เสน่หาเมียบ้านนอก (-จบ-)

โดย: บุณณ์



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 25 : อดเปรี้ยว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ผมจะไปส่ง ลุกขึ้นกลับบ้านได้แล้วคุณน้อง อยู่คอนโดคนเดียว เกิดไม่สบายขึ้นมาอีก ใครจะดูแล

ก็น้องอยากอยู่กับพี่รามนี้คะ อีกอย่างน้องก็อาการดีขึ้นแล้วภารินีนั่งกอดอก ใบหน้าหมวยหงิกงอด้วยความขุ่นเคืองที่รามบังคับให้เธอกลับไปพักผ่อนที่บ้าน

มันไม่เหมาะสม ลุกขึ้นได้แล้ว ทำตัวดื้อเป็นเด็กๆ ไปได้ มันไม่ได้น่ารักเลยนะคุณ

อ๊ายยย..ปากไม่ดี ทำไมพี่รามปากร้ายแบบนี้ น้องโตแล้วไม่ใช่เด็กๆ นะ

ภารินีได้แต่ค้อนขวับให้ชายหนุ่มที่ยืนหน้าขมึงถึงไม่ยอมตามใจเธอเหมือนเมื่อก่อน รามทำได้เพียงยืนมองหญิงสาวที่บอกว่าตัวเองไม่ใช่เด็กนั่งนิ่งเมื่อโดนขัดใจ เขาไม่รู้จะทำยังไงดี จึงนึกถึงคำพูดของภาสนัยที่เคยบอกกับเขาเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา

น้องสาวฉันไม่ใช่เด็กแล้ว หากยายน้องทำอะไรที่มันไม่สมควร ฉันอนุญาตให้แกจัดการได้เต็มที่

 

ถ้าอย่างนั้นผมกลับละ  ความเป็นห่วงหญิงสาวก็มีมากมาย แต่หากภารินีดื้อรั้นแบบนี้ก็คงจะอาการดีขึ้นแล้วจริง ชายหนุ่มจึงหันหลังเพื่อเดินออกไปยังประตูใหญ่

พี่รามใจร้าย ไม่สงสารน้องเลยหรือไง 5-6 ปีที่ผ่านมา น้องคิดถึงพี่รามมากแค่ไหน รู้ถึงความทรมานใจของน้องหรือเปล่า เสียงแผ่วเบาสะอื้นที่รามได้ยินจากหญิงสาวที่นั่งก้มหน้าอยู่ทำให้ชายหนุ่มต้องหยุดก้าวเดินพร้อมกับสูดลมหายใจยาวเพื่อระงับอารมณ์ที่หวั่นไหวไปกับเสียงสะอื้นเบา

...............

รามได้แต่ยืนนิ่ง ไม่รู้จะพูดคำไหนออกมา แค่ภาสนัยอนุญาตให้เขาได้ดูแลเธอตั้งแต่เช้าถึงเย็นแบบนี้ เขาก็มีความสุขล้นใจแล้ว ทำไมเขาจะไม่อยากอยู่กับเธอ เขาอยากอยู่กับเธอตลอดไปแต่มันคงไม่เหมาะสม เพราะรามรู้อารมณ์ของตนเองดีว่าหากอยู่ใกล้ชิดเธอมากกว่านี้คงหักห้ามใจตนเองไม่ได้แน่ เขาไม่อยากทำลายความไว้วางใจของภาสนัยที่มีต่อเขา ชายหนุ่มหน้าเข้มกำลังคิดหนักว่าจะทำยังไงดีกับความรู้สึกที่มันขัดแย้งกันอยู่

น้องขอโทษที่ทำให้พี่รามเดือนร้อน ต้องมาเสียเวลาทั้งวันกับน้อง ขอบคุณมากที่มาดูแลกัน อีกสักพักน้องจะกลับบ้านเอง ไม่ต้องห่วงพี่รามกลับบ้านไปเถอะค่ะ

ภารินีที่กลั้นเสียงสะอื้นได้แล้ว จึงเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่เธอรัก รามจึงหันมามองใบหน้าที่ภารินี เมื่อสบตาเรียวเล็กที่มีน้ำใสรื้นอยู่ในดวงตาแล้ว ใจของชายหนุ่มก็อ่อนยวบลงโดยทันที ชายหนุ่มจึงนั่งลงข้างภารินีพร้อมกับยกมือใหญ่ขึ้นเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าของหญิงสาวด้วยความทะนุถนอม

พ่อกับแม่คุณท่านจะเป็นห่วง ผมจึงอยากให้คุณกลับไปพักผ่อนที่บ้าน อีกอย่างมันคงดูไม่เหมาะสมที่ผมจะมาอยู่กับคุณทั้งวันทั้งคืนแบบนี้ คุณภาสนัยอุตส่าห์ไว้ใจให้ผมมาดูแลคุณแล้วอย่าทำให้ทุกคนที่รักคุณต้องผิดหวังที่ไว้วางใจคนผิดเลยนะครับ คุณน้องเข้าใจที่ผมพูดหรือเปล่าครับ

มือใหญ่จับใบหน้าหญิงสาวให้สบตาเขาที่ถ่ายทอดความรู้สึกต่างๆ ที่มีต่อเธอให้หญิงสาวรับรู้ ภารินีจึงพยักหน้ารับรู้ แขนเรียวจึงยกขึ้นกอดชายหนุ่มพร้อมกับซุกใบหน้าลงกับอกกว้างที่คอยเป็นห่วงใยเธอ ยอมเสียสละแม้แต่ความสุขของตนเองเพื่อเธอตลอดเวลา รามก้มมองคนที่ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของตนเองด้วยความพอใจที่เธอเข้าใจในตัวเขา จมูกโด่งจึงก้มลงจูบกลางหน้าผากของภารินีด้วยความสุขใจ

คืนนี้กลับไปพักผ่อนให้เต็มที่ ถ้าวันอาทิตย์อาการคุณน้องดีขึ้นแล้วผมจะไปรับที่บ้านนะครับ อยากไปไหนเดี๋ยวผมพาไป

พี่รามพูดจริงนะคะ น้องหายแล้วจริงๆ ภารินีรีบเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินคำพูดประโยคนั้น ตาใสจึงปรากฏรอยยิ้มหวานออกมาด้วยความดีใจ

ครับ ชายหนุ่มพยักหน้ารับคำ จ้องมองใบหน้าหญิงสาวด้วยความขำที่เห็นสาวหมวยคนนี้เดี๋ยวร้องไห้เดี๋ยวก็ยิ้มหวาน เหมือนเด็กจริงๆ

ขำอะไรคะ เห็นน้องร้องไห้มีความสุขมากใช่ไหมคะ

ครับ

พี่รามอ่ะ นี้แน่ะ  ภารินีจึงก้มไปกัดยังแขนแข็งแรงที่โอบกอดเธอไว้

โอ้ย...คุณน้องดุจริง ถ้าอยากกัดต้องกัดแบบนี้

รามจึงดึงใบหน้าของหญิงสาวให้เงยหน้าขึ้น พร้อมกับฉกลงไปยังริมฝีปากที่อ้าปากค้างอยู่ ชายหนุ่มเม้มกัดริมฝีปากบนและล่างอย่างโหยหา ลิ้นไล่พัลวันดึงดูดกันอย่างไม่ยอมแพ้ ความหวานที่มาจากใจสองดวงยิ่งทำให้อารมณ์ของสองหนุ่มสาวลุกโชนยิ่งขึ้น

สองมือของรามลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบาง สอดมือใหญ่เข้าไปตามชายเสื้อ เอวบางเล็กผิวเนียนนุ่มลื่นมือยิ่งทำให้ชายหนุ่มลืมตัวมากยิ่งขึ้น จากที่ลูบไล้อยู่ด้านหลังมือใหญ่ก็ไล่ขึ้นมายังด้านหน้าที่มีสองอกอวบห่อหุ้มด้วยชั้นในสีหวานที่แนบชิดอกกว้างอยู่

เมื่อเจอสิ่งที่ปรารถนาสองมือใหญ่ก็บีบเคล้นด้วยอารมณ์ สอดนิ้วเข้าไปในชั้นในเพื่อสะกิดยอดอกของหญิงสาว ภารินีที่ถูกรามกระตุ้นยอดอกด้วยปลายนิ้วใหญ่ ถึงกับขนลุกชันไปทั้งร่าง ใจดวงเล็กเต้นแรงแทบจะทะลุออกมา

อื้อ.. สองมือเล็กที่จับอยู่ต้นแขนใหญ่สองข้างบีบแน่นด้วยความเสียวซ่าน รามผละจากริมฝีปากหวานของภารินีลากไล้ใบหน้าคมไปตามลำคอและใบหูเล็ก ดูดเม้มด้วยความรักที่มีต่อภารินีไม่เปลี่ยนแปลง

พี่รามขา...อื้อ..ซี๊ดส์

 

ตอนนี้สติของภารินีหลุดหายไปแล้ว เธอไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตนเองได้  รามดึงมือใหญ่ข้างหนึ่งที่สอดอยู่ภายใต้เสื้อตรงอกอวบออกมา จัดการปลดกระดุมด้านหน้าของภารินีออกโดยที่หญิงสาวไม่ทันตั้งตัว ส่วนมืออีกข้างก็ปลดตะขอชั้นในด้านหน้าออก

ทันทีที่สองมือใหญ่ทำหน้าที่เสร็จก็ปรากฏผิวบางใสที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีชมพูทั้งตัวด้วยความเสียวซ่าน หน้าอกอวบสองข้างของหญิงสาวเด้งออกมาให้รามได้ชื่นชม ปลายยอดที่เพิ่งถูกปลายนิ้วใหญ่สะกิดยังคงตื่นตัวชูชันล่อตาล่อใจชายหนุ่มเหลือกิน สายตาคมเข้มที่เคยมองเธอนิ่งตลอดเวลาแปรเปลี่ยนเป็นหวานระยิบระยับไปด้วยอารมณ์ที่ปรารถนาในตัวหญิงสาวอันเป็นที่รักเหลือเกิน

สวยเหลือเกิน พี่รามขอนะครับ

รามก้มลงไปดูดปลายยอดอกสองข้างที่ตั้งชูชันรอริมฝีปากของตนเอง เมื่อถูกปลายลิ้นตวัดไปทั่วอกอวบ ภารินีถึงกับแอ่นอกเข้าหาชายหนุ่ม  ใบหน้าหวานของสาวหมวยแหงนหงายด้วยอารมณ์ที่ถูกปลุกปั่นจากปลายลิ้นและมือใหญ่ที่บีบเค้นกระตุ้นอารมณ์

รามผลักร่างของภารินีให้นอนราบไปตามโซฟาตัวใหญ่ พร้อมกับดันร่างสูงของตนเองขึ้นไปทาบทับร่างบางไว้อีกที ใบหน้าคมยังคงซุกไซ้อยู่กับอกอวบ สองมือบีบให้เต้าอวบสองข้างชิดกันมากขึ้น ริมฝีปากดึงดูดสลับกันไปมา กัดเม้มจนภารินีหลุดเสียงครวญครางด้วยความเสียวซ่านไปทั้งตัว มือเรียวบางยกขึ้นบีบไปตามไหล่กว้างของราม บางคราก็ดึงเสื้อชายหนุ่มบางคราก็ซุกมือไปตามผมสั้นที่ตัดเซ็ทอย่างดีนั้น

ซี๊ด..พี่รามขา น้อง...น้อง...อู้ยยย

น้องทำไมครับ รู้สึกแบบไหน บอกพี่รามทีที่รัก

มันเสียววววว.. พอก่อนพี่รามขา... .อู้ยยย...

หญิงสาวรับรู้ว่าส่วนอ่อนไหวของตนเองตอนนี้คงหยาดเยิ้มไปหมด เธอไม่ใช่เด็กที่จะไม่รู้ถึงธรรมชาติความต้องการของร่างกายชายหญิง และที่ทำให้ภารินีรู้สึกใจจะขาดมากขึ้นก็เมื่อสัมผัสได้ถึงสิ่งที่ดุนดันอยู่ตรงกลางร่างสาวที่เต้นตุบตับเปียกเยิ้มอยู่ และส่วนที่แสดงความเป็นชายของรามก็ขยายใหญ่ด้วยอารมณ์ที่อยากจะออกมาสูดอากาศภายนอก ชายหนุ่มใช้ส่วนนั้นถูไถไปตามกลางกายสาวเพื่อผ่อนคลายอารมณ์กำหนัดของตนเอง

พี่ขอแค่นี้ครับ ไม่มากกว่านี้  อ๊าห์...หวานเหลือเกินน้องจ๋า

รามดันตัวเองขึ้นไปใช้ริมฝีปากเปิดปากหวานที่กัดเม้มกลั้นเสียงครางเอาไว้ ดูดเอาความหวานจากหญิงสาวอีกครั้งเพื่อใช้ล่อเลี้ยงจิตใจที่เคยเจ็บปวดทรมานมาหลายปี ถูไถสะโพกแข็งแรงของตนเองไปตามขาเรียวที่อยู่ภายใต้กางเกงยีนส์เนื้อนิ่มพอดีตัว

ซี๊ด...อื้อ ...อยู่นิ่งๆ ก่อนที่รัก อย่าเพิ่งขยับ อ๊าห์...

รามกดสะโพกแข็งแรงของตนให้นิ่ง ใบหน้าเข้มซุกลงตรงซอกคอหอมกรุ่นไปด้วยกลิ่นสาว หากเขายังปล่อยให้ตนเองทำตามอารมณ์แบบนี้ คงอดใจไม่ไหวที่จะพาหญิงสาวไปยังแดนสวรรค์ชั้นเจ็ดแน่

 

 

ผ่านไปสักพักรามจึงเงยหน้าขึ้นสบตากับภารินีที่มองอยู่ หญิงสาวรู้สึกอับอายต่อสายตาหยาดเยิ้มของรามเหลือเกิน ใบหน้าหวานแดงซ่านไปหมดแต่ก็ไม่ยอมหลบสายตาของชายหนุ่ม รามจึงยิ้มให้กำลังใจกึ่งล้อเลียนเธอไปด้วย เมื่อภารินีรับรู้ถึงแววตานั้นก็ได้แต่ยกมือขึ้นทุบไหล่กว้างแก้ขัดเขิน

คนบ้า...ไหนว่าจะพาน้องกลับบ้านไง

ก็ใครละดื้องอแงไม่ยอมกลับเอง ทีนี้จะกลับได้หรือยังครับ

ก็ลุกออกจากตัวน้องซิค่ะ จะกลับได้ยังไงละ นอนทับกันอยู่อย่างนี้

โอเค ไว้ค่อยทับกันใหม่วันหลัง ฮ่าๆๆ โอ้ย..รามถึงกับสะดุ้งเมื่อโดนเล็บคมจิกลงบนต้นแขน

อีตาลุงบ้า ลุกได้แล้ว น้องหนักค่ะ

รามจึงลุกขึ้นนั่งพร้อมกับดึงร่างบางที่ก้มหน้าด้วยความขัดเขินให้ขึ้นนั่งด้วย มือใหญ่เอื้อมไปติดตะขอชั้นในให้หญิงสาวที่มือไม้สั่นพยายามติดตะขอเอง เมื่อเรียบร้อยชิ้นหนึ่งชายหนุ่มก็ก้มลงไปจูบที่เนินอวบแรงๆ ครั้งหนึ่ง แล้วก็ติดกระดุมเสื้อให้หญิงสาวเรียบร้อย

กลับบ้านได้แล้วครับ ผมแต่งตัวให้เรียบร้อยแล้ว หรือจะให้อุ้มเข้าห้องครับรามอดไม่ได้ที่จะล้อเลียนหญิงสาวอีกครั้ง

กลับบ้านค่าลุง คนอะไรตีหน้านิ่งแต่หื่นตัวพ่อจริงๆ  ภารินีทำได้เพียงค้อนขวับให้รามที่ยิ้มแพรวพราวตลอดเวลา

ไว้วันหลังจะคิดบัญชีที่เรียกลุง ลุกขึ้นได้แล้วครับ  

รามลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับส่งมือให้หญิงสาวที่นั่งหน้าแดงอยู่ ภารินีจึงส่งมือเล็กไปจับมือใหญ่ไว้มั่น ลุกขึ้นยืนเคียงข้างพร้อมกับยิ้มหวานให้ชายหนุ่ม

เร็วๆ นะ น้องรออยู่ค่ะ กลัวลุงจะลืม....ฮิฮิ..  ตาเรียวเล็กหยียิ้มอย่างมีความสุขที่ตอบโต้รามได้

เซี้ยวจริง รามได้แต่ส่ายหัวให้กับความทะเล้นภารินี สองมือประสานกันมั่น ยิ้มให้กันอย่างมีความสุข

 

 

คุณวินจะใส่เสื้อตัวนี้จริงเหรอคะ ให้คุณพัฒน์หาเสื้อตัวใหม่ให้ดีไหมคะ

ลลิตภัทรยืนมองเควินด้วยสายตาขัดเขิน ตอนนี้เควินถือเสื้อยืดตัวใหญ่ที่สีและลายบนเสื้อเหมือนกันกับเธอใส่อยู่

ฉันจะใส่ตัวนี้ เธออายหรือไง ฉันยังไม่อายเลย

เควินว่าพรางยกเสื้อขึ้นสวมใส่ ไม่ว่าชายหนุ่มจะอยู่ในสภาพไหน เขาก็ดูดีแม้กระทั่งเสื้อยืดตัวร้อยกว่าบาท ก็ไม่สามารถบดบังความหล่อและสมาร์ทของเขาไปได้

ไม่ได้อายค่ะ แต่ไม่คิดว่าคุณจะใส่เสื้อตัวละร้อยกว่าบาทแบบนี้

จะเสื้อตัวละพันหรือตัวละร้อย ฉันก็หล่อบาดใจสาวทั่วเมืองได้ก็แล้วกัน

คนหลงตัวเอง ลลิตภัทรจึงค้อนขวับให้คนที่มั่นใจในตนเองสูงอย่างเควิน ที่เอ่ยชมตัวเองออกมาอย่างไม่ขัดเขิน

เธออย่ามาหลงฉันอีกคนแล้วกัน

เพราะมัวแต่ส่องกระจกดูความเรียบร้อยของตนเอง และคำพูดที่ไม่ทันได้คิดให้ถ้วนถี่ เควินจึงไม่ทันเห็นแววตาที่วูบแสงลงของลลิตภัทร ใบหน้าของหญิงสาวซีดเผือดลงเมื่อนึกถึงอนาคตที่รออยู่ในวันข้างหน้า เธอกำลังหลงระเริงไปกับการกระทำของเควินที่เอาใจใส่ต่อเธอในสองวันที่ผ่าน

ไปได้แล้ว สองคนนั้นรออยู่ ทานข้าวแล้วจะได้กลับกัน ไว้จะพามาอีก คราวหน้าจะพาไปดำน้ำดูปะการัง

ค่ะ ลลิตภัทรที่ก้มหน้าปกปิดแววตาเสียใจของตนเอง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นยิ้มเล็กน้อยตอบรับคำพูดของเควินเมื่อเธอคิดว่าซุกซ่อนแววตาตนเองได้แล้ว  

ตอนนี้เรากำลังหลงรักเขาเข้าอย่างถอนตัวไม่ขึ้นแล้วใช่ไหม

 

 

 

  

 

 

 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"นิยายรักที่ไม่ซับซ้อน รับรองมีแต่ความฟิน"

บุณณ์


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha