×

New ! : ตอนนี้นักอ่านสามารถเติมเหรียญสะดวกขึ้น ด้วยบัตรเงินสด Pay with True Money ซึ่งหาซื้อได้ที่ 7 eleven logo ทุกสาขาค่ะ




จากผู้อ่าน 0 คน.

 7379        4       niyayrak_coin 47700

เผยแพร่โดย eReader (Thailand)





ในงานแต่งงานระหว่างรามิล ศิวัฒน์ชัย มหาเศรษฐีหนุ่มหล่อ ผู้ทรงอิทธิพลแถบชายฝั่งทะเลอันดามัน กับปริญชยา วิจิตรา นักประพันธ์สาวที่โรงแรมเพิร์ลไดมอนซึ่งเป็นโรงแรมหรูระดับห้าดาวบนชายหาดสีขาวสะอาดในจังหวัดภาคใต้ สาวน้อยเจ้าของร่างอรชร ส่วนสูงร้อยหกสิบสี่เซนติเมตรในชุดเดรสสีเหลืองอ่อนอมยิ้มให้กับความน่ารักเจ้าบ่าวและเจ้าสาวของงานในคืนนี้ การต้อนรับแขกถึงจะเหน็ดเหนื่อยแค่ไหนแต่รอยยิ้มนั้นไม่เคยเลือนหายไปจากไปหน้าเพราะหล่อนมีความสุขมากที่ได้เห็นพี่ชายแต่งงานกับผู้หญิงที่เขารัก

แขกคนสุดท้ายเข้างานแล้ว หญิงสาวจึงเดินเลี่ยงออกมารับลมที่ระเบียงด้านนอกซึ่งอยู่ติดกับห้องแกรนด์บอลรูมที่เป็นห้องจัดงาน

สายตาสะดุดกับร่างสูงของสาโรจน์ซึ่งเป็นแขกของฝ่ายเจ้าสาวกำลังยืนทอดมองออกไปนอกระเบียง ร่างอรชรก้าวเข้าไปหาเพื่อทักทาย แต่ทว่ารองเท้าส้นสูงที่สวมอยู่เกิดพลิกกะทันหันจนทำให้เสียหลักเซถลา

โอ๊ย!...

สาโรจน์หันขวับมามอง สองแขนแข็งแรงรีบยื่นเข้าไปช่วยประคองทันเวลาก่อนที่หญิงสาวจะล้มกระแทกกับพื้น

คุณรามาวตีเป็นอะไรหรือเปล่าครับ?” ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างสุภาพบุรุษที่ดีพึงกระทำ

ไม่เป็นไรค่ะคุณสาโรจน์ เรแค่รองเท้าพลิก ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยเรเอาไว้ ไม่งั้นมีหวังเรคงล้มคว่ำ หน้ากระแทกกับพื้นแน่ๆหญิงสาวยิ้มอายๆ กับความซุ่มซ่านของตัวเอง

สงสัยคุณรามาวตีจะยืนนานน่ะครับ ข้อเท้าเลยพลิก

คงจะจริงค่ะ วันนี้แขกมางานเยอะมาก

รามาวตีสนทนากับสาโรจน์ด้วยไมตรีอันดี เพราะอย่างน้อยเขาก็มีความเป็นสุภาพบุรุษ แต่หล่อนไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองกับสาโรจน์กลายเป็นเป้าสายตาของใครคนหนึ่งเข้าเสียแล้ว...

ทำไมคุณสาโรจน์หลบมาอยู่นี่ที่ล่ะคะ

ข้างในมันดูอึดอัดน่ะครับ ผมเลยหลบออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์สักพัก

ขอบคุณนะคะที่อุตส่าห์มางานแต่งของพี่ชายเร

อย่าขอบคุณเลยครับ แป้งก็เหมือนน้องสาวผม ยังไงซะผมก็ต้องมาแสดงความยินดีในวันสำคัญของเขาสาโรจน์พูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

คุณสาโรจน์คงไม่โกรธพี่ชายเรใช่ไหมคะรามาวตีถามต่อด้วยรู้ดีว่าผู้ชายตรงหน้ารู้สึกอย่างไรกับพี่สะใภ้ของตนเอง

เฮ้อ...สาโรจน์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก็อยากจะโกรธนะครับ แต่ทำไงได้ในเมื่อแป้งรักเขา ผมก็ต้องทำใจให้ไม่โกรธและยินดีกับความสุขของแป้ง

ไม่เอาสิคะ อย่าถอนหายใจอย่างนั้น เรเชื่อว่าพี่โรมต้องดูแลพี่แป้งเป็นอย่างดี และผู้ชายที่เป็นสุภาพบุรุษอย่างคุณสาโรจน์ต้องได้เจอผู้หญิงดีๆ แน่นอนค่ะรามาวตีเอ่ยเสียงอ่อนโยนหวานละมุนและสบตาสาโรจน์อย่างให้กำลังใจ

ขอบคุณครับชายหนุ่มคลี่ยิ้มบางๆ

เข้าไปในงานเถอะนะคะ พี่แป้งอาจจะกำลังมองหาพี่ชายที่น่ารักอย่างคุณอยู่

แต่ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะขยับตัว เสียงเข้มๆ ของใครคนหนึ่งดังแทรกขึ้น

หลบมาอยู่ตรงนี้กันนี่เอง...น้ำเสียงเจือไว้ด้วยความยียวนก่อนจะหันไปทางสาโรจน์ “...แป้งถามหาแกน่ะ

ฉันจะเข้าไปเดี๋ยวนี้แหละสาโรจน์ตอบผู้มาใหม่ ก่อนจะหันไปทางรามาวตี ไปพร้อมกันเลยไหมครับคุณรามาวตี?”

ค่ะหญิงสาวพยักหน้าและทำท่าจะก้าวตามสาโรจน์เข้าไป แต่เสียงเข้มของปฏิภาณขัดขึ้นอย่างห้วนๆ

เดี๋ยวก่อนคุณรามาวตี...

คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากัน มีอะไรคะ?”

ผมมีเรื่องต้องคุยกับคุณตามลำพังเขาเน้นคำหลัง

ก็ได้ค่ะ

รามาวตีรับคำก่อนจะหันไปสบตากับสาโรจน์เป็นเชิงบอกให้เข้าไปก่อน สาโรจน์พยักหน้าน้อยๆ ก่อนจะเป็นฝ่ายเดินเลี่ยงไปทั้งๆ ที่ใจก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเพื่อนของตนมีเรื่องอะไรจะคุยกับสาวน้อยคนนี้

มีอะไรหรือคะรามาวตีถามขึ้นเมื่อสาโรจน์เดินไปไกลแล้ว

ผมแค่อยากจะเตือนคุณในฐานะญาติ ถ้าคิดจะพลอดรักกับผู้ชายก็ควรเลือกสถานที่และความเหมาะสมบ้าง เป็นสาวเป็นนางทำตัวแบบนี้มีแต่จะหมดราคาปฏิภาณเล่นงานรามาวตีแบบไม่ให้ตั้งตัวทันที

ฉันไม่ได้พลอดรักกับใคร ฉันบริสุทธิ์ใจไม่ได้ทำอะไรน่าเกลียดอย่างที่คุณกล่าวหารามาวตีโต้กลับอย่างฉุนๆ เช่นกัน

บริสุทธิ์ใจจนถึงขนาดมายืนกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอย่างไม่อายใครอย่างเมื่อกี้น่ะหรอปฏิภาณย้อนถามเสียงห้วนปนเยาะหยัน

รามาวตีไม่เข้าใจว่าทำไมปฏิภาณจะต้องมาทำท่าโมโหหัวฟัดหัวเหวี่ยงใส่หล่อนแบบนี้ ใบหน้าหล่อคมคร้ามของเขาบึ้งตึงเคร่งขรึม ดวงตาเครียดเขม็งจนดูน่ากลัว หากแต่คนที่ไม่ยอมคนอย่างหล่อนไม่มีกะจิตกะใจจะคิดกลัวเขาหรอก ใบหน้าสวยหวานชูคอตอบอย่างถือดีเช่นกัน

มันก็แล้วแต่คุณจะคิด แล้วมันเรื่องอะไรของคุณไม่ทราบคะ

คำพูดเหมือนไม่แยแสและแสนอวดดีไม่ต่างอะไรกับการเอาน้ำมันถังใหญ่ๆ ราดลงบนกองไฟที่กำลังร้อนระอุ

ผมก็ไม่ได้อยากยุ่งนักหรอก ถ้าไม่เห็นว่าคุณเป็นญาติของน้องสาวผม เห็นท่าทางติ๋มๆ ทำเป็นใสซื่อบริสุทธิ์ ที่แท้ก็บ้าผู้ชายใช่เล่น

ใบหน้าเนียนแดงแปร๊ดขึ้นด้วยความโกรธและอับอาย ทันใดนั้นมือเล็กๆ ก็ยกขึ้นเตรียมจะฟาดลงไปที่ใบหน้าหล่อคมเพื่อสั่งสอนให้เขารู้ซึ้งบ้างว่าอย่ามาพูดจาพล่อยๆ กับหล่อน แต่ยังไม่ทันที่มือข้างนั้นจะปลิวเข้าไปกระทบใบหน้าของเขาก็ถูกมือใหญ่รวบเอาไว้เสียก่อน พร้อมกับที่เอวเล็กถูกกระชากเข้าไปกอด!

ทำไม? พูดแทงใจดำแล้วทนฟังไม่ได้หรือไง

ใบหน้าหล่อโน้มลงมาหา ลมหายใจร้อนผ่าวพ่นรดริมฝีปากอิ่มในระยะประชิด จนรามาวตีรู้สึกสะท้านและขนลุกซู่ไปทั้งร่าง

ถึงฉันจะบ้าผู้ชายแค่ไหน แต่ผู้ชายคนเดียวที่ฉันไม่คิดจะพิศวาสก็คือคุณเสียงหวานสบถใส่พลางเชิดหน้าขึ้นจ้องตาอย่างท้าทาย

ถ้าอย่างนั้นเรามาพิสูจน์กันหน่อย ว่ามันจะจริงอย่างที่คุณพูดหรือเปล่า

จบคำริมฝีปากหยักก็โฉบลงมาบดขยี้จูบไปทั่วใบหน้างดงาม รามาวตีดิ้นรนสุดเรี่ยวแรง พยายามเบี่ยงใบหน้าหลบการระดมจูบอย่างตื่นตกใจ

นี่คุณเป็นบ้าไปแล้วเหรอ!...ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!...บอกให้ปล่อย!หญิงสาวร้องเสียงหลง ดิ้นรนขลุกขลักให้หลุดจากพันธนาการของเขาเป็นพัลวัน มือทุบตีระรัวเข้าที่แผงอกแกร่ง หากแต่ร่างหนาไม่สะทกสะเทือนสักนิด ริมฝีปากร้อนรุ่มยังคงระดมจูบอย่างป่าเถื่อนรุนแรง มือหนาข้างหนึ่งสอดขึ้นที่ท้ายทอยได้รูป ตรึงเอาไว้ไม่ให้ขยับ ก่อนจะลากไล้ริมฝีปากหยักไปประกบกลีบปากนุ่มปิดกั้นเสียงร้องของหล่อนจนเงียบสนิท ใช้ความช่ำชองบังคับให้ริมฝีปากอ่อนนุ่มเผยอเปิด แล้วจึงแทรกเรียวลิ้นอันร้ายกาจจู่โจมเข้าไปในโพรงปากแสนหวานทันที

ใช้ความชำนาญพลิกพลิ้วแทรกไซ้ไปทั่วทุกอณูดูดดื่มกวาดเซาะเอาความหอมหวานแล้วถ่ายเทความเร่าร้อนรัญจวนใส่เข้าไปแทน

รามาวตีอ่อนเปลี้ยไปทั้งร่าง สัมผัสอันหวามหวานนั้นเหมือนจะสูบเอาเรี่ยวแรงของหล่อนไปจนหมดสิ้น พยายามเตือนสติตัวเองไม่ให้ยอมพ่ายแพ้ แต่ทว่าในวินาทีนั้นสมองคล้ายจะหยุดสั่งการไปชั่วขณะ สองแขนบอบบางเลื่อนปะป่ายขึ้นไปตามอกแกร่งจนกระทั่งเอื้อมตวัดรัดรอบต้นคอเขาเอาไว้แน่น พลางเผยอรับการจุมพิตดูดดื่มเร่าร้อน ส่งเรียวลิ้นนุ่มเข้าไปกระหวัดเกี่ยวพัวพันกับเรียวลิ้นอุ่นจัดอย่างกล้าๆ กลัวๆ ทำเอาชายหนุ่มส่งครางลึกลอดไรฟันออกมาด้วยความพึงพอใจ

อืม

ความนุ่มนิ่มเนียนละเอียดของผิวกายสาวที่ได้รับจากร่างอ้อนแอ้นในอ้อมกอดปลุกเร้าให้อารมณ์บางอย่างของชายหนุ่มพลุ่งพล่านขึ้นอย่างสุดระงับ เพียงแค่ปฏิกิริยาตอบสนองเล็กๆ น้อยๆ ของร่างอรชรก็ทำเอาความเป็นบุรุษแข็งขืนจนแทบระเบิดแตกเป็นเสี่ยงๆ

ปฏิภาณถอนจูบจากปากนุ่มราวกับกลีบดอกไม้เมื่อหญิงสาวทำท่าจะหายใจไม่ทัน ปากอุ่นจัดและจมูกโด่งคมค่อยๆ เลาะริมไปที่ใบหูเล็กๆ ขบกัดเบาๆ อย่างหยอกเย้า รามาวตีขนลุกซู่ไปทั้งร่างกับการสัมผัสเชิงยวนสวาทของเขา

ร่างนุ่มนิ่มที่หอมกรุ่นดั่งกลิ่นดอกไม้ป่าอันแสนบริสุทธิ์ช่างเย้ายวนอารมณ์ยิ่งนัก ปฏิภาณผู้ซึ่งสามารถควบคุมตัวเองได้ดีมาตลอดเกือบจะตบะแตก เขานึกอยากจะกระชากฉีกทึ้งอาภรณ์ทั้งหมดทิ้งไปเสียสิ้น ยกขาเรียวสวยขึ้นเกี่ยวกระหวัดรอบเอวแกร่ง แล้วพาตัวเองดิ่งลึกเข้าสู่ความหฤหรรษ์อันแสนหวานที่ซุกซ่อนอยู่ในร่างกายของหล่อน

ชายหนุ่มตกใจในความต้องการอันรุนแรงของตน ตระหนักในตอนนั้นเองว่าร่างนุ่มนิ่มแสนหวานซึ่งผุดผาดราวกับกุหลาบแรกแย้ม แท้จริงแล้วคือไฟดีๆ นี่เอง...รามาวตีรวมเอาความหวานและความเร่าร้อนไว้ในตัวเองไม่ต่างอะไรกับน้ำผึ้งกลางเปลวไฟ เสน่ห์อันแสนยั่วยวนของหล่อนนี่เองที่หลอกล่อให้ผู้ชายหลายคนต่างวิ่งพล่านเข้าหาความสวยของเปลวไฟอย่างเต็มใจ แม้รู้ว่ามันจะร้อนระอุเพียงใดก็ตาม และตอนนี้เขาก็กำลังจะเป็นหนึ่งในผู้ชายหน้าโง่พวกนั้น ที่หลงกระโจนเข้าไปในบ่วงเสน่หาของหล่อน แต่ช่างปะไร เรื่องห่าเหวอย่างอื่นช่างหัวมันเถอะ ตอนนี้ร่างนุ่มๆ ของหล่อนน่าสนใจกว่าเป็นไหนๆ

เมื่อความเป็นหนุ่มถูกปลุกให้คึกคักขึ้นมา มือกำยำจึงสนองตอบโดยการลูบไล้สำรวจไปตามสะโพกผาย เอวคอดกิ่ว ไล้ขึ้นไปตามแผ่นหลังนวลเนียนก่อนจะวนเข้ามาหาปทุมถันคู่งาม สองมือทาบทับลงบนทรวงอกอวบอิ่มแล้วเริ่มเคล้นคลึงเบาๆ

ร่างบางสะดุ้งเฮือกและได้สติในตอนนั้น ความอับอายแล่นเข้าจู่โจมหัวใจดวงน้อยทันทีเพราะตั้งแต่เล็กจนโตเป็นสาวยังไม่เคยมีมือของบุรุษใดได้สัมผัสความงามอันน่าหวงแหนนั้นเลย

สติสัมปชัญญะและสำนึกอันดีของผู้หญิงที่พึงรักนวลสงวนตัวกลับมาอีกครั้ง รามาวตีผลักอกแกร่งนั้นออกห่าง ก่อนจะตวัดมือเล็ก กระทบใบหน้าคมคร้ามเต็มแรง คราวนี้ไม่พลาดเป้าเพราะเขาไม่ทันได้ตั้งตัว

ฉาดดด!

คนเลว!!หญิงสาวตวาดลั่น ตัวสั่นเทาราวกับลูกนกน้อยที่เพิ่งผ่านพายุฝนครั้งใหญ่มาหมาดๆ

ผมก็เห็นคุณร่วมมือดีนี่ นึกว่าชอบเสียอีกเขายิ้มมุมปากยวนยั่ว

คนบ้า! คนเถื่อน! ฉันเกลียดคุณ!

รามาวตีอับอายที่สุดในชีวิตเมื่อโดนย้อนอย่างยียวนเย้ยหยัน กำปั้นเล็กๆ ทั้งสองข้างระดมทุบตีเขาอย่างบ้าคลั่งอีกระลอก ต่อไปนี้หล่อนจะเลิกชอบนิยายที่พระเอกเป็นเจ้าของไร่โหดเถื่อนอย่างเด็ดขาด!

ปฏิภาณใช้มือแกร่งรวบมือของหล่อนไว้อย่างรำคาญ แล้วโน้มหน้าลงชิดริมฝีปากจนลมหายใจปะทะลมหายใจ หญิงสาวตวัดสายตามองหน้าหล่อคมอย่างเกรี้ยวกราด พยายามสะบัดแขนให้หลุดจากพันธนาการของเขา

ปล่อยฉันนะ!”

ถ้าไม่เลิกอาละวาด ผมจะจูบอีก!

คนบ้าหล่อนยังก่นด่า ใบหน้าหวานแดงก่ำ ดวงตาเคืองขุ่นวาวโรจน์

ถ้าไม่เชื่อก็ลองดู...เขาขู่ซ้ำ

คำขู่ของเขาได้ผลชะงัดเพราะทำให้รามาวตีหยุดดิ้นในทันที

“ว่าง่ายดีนี่”

ปฏิภาณหลุบตาลงมองริมฝีปากนุ่มนิ่มราวกับกลีบดอกไม้ซึ่งเขารู้ดีว่าหอมหวานแค่ไหนเพราะเพิ่งชิมรสด้วยปากตนเองมาหมาดๆ หญิงสาวหน้าแดงระเรื่อ อาศัยจังหวะนั้นผลักเขาออกห่างแล้วรีบหันหลังเดินแกมวิ่งหนีทันที

ดวงตาคมเข้มมองตามหลังร่างอรชรนั้นอ่อนโยนลง และคลี่ยิ้มบางๆ ออกมา โดยที่เจ้าตัวเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นเช่นนั้น...


ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


# ชื่อตอน
1 คู่หมั้นจำเป็น  0
2 เล่ห์รามาวตี  0
นายหญิงฝึกหัด  0
หวานรักรามาวตี  0
อุ่นไอรักซาตาน  0
เปลวไฟในน้ำแข็ง  0
หนุ่มเจ้าเสน่ห์  0
เล่ห์ปฏิภาณ  0
ห้วงเสน่หารามาวตี  0
10  หวานล้ำสิเน่หา  0
11  กรุ่นกลิ่นเสน่หา  0
12  เสน่หายามอุษาสาง  0
13  คู่หมั้นเจ้าเสน่ห์  0
14  แค่เอื้อม  0
15  บางคนแคร์ แคร์บางคน  0
16  ซาตานอ้อนรัก  0
17  มดใกล้น้ำตาล  0
18  น้ำผึ้งกลางพายุ  0
19  ทัณฑ์เสน่หาซาตาน  2
20  ซาตานหวานรัก  0
21  ซาตานร้ายรัก  0
22  ทางรักสีน้ำผึ้ง  0
23  รัก...เอย  0
24  สุดเสน่หา  0
25  บทส่งท้าย ขอบคุณที่รักกัน  0

เล่มที่คนอื่นอ่าน


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

×

ด่วน! รับฟรี 200 เหรียญ

เมื่อเติมเหรียญกำลังใจครั้งแรก


captcha


สนุกดีค่ะแต่มันล็อคอีกแร้ว
โดย Anonymous | 2 months, 4 weeks ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 1 year, 3 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha