เสน่หาเมียบ้านนอก (-จบ-)

โดย: บุณณ์



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 23 : หลง..


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

อื้อ...อื้อ... มือเล็กปัดไปมาเมื่อรู้สึกว่ามีอะไรมารบกวนบนใบหน้าของเธอ

หึหึ..จะตื่นได้หรือยัง แม่คนขี้เซา คนที่คอยกวนคนนอนขี้เซาคือเควินนั้นเอง ชายหนุ่มขึ้นมานั่งอยู่บนเตียงพร้อมกับจับปลายผมยาวของเธอเขี่ยไปมาตรงปลายจมูกรั้นนั้น ก่อนเที่ยงที่เควินหลับตามลลิตภัทรไปอีกครั้งชายหนุ่มก็ยังคงตื่นก่อนหญิงสาวอยู่ดี เพราะเป็นคนที่แข็งแรงและชอบออกกำลังกายประจำ จึงไม่มีผลทำให้กิจกรรมทำลูกถึงเช้ามืดของเควินเป็นปัญหาด้านพลังงาน

จะตื่นได้หรือยังขิม นอนมากไปแล้วนะ เดี๋ยวก็ไม่สบาย เควินที่พยายามปลุกลลิตภัทรให้ตื่นมา ชายหนุ่มกลัวว่าเธอจะไม่สบายหากนอนมากเกินไป

บ่ายโมงกว่าแล้วเควินอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อย รอเพียงให้ลลิตภัทรตื่นขึ้นมา จะได้รับประทานมื้อเช้าควบมื้อเที่ยงไปพร้อมกัน

เมื่อโดนก่อกวนหนักเข้า ลลิตภัทรจึงค่อยรู้สึกตัว ร่างบางงัวเงียสลึมสลือขึ้นมา เมื่อลืมตาขึ้นก็เจอใบหน้าคมเข้มของเควินที่ก้มอยู่ใกล้เกือบชิดใบหน้าของเธอ

ว้าย...คุณเควิน ลลิตภัทรผลักใบหน้าเควินให้ออกห่างตนเองทันที ผุดลุกขึ้นโดยไม่ทันคิดว่าตนเองอยู่ในสภาพเปลือยเปล่าไปทั้งตัว ผ้าห่มที่คลุมอยู่คราแรกตกลงมาอยู่แนบตัก เต้าอวบสองข้างยังคงมีร่องรอยของนิ้วมือและตามลำตัวก็มีแต่รอยแดงที่เกิดจากริมฝีปากของชายหนุ่มจึงเป็นอาหารว่างให้เควินได้ดื่มกินทางสายตา

หึหึ.. เมื่อเห็นว่าสายตาคมเข้มของเควินมองไปยังจุดไหน ลลิตภัทรจึงก้มมองตา

ว้าย.....คนบ้า หญิงสาวรีบคว้าผ้าห่มขึ้นมาคลุมแทบไม่ทัน

อ้าว..ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ เธออยากโชว์เองไม่ใช่เหรอ ตีคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างกวนๆ

คุณ.... คุณนั่นแหล่ะ ลลิตภัทรไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาต่อว่าเควินได้ ตอนนี้ร่างกายของเธอแดงกล่ำไปทั้งตัว จึงได้แต่ลากผ้าห่มขึ้นคลุมมิดถึงลำคอ ด้วยความอับอายจึงรีบหันข้างหนีไปจากสายตากวนๆ ของเควิน

ตาแก่ ลามก เธอเคยว่าฉันจำได้ไหม เป็นไงเมื่อคืนเจอฤทธิ์ตาแก่เข้าไป ฮ่าๆๆๆ เควินขำกับร่างบางที่ทำท่าเหมือนจะมุดลงไปในกองผ้าห่มผืนใหญ่นั้นให้ได้

ลลิตภัทรได้แต่ส่งสายตาค้อนขวับไปยังเควินที่ยืนขึ้นพร้อมกับกอดอกมองมายังเธอด้วยสายตาแพรวพราวระยิบระยับไปหมด

เธอนี้นอนน้ำลายยืดเหม็นมาก ลุกขึ้นไปอาบน้ำได้แล้ว จะได้มากินข้าวซะที เควินยังก่อกวนลลิตภัทรไม่เลิก

เมื่อได้ยินคำว่านอนน้ำลายไหลยืด หญิงสาวรีบยกมือขึ้นเช็ดตามมุมปากโดยอัตโนมัติ และการกระทำนั้นยิ่งทำให้เควินหัวเราะเสียงดังถูกอกถูกใจนักหนาที่สามารถแกล้งหญิงสาวได้

คนบ้า ลลิตภัทรได้แต่พัมพำต่อว่าเควิน

ตื่นขึ้นมาก็ชื่นชมผัวว่าคนบ้าสองครั้งแล้ว สงสัยอยากโดนจัดหนักอีกรอบ

คุณเควิน...โอ้ย ฉันไม่รู้จะทำยังไงกับคุณแล้ว

ก็ไม่ต้องทำยังไง ไปอาบน้ำได้แล้ว ชุดส่งซักให้เรียบร้อย วางอยู่ในห้องน้ำ ถ้าไม่รีบไปฉันจะกินเธอแทนข้าวนะ ..หนึ่ง..สอง เควินแกล้งทำเป็นนับให้หญิงสาวกลัว

คน ลลิตภัทรยังพูดไม่ทันจบคำ เควินก็เอ่ยขึ้นมาดักทางเสียก่อน

บ้าอีกคำ เธอเจอดีแน่ ไปได้แล้ว เร็ว หญิงสาวจึงต้องลากเอาผ้าห่มที่ปิดร่างกายเปลือยเปล่าเข้าไปยังห้องน้ำด้วยท่าทางทุลักทุเล เควินที่มองตามไปได้แต่หัวเราะขำกับท่าทางขี้อายแบบนั้น เพราะที่ผ่านมาชายหนุ่มเคยเจอแต่ผู้หญิงที่พร้อมจะแก้ผ้าโชว์สัดส่วนให้เขาได้ชมเชยตลอดเวลา ขี้อายแบบนี้เควินยังไม่เคยเจอเลย

 

ลลิตภัทรออกจากห้องน้ำมาด้วยชุดเดิมของเมื่อคืนนี้ ก็เห็นเควินนั่งรออยู่โต๊ะที่วางด้านนอกระเบียงห้องพัก บนโต๊ะมีอาหารมากมายที่เขาสั่งมา ชายหนุ่มนั่งดูข้อมูลที่รามส่งให้ในมือถือระหว่างรอเวลาที่หญิงสาวอาบน้ำ เมื่อเห็นว่าลลิตภัทรอาบน้ำเรียบร้อยและนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามแล้ว เควินจึงลงมือจัดการอาหารทันทีด้วยความหิว

กินเยอะๆ จะได้โตไวไว เชฟโรงแรมไอ้พัฒน์เขาทำอาหารอร่อย มือใหญ่จัดการตักอาหารให้หญิงสาวมากมาย จนเต็มจานไปหมดเมื่อเห็นท่าทางที่ค่อยทานทีละเล็กละน้อย

พอแล้วคุณเควิน เดี๋ยวไม่หมด ฉันทานไปเยอะแล้วนะคะ

เมื่อคืนนี้ให้เรียกว่ายังไง จำไม่ได้เหรอ ลลิตภัทรที่กำลังจะยกแก้วน้ำขึ้นดื่มถึงกับชะงัก คิดถึงเหตุการณ์อันเร้าร้อนเมื่อคืนที่ผ่านมา ก็ทำให้ใบหน้าของหญิงสาวแดงกล่ำไปหมด

จำได้หรือเปล่า หรือต้องให้รื้อฟื้นอีกสักยก เควินยังคงรุกไล่ให้หญิงสาวเรียกตนเองตามความต้องการ ตาคมจ้องเขม็งไปยังลลิตภัทร

จำ..จำได้ค่ะ ตากลมโตของหญิงสาวจึงต้องหลุบลงมองจานอาหารตรงหน้าแทน ด้วยความเขินอายเธอไม่สามารถสู้สายตาคมของเควินได้

ดี...อย่าลืมแล้วกัน ลืมที่ไหน ฉันรื้อฟื้นตรงนั้น อาหารมื้อนั้นก็ทำให้เควินเจริญอาหารมากมาย ชายหนุ่มทานไปก็ยิ้มไป พูดจากระเซ้าเย้าแหย่ให้ลลิตภัทรได้ขัดเขินอยู่ตลอดเวลา

เราจะกลับกันตอนไหนคะ เมื่อรับประทานอาหารเรียบร้อยแล้ว ลลิตภัทรจึงถามเควินที่ยังคงเอนกายดูมือถืออยู่ที่โซฟาใหญ่ในห้องพักหรูของโรงแรมริมหาดทะเลนี้โดยไม่มีท่าทีว่าจะเดินทางกลับกรุงเทพฯ ซะที

พรุ่งนี้ เสียงเข้มตอบตามที่หญิงสาวถามไป แต่สายตายังคงเลื่อนดูข้อมูลในมือถือไปเรื่อย

แล้วคุณไม่ทำงานเหรอคะ เห็นหลายวันที่ผ่านมายุ่งกันเหลือเกิน

ก็ทำอยู่นี้ไง พรุ่งนี้ก็วันหยุดแล้ว ไม่ต้องห่วงงานมากหรอกน่า ให้มาพักผ่อน มานี่ เควินตบลงที่เบาะนั่งกว้างเป็นสัญญาณให้ลลิตภัทรรู้ว่าต้องมานั่งอยู่ข้างเขา หญิงสาวจึงต้องจำใจนั่งลงตามตามความต้องการของเควิน

แต่เราไม่มีเสื้อผ้ามาเปลี่ยนนะคะ

ไม่มีก็ไม่ต้องใส่ เหมือนอดัมกับอีฟไง ฮ่าๆๆๆ โอ้ย หยิกมาได้ เจ็บนะ เควินที่ถูกบิดที่ท่อนแขนทำเป็นร้องด้วยความเจ็บปวด แต่สายตาคมยังคงแพรวพราวระยิบระยับด้วยความสบายใจ พร้อมกับยกร่างบางของหญิงสาวขึ้นไปนั่งบนตักกว้างด้วยความรวดเร็ว แขนสองข้างโอบกอดรัดรอบเอวบางไว้ไม่ให้ดิ้นหนี

คุณวิน!! ด้วยความตกใจที่ถูกจู่โจม หญิงสาวจึงดิ้นเพื่อจะลงไปจากตักกว้างนี้

อยู่เฉยๆ หยุดดิ้น ไม่งั้นเธอได้ดิ้นอีกนานแน่ หญิงสาวในอ้อมกอดจึงต้องหยุดดิ้นโดยอัตโนมัติ เมื่อรู้ความหมายของคำว่าดิ้นอีกนานผ่านสายตาวิบวับคู่คมของเควิน สองมือที่ผลักดันหน้าอกชายหนุ่มจึงได้แต่ทุบลงที่อกแกร่งไปพอเป็นพิธีแก้เขินอาย

แบบนี้พี่รามก็ต้องทำงานอยู่คนเดียวซิคะ เมื่อชายหนุ่มไม่ยอมปล่อยลงจากตัก หญิงสาวจึงพูดคุยไปยังเรื่องอื่น

เลิกเป็นห่วงมันได้แล้ว พี่รามของเธอมันก็ทิ้งงานไปเฝ้าแฟนมันตั้งแต่เช้ามืดโน้น

แฟนพี่ราม? พี่รามมีแฟนด้วยเหรอคะ เพราะลลิตภัทรมาอยู่ที่กรุงเทพฯ ได้เกือบ 3 สัปดาห์แล้ว หญิงสาวยังไม่เห็นว่ารามจะมีแฟนสักคน วันๆ ก็ทำแต่งานและตามติดเควินตลอด แทบจะไม่ได้เอ่ยถึงใครเลย

อดีตแฟน ปัจจุบันยังไม่ชัดเจน แต่อนาคตเมียมันแน่ หึหึ เควินยิ่งทำให้ลลิตภัทรงงเข้าไปใหญ่

ก็ดีนะคะ พี่รามจะได้มีคนดูแล เห็นทำงานหนักเหลือเกิน

เอออ...ห่วงแต่มันนั่นแหล่ะ ฉันก็ทำงานหนักเหมือนกัน โดยเฉพาะงานที่ทำกับเธอ หึหึ เควินจึงถูกหญิงสาวร่างบางที่นั่งอยู่บนตักค้อนขวับให้กับความห่าม ลลิตภัทรไม่อยากจะต่อปากต่อคำกับเควิน จึงเอ่ยปากขอชายหนุ่มลงไปเดินเล่นที่ชายหาดด้านล่าง หญิงสาวคิดว่าคงต้องไปหาซื้อชุดมาไว้เปลี่ยนหากว่าเควินจะอยู่พักผ่อนต่ออีกวัน แต่ชายหนุ่มไม่อนุญาต บอกว่าตอนนี้แดดกำลังแรง ช่วงเย็นค่อยลงไปพร้อมกัน และก็ปล่อยให้ลลิตภัทรนั่งดูรายการโทรทัศน์รอเวลา ส่วนเควินก็เลื่อนดูข้อมูลต่างๆ ทางมือถือ บางครั้งชายหนุ่มก็คุยโทรศัพท์กับลูกค้า โทรสั่งงานบ้าง

 

ลลิตภัทรนั่งดูรายการโทรทัศน์อยู่ข้างเควินได้สักพัก ความคิดของเธอก็ฟุ้งซ่านไปยังเรื่องระหว่างเธอและเควิน ดวงตาหวานใสจ้องมองไปยังภาพที่ปรากฎบนจอแต่สมองของเธอกลับกำลังคิดหนักทบทวนถึงเรื่องที่เกิดขึ้นตั้งแต่เธอมาอยู่กรุงเทพฯ

แรกเริ่มความตั้งใจของคุณท่านคือส่งเธอมาเพื่อให้ใกล้ชิดกับเควิน ให้ศึกษานิสัยใจคอซึ่งกันและกัน และหากพอมีทางที่จะเป็นไปได้ก็อยากจะให้เขาและเธอได้แต่งงานกัน มีเหลนให้คุณท่านได้ชื่นใจ สร้างครอบครัวและอยู่ดูแลกันไปจนแก่เฒ่า

แต่เมื่อเหตุการณ์มันกลับแปรเปลี่ยนไปเพราะความคิดที่เธอไปเสนอกับเควินจนเลยเถิดมาถึงเหตุการณ์ปัจจุบันวันนี้ ก็ไม่รู้ว่าคุณท่านจะโกรธหรือผิดหวังในตัวเธอหรือไม่ หากว่าเธอมีเหลนให้คุณท่านแต่เควินไม่ปราถนาในตัวเธอต่อไป

ที่สำคัญเพราะอยากได้สเปิร์มจากเควินจนต้องสัญญาด้วยเหตุผลบ้าๆ ว่าเธอจะไม่บอกลูกของเขาว่าเธอเป็นแม่ ด้วยความเครียดทำให้คิ้วสวยสองข้างจึงขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว และอาการนี้ของลลิตภัทรก็ไม่พ้นสายตาคมของเควินที่คอยแต่จะชำเลืองมองมายังหญิงสาวบ่อยครั้ง

อาการครุ่นคิดคิ้วขมวดแบบนั้นทำให้เควินอยากรู้ว่าลลิตภัทรกำลังคิดอะไร แต่ด้วยนิสัยแบบผู้ชายที่มั่นใจในตนเองสูงทำให้เขาเลือกที่จะปิดปากไม่ถามถึงสาเหตุของอาการครุ่นคิดเครียดนั้นแต่เลือกที่จะสังเกตหญิงสาวมากกว่า

 

 

"ทำไมไม่ไปซื้อในห้าง มันมีแบบให้เลือกมากกว่านี้อีก ดูซิร้านไหนก็มีแต่ขายเหมือนกัน" เควินที่เดินตามลลิตภัทรมาสักพักแล้วเพื่อเลือกซื้อเสื้อผ้าที่ขายตามร้านค้าตั้งเรียงรายตามถนนติดริมชายหาดพัทยาได้แต่บ่นให้หญิงสาวที่ไม่ยอมไปซื้อเสื้อผ้าในห้างสรรพสินค้าใหญ่

"ขิมอยากได้เสื้อยืดนี้ค่ะ อยากได้ที่มีสกรีนว่าพัทยา จะได้รู้ว่าขิมเคยมาเที่ยวทะเลแล้ว" พูดไปก็ยิ้มไป สายตาก็มองหาร้านที่มีเสื้อยืดแบบที่เธอถูกใจ

"อย่าบอกนะว่าเธอไม่เคยเที่ยวทะเล" เควินไม่อยากจะเชื่อว่าผู้หญิงคนนี้ไม่เคยเที่ยวทะเล

"ไม่เคยค่ะ ขิมอยู่แค่เชียงใหม่แล้วก็ไปแค่ใกล้ๆ ค่ะ อ่ะ เจอแล้ว คุณวินรออยู่ตรงนี้แป๊บหนึ่งนะคะ" ว่าจบลลิตภัทรก็รีบเข้าไปในร้านเพื่อดูเสื้อที่ต้องการพร้อมกับกางเกงใส่สบายอีกตัว เควินมองตามเข้าไปยังร้านค้า ขายาวรีบก้าวตามไปในร้านทันที เมื่อเห็นคนขายที่เป็นผู้ชายวัยรุ่นหน้าตาดียืนยิ้มกว้างให้กับลูกค้าสาว  'ร้านมีตั้งเยอะตั้งแยะทำไมไม่เข้าว่ะ'

 

ร่างสูงใหญ่ของหนุ่มลูกครึ่งที่ยืนกอดอกตาคมจ้องนิ่งไปยังหน้าคนขายหนุ่มหน้าตาดี ทำให้เจ้าของร้านที่ยิ้มกว้างต้อนรับลูกค้าพร้อมกับกำลังหาแบบเสื้อให้ลูกค้าสาวดูถึงกับมือไม้สั่น

 

"ชุดนี้ค่ะ" เมื่อเลือกชุดที่ถูกใจได้แล้ว ลลิตภัทรยื่นชุดพร้อมกับจะก้มหยิบกระเป๋าเงินออกมา 

"ไม่รับแบบเดียวกันอีกสักตัวสำหรับไว้ใส่คู่แฟนหรอครับ" คนขายที่หยิบเสื้อคู่แบบเดียวกับที่ลูกค้าสาวเลือกแต่ที่มีขนาดใหญ่ส่งให้ลลิตภัทรดู พร้อมกับชำเลืองมองไปยังเควินที่ยืนติดอยู่ด้านหลัง เควินที่ได้ยินคนขายพูดแบบนั้นก็ยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยแต่แล้วก็ต้องหุบฉับลงทันที

"เอ่อ..ไม่ใช่แฟนค่ะ เอาแค่ชุดนี้พอ" เธอกลัวว่าเควินจะไม่พอใจที่ถูกคนขายมอบสถานะนั้นให้จึงรีบบอกคนขายทันที

ส่วนคนที่ยืนกอดอกอยู่ด้านหลังถึงกับหงุดหงิดขึ้นมาทันที 'หนอย...แม่ตัวดี กลัวคนอื่นเข้าใจผิดหรือไง รีบปฏิเสธเลยนะ'

แขนยาวแข็งแรงจึงเอื้อมไปหยิบเสื้อขนาดใหญ่ที่คนขายเสนอให้ดู จับมาทาบกับตัว เมื่อเห็นว่าพอดีก็ยื่นเสื้อใส่มือคนขายที่ถือชุดของลลิตภัทรอยู่ พร้อมกับควักเงินจ่ายทันที

คนขายยิ้มรับที่ได้ขายเสื้อเพิ่มแต่ลลิตภัทรไม่รู้ว่าเควินจะคิดยังไงกันแน่ เพราะใบหน้านิ่งนั้นจ้องมองหน้าเธอเขม็งจนเธอต้องก้มหน้าหลบสายตาคม

เมื่อรับถุงเสื้อผ้าจากคนขายแล้ว ลลิตภัทรจึงรีบก้าวเดินออกจากร้าน แต่เควินที่ทำท่าทางมองไปรอบร้านเล็กนั้น รอจนลลิตภัทรก้าวพ้นไปจากในร้านแล้ว จึงหันไปหาพ่อค้าหนุ่ม แล้วพูดขึ้นว่า

"ผมไม่ใช่แฟนของผู้หญิงคนนั้น แต่เป็นผัว เข้าใจนะน้อง"

 

 

เควินเดินหัวเราะขำออกมาจากร้านเมื่อรู้สึกพออกพอใจที่ได้เห็นสีหน้าคนขายเสื้อ จนลลิตภัทรที่ยืนรออยู่ถึงกับงง ที่เห็นอารมณ์ที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วของชายหนุ่ม

"กลับได้แล้ว ถ้าเธออยากเล่นน้ำทะเลก็ไปหน้าหาดโรงแรม มันสวยกว่าแถวนี้แน่นอน ตรงนี้คนเยอะ ฉันไม่ชอบ" มือใหญ่คว้าถุงเสื้อผ้าที่ลลิตภัทรถืออยู่ไปถือไว้เอง และอีกมือก็จับมือเล็กให้เดินตามเขากลับไปยังโรงแรมหรูติดชายหาดทันที

 

 

 

"ไงครับคุณเควิน กระผมโทรหาทำไมไม่รับสาย มัวแต่ทำอะไรอยู่ครับ" พิพัฒน์ เจ้าของโรงแรมหรูที่เควินมาเช็คอินพักตั้งแต่เมื่อคืนนี้ ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงหันหลังพิงเคาท์เตอร์แผนกต้อนรับ ส่งสายตาล้อเลียนไปยังชายหนุ่มและหญิงสาวที่เดินจูงมือกันมา

"เรื่องของลูกค้า อย่าเสือก"

"คุณวิน!! พูดจาดีๆ ซิคะ" 

เควินอดไม่ได้ที่เห็นท่าทางล้อเลียนจากเพื่อนรักจึงตอบโต้ไปตามประสาเพื่อนสนิทกัน แต่ลลิตภัทรกลับไม่ชอบใจที่ชายหนุ่มพูดจาไม่ดี ถึงจะสนิทกันก็ตาม จึงอดตำหนิเควินไม่ได้

"ฮ่าา คุณขิมสวัสดีครับ ผมชินแล้วครับ ไม่ต้องซีเรียส"

"ตามมาทำไมว่ะ จมูกดีจริงน่ะมึง ไม่มีที่ชอบไปหรือไง" ชายหนุ่มรู้ดีว่าพิพัฒน์ตั้งใจตามเขามาแน่นอน

"พอดีลูกน้องโทรไปบอกว่ามีลูกค้าหนุ่มหล่อไฮโซมาใช้บริการ ก็เลยมาต้อนรับซะหน่อย อ๋อ เดี๋ยวอีกสักพักก็คงมีมาอีกคนนะครับ" พิพัฒน์ตีคิ้วขึ้นตอบกวนๆ รู้สึกพอใจที่ได้มาขัดคอเพื่อนรักอย่างเควิน

"ยุ่งฉิบไอ้พวกนี้ ไปหาของแพงๆ กินฟรีดีกว่าขิม เดี๋ยวมันก็ตามมาเองล่ะ"

"ฮ่าๆๆ เชิญทางนี้ครับ เตรียมตั้งโต๊ะไว้รอแล้ว มุมดีมีวิวอวบๆ ขาวๆ เอ้ย วิวสวยๆ ให้ดู"

ลลิตภัทรได้แต่ยิ้มขำกับท่าทางกวนๆ ขี้เล่นของพิพัฒน์ ผิดกับเควินที่ได้แต่ส่ายหน้าระอากับท่าทางของเพื่อนสนิท

"ขิมขอไปเข้าห้องน้ำสักครู่คะ เดี๋ยวจะตามไป"

"เชิญครับ เดี๋ยวผมให้พนักงานพาไปส่งที่โต๊ะ" 

เมื่อหญิงสาวเดินห่างออกไปแล้ว พิพัฒน์ก็เห็นสายตาของเควินที่มองตามร่างบางจนลับสายตา อดยิ้มตามที่เห็นอาการเพื่อนรักไม่ได้

"อะแฮ่ม...ฮันนี่มูนหวานไหมเพื่อน"

"ถ้าไม่มีมารมาขัด กูว่าน่าจะดีกว่านี้"

"โธ่..ก็เพื่อนเป็นห่วง เห็นหลงหัวปักหัวปำ เอ้ย เห็นหายเงียบไป เลยตามมาดูแล" 

"พูดมากจริงไอ้พัฒน์ อยากกินเหล้าแล้ว" เมื่อเพื่อนรักเหมือนจะรู้ทัน เควินจึงต้องรีบตัดบททันที

"เออ..ไปจิบพอหายอยากก่อน เดี๋ยวไอ้นัยมาถึงค่อยจัดชุดใหญ่ ฉลองเพื่อนรักมีเมียซะที ฮ่าๆๆ"

 

  

 

 

 

 

 

 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"นิยายรักที่ไม่ซับซ้อน รับรองมีแต่ความฟิน"

บุณณ์


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha