เสน่หาเมียบ้านนอก (-จบ-)

โดย: บุณณ์



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 15 : ปฏิบัติตามกฎ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตึก..ตึก..ตึก...  เสียงของหัวใจสองดวงที่แนบสนิทกันอยู่ดังขึ้นในความเงียบแข่งกับเสียงหายใจถี่เหมือนคนที่ออกกำลังกายอย่างหนัก

            อาการทุรนทุรายเหมือนใจจะขาดของลลิตภัทรก่อนหน้านี้ หายเป็นปลิดทิ้ง ความรู้สึกของเธอตอนนี้เหมือนลอยเคว้งขว้างกลางอากาศ

            สิ่งที่รับรู้คือเสียงหายใจถี่และกลิ่นแอลกอฮอล์ที่อยู่แนบชิดปลายจมูกเท่านั้น เมื่อเสียงหายใจถี่เริ่มช้าลง สิ่งแรกที่เธอสัมผัสได้คืออึดอัดและหนัก ลืมตาขึ้นก็เห็นเพียงศีรษะของเควินที่ซุกอยู่ตรงลำคอเธอเท่านั้น

            ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มทาบทับร่างบางไว้ทั้งตัว และที่สำคัญส่วนนั้นของเขายังคงสอดลึกอยู่ภายในร่างกายเธอ จนรู้สึกถึงความอึดอัดได้

 

"คุณเควิน ฉัน...หนัก"            พรึบ...    

"ว้ายยย" 

เมื่อได้ยินเสียงอุทธรณ์จากร่างบางที่อยู่ใต้ร่างใหญ่ เควินที่ยังฟุบหน้าหลับตาอยู่จึงพลิกตัวเองลงด้านล่างพร้อมกับยกให้หญิงสาวขึ้นไปนอนทับอยู่ด้านบนอกแกร่ง แขนแข็งแรงสองข้างก็โอบกอดร่างบางไว้ไม่ให้ดิ้นหนี

"คุณเควินปล่อยได้แล้ว คุณ..."  มือบางทุบตีอกแกร่งที่แนบชิดอยู่ให้ปล่อยเธอออกจากอ้อมแขนที่รัดแน่น

เควินยังคงหลับตาอยู่ตีมึนไม่ยอมปล่อย ลลิตภัทรจึงใช้มือดันอกแกร่งเพื่อดันร่างตัวเองขึ้น โดยหารู้ไม่ว่าการทำแบบนั้นเกิดการเสียดสีของเควินน้อยที่ซุกซบอยู่ในร่างเธอจึงเกิดขึ้นทันที

"อ่ะ...อุ้ยยย" 

           "อู้วววว...ซีดส์...ดันขึ้นอีกดิ แล้วเธอจะไม่ได้หลับแน่คืนนี้" เมื่อโดนขู่ลลิตภัทรจึงต้องนิ่งค้างอยู่ในท่าเดิม

"คุณ..ปล่อยฉันก่อน...ฉัน...อยากเข้าห้องน้ำ"  

เควินได้ยินคำขอร้องจากหญิงสาว จึงจำเป็นต้องปล่อยแขนสองข้างออกจากรอบเอวบางที่เขาโอบกอดอยู่ เมื่อเป็นอิสระจากแขนที่โอบรัดแน่นแล้ว เธอจึงรีบดันตัวเองอีกครั้งเพื่อออกจากร่างหนา

"ซีดส์..อ๊าห์..." เควินที่ยังหลับตาทำเสียงซี๊ดซ้าดเหมือนจะแกล้งให้เธออับอาย หญิงสาวรีบคว้าผ้าห่มมาคลุมร่างบางและขาเรียวก็ก้าวเท้าลงจากเตียง เธอถึงรู้ว่าขาตัวเองอ่อนแรง 

ตุ๊บ...   "เฮ้ย...ถึงกับหมดแรงเลยเหรอ ให้ฉันอุ้มไปส่งห้องน้ำไหม ฮ่าๆ"

ลลิตภัทรมองไปยังชายหนุ่มที่ลุกขึ้นมานั่งหัวเราะขำสภาพเธอ จึงได้เห็นเควินที่นั่งเปลือยโชว์รูปร่างอย่างมั่นใจ และเมื่อมองต่ำลงไปกว่านั้น เธอจึงได้เห็นสัดส่วนความเป็นชายที่ยังพร้อมจะออกรบอยู่ตลอดเวลา

 

"คุณเควิน อี๊..!!"  ผ้าเช็ดตัวที่เควินดึงทิ้งคราแรกปลิวไปปะทะร่างกำยำนั้นทันที

"ทำเป็นร้องอี๊  ทีเมื่อกี้ยังร้องงง อู้ว..... แล้วไม่ใช่เพราะไอ้นี้เหรอที่จะทำให้เธอมีเหลนไปเสนอให้คุณยายของฉันน่ะ หึหึ " สายตาแพรวพราวล้อเลียนกึ่งถากถาง น้ำเสียงคล้ายดูแคลน พร้อมกับมองไปทั่วร่างบางที่นั่งกับพื้นอยู่ข้างเตียงกว้าง จ้องมองเหมือนจะทะลุผ้าห่มที่คลุมร่างบางอยู่

             เควินเกิดความรู้สึกอยากจะตบปากตนเองทันทีเมื่อเขาพูดจบ และได้เห็นสายตาที่สั่นไหวระริกของเธอ สายตาเหมือนคนที่สับสนในความรู้สึกและมันปะปนไปด้วยความเจ็บปวดในตาแววาวคู่นั้น

             เธอรู้สึกอับอายกับคำพูดประโยคถากถางของเควิน สายตาที่เหมือนจะดูแคลนเธอ ร่างบางจึงค่อยลุกขึ้น กัดฟันข่มความเจ็บปวดของส่วนกลางของร่างกาย ไม่ตอบโต้สิ่งที่ชายหนุ่มพูดมา เมื่อคว้าชุดที่เธอถอดออกไว้ได้ก็เดินเข้าห้องน้ำไปทันที

เควินที่มองตามร่างบางที่หายเข้าไปในห้องน้ำ ได้แต่นั่งนิ่ง ไม่รู้จะทำยังไงต่อไปดี ตอนนี้เขารู้สึกว่าตนเองไม่น่าจะพูดประโยคเมื่อกี้เลย  'เวรแล้วไอ้วินเอ้ย ปล่อยไปก่อน ออกมาค่อยว่ากัน'

 จากนั้นก็ทิ้งตัวลงนอนก่อนจะหลับตานึกถึงเหตุการณ์ชั่วโมงที่ผ่านมาด้วยความรู้สึกความอิ่มเอิบใจ กลิ่นหอมจากผิวกายเนียนนุ่มยังคงติดจมูกและเหมือนจะติดอยู่ในใจด้วย

 

เมื่อหลบสายตาคมเข้ามาอยู่ในห้องน้ำที่ตกแต่งอย่างดี แบ่งแยกสัดส่วนชัดเจน ความแปลกตาจึงทำให้ลลิตภัทรตั้งสติได้ว่า ควรจะกลับไปยังห้องพักเธอได้แล้วตามข้อตกลงที่คุยกันไว้  

 

ฉันไม่ชอบให้ใครมานอนข้างๆ เสร็จการเสกลูกให้เธอแล้วก็กลับห้องเธอไปเลย ห้ามมาวุ่นวายหรือก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของฉัน

 

เมื่อนึกถึงคำพูดที่เควินบอกไว้ก่อนทำสัญญากัน หญิงสาวจึงได้แต่นิ่งไม่กล้าที่จะใช้ห้องน้ำกว้างนี้  ร่างบางค่อยๆ ทรุดลงนั่งกับพื้น น้ำตาไหลออกมาเมื่อนึกถึงคำพูดที่ถากถางของเขา ตอนนี้ขอเวลาเธอตั้งสติและให้ขามันหยุดสั่นสะท้านมีเรี่ยวแรงก่อน

 

เมื่อออกมาจากห้องน้ำจึงพบว่าเควินนอนคว่ำหน้า หลับตาสนิท เสียงหายใจสม่ำเสมอบ่งบอกให้รู้ว่าเขาหลับไปแล้ว เธอจึงถอนหายใจออกมาด้วยความโล่ง เนื่องจากหายเข้าไปในห้องน้ำของเขานานพอสมควร และกลัวจะโดนต่อว่าภายหลัง

ลลิตภัทรยืนมองใบหน้าชายหนุ่มที่เธอมอบความสาวให้ไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย สับสน วิตกกังวล แต่ในใจลึกๆ แล้วเธอรู้ดีว่าตนเองเต็มใจที่จะทำแบบนี้ เธอก็ผู้หญิงธรรมดาทั่วไปเพียงคนหนึ่งที่หวั่นไหวไปกับรูปลักษณ์และเสน่ห์ที่มีในตัวอย่างล้นเหลือของเควิน และยิ่งคุณท่านบอกเล่ารายละเอียดเกี่ยวกับชีวิตครอบครัวของเขาให้เธอรับทราบ ความน่าสนใจในตัวชายหนุ่มยิ่งเพิ่มมากขึ้นทุกวัน   

'อย่าได้คิดไปไกลมากกว่านี้ เขากับเรามันต่างกันมากเหลือเกิน ทุกอย่าง...'  เธอได้แต่เตือนใจตัวเองไม่ให้ถลำลึกไปกว่านี้

  

             'หายไปไหนว่ะ ... หรือว่าหนีกลับห้องไปแล้ว'  ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้เขาเผลอหลับไปชั่วครู่  เควินที่รู้สึกตัวขึ้นมากลางดึกจึงมองหาร่างบางที่เขาคิดว่าน่าจะออกมาจากห้องน้ำแล้ว เมื่อไปดูที่ห้องน้ำก็ไม่มีร่างบางอยู่ จึงมุ่งไปยังห้องพักที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับห้องเขาทันทีโดยไม่สนใจว่ากี่ทุ่มกี่ยามแล้ว

 

              ก๊อกๆๆ  เสียงเคาะประตูห้องพักปลุกให้หญิงสาวที่เพิ่งหลับไปด้วยความเพลียสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก ลลิตภัทรไม่รู้ว่าใครมาเคาะห้องยามนี้ เที่ยงคืนกว่าแล้ว ถ้าเป็นรามก็ไม่น่าจะใช่ ปกติรามจะให้ความเป็นส่วนตัวกับทุกคน หรืออาจจะเป็นเควิน เขาอาจจะตามมาต่อว่าเธอเรื่องที่เข้าไปใช้ห้องน้ำของเขาหรือเปล่า

ก๊อกๆๆ ... เสียงเคาะห้องยังดังคงต่อเนื่อง เธอจึงคว้าเสื้อคลุมมาสวมทับชุดนอน ก่อนจะรีบเดินเปิดประตู จะเวลานี้หรือเวลาไหน ถ้าเขาอยากจะว่าเขาก็คงต่อว่าจนได้

 

"เคาะตั้งนานทำไมเพิ่งมาเปิด แล้วใครอนุญาต....."  เควินถึงกับพูดไม่ออกเมื่อมองเห็นดวงตาที่บวมช้ำของเธอ

              คำพูดที่จะถามว่า 'ใครอนุญาตให้กลับห้องจึงหยุดลงเท่านั้น แต่คนฟังกลับตีความไปว่าเขาคงไม่พอใจเรื่องที่เธอไปใช้ห้องน้ำของเขา

"ขอโทษด้วยค่ะ เดี๋ยวฉันจะไปทำความสะอาดให้ตอนนี้"  หญิงสาวได้แต่ยืนก้มหน้า ไม่กล้าสบตากับคนที่มาเคาะห้องกลางดึกเช่นนี้

"ทำความสะอาดอะไรของเธอ"

              "ห้องน้ำของคุณไงคะ ฉันขอโทษค่ะที่เข้าไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาต" เควินถึงกับงง  'แม่นี้คิดอะไรของเธอเนี้ย'  มือใหญ่จึงผลักประตูให้เปิดกว้างขึ้น แล้วก้าวเท้าเข้าไปยังห้องของลลิตภัทรทันที

"เอ่อ...คุณ...."

"จะยืนอีกนานไหม ปิดไฟแล้วมานอนได้แล้ว"  เควินที่ตอนนี้ขึ้นไปนอนบนเตียงของเธอเรียบร้อยก็ออกคำสั่งกับร่างบางที่ยืนงงอยู่หน้าประตูห้องทันที

"คุณจะนอนที่นี่เหรอคะ แล้ว...แล้ว..."

"มานอนได้แล้ว หรืออยากจะให้ฉันไปอุ้มมานอน ฉันคิดค่าแรงหลายครั้งนะ"

คำพูดที่ล่อแหลมทำให้ลลิตภัทรจำใจปิดไฟกลางห้อง เหลือเพียงแสงไฟสลัวจากหัวเตียงเท่านั้น ก้าวเท้าขึ้นไปนั่งบนที่นอนที่เควินนอนอยู่กลางเตียงแล้ว

"ทำไมคุณไม่กลับไปนอนที่ห้องคุณคะ"  ลลิตภัทรที่สงสัยว่าเควินจะเอายังไงกันแน่

"เตียงมันสกปรก แล้วฉันก็ทำน้ำหกใส่ จะถามอีกนานไหม ง่วง"

"ถ้ายังงั้นฉันไปนอนห้องป้าพวงก็ได้นะคะ"

"เธอจะบ่นอีกนานไหม นอนลงเดี๋ยวนี้" เควินทำเสียงฮึดฮัดที่ไม่ได้ดั่งใจ

"ก็ไหนคุณบอกว่าไม่ชอบให้ใครมานอนข้างๆ ไงคะ ฉันกลัวคุณจะรำคาญ"  ลลิตภัทรอดที่จะแย้งชายหนุ่มไม่ได้

 

'ก็แค่พูดไปตามอารมณ์ ความจำดีเหลือเกินแม่คนนี้'  เควินเลือกที่จะหลับตาลง เพราะไม่อยากให้หงุดหงิดมากไปกว่านี้

"อยากจะนั่งหลับก็ตามใจ แต่คืนนี้ห้ามออกไปจากห้อง ไม่งั้นจะหาว่าไม่เตือน"

เควินนอนหลับตานิ่งเอามือกอดอก ไม่พอใจที่หญิงสาวนั่งพับเพียบอยู่บนเตียงไม่ยอมล้มตัวลงนอนซะที

              แสงไฟสลัวที่สาดส่องมาจากหัวเตียง ทำให้เธอไม่สามารถมองเห็นสีหน้าของเควินได้ว่าเขารู้สึกยังไง เธอรู้เพียงแค่ว่าเขาคงจะไม่พอใจบางอย่าง ส่วนลลิตภัทรก็ยังคงนั่งนิ่งอยู่อย่างนั้น ไม่รู้จะเอายังไงดีกับคนที่มายึดเตียงนอนของเธอ

 

เมื่อเวลาผ่านไปสักพัก ความง่วงและเพลียก็เข้าเล่นงานเธอ จากท่าที่นั่งหลังตรงอยู่ ตอนนี้กลับนั่งสัปหงก เมื่อทนต่อความง่วงไม่ไหว ร่างบางก็ค่อยๆ เอนตัวลงนอนข้างชายหนุ่มโดยอัตโนมัติ โดยหารู้ไม่ว่าคนที่หลับตาไปก่อนหน้านี้ ลืมตาขึ้นมาหัวเราะขำที่เธอเอนซ้ายเอนขวา คอพับคออ่อน กว่าจะล้มตัวลงนอนได้ ทำให้เควินลุ้นแทบตาย

ลลิตภัทรหลับสนิทไปแล้วก็กลายเป็นเควินที่นอนทรมานแทน เพราะตอนนี้กลิ่นหอมจากร่างบางที่นอนซุกตัวเข้าหาเขามันกำลังปลุกปั่นให้ชายหนุ่มตื่นตัวแทน

'ปล่อยให้หลับไปสักตื่นก่อน ค่อยจัดหนักตอนเช้าก็ได้ว่ะ'  ชายหนุ่มได้แต่เตือนตัวเอง สองแขนแข็งแรงจึงโอบกอดร่างบางเข้าสู่หน้าอกกว้าง พร้อมกับก้มลงจูบหน้าผากหญิงสาวก่อนจะหลับไปอีกคน

  

"หายไปไหนอีกแล้วว่ะ อย่าให้เจอน่ะแม่ตัวดี"  เควินที่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในตอนเช้า สองมือใหญ่จึงควานหาร่างบางที่ซุกซบกับอกกว้างทั้งคืนก่อนจะลืมตาขึ้นมองด้วยซ้ำไป แต่ก็เจอแค่ความว่างเปล่า เดินไปดูห้องน้ำก็ว่างเปล่าเช่นกัน

              แสงไฟและเสียงที่มาจากห้องครัว ทำให้เควินที่กำลังโมโหให้ลลิตภัทรอยู่นั้น รีบก้าวยาวไปทางห้องครัวทันที

"เจ้านาย วันนี้ตื่นแต่เช้าจะรับอะไรดีครับ"  รามที่กำลังชงกาแฟให้ตนเอง พร้อมทำอาหารเช้าง่ายๆ  เอ่ยทักเจ้านายเมื่อเห็นว่าเควินเดินเข้ามาถึงห้องครัวแต่เช้าในชุดที่เพิ่งตื่นนอน  ปกติวันหยุดอย่างงี้ เควินจะไม่ค่อนตื่นเช้า เพราะค่ำคืนวันหยุดส่วนมากก็จะต้องมีปาร์ตี้กับสาวๆ หรือสังสรรค์กับเพื่อนสนิทตลอด

"แม่นั่นหายไปไหน"

"แม่นั่น....ใครครับ"  รามที่รู้ว่าเควินหมายถึงใคร แต่ก็ทำเป็นไขสือไว้ก่อน

"ไอ้ราม...อย่ากวนได้ไหม อารมณ์ไม่ดี"

"ถ้าหมายถึงคุณขิมก็คงอยู่ที่ห้องพักมั้งครับ เพราะเช้านี้ผมก็ยังไม่เจอคุณขิมเลย อาจจะยังไม่ตื่น"

"ไม่อยู่ ถ้าอยู่ฉันจะถามแกหาพระแสงทำไม"

"เธออาจจะอยู่ในห้องน้ำหรือเปล่าครับ เดี๋ยวผมไปดูให้ครับ"

"ก็บอกว่าไม่อยู่ไงล่ะ ฉันตื่นมาก็ไม่เห็นแล้วโว้ย"

สิ้นสุดประโยคนี้เองที่ทำให้เควินต้องชี้หน้าคาดโทษลูกน้องหนุ่ม เพราะรามที่ได้ยินถึงกับยิ้มกว้างทำสีหน้ารู้ทันเจ้านายหนุ่มอารมณ์ที่เสีย

"ถ้าเจ้านายตื่นขึ้นมาจากห้องคุณขิมแล้วไม่เจอ งั้นเธอก็อาจจะเข้าไปเตรียมชุดให้เจ้านายหรือเปล่าครับ"

"เอ่อ จริงซิ แม่นี้ยิ่งเป็นคนเคร่งในคำพูดเหลือเกิน"  เควินนึกหมั่นเขี้ยวไปยังคนที่พูดถึง พร้อมกับรีบเดินเร็วกลับไปยังห้องพักของตนเองทันที 

'ตามติดคุณขิมขนาดนี้ แล้วบอกไม่อยากมีเมียนะเจ้านาย'  รามได้แต่นึกขำเจ้านายรูปหล่อ

 

คลิ๊ก...เสียงปิดประตูห้องน้ำที่ดังขึ้นด้านหลังทำให้ร่างบางที่กำลังก้มหน้าเช็ดขอบอ่างอาบน้ำอย่างตั้งใจอยู่ถึงกับสะดุ้งตกใจ เมื่อหันไปมองก็เห็นเควินยืนกอดอกมองนิ่งมายังเธอ

"คุณเควิน...!!"

"................."  เควินได้แต่จ้องมองหน้าใสที่ตอนนี้ยืนก้มหน้าไม่กล้าสบตาเขา

เมื่อเจอหน้าชายหนุ่มในเช้านี้ทำให้ลลิตภัทรอดคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนไม่ได้ ยิ่งเมื่อตอนรุ่งเช้าที่เธอตื่นนอนในสภาพที่ซุกซบกับอกกว้าง สองแขนเล็กโอบกอดชายหนุ่ม ขาข้างหนึ่งก่ายพาดไปยังขาแข็งแรงทั้งสองข้าง ทำให้เธอรู้สึกหน้าร้อนผ่าว อับอายที่หลับสนิทจนเผลอตัวไปแนบชิดแบบนั้น

"คุณจะใช้ห้องน้ำเหรอคะ รอสักครู่ค่ะ"

"เตรียมน้ำให้ด้วย จะอาบน้ำ"

"คะ !!...ค่ะ"  เมื่อเจอสายตาคมที่มองต่ำไปยังเสื้อยืดที่เปียกชื้นจากการทำความสะอาดห้องน้ำ ทำให้ลลิตภัทรรีบรับคำหันหลังให้ชายหนุ่มและทำตามคำสั่งทันที

 

"ว้าย...!!" ร่างบางลอยละลิ่วไปตามแรงอุ้ม แขนแข็งแรงสองข้างตวัดยกร่างของลลิตภัทร  ขายาวก้าวลงไปยังอ่างน้ำที่กำลังอุ่นได้ที่ มือบางสองข้างของหญิงสาวจึงยกขึ้นทุบลงบนอกเปลือยพร้อมกับขืนตัวลงจากร่างสูงใหญ่นี้ แต่ก็เหมือนทุบกำแพงปูน เควินไม่มีทีท่าจะสะทกสะท้านสักนิด

"คุณเควินปล่อยฉัน แล้วคุณจะแก้ผ้าทำไมเนี้ย "

"อาบน้ำก็ต้องแก้ผ้าไง ฉันเห็นเธอเหงื่อเต็มเสื้อเลยจะให้อาบพร้อมกัน"

"ไม่ต้อง ฉันจะกลับไปจัดการเองที่ห้อง คุณปล่อยฉันลงได้แล้ว"

เควินปล่อยร่างบางลงยืนในอ่าง เพราะกลัวแรงดิ้นของเธอจะทำให้ล้มไปทั้งสองคน แต่แขนสองข้างยังคงตวัดกอดรอบเอวบางให้ยืนแนบชิดกันอยู่

"ต้องซิ อาบน้ำให้หน่อยนะ นะ ไหนเธอบอกว่าคุณยายส่งเธอมาดูแลฉันไง" ใบหน้าคมก้มหน้าลงมองใบหน้าใสนั้นอย่างเว้าวอน

"แต่...แต่ไม่ใช่ดูแลแบบนี้ค่ะ"  ลลิตภัทรถึงกับขัดเขิน พูดติดขัดเมื่อเจอสายตาคมออดอ้อน

"นี้แหล่ะ มันคือหนึ่งวิธีที่เธอต้องดูแล"  พร้อมกับพยายามปลุกปล้ำถอดเสื้อยืดที่ลลิตภัทรสวมใส่อยู่ให้ออกจากร่างบาง

"คุณเควิน..ไม่....อื้อ"  เควินจัดการปิดปากหญิงสาวที่ยืนตาโตไม่ยอมทำตามความต้องการของเขาสักที

ตอนนี้อะไรที่มีสงบอยู่กำลังลุกโชนผงาดขึ้นอีกครั้ง เควินไม่รู้ว่าทำไมจึงอยากแนบชิดร่างบางนี้เหลือเกิน สงสัยเขาจะหลงกลิ่นหอมจากผิวกายของเธอ

 

เมื่อเสื้อยืดที่ลลิตภัทรสวมใส่อยู่หลุดออกจากตัวไปแล้ว ส่วนที่เหลือก็ไม่พ้นฝีมือของเควินไปได้  ตอนนี้ร่างเปล่าเปลือยของลลิตภัทรจึงปรากฎต่อสายตาของชายหนุ่มอีกครั้ง  หญิงสาวรีบทรุดตัวลงนั่งเพื่อให้น้ำอุ่นที่เต็มไปด้วยฟองสบู่ช่วยบดบังร่างกายจากสายตาคม

 

รสจูบหวานๆ ที่ปลุกปล้ำเอาแต่ใจในเช้านี้ถึงกับทำให้เควินครางออกมาอย่างถูกใจนักหนา  จมูกโด่งเคราสากก็ซุกไซ้ไปทั่วลำคอเล็ก สร้างความเสียวซ่านให้กับหญิงสาวจนแทบจะทนไม่ไหว  มือใหญ่ก็ลูบไล้ไปทั่วร่างบางที่ถูกช้อนตัวให้นั่งบนตักกว้าง โดยเฉพาะเต้าอวบสองข้างที่ถูกบีบเคล้นด้วยอารมณ์ที่เก็บกดมาตั้งแต่เช้า  บั้นท้ายกลมกลึงสัมผัสกับตัวตนที่ขยายใหญ่โตขึ้นตามอารมณ์ของชายหนุ่ม ลลิตภัทรรู้สึกได้ว่าส่วนนั้นมันพยายามจะซุกซนเข้ายังช่องทางเดิมเมื่อคืนนี้อีกแล้ว

 

"อื้อ...คุณเควิน นี้มันอ่างน้ำนะ..คุณจะ...จะ..อุ้ย อย่า..."  ลลิตภัทรร้องห้ามทันทีที่ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ลงไปยังส่วนกลางของร่างกาย และพยายามที่จะแทรกนิ้วยาวเข้าไปยังร่องเนื้อสาว

"ที่ไหนก็เอาได้ อย่าห้ามนะ ลูกเธอจะได้มาเกิดเร็วๆ ไง อ๊าซ์..อวบดีจริง..ซี๊ด..."   นิ้วยาวที่ทิ่มแทงเข้าไปยังร่องเนื้อสาวได้ก็ออกแรงบดบี้ ขยับเข้าออกอย่างรวดเร็ว  แรงเสียดทานในน้ำ ปลุกปั่นอารมณ์สะท้านของทั้งสองคนให้ลุกโชนอย่างรวดเร็ว

"อื้อ...คุณเควิน อู้ว..."  หญิงสาวได้แต่ครวญครางด้วยความเสียวซ่านกับนิ้วยาวที่ขยับเข้าออกไม่หยุด มือใหญ่อีกข้างก็บีบเคล้นนวดเต้าอวบสองข้างสลับกันไปมา  ริมฝีปากบางก็ดูดเม้มไปตามเนื้อนวลที่โผล่พ้นน้ำ  ตอนนี้ใบหน้าและลำคอหญิงสาวเต็มไปด้วยรอยแดงจากหนวดเคราที่ยังไม่ได้รับการกำจัดในเช้านี้

"จ๋า...ดีไหม"

"มัน...มัน"  ลลิตภัทรไม่รู้จะสรรหาคำพูดไหนมาบอกถึงความรู้สึกอารมณ์ตอนนี้ได้ เสียวซ่าน ขนลุกไปทั้งตัว

"มันส์เหรอ...ซี๊ด...อาห์ ตอดนิ้วดีจัง  ขิมจ๋า... เดี๋ยวจะมันส์กว่านี้..." 

 

 

 

  

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"นิยายรักที่ไม่ซับซ้อน รับรองมีแต่ความฟิน"

บุณณ์


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha