู้ชายคนนี้

"สวัสดีค่ะคุณเควิน ดิฉันชื่อลลิตภัทร เป็นคนที่คุณท่านธาริณี ส่งมาเพื่อช่วยคุณเควินทำงานค่ะ" 

"ส่งมาช่วยทำงาน หรือ ส่งมาเพื่อจับฉันแต่งงานกันกันสาวน้อย เรามาคุยกันตรงๆ ดีกว่ามั้ง"

ลลิตภัทรได้ช็อคเป็นครั้งที่สาม กับคำพูดที่ออกมาแต่ละครั้ง ผู้ชายคนนี้ปากร้ายมาก ตาบ้าเอ้ย

ช่างตรงข้ามกับหน้าตาซะเหลือเกิน ไม่น่าเชื่อว่านี้จะเป็นหลานชายสุดที่รักของคุณท่าน  

 

"แล้วแต่คุณจะคิด แต่คุณท่านสั่งมาว่าให้ดิฉันมาช่วยงานคุณเป็นเวลา 6 เดือน นอกเหนือจากนี้ต้องให้คุณไปถามคุณท่านเองค่ะ"

"หึหึ..คิดว่าฉันรู้ไม่ทันหรือไง หรือว่าไงนายราม นายเชื่อที่แม่สาวน้อยคนนี้บอกกับฉันหรือเปล่า"

เควินที่หัวเราะเยาะกับคำพูดของหญิงสาวไม่พอ ยังหันไปถามผู้ช่วยอย่างรามอีก เหมือนจะหาแนวร่วม

 

รามได้แต่ยืนเงียบ ไม่ออกความคิดเห็นใดๆ เพราะรู้ว่าเจ้านายไม่อยากจะได้คำตอบจริงๆ

"หนูน้อย ฉันจะบอกอะไรให้ ทำไมฉันจะไม่รู้ว่า 6 เดือนที่เธอว่า มันคือเวลาที่ให้เธอเข้ามาจับฉัน"

แผนคุณยาย ทำไมเขาจะดูไม่ออก ตั้งแต่กลับมาอยู่เมืองไทยเมื่อ 10 ปีที่แล้ว 

ถึงจะไม่ได้อยู่ด้วยกันทุกวันแต่กับคุณยายซึ่งเป็นผู้ใหญ่เพียงคนเดียวที่เขาเหลืออยู่ เขาก็รู้ว่าคิดอะไร 

และคุณยายก็ไม่เคยปิดบังความต้องการที่ว่าอยากให้เขากับยายเด็กนี้แต่งงานกัน

 

เมื่อโดนจี้ใจดำมากๆ ลลิตภัทรก็คิดว่าเธอคงยอมให้เขาดูถูกไม่ได้ 

อยากจะลองดูเหมือนกันว่า 6 เดือนนี้จะเปลี่ยนใจเขาได้ไหม 

"ดิฉันได้รับคำสั่งมาให้มาช่วยคุณทำงานค่ะ ส่วนเรื่องที่ให้ดิฉันมาจับคุณ..."

ลลิตภัทรยิ้มเล็กน้อยอวดฟันขาวสวย "คุณระวังตัวให้ดีล่ะกัน" เควินถึงกับชะงักเมื่อเจอประโยคนี้

"เธอจะเอาอะไรมาจับฉันหนูน้อย เคยเห็นผู้หญิงของฉันแต่ละคนหรือเปล่า เธอมีอะไรเทียบได้ไหม"

ปากร้ายมาก เป็นฝรั่งที่ปากร้ายมาก ลลิตภัทรได้แต่ท่องคำว่า 'ใจเย็น ใจเย็นไว้'

"ดิฉันคงเทียบผู้หญิงแต่ละคนของคุณไม่ได้หรอกค่ะ แต่ที่ดิฉันได้เปรียบพวกเธอก็คือ คุณท่านส่งฉันมา"

"นี่เธอ...อย่าเอาคุณยายมาอ้าง" อารมณ์ที่ได้เยาะเย้ยต่อปากกับหญิงสาวหายวับไปทันที เมื่อเธอยกคุณท่านมาอ้าง

"ถามจริงอายุพ้น 20 หรือยัง กลับไปเรียนให้จบก่อนดีไหม ค่อยคิดมาจับฉัน"

"ดิฉันจบแล้วค่ะ อายุ 25 ปี พอจะจับคุณได้หรือยังคะ" เควินที่กำลังยกแก้วกาแฟขึ้นดื่ม ถึงกับสำลักพรวด

"แคร่กๆๆ บ้าเอ้ย" เควินสถบออกมาด้วยอารมณ์เสีย ดึงผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดคราบเลอะตามหน้าและเสื้อผ้า 

 

รามถึงยืนกลั้นยิ้มฟังคำต่อล้อต่อเถียงของสองคนถึงกับกลั้นขำไม่อยู่ สงสัยเจ้านายเขาจะเจอเนื้อคู่แล้ว พอฟัดพอเหวี่ยง

"เธอจบอะไรมา" เมื่อปรับอารมณ์ได้ เควินก็เริ่มรุกบ้าง "จบโภชนาการค่ะ" 

"ฮ่าๆๆ โภชนาการ  ราม..แกว่าฉันควรเปิดโรงงานผลิตอาหารให้พนักงานของเราดีไหม เธอจะได้มีตำแหน่งทำ" 

"งานเอกสารดิฉันทำได้ค่ะ"  "เธอรู้เรื่องคอมพิวเตอร์หรือเปล่า บริษัทฉันผลิตซอฟต์แวร์ ไม่ได้ต้องการคนทำอาหาร"

"โปรแกรมเบื้องต้นดิฉันก็พอทำได้" "แค่พอทำได้งั้นเหรอ ฉันว่าดูท่าทางเธอแล้วน่าจะอยู่ในครัวซะมากกว่ามั้ง"

"คุณเควิน !!" ลลิตภัทรที่อดทนมานาน แทบจะหมดความอดทนกับผู้ชายคนนี้ ปากร้ายจริงๆ

 

"ทนไม่ได้หรือไง ฉันพูดความจริงหรือพูดแทงใจดำล่ะซิ" เควินอดยิ้มเยาะหญิงสาวไม่ได้ 

รามที่ยืนฟังอยู่ก็อดแปลกใจไม่ได้ ทำไมคุณเควินที่ปกติไม่ค่อยพูดยาวๆ กับผู้หญิง วันนี้มาแปลก

"คุณกล้าที่จะให้ดิฉันพิสูจน์ความสามารถหรือเปล่าคะ" หญิงสาวก็ยอมไม่ได้เช่นกันที่จะให้ผู้ชายคนนี้มาดูถูกเธอ

"ทำไมฉันจะไม่กล้า แต่มันเสียเวลาอันมีค่าของฉัน เธอกลับไปหาคุณยายของฉัน ไปดูแลท่าน ไปปลูกผักเลี้ยงปลาที่บ้านนอกโน้น น่าจะเหมาะกับเธอที่สุด" ชายหนุ่มก็ไม่ยอมเช่นกัน

"คุณไม่กล้าก็ยอมรับมาซิค่ะ หรือคุณกลัวใจตัวเองจะมา...." ลลิตภัทรหยุดพูดดื้อๆ พร้อมกับยิ้มแบบท้าทายชายหนุ่ม

"มาอะไร พูดดีๆ ฉันไม่ใช่เพื่อนเล่นเธอ" ชายหนุ่มพูดขึ้นมาด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว

"ก็มาตกหลุมรักฉันยังไงละค่ะ" "เธอ......." เควินถึงกับอึ้งพูดไม่ออกเมื่อเจอประโยคเด็ดของหญิงสาว

 

รามที่ยืนฟังอยู่ถึงกับกลั้นเสียงหัวเราะไว้ไม่ไหว หลุดเสียงขำออกมาเบาๆ 

เควินตวัดสายตาไปทางลูกน้องคู่กายแบบคาดโทษไว้ แล้วก็หันมาเล่นงานหญิงสาวต่อ

ชายหนุ่มนั่งมองเธอนิ่ง หลังจากเก็บอารมณ์คุกรุ่นได้ ก็ไม่พูดไม่จา ได้แต่มองเธอด้วยสายตานิ่งๆ 

ลลิตภัทรที่นั่งสบสายตาชายหนุ่มถึงกับอดประหม่าในสายตาคมกริบไม่ได้ 

'ตาบ้าเอ้ย บทจะไม่พูดก็ไม่พูด นั่งมองอยู่ได้' หญิงสาวได้แต่คิดบ่นให้ชายหนุ่มในใจ 

ไม่กล้าส่งเสียงออกมา เวลานี้เธอกลัวอารมณ์ของชายหนุ่มจริงๆ 

 

เมื่อชายหนุ่มไม่พูดไม่จา ได้แต่ฟาดฟันเธอด้วยสายตาคมกริบแล้ว 

ผ่านไปเพียง 2 นาทีกลายเป็นหญิงสาวเองที่ทนไม่ได้ อึดอัดกับสายตาคมกริบคู่นั้น

"ตกลงคุณจะให้ดิฉันทำตำแหน่งอะไรคะ" จบประโยคคำถามของหญิงสาว 

"ไม่มี" ชายหนุ่มก็ตอบออกมาทันทีด้วยท่าทางที่มันชวนให้หญิงสาวถึงกับอารมณ์โมโหพุ่งปี๊ด

เขากำลังประเมินหญิงสาวตรงหน้าว่าสถานการณ์แบบนี้จะทำยังไงต่อ

 

หญิงสาวนั่งข่มอารมณ์และนับหนึ่งถึงสิบในใจ เมื่อบอกจะทำงานก็ไม่มีตำแหน่งให้ทำ จึงตัดใจพูดประโยคสำคัญออกไป

"ตกลงว่าคุณจะแต่งงานกับฉันหรือเปล่า" ลลิตภัทรเอ่ยออกมาด้วยความโมโหในท่าทางกวนอารมณ์ของชายหนุ่ม  

ชายหนุ่มที่นั่งประเมินหญิงสาวอยู่แล้ว ถึงกับอดขำไม่ได้ในความบ้าบิ่นของหญิงสาวไม่ได้ 

จากท่าทีที่นั่งประเมินหญิงสาวแบบเงียบๆ ว่าหล่อนจะแก้ไขสถานการณ์ยังไง ถึงกลับต้องเปลี่ยนท่าทีอีกครั้ง 

"หึ..หึ นี่หนูน้อย อยากแต่งงานกับผมมากเลยหรือไง" เควินตอบกลับด้วยท่าทางยียวนกวนประสาทที่สุด

"ขอทดสอบก่อนได้ไหมว่าหนูน้อยเหมาะมือ เอ้ย เหมาะที่จะมาเป็นคู่ชีวิตกับผมหรือเปล่า" ชายหนุ่มถามด้วยสายตาแพรวพราว

พร้อมกับมองสำรวจหนูน้อยของเขาอย่างประเมินสินค้า สายตาคมหยุดนิ่งๆ ไปยังจุดที่ทำให้หญิงสาวถึงกลับหน้าแดงกล่ำ 

"แต่เท่าที่ประเมินด้วยสายตาที่ผ่านประสบการณ์มาเยอะ ผมว่าหนูน้อยไปอัพไซส์มาก่อน แล้วค่อยมาขอผมแต่งงานจะดีกว่า" 

เควินเอ่ยจบพร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะหญิงสาวแบบไม่เก็บอาการเลย  

"คุณเควิน ยี้...ตาแก่ ลามก" 

 

 

 

 

 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"นิยายรักที่ไม่ซับซ้อน รับรองมีแต่ความฟิน"

บุณณ์


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha