เทพบุตรบงการวิวาห์

โดย: วีนัส ละอองดาว/ยติยา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 2 : ตอนที่ 2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“รีบไปเตรียมตัว เธอเอาแผนที่นัดพบและรายละเอียดให้หวานใจด้วยนะ”

“ค่ะ หัวหน้า” พนักงานคนนั้นพยักหน้ารับ “ไปกันเถอะเดี๋ยวไม่ทัน”

“อ้อ เอาชุดมาเปลี่ยนด้วยหรือเปล่า” หัวหน้าถาม

“มีค่ะ” หญิงสาวพยักหน้า เธอมีเสื้อเชิ้ตและสูทอีกตัวเอาไว้เพื่อกรณีฉุกเฉินที่ต้องใช้ และคราวนี้เธอได้ใช้แล้ว

“เปลี่ยนชุดซะ ฉันไม่อยากให้ลูกค้ารู้ว่าเราส่งเด็กฝึกงานไป”

“ได้ค่ะ”

หวานใจเดินออกจากห้องทำงานด้วยรอยยิ้มดีใจ หัวใจเธอเต้นแรงขณะคิดถึงงานที่ได้รับมอบหมาย เพราะยังไม่เคยได้ลงภาคสนามจริงๆ จังๆ เท้าเล็กเดินตามพนักงานคนนั้น เมื่อได้รับเอกสารเรียบร้อย เธอก็เดินออกมาเปลี่ยนเสื้อผ้าตามที่ถูกสั่งไว้ ก่อนออกเดินทางถูกกำชับไว้อย่างดีอย่าให้ลูกค้าโมโห ต้องทำให้ประทับใจที่สุด

 

คฤหาสน์ดิมิทรี ในเมืองไทย...เจ้าของที่แห่งนี้เดินออกจากห้องทำงานมายังประตู สายตาคมกวาดตามองหน้าล่ามที่นัดให้มาเจอกันที่นี่ก่อนออกเดินทางไปติดต่องานที่สมุปราการ กลับไม่เจอแม้แต่เงา เขาเข้าใจว่ามันกะทันหันเกินไปเพราะตนมาก่อนเวลา

“ล่ามยังไม่มาอีกเหรอ” เสียงทุ้มถาม

“อีกเดี๋ยวคงมาครับ” โรมันหันไปตอบ เป็นจังหวะเดี่ยวกับที่แท็กซี่แล่นเข้ามาจอดต่อท้ายรถหรู “นั้นไงครับมาแล้ว”

“อืม นายเตรียมเอกสารหรือยัง” อเล็กซานเดอร์พยักหน้าเพราะเขาเองก็เห็น ก่อนจะหันไปถามย้ำโรมันเรื่องเอกสารอีกครั้ง

“เรียบร้อยแล้วครับนาย”

ทันทีที่ล่ามแปลภาษาก้าวลงจากรถ ก็ได้สร้างความแปลกใจให้กับชายหนุ่มร่างใหญ่ทั้งสองคนที่ยืนอยู่ไม่ใกล้ ร่างหวานใจเดินเข้าไปใกล้พวกเขาพร้อมยกมือไหว้ทำความเคารพ รอยยิ้มพิมพ์ใจยังประดับบนเรียวปากอมชมพู

อเล็กซานเดอร์มองเสี้ยวหน้างามของคนตรงหน้าด้วยความตะลึงเล็กน้อย เธอมีรูปร่างเบาะบางน่าทนุถนอมเสียเหลือเกิน เรียวปากสีหวานนั้นก็น่าจูบ เป็นผู้หญิงคนแรกที่ทำให้เขาต้องชายตามอง ก่อนที่ความไม่พอใจจะเข้ามาแทนที่ เพราะเขาสั่งให้หาล่ามผู้ชายด้วยความกลัวจะเกิดปัญหาเมื่อคราวที่แล้ว

หวานใจมองชายตรงหน้า เขาดูดีผิดจากที่เธอคิดเอาไว้ว่าคงเป็นคนสูงอายุ แต่นี่เขายังหนุ่มและหล่อเหลา รู้สึกประหม่าทุกครั้งที่สบเข้ากับสายตาคมแต่สุดท้ายเธอก็เดินไปหยุดตรงหน้าเขา

“ผู้หญิงเหรอ โรมันฉันบอกให้จ้างผู้ชาย” เสียงทุ้มหันไปเอ็ดลูกน้อง

“ผมว่ามันต้องมีเรื่องผิดพลาดเกิดขึ้นแน่เลยครับนาย เดี๋ยวผมจะติดต่อไปทางบริษัท แล้วส่งตัวเธอกลับให้ครับ” โรมันกำลังจะทำตามที่ปากว่าเขา มือล้วงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมกดต่อสายไปหาบริษัทล่าม แต่คนที่ฟังภาษาอังกฤษออกต้องร้องแย้งเสียงหลง

“ไม่นะคะ อย่าส่งฉันกลับไปเลยนะ  ฉันอยากได้งานนี้จริงๆ ถือว่าขอร้องเถอะค่ะอย่าส่งตัวฉันกลับไปเลย”

หวานใจยกมือไหว้ขอร้องคนทั้งสอง เธอต้องทำงานนี้เพราะจะได้ช่วยเหลือบ้านเด็กกำพร้าลำพังเงินเดือนที่พักงานอยู่ก็น้อยนิดไม่เท่ากับพนักงานประจำที่ได้กันเดือนละหลายหมื่นยิ่งตอนนี้พ่อแม่บุญธรรมก็เปรยบ่อยๆ จะให้ออกไปจากที่บ้านนั้น เธอก็ยิ่งเครียดหนักเข้าไปอีก ตั้งแต่เด็กจนกระทั่งโตมีที่เดียวที่นั้นที่เดียวพอจะซุกหัวนอนได้ กลับมาตอนนี้กำลังจะถูกไล่ออกมาทำให้กลัวไม่น้อย

อเล็กซานเดอร์หันมองคนพูดภาษาเดียวกับเขาด้วยความสงสัย สายตาคมสำรวงอีกฝ่ายเงียบๆ โดยไม่ให้หญิงสาวต้องรู้สึกด้อยค่ายามที่ถูกกวาดตามองตั้งแต่ศีรษะ

“คือฉันเป็นเด็กกำพร้า ตอนนี้ก็อายุมากแล้วงานที่ทำก็ไม่ได้เงินมาก พ่อกับแม่ก็จะให้ออกจากบ้านเพราะโตแล้วคงไม่มีใครรับเลี้ยงแน่” น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาเศร้าจนคนฟังรู้สึกได้ ท่าทางของเธอที่แสดงออกไร้การแสดงปั้นแต่งใดๆ

“ฉันจะเชื่อคำพูดเธอได้แค่ไหน” ชายหนุ่มถาม เขาเดินเข้ามาใกล้เธอราวกับต้องมนต์สะกด ยิ่งเข้าใกล้กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ลอยแตะจมูกยิ่งทำให้เขาอยากสูดดมมากขึ้นกว่านี้อีก

“ฉัน...ฉันไม่มีหลักฐานเหรอคะ แต่คุณน่าจะสืบประวัติไม่ยาก” เธอว่าเสียงแผ่วเบาขณะสบตาคมคู่นั้น

“งั้นไปคุยกันข้างใน โรมันวันนี้ยกเลิกงานไปก่อนนะ” ชายหนุ่มชักชวนหญิงสาวเข้าบ้าน อะไรบางอย่างยุยงให้เขาอยู่คุยกับเธอ อยากรู้เรื่องเกี่ยวกับเธอให้มากกว่านี้ ก่อนจะหันสั่งการลูกน้องเสียงเข้ม ร่างใหญ่เดินหายเข้าไปข้างในบ้านพร้อมกับล่ามคนงามเดินตามต้อยๆ เข้าไป

โรมันมองเจ้านายด้วยความสงสัยไม่เคยมีสักครั้งเดียวที่จะชวนผู้หญิงเข้าบ้านโดยเฉพาะล่าม และยังไม่ส่งตัวเธอกลับเมื่อรู้ว่าเป็นผู้หญิงแทนที่จะเป็นผู้ชาย ชายหนุ่มยกมือขึ้นเกลาศีรษะตัวเองเบาๆ ก่อนจะโทรเลื่อนการเจรจากับเจ้าของที่ดินที่นัดไว้จะไปดูในวันนี้

เมื่อเข้ามาถึงข้างในคฤหาสน์ หวานใจก็ต้องตกตลึงกับความอังการ แสงสีทองจากโคมไฟระย้าที่ห้วยตัวลงมาอย่างสวยงาม เฟอร์นิเจอร์น้อยชิ้นแต่ถูกวางไว้อยากเหมาะเจาะ หญิงสาวเดินตามชายหนุ่มเข้าไปในห้องนั่งเล่นเพราะเธอสังเกตเห็นโซฟาและทีวีเครื่องใหญ่ พร้อมกับตู้โชว์ของสะสมของพวกคนมีเงินด้านหลังชุดโซฟานั้น

อเล็กซานเดอร์ผายมือเชื้อเชิญอีกฝ่าย “นั่งสิ”

“ขอบคุณค่ะ”  เธอขยับลงนั่งบนเก้าอี้ตัวเดียวฝั่งขวาถัดจากโซฟาตัวยาวที่อีกฝ่ายนั่ง ความนุ่มของเบาะทำให้เธอนึกสะท้อนในใจด้วยความฝัน เธอจะมีวันได้นั่งเก้าอี้นุ่มๆ แบบนี้สักกี่ครั้งกันนะ

“เอาล่ะเล่าเรื่องของเธอมาสิ ทำไมถึงไม่ให้ฉันส่งตัวกลับ” อเล็กซานเดอร์อยากรู้เรื่องราวของเธอจนยอมให้เข้าบ้านแทนที่จะไล่กลับไปเสีย ทำไมนั้นชายหนุ่มเองก็หาคำตอบไม่ได้หวังเพียงว่าจะได้คำตอบจากเธอ เขาเอ่ยเข้าเรื่องอย่างไม่อ้อมค้อมใดๆ พลางสังเกตอาการของอีกฝ่ายไปด้วย

“ฉันต้องการงานทำเพราะอยากช่วยพ่อแม่บุญธรรมหาเงินค่ะ ตอนนี้พวกท่านก็เริ่มจะหาเด็กคนใหม่มาแทนที่ฉันแล้ว” หญิงสาวเอ่ยแววตาเศร้า

“แล้วคุณเรียนจบมายังไง” เขาอยากรู้เช่นกันว่าเด็กกำพร้าทำไมถึงเรื่องสูงและค่าเล่าเรียนแพงระดับนั้นต้องใช้เงินจำนวนมากแน่ ในขณะที่สอบถามกัน สายตาคู่คมกริบก็กวาดมองดวงหน้างดงามไปด้วย ยามเรียวปากอมชมพูขยับตอบคล้ายเวทมนต์กำลังถูกร่าย อยากจูบปากบางๆ นั้น พิสูจน์ว่าจะหวานเหมือนสีที่เขาเห็นอยู่ไหม

“ฉันสอบชิงทุนได้ค่ะ และก็ทำงานไปด้วย”

“ทำงาน” คิ้วดกขมวดชนกันด้วยความสงสัย

“ค่ะ ฉันทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟที่ภัตรคารพี่ชายเพื่อนค่ะ” และอีกหลายอย่างที่เธอทำ ในช่วงนั้นทั้งเหนื่อยแต่ก็คุ้มค่าเหนื่อยเพราะท้ายสุดแล้วเธอก็เรียนจนจบ เรียวปากบางยิ้มอย่างภาคภูมิใจ เธอยื่นอกรับอย่างไม่เอียงอายเลยว่าแม้จะเป็นเด็กกำพร้าก็ใช่ว่าจะไม่มีความฝัน ไม่มีโอกาสไปเสียหมด

“เธอเป็นคนเก่ง ขยันและฉลาด”

“ขอบคุณค่ะ” เธอเพิ่งเคยถูกชมต่อหน้าเป็นครั้งแรก และยิ่งเขาเป็นลูกค้าหนุ่มหล่อเหลาอีกด้วยพลอยทำให้ใจเต้นแรง

OK ผมรับคุณเข้าทำงาน จะให้พักที่นี่ด้วยเลย เพราะไปกลับคงไกลมาก อีกอย่างเราต้องเดินทางข้ามจังหวัดผมไม่อยากให้เสียเวลา”

“ขอบคุณมากค่ะ ฉันทำกับข้าวอร่อยนะคะ”

“ฮ่า งั้นก็ดีสิ ผมขอฝากท้องที่คุณก็แล้วกัน แต่อยากแอบเข้าห้องผมเด็ดขาดนะ”

“ไม่อย่างแน่นอนค่ะ” เธอยกมือขึ้นโบกปฏิเสธ

การทำงานกับเขาราบรื่นไม่มีติดขัด อเล็กซานเดอร์สุภาพราวกับเทพบุตร บ่อยครั้งเธอที่เธอแอบมองเขา และกว่าจะรู้ตัวก็ได้แอบรักเขาไปแล้ว เธอไม่แปลกใจที่เขาจะถูกผู้หญิงแอบเข้าห้องเพื่อปลุกปล้ำ เขาทั้งหล่อเหลา รวย ดูดีและมีเสน่ห์ ใครได้เห็นก็ต้องเคลิ้มหวั่นไหวกันเป็นธรรมดา แม้กระทั่งเธอเอง...หากแต่เหตุการณ์ในวันนั้นยังคงฝั่งใจเธอ ต้นเหตุที่ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป

 



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)




ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha