เสน่หาเมียบ้านนอก (-จบ-)

โดย: บุณณ์



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 4 : ทดสอบ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

"คุณเควิน ยี้...ตาแก่ ลามก"  ลลิตภัทรที่เก็บอาการมานาน หลุดออกมาจนได้ เพราะโดนชายหนุ่มกวนอารมณ์เหลือเกิน

"เธอ....... ว่าใครแก่ ถึงฉันจะแก่ยังไงฉันก็ไม่เอาเธอมาทำเมียหรอกหนูน้อย หึ...หึ" จากที่โดนว่าแก่ ชายหนุ่มที่ฉุนแทบตายอดต่อปากต่อคำไม่ได้

กริ๊งงงงงงงงงง ... เสียงโทรศัพท์ที่ขัดจังหวะการเฉือดเฉือนคารมระหว่างชายหนุ่มและหญิงสาวดังขึ้น

"ครับ....ครับ...คุณยายคือ....โธ่คุณยายอย่าพูดแบบนี้ครับคุณยายยังแข็งแรงครับ....ครับ....รับทราบแล้วครับ...ครับผมรักคุณยายครับ"  ลลิตภัทรรู้ได้ทันทีว่าคุณท่านได้โทรศัพท์ถึงชายหนุ่มแล้ว แต่เธอไม่อาจจะรู้ได้ว่าคุณท่านพูดคุยอะไรกับชายหนุ่มบ้าง ได้ยินแต่เสียงตอบรับจากเควินเท่านั้น สีหน้าชายหนุ่มตอนนี้เหมือนคนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เหมือนเด็กชายตัวเล็กๆ ที่โดนขัดใจยังไงยังงั้น  ทั้งๆ ที่โตจนคุณยายอยากให้มีเมียซะที เธออดขำกับน้ำเสียงและท่าทางอ้อดออนคุณยายของชายหนุ่มไม่ได้

 

 

"ยิ้มอะไร อย่าคิดว่ามีคุณยายให้ท้ายแล้วจะได้แต่งงานกับฉันน่ะหนูน้อย.."  เควินอดฉุนไม่ได้เมื่อเห็นอาการและสายตายิ้มๆ ของหญิงสาว

'พาล'  นี้คือความคิดของเธอที่มีต่อเขา ณ ตอนนี้  ผู้ชายอะไรอารมณ์แปรปรวนยิ่งกว่าวัยทองซะอีก

"ราม...พาเธอไปส่งที่คอนโดก่อน พรุ่งนี้ค่อยให้เริ่มงาน ตอนนี้ฉันไม่มีอารมณ์หาตำแหน่งนักโภชนาการให้ใคร"  เมื่อออกคำสั่งกับลูกน้องหนุ่มเสร็จก็ตวัดสายตาคมไปยังนักโภชนาการสาวทันที

'นอกจากจะพาลแล้วยังประชดเก่งอีก จะรับมือไหวหรือเปล่าเนี้ยยายขิมเอ้ย'  ลลิตภัทรได้แต่พร่ำบ่นในใจ

"ครับ..คุณเควินจะให้คุณลลิตภัทรพักที่ห้องไหนครับ" เอ่ยถามเจ้านายก่อนเพื่อจะได้จัดห้องได้ถูกอารมณ์

"ห้องที่ติดครัว...แม่หนูน้อยนี้น่าจะชอบ..แม่นักโภชนาการ..หึหึ"  เอ่ยจบพร้อมกับยักคิ้วแบบกวนๆ ให้หญิงสาว

 

 

ลลิตภัทรได้นับหนึ่งถึงสิบ อดทนกับคำพูดและท่าทางของชายหนุ่มที่กวนโมโหเธอจริงๆ หญิงสาวจึงหันไปสนทนากับราม

"คุณรามเรียกขิมก็ได้ค่ะ ขิมมีชื่อค่ะ" อดปรายตาไปมองชายหนุ่มไม่ได้ ให้รู้ไปซิ ไม่ใช่แค่เขาจะประชดได้คนเดียว ความดื้อความรั้นของเธอก็มีพอตัวเหมือนกัน เควินรู้ได้ทันทีว่าโดนประชดเล็กน้อยแล้ว แต่ชายหนุ่มหาได้แคร์ไม่ เขาพอใจจะเรียกหนูน้อยจะทำไม

"เชิญคุณขิมครับ"  รามรีบเชิญหญิงสาว ก่อนที่จะเกิดสงครามคารมและสายตาอีกครั้ง  หญิงสาวเตรียมตัวจะลุกขึ้นเพื่อเดินตามรามออกไปก็ต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียง 

"เดี๋ยว....เย็นนี้ฉันมีแขกคนพิเศษจะไปดินเนอร์ด้วย  รู้จักคำว่าดินเนอร์หรือเปล่าฮึ"  เควินก็ยังอดไม่ได้อยู่ดี

'นายน่ะนาย มาแปลก หาเรื่องไม่หยุด ตกลงจะเอายังไงกันแน่เนี้ย' รามได้แต่คิดขำๆ ในใจ

"ทราบค่ะ" ลลิตภัทรรับคำไปให้จบๆ เริ่มรำคาญชายหนุ่มหน้ายักษ์คนนี้เหลือเกิน

"ดี..เตรียมอาหารให้ด้วย ขออาหารอิตาเลี่ยนน่ะ ทำได้หรือเปล่า คุณนักโภชนาการ"

"พอทำได้ค่ะ ถ้าคุณกล้าให้ทำ ดิฉันก็จะลองดู ขอไปรอข้างนอกนะคะ" พูดจบก็ยิ้มร้ายให้ชายหนุ่มก่อนเดินออกไปรอข้างนอกห้อง

เควินได้แต่ ฮึม...ฮึม.. ในลำคอ ... แม่หลานเก็บตกของคุณยายนี้ ไม่ได้เกรงกลัวเขาเลยทั้งที่เพิ่งเคยพบเจอกัน

"ยิ้มอะไรของแก อยากโดนหรือไงว่ะ"  ชายหนุ่มที่หันหน้าไปเห็นรอยยิ้มขำของลูกน้องหนุ่มก็ถามด้วยความหงุดหงิด 

"ไม่ครับ เจ้านายมีอะไรอีกหรือเปล่าครับ ผมจะได้พาคุณขิมไปเตรียมตัวทำอาหารพิเศษให้ครับ" รามตอบเจ้านายหนุ่มไปทั้งๆ ที่ยังเก็บอาการขำไม่ได้เลย

"ไปได้แล้ว อย่าให้หล่อนก่อเรื่องน่ะ ถ้าใครรู้เข้าว่ายายนั้นน่ะว่าที่เมียฉัน แค่นี้ฉันอับอายพอล่ะ"

 

 

เมื่อรามออกไปแล้ว เควินได้แต่นั่งนึกถึงคำที่สนทนากับคุณยายทางโทรศัพท์ แล้วก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่

[คุณยาย ::  วินหรือลูก หนูขิมไปถึงแล้วใช่ไหม น้องเดินทางไปตั้งแต่เช้าแล้ว]

[เควิน  :: ครับ]

[คุณยาย ::  ดูแลน้องด้วย ยายให้ไปช่วยงานวิน อยากให้วินได้รู้จักน้องมากขึ้น ทำให้ยายได้ไหมลูก]

[เควิน  :: ครับ]

[คุณยาย ::  ยายอยากให้วินเปิดใจรับน้องน่ะ เรื่องผู้หญิงก็หยุดได้ก็หยุด อายุพอสมควรจะมีครอบครัวได้แล้ว]

[เควิน  :: คุณยายคือ..]

[คุณยาย ::  วินอย่าเพิ่งปฏิเสธน้องเลย หากวินและน้องได้แต่งงานกัน ยายคงตายตาหลับได้อย่างมีความสุข ยายอยากอุ้มเหลนแล้ว]

[เควิน  :: โธ่..คุณยายอย่าพูดแบบนี้ครับคุณยายยังแข็งแรงครับ]

[คุณยาย ::  อนาคตมันไม่แน่นอน หนูขิมเป็นเด็กดี เก่งงานบ้านงานเรือน ยายเลี้ยงมาตั้งแต่เด็ก ยายรู้ว่าน้องจะต้องทำให้วินมีความสุขได้แน่]

[เควิน  :: ครับ]

[คุณยาย ::  ยายอยากเห็นคนที่ยายรักทั้งสองคนมีคนที่ไว้ใจดูแล หากใน 6 เดือนนี้วินไม่สามารถเปิดใจรับน้องได้ ยายจะไม่ฝืนใจนะลูก]

[เควิน  ::  รับทราบแล้วครับ]

[คุณยาย ::  ยายไม่กวนแล้วล่ะ ดูแลน้องด้วยน่ะ ยายรักวินนะลูก]

[เควิน  ::  ครับ ผมรักคุณยายครับ]

 

 

'หึหึ.. 6 เดือนงั้นเหรอ แค่ 6 วันนี้ฉันจะทำให้เธอร้องไห้อยากกลับบ้านนอกไปปลูกผักไม่ทันเลยล่ะ'  เควินยิ้มร้ายออกมาบ้าง

ใช่ว่าเขาจะต่อต้านคำสั่งคุณยาย แต่นั้นยังมีโอกาสให้เขาได้เลือก หากเขาหรือเธอไม่พึงพอใจต่อกัน

ในชีวิตของเขาไม่อยากมีครอบครัว  ชายหนุ่มไม่ศรัทธากับคำว่าครอบครัว และคำว่ารักแท้มันไม่มีอยู่จริงหรอก

ตั้งแต่เกิดมาเป็นเควินจนโตเข้าสู่วัยควรจะมีครอบครัวแบบที่คุณยายว่าไว้ เขายังไม่เห็นจะมีใครรักเขาจริง 

ถ้าเขาไม่รวยขนาดนี้ ไม่หล่อ ไม่ใช่หลานชายคนเดียวของคุณหญิงธาริณี จะมีสาวคนใดสนใจเขาบ้าง 

ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าผู้หญิงพวกนั้นที่ให้เขาได้ขย่มโยกมันส์แต่ละคืน ก็หวังเงินทองของเขาทั้งนั้น

ผู้หญิงได้เงิน ส่วนเขาได้ระบาย เสร็จแล้วก็จบกันไป จะให้เขามีเมียเหรอ...ชาตินี้คงจะยาก บอกเลย

แต่ในหัวของชายหนุ่มก็อดคิดถึงดวงตาหวานซึ้งของหลานสาวเก็บตกของคุณยายไม่ได้

แรกพบสบตาที่เธอเดินเข้ามาพร้อมกับราม ใจของเขามันกระตุกเต้นแปลกๆ  สาวสวยกว่านี้เขาก็เคยฟาดฟันมาแล้ว 

ทั้งนางแบบ นางเอก นางงาม แต่กับผู้หญิงคนนี้ไม่ได้สวยมาก แต่เขาก็ไม่สามารถละสายตาไปจากหล่อนได้เลย 

จนกระทั่งรามแจ้งให้เขาได้รู้ว่าหญิงสาวคือคนที่คุณยายส่งมา เควินถึงตั้งสติได้ และเกิดอาการต่อต้านขึ้นทันที

 

 

 

ห้างสรรพสินค้าใกล้คอนโดมิเนียมหรูของเควิน  ลลิตภัทรกำลังเลือกวัตถุดิบที่จะไปทำอาหารอิตาเลี่ยนให้ชายหนุ่มหน้ายักษ์นามว่าเควิน

โดยมีรามเดินตามช่วยถือของให้หญิงสาว  รามเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นท่าทางจริงจังในการเลือกวัตถุดิบอาหารของเธอ

"คุณขิมไม่ต้องทำตามที่เจ้านายสั่งทั้งหมดก็ได้นะครับ เดี๋ยวผมสั่งจากร้านอาหารประจำได้"  

"ไม่ได้ค่ะ คุณเควินดูถูกขิมไว้ คอยดูขิมจะทำให้พูดไม่ออก ติไม่ได้สักคำเลย"  หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะโมโหไปถึงคนสั่ง

"อีกอย่างคุณรามไม่ต้องเรียกขิมว่าคุณหรอกค่ะ เรียกขิมเฉยๆ ก็ได้ ขิมก็เป็นเด็กที่คุณท่านอุปการะเหมือนกัน" 

ลลิตภัทรเอ่ยขึ้นมา เธอพอจะทราบจากคำบอกเล่าของป้าน้อยมาบ้างว่าคุณเควินมีคนคอยดูแลคนหนึ่งชื่อราม

เป็นคนที่คุณท่านอุปการะเหมือนกับเธอ เพียงแต่รามรู้ที่มาที่ไป พ่อของรามคือคนขับรถให้ครอบครัวคุณท่านมานาน 

มีกัน 2 คนพ่อลูก พ่อของรามเสียชีวิตด้วยโรคประจำตัวตั้งแต่รามยังเด็ก  คุณท่านเลยส่งรามให้เรียนจนจบและให้คอยดูแลเควินแทนคุณท่านอีกที

"งั้นขิมก็เรียกพี่รามด้วยละกัน ห้ามเรียกคุณล่ะ เราจะได้เสมอกัน"   รามบอกหญิงสาวให้เรียกง่ายๆ

"ค่า..พี่ราม"   หญิงสาวยิ้มกว้างให้ราม เธออดคิดไม่ได้ว่าการมาอยู่ที่เมืองหลวงนี้คงไม่แย่อย่างที่คิด 

อย่างน้อยก็ยังมีรามที่ดูจะมิตรกับเธอคนหนึ่ง ส่วนคนหน้ายักษ์ผีเข้าผีออกนั้นค่อยว่ากันตามสถานการณ์

"แขกพิเศษของคุณเควินกี่ท่านคะ ขิมจะได้เตรียมของได้ถูก"  หญิงสาวถามพร้อมกับมองหาวัตถุดิบอื่น

"1 ท่านครับ"  ชายหนุ่มตอบตามที่หญิงสาวถาม พอได้ยินคำตอบจากชายหนุ่ม รามก็ได้ยินเสียง 

"ฮึ..ผู้หญิงล่ะซิ ขิมเคยเห็นข่าวตามหน้าเวป ควงกับดาราบ้าง ไฮโซบ้าง คุณเควินนี้เสือผู้หญิงใช่ไหมคะ "  

"เอ่อ..ท่านเป็นคนมีเสน่ห์ครับ ขาดอะไรอีกไหมครับ ถ้าครบแล้วจะได้กลับไปเตรียมโชว์ฝีมือให้คุณเควินได้ทึ่งฝีมือเชฟจากเชียงใหม่" รามรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนาทันที ก่อนที่จะโดนซักถามไปมากกว่านี้ 

"ครบแล้วค่ะ เดี๋ยวเชฟคนนี้จะโชว์ฝีมือจนคุณเควินวิ่งจู๊ดๆ ไปห้องน้ำไม่ทันเลยล่ะ ฮ่า ฮ่า.." 

รามถึงกับขำท่าทางเอาจริงของหญิงสาว อดที่จะเอ็นดูเธอไม่ได้ น่ารักดีแต่ทำไมคุณเควินต้องต่อต้านขนาดนั้นด้วย

"ร้ายเหมือนกันน่ะเราเนี้ย ทีแรกพี่ก็กลัวว่าจะรับมือคุณเควินไหวไหม แต่ตอนนี้ต้องคิดใหม่แล้วว่าคุณเควินจะรอดไหม หึหึ..."  ว่าจบก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน 

"ฮ่า..ฮ่า..คอยดูฝีมือขิมละกัน คุณเควินจะต้องขอขิมแต่งงานภายใน 6 เดือนนี้ล่ะ" 

 

 

  

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"นิยายรักที่ไม่ซับซ้อน รับรองมีแต่ความฟิน"

บุณณ์


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha