เสน่หาเมียบ้านนอก (-จบ-)

โดย: บุณณ์



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 7 : เริ่มจับจริง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 

"ไหนว่าจะมาจับฉันแต่งงานไง แค่ทดลองกอดนิดกอดหน่อย ทำไมต้องกลัวด้วย หึหึ...แล้วแบบนี้จะจับฉันได้ยังไง"

 

เควินที่ตอนนี้แขนทั้งสองข้างโอบกอดเอวเล็กของหญิงสาวไว้ ใบหน้าหล่อเหลาสายตาคมแพรวพราววิบวับ ก้มลงมองคนในอ้อมแขนจนจมูกโด่งตามสไตล์ลูกครึ่งแทบจะชนกับจมูกโด่งรั้นเล็กๆ นั้น

ลลิตภัทรตกใจในการจู่โจมของเควินเป็นอย่างมาก รีบหลับตาปี๋ คอเล็กหดลง คางแทบจะชนหน้าอกตัวเอง มือเล็กสองข้างกำแน่น ยันหน้าอกล่ำเขาไว้ไม่ให้แนบชิดกับหน้าอกของตนเอง

เควินก้มมองใบหน้าแดงระเรื่อนั้นถึงกับอมยิ้ม 'ตัวก็หอม น่ารักสมองของเควินสั่งการออกมาทันทีโดยอัตโนมัติอีกแล้ว

"หึหึ.."  เสียงที่ออกมาจากลำคอพร้อมกับลมหายใจที่มีกลิ่นแอลกอฮอล์ปนมาด้วยของชายหนุ่มที่อยู่เหนือศรีษะหญิงสาว ทำให้ลลิตภัทรเริ่มรู้สึกตัว

"คุณเควิน ปล่อยขิมนะ ปล่อยยยยยยยยย ..."

มือสองข้างก็ผลักดันชายหนุ่มให้ปล่อยตัวเองออกจากวงแขนที่โอบอยู่  เมื่อทั้งผลักทั้งดันทั้งทุบอกแล้วชายหนุ่มยังเฉย ไม่ขยับเขยื้อน ไม่สะเทือนแรงกำปั้นของเธอเลย ลลิตภัทรจึงเปลี่ยนเป็นหยิกท่อนแขนแข็งแรงนั้นแทน หยิกไปก็ไม่สะดุ้งผิวกายชายหนุ่ม

"เธอจะสะกิดฉันทำไมฮึ"  เควินเอ่ยขำๆ ไม่รู้สึกรู้สาที่หญิงสาวหยิกท่อนแขนแข็งแรงของตนเองเลย

"ปล่อยยยยยยยยคุณเควิน...คุณจะทำอะไร"

อ้าว..ฉันก็เสนอตัวให้เธอจับอยู่นี้ไง อยากจับตรงไหนก็เชิญจับได้เลย เมื่อวานยังทำปากเก่งบอกฉันอยู่เลยว่าจะจับฉันให้ได้

คุณจะบ้าหรือไง ใครเขาจับกันแบบนี้

แล้วเขาจับกันแบบไหนล่ะ เพราะฉันเคยแต่จับแบบนี้

แบบนี้ของชายหนุ่มคือมือใหญ่ที่โอบกอดอยู่ด้านหลังได้แต่ลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังและสะโพกกลมเด้งนั้นไปทั่ว

ลลิตภัทรได้แต่อ้าปากค้างกลับประโยคที่ตอบกลับมาแบบกวนๆ ของเควิน จนลืมนึกถึงมือที่ยุ่มย่ามลูบไล้อยู่ด้านหลัง และเมื่อชายหนุ่มไม่ยอมปล่อยเธอสักที อารมณ์โมโหของตัวเล็กเลยพุ่งปี๊ด  ปากเล็กสีแดงเรื่อจึงก้มลงกัดแขนข้างซ้ายทันที

"โอ้ยยยย...เป็นหมาหรือไงเนี้ย ปล่อยแล้วๆๆ แม่คู๊ณณณ"   

เควินที่ถูกกัดที่ต้นแขนข้างซ้ายต้องใช้แขนข้างขวาดันศรีษะเล็กที่ก้มกัดอยู่ออกให้ห่างตัวทันที หญิงสาวถอยหลังออกห่างชายหนุ่มทันทีที่แขนแข็งแรงปล่อยเธอ

"อู้ยยยย..กัดมาได้ จะเป็นบาดทะยักหรือเปล่าเนี้ย ฉีดยาหรือยังห๊า....."

เควินที่ลูบต้นแขนด้วยท่าทีโมโห อดไม่ได้ที่จะยั่วโมโหหญิงสาวอีกครั้งมือก็ลูบแขนไป สายตาก็จ้องเขม็งไปยังดวงตากลมโตนั้นอย่างท้าทาย

จากนั้นก็ไล่สายตาลงไปยังสัดส่วนที่ขึ้นลงตามแรงหายใจโมโหของหญิงสาว พอลลิตภัทรเห็นสายตาคมนั้นมองไปยังจุดไหน ยิ่งทำให้หน้าของเธอแดงขึ้นยิ่งกว่าเดิม

มือเล็กพยายามกระชับเสื้อคลุมให้ปกปิดสัดส่วนนั้นจากสายตาชายหนุ่ม โมโหที่เควินก่อกวนเธอเหลือเกิน แรงหายใจโมโหนั้นทำให้หน้าอกของหญิงสาวสะท้อนขึ้นลงตามแรงหายใจมากยิ่งขึ้น

"คนนะไม่ใช่หมา ตาแก่เอ้ย"  ลลิตภัทรที่ยังตกใจกับท่าทีคุกคามของเควิน ด้วยอารมณ์โมโหเมื่อต่อว่าชายหนุ่มจบก็วิ่งหนีกลับเข้าห้องอย่างรวดเร็ว

'แก่เหรอ...เดี๋ยวเธอได้รู้ฤทธิ์คนแก่แน่ ยัยตัวดี'  ชายหนุ่มได้แต่ฮึดฮัดบ่นกับตัวเองคนเดียวพร้อมกับเดินออกจากห้องอาหารเพื่อกลับไปยังห้องตัวเอง

เมื่อกลับเข้ามาอยู่ในห้องของตัวเองแล้ว เควินถอดเสื้อเชิ้ตที่ใส่อยู่ออกเพื่อจะดูรอยกัดที่ต้นแขนซ้าย เสื้อไม่ขาดแต่รอยแดงของฟันแม่คนตัวเล็กที่โมโหเขานั้นก็มีปรากฏให้เห็นเด่นชัด เควินที่ลูบรอยแดงนั้นก็อดอมยิ้มไปด้วยไม่ได้  

ถ้าเปลี่ยนเป็นฉันกัดบ้างแต่กัดตรงจุดอื่น แม่นั้นจะเกิดรอยแดงแบบนี้บ้างไหมว่ะ’ 

 

 

เที่ยงคืนกว่าแล้วอีกฟากของห้องพัก ร่างสูงของรามที่ยืนกอดอกอยู่ริมระเบียงทอดสายตามองไปยังบนท้องฟ้าที่มืดมิด 

มีเพียงดาวไม่กี่ดวงที่ส่องประกายวาววับระยิบระยับตัดกับสีดำสนิทของท้องฟ้าในยามค่ำคืนนี้ แต่ดาวดวงนั้นช่างเด่นแสงเหลือเกิน

ใบหน้าสวยเฉี่ยวของหญิงสาวที่ยืนมองตามหลังรถเมื่อช่วงค่ำที่ผ่านมายังวนเวียนอยู่ในหัวสมองของรามไม่หาย

จนทำให้เขาไม่สามารถข่มตาหลับได้ เพราะหัวใจที่มันว้าวุ่นจนต้องออกมายืนสูดอากาศเย็นในยามค่ำคืนที่เงียบเหงาแบบนี้

ทำยังไงก็ลบภาพของหญิงสาวให้ออกไปจากหัวไม่ได้สักที และคืนนี้สำหรับรามคงเป็นคืนที่ยากที่สุดอีกครั้งในการที่จะหลับตาลงได้สนิท

ร่างสูงยังคงยืนมองดวงดาวที่อยู่ไกลนั้นอีกนาน มองเหมือนจะให้ดวงดาวนั้นรับรู้ถึงความรู้สึกลึกๆ ในใจของเขา

'คุณก็เหมือนดวงดาวนั้นแหล่ะ ที่ผมก็ได้แค่มอง แต่ไม่อาจสัมผัสได้จริงๆ'

 

 

ณ ห้องอาหารในเช้าวันรุ่งขึ้น ลลิตภัทรที่กว่าจะนอนหลับได้ก็ค่อนเที่ยงคืนกว่า เพราะยังสับสนในการกระทำของเควินเมื่อคืนนี้

ได้แต่นั่งครุ่นคิดกับถ้วยข้าวต้มที่ป้าพวงเป็นคนจัดการไว้แต่เช้าแล้ว รามที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามพร้อมกับจิบกาแฟยามเช้าจึงเอ่ยถามไป

"น้องขิมครับ ข้าวต้มไม่อร่อยหรือว่ายังไม่หิว เห็นนั่งคนไปมาจนเย็นหมดแล้วมั้ง"

"คะ...อร่อยค่ะ ป้าพวงทำอร่อย แต่พอดีขิมยังไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ พี่รามไม่รับข้าวต้มเหรอคะ"

"ไม่ครับ ขอกาแฟแค่แก้วเดียวนี้ก็พอ ถ้าหากเรียบร้อยแล้วก็เตรียมตัวไปทำงานดีกว่าครับ"

รามเอ่ยขึ้นเมื่อมองแล้วว่าลลิตภัทรคงมีอะไรในใจจึงเอาแต่ครุ่นคิดไม่ได้สนใจถ้วยข้าวต้มที่อยู่ข้างหน้าเลย

เอ่อออ..แล้วคุณเควินละคะ”  ลลิตภัทรที่เช้านี้มัวแต่คิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ และวิตกว่าจะทำหน้ายังไงถ้าหากเจอกับเควินเช้านี้ อดถามถึงเควินไม่ได้ที่เช้านี้ไม่เห็นชายหนุ่มในห้องอาหาร

เจ้านายออกไปตีกอล์ฟแต่เช้าแล้วครับ มีงานกระชับมิตรของลูกค้ารายใหญ่ คุณเควินก็เลยต้องไปร่วมงานครับ

พี่รามไม่ต้องไปกับคุณเควินเหรอคะ ขิมไปที่ทำงานเองได้ค่ะ นั่งรถไฟฟ้าแป๊บเดียวเอง

พี่ไม่ต้องติดตามไปทุกงานครับ บางครั้งเจ้านายก็ชอบที่จะไปไหนมาไหนเอง หากไม่ใช่งานที่เป็นทางการมาก น้องขิมไม่ต้องห่วงเดี๋ยวเราไปเจอกับเจ้านายที่ทำงานเลยครับ

ถ้าอย่างงั้นก็ไปทำงานดีกว่าค่ะ ขิมยังงงกับเนื้องานเมื่อวานอยู่เลย  ฮึ...ไม่อยากให้ใครมาดูถูกขิมค่ะ

เอ่ยขึ้นพร้อมกับแววตามุ่งมั่น ‘ดูถูกกันไปก่อนเหอะ ฉันต้องทำให้ได้

ครับๆ พี่เชื่อว่าขิมทำได้ แล้วเจ้านายจะไม่กล้าสบประมาทอีกแน่นอน” รามอดที่จะขำกับท่าทางขุ่นเคืองที่ลลิตภัทรมีต่อเจ้านายไม่ได้ ไม่รู้จะอยู่ทีมไหนดี #ทีมเควิน หรือ #ทีมลลิตภัทร

 

 

ฝีมือไม่ตกเลยนี้หว่า นึกว่าตีหลุมสาวๆ จนไม่สนใจตีหลุมกอล์ฟแล้วซะอีกว่ะ

ประโยคสองแง่สองง่ามที่เอ่ยขึ้นแซวทันทีที่ร่างสูงของเควินเดินเข้าไปยังห้องรับรองหลังจากออกรอบเสร็จแล้ว คนที่ออกปากแซวเควินอดที่จะอิจฉาไม่ได้เพราะแคดดี้สาวสวยทั้งหลายในงานอยากจะมาบริการเควินเหลือเกิน เดินไปทางไหนมีแต่สาวๆ ส่งสายตาเชื้อเชิญแบบไม่ปิดบังเลย

ยิ่งอากาศยามเช้าที่มีแสงแดดอ่อนกระทบกับร่างสูงโปร่งยังกับนายแบบแล้วด้วย ขนาดผู้ชายด้วยกันยังอดมองไม่ได้เลย เควินยกผ้าขนหนูขึ้นซับเหงื่อที่ใบหน้าและลำคอออก พร้อมกับปรายตาไปมองคนพูดประโยคนั้นที่นั่งจิบกาแฟเย็นอยู่อย่างสบายอกสบายใจ

           “แล้วนายอยากลงหลุมไหม ฉันสามารถส่งนายลงหลุมได้นะ

เฮ้ย..ไอ้เวรนี้ แซวนิดแซวหน่อยไม่ได้เลยนะว่าแต่จะกลับแล้วเหรอ

จะกลับแล้ว 10 โมงมีประชุมที่บริษัท นายจะกลับหรือยัง

ไปด้วยดิ เมื่อเช้าให้คนขับรถมาส่ง ตอนนี้หมดอารมณ์เพราะสาวๆ มองแต่นาย ฉันขี้เกียจอยู่ล่ะ ไปรอที่ทำงานนายดีกว่าเผื่อลูกน้องสาวๆ ของนายเบื่อหน้าเก๊กของเจ้านายหันมามองฉันบ้าง ฮ่าฮ่า..

พิพัฒน์’ เพื่อนสนิทของเควินอีกคน นอกจากภาสนัยแล้วก็มีพิพัฒน์อีกคนที่สามารถมองทะลุจิตใจของเควินได้ เพื่อนสมัยเด็กที่เข้าโรงเรียนประจำ อยู่ด้วยกันมาตลอดจนกระทั่งเควินไปเรียนต่อต่างประเทศ และเมื่อพิพัฒน์ไปเรียนต่อปริญญาโทที่เดียวกับเควินทำให้ทั้งคู่ยิ่งสนิทกันมากเพิ่มขึ้นกว่าเดิมด้วยนิสัยที่เจ้าชู้พอกัน

ถ้าจะไปก็ให้ไว มัวแต่หลีสาวอยู่นั้นแหล่ะ ฉันไม่รอนะโว้ย” เควินปาผ้าขนหนูที่เช็ดเหงื่อไปใส่ชายหนุ่มที่วาจากวนบาทาเหลือเกิน

 

พี่รามคะ เอกสารที่เตรียมไว้สำหรับประชุมเช้านี้เรียบร้อยแล้วค่ะ เดี๋ยวขิมขอไปดูเรื่องของว่างที่จะเสิร์ฟในที่ประชุมก่อนค่ะ

ครับ ถ้าเรียบร้อยแล้วน้องขิมก็ตามเข้าไปห้องประชุมเลยนะครับ เจ้านายมาแล้วกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ที่ห้องพัก จะได้เรียนรู้งานอื่นเพิ่มด้วย

เควินมีห้องสำหรับพักผ่อนส่วนตัวในช่วงที่งานเยอะจนไม่สามารถปลีกตัวไปไหนได้

อะแฮ่มๆๆๆ ...” เสียงชายหนุ่มแปลกหน้าที่ส่งเสียงมายังหน้าห้องทำงานของประธานบริษัท ทำให้ทั้งสองคนหันไปมองทันที

สวัสดีครับคุณพัฒน์ เชิญรอเจ้านายในห้องก่อนครับ

รามลุกขึ้นยืนกล่าวทักทายเพื่อนสนิทของเจ้านาย พร้อมกับเชื้อเชิญให้เข้าไปนั่งรอในห้องทำงานของเควิน พิพัฒน์ที่มัวแต่จ้องมองหญิงสาวอีกคนที่ลุกขึ้นยืนมองเขาตั้งแต่ส่งเสียงทักทายมาแล้ว จนไม่ได้ยินเสียงที่รามที่พูดด้วย

สวัสดีครับ ผมพิพัฒน์ครับ เป็นเพื่อนคุณเควินครับ เพิ่งไปออกรอบกอล์ฟกันมา เลยแวะพักเหนื่อยที่นี้ก่อน ไม่ทราบว่าคุณ......พอจะมีน้ำเย็นๆ ให้ดื่มหายเหนื่อยหรือเปล่าครับ

พิพัฒน์ที่เจ้าชู้ตัวพ่อพอๆ กับเควินเริ่มหว่านเสน่ห์กับสาวสวยที่คิดว่าเป็นพนักงานคนใหม่ของเควินทันที

สวัสดีค่ะ เชิญคุณพิพัฒน์ในห้องก่อนค่ะ เดี๋ยวขิมแจ้งแม่บ้านเรื่องน้ำดื่มให้ รอสักครู่นะคะ “ ลลิตภัทรยกมือไหว้พร้อมกับเชิญพิพัฒน์ให้ไปนั่งพักในห้องเควิน เมื่อรู้ว่าชายหนุ่มที่ยืนยิ้มอยู่ตรงหน้าคือเพื่อนของเควินนั้นเอง

คุณขิมเพิ่งเข้าทำงานที่นี้เหรอครับ ไม่เคยเห็นหน้าเลย” พิพัฒน์ตีเนียนเอ่ยชื่อหญิงสาวไปทันที

เพิ่งเริ่มได้วันที่สองค่ะ

มิน่า ผมมาทีไรไม่เคยเห็นสักทีเลยว่าคุณเควินมีผู้ช่วยสาวสวยขนาดนี้ สงสัยต้องแวะมาเยี่ยมมันบ่อยๆ แล้วมั้งครับเนี้ย

รามที่ยืนมองพิพัฒน์ส่งสายตากรุ้มกริ่มให้ลลิตภัทรแบบไม่เก็บอาการเลย พร้อมกับคิดในใจว่าช่างเหมือนกันจริงเลยเพื่อนเจ้านาย เจ้าชู้ตัวพ่อ ว่าแต่คุณพิพัฒน์จะรู้ตัวไหมว่าผู้หญิงคนนี้มีคนจองไว้ให้เพื่อนสนิทตัวเองแล้ว

 

  

ฉันสบายดี ยังไม่ตายง่ายๆ นายไม่ต้องมาเยี่ยมบ่อยก็ได้ว่ะ

 

 

 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"นิยายรักที่ไม่ซับซ้อน รับรองมีแต่ความฟิน"

บุณณ์


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha