เทพธิดามาเฟียร้าย [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 2 : เข้าถ้ำเสือ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

คฤหาสน์แมคคานี่

แองเจล่ากลับมาถึงบ้าน  เธอก้าวขึ้นห้องไปอย่างโมโหไม่แม้แต่จะเอ่ยทักทายบิดามารดาที่นั่งอยู่ด้านล่าง  เอลิเซียกับสเตฟานมองหน้ากันอย่างสงสัย   เธอเปิดประตูเข้ามาในห้อง  โยนกระเป๋าลงบนเตียงอย่างอารมณ์เสียเต็มที

“ฝากไว้ก่อนเถอะ  ไอ้คนเฮงซวย  บังอาจมาจูบฉันเหรอ  หน้าด้านที่สุด  นึกว่าตัวเองหล่อตายล่ะ  โอ๊ย!!!  อยากจะบ้าตาย  ทำไมไม่พกปืนไปด้วยนะ  จะได้ยิงทิ้งไปซะเลย  มาเฟียรัสเซียเหรอยะ  เจอกับมาเฟียนิวยอร์กหน่อยละกัน  ฉันจะขัดขวางนายทุกวิถีทางเลยคอยดู  เจ็บใจนัก!!!”  แองเจล่ากำมือแน่น  เธอขยี้ที่ริมฝีปากตัวเอง  แล้วจึงเดินไปอาบน้ำอย่างหงุดหงิด

 

 

คฤหาสน์ของโรมัน

“ไปสืบมาหน่อยสิ  ว่าคุณแองเจล่าเค้ามีแฟนรึยัง  ให้รู้เรื่องวันพรุ่งนี้เลยนะ  อ้อ  แล้วก็  ฉันอยากจะไปทำความรู้จักกับคุณราฟาเอลสักหน่อย  ช่วยโทรนัดให้ด้วย”  โรมันคิดแผนการที่เขาจะได้ใกล้ชิดกับแองเจล่าขึ้นมาได้ 

“ครับท่าน”   เลขาของเขาค่อนข้างแปลกใจ  เขาทำงานกับโรมันมา 10  ปี  ไม่เคยเห็นโรมันสนใจผู้หญิงคนไหนมากขนาดนี้  ส่วนใหญ่ก็แค่เรียกมานอนด้วย จ่ายเงินแล้วก็จบกัน

 

วันต่อมา  เวลาบ่ายโมง

“ใครนะ”  ราฟาเอลหันไปถามลูกน้องเมื่อได้รับแจ้งว่ามีใครบางคนต้องการพบเขา

“คุณโรมัน  ชาโรนอฟ   เป็นนักธุรกิจจากรัสเซียครับท่าน  เขาอยากนัดทานอาหารค่ำกับท่านที่นี่  แต่จากข่าวที่ได้ยินมา  เขากำลังจะมาเปิดโรงแรมที่นิวยอร์กนี่นะครับ  ไม่รู้ว่าเขาจะมาไม้ไหนถึงอยากจะทำความรู้จักกับท่าน” ลูกน้องคนสนิทของราฟาเอลรายงานให้เขาฟัง 

“จะดีเหรอคะ  พี่ราฟ  ดูท่าทางจะไม่น่าไว้วางใจเท่าไหร่เลย”  เอลิเซียพูดกับพี่ชาย

“ในเมื่อเขากล้าเข้าถ้ำเสือ  ก็แสดงว่าเขามีจุดประสงค์บางอย่าง  ถ้าไม่ให้เขามาก็เท่ากับว่าเรากลัวเขาน่ะสิ  บอกเขาไปว่าฉันตกลง  เชิญเขามาได้เลย  แล้วก็บอกให้ลูกๆ ของฉันทุกคน รวมทั้งแองเจล่า  มาต้อนรับเขาที่นี่ด้วยล่ะ”   ราฟาเอลยิ้ม

“พี่ราฟคะ แต่ว่า...”   เอลิเซียกำลังจะห้ามเขา

“เอาน่าอลิส  เขาอาจจะมาดีก็ได้นะ  หรือต่อให้เขามาร้าย  อย่างน้อยเราก็แค่มีศัตรูเพิ่มอีกหนึ่ง  ไม่เห็นต้องกังวลนี่นา”  ราฟาเอลยิ้มให้น้องสาว 

 

โรงแรมอิมพีเรียล  พาราไดซ์  พาร์ค

“คุณแองจี้คะ  คุณแม่ของคุณแองจี้โทรมาบอกว่าเย็นนี้ให้กลับไปทานอาหารเย็นที่บ้านเวลาทุ่มตรงค่ะ  จะมีแขกคนสำคัญไปที่บ้าน  แต่ท่านไม่ได้บอกว่าเป็นใคร”  มิเชลเดินเข้ามาบอกเจ้านายสาว

“อืม  ขอบใจนะ  "  แองเจล่าคิดว่าคงเป็นแขกของคุณลุง  เธอจึงไม่ได้คิดอะไรมาก

 

คฤหาสน์แมคคานี่ 

รถของโรมันเคลื่อนเข้ามาที่คฤหาสน์ของราฟาเอลแล้ว  รถจอดที่หน้าประตูใหญ่  ราฟาเอลเดินออกมาต้อนรับเขาด้วยตนเอง  โรมันให้คนยกกระเช้าดอกไม้และผลไม้  รวมทั้งของกำนัลอีกหลายกล่องมามอบให้เขา

“สวัสดีครับ  ท่านคงเป็นคุณลุงราฟาเอล  แมคคานี่ใช่ไหมครับ  ผมโรมัน  ชาโรนอฟ  ยินดีที่ได้พบนะครับท่าน”  โรมันทักทายราฟาเอลอย่างมีมารยาท

“ใช่ๆ  ยินดีที่ได้รู้จักนะ  เข้าไปด้านในเถอะ  เดี๋ยวผมจะแนะนำคนในครอบครัวให้คุณรู้จัก”  ราฟาเอลค่อนข้างพอใจกับท่าทีของเขา  ทั้งสองคนเดินเข้าไปด้านในคฤหาสน์ด้วยใบหน้าแช่มชื่น

“อ้าวทุกคน  มารู้จักคุณโรมัน  ชาโรนอฟสิ  เขาเป็นแขกของพ่อวันนี้”  ราฟาเอลพาเขามานั่งที่ห้องรับแขก  ซึ่งทุกคนนั่งอยู่  แองเจล่ามองเขาไม่กระพริบตา  สายตาของเธอดูไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย

“ผมจะเริ่มแนะนำทีละคนละกันนะ  คนนี้คุณสุพรรณิการ์  ภรรยาของผม  ส่วนนี่ก็เอลิเซียกับสเตฟาน  น้องสาวกับน้องเขยของผม  ส่วนนั่นก็รัสเซล  ริชาร์ด  ลูกชายของผม  แล้วก็  แองเจล่า  หลานสาวของผมเอง”  ราฟาเอลแนะนำให้ทุกคนรู้จักกัน

“ยินดีที่รู้จักทุกท่านนะครับ  ผมเพิ่งจะได้มีโอกาสมาทำธุรกิจที่นิวยอร์ก  ถ้ายังไงก็ขอคำชี้แนะจากทุกท่านด้วยนะครับ”  โรมันยิ้มให้พวกเขาด้วยความจริงใจ  ไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาจะต้องเป็นศัตรูกับคนที่นี่  ในเมื่อวันข้างหน้า  เขาอาจจะได้กลายมาเป็นเครือญาติกันก็ได้

“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ  ได้ยินชื่อเสียงของคุณโรมันมานาน  ว่ากันว่าคุณเองก็เป็นมาเฟียรัสเซียด้วยเหมือนกัน  บางทีคนที่ต้องขอคำชี้แนะอาจจะเป็นพวกเราก็ได้นะครับ”  รัสเซลกล่าวอย่างถ่อมตัว 

“ฮ่าๆๆ  คุณรัสเซลก็พูดเกินไปนะครับ  ผมก็ถนัดแต่เรื่องอสังหาริมทรัพย์เท่านั้นแหละครับ  กิจการอื่นผมก็ไม่รู้อะไรหรอก  ได้ยินว่าตระกูลแมคคานี่มีธุรกิจหลากหลายประเภท  ผมคงสู้ไม่ไหวหรอกครับ”  โรมันคุยกับพวกเขาอย่างถูกคอ  เว้นแต่แองเจล่าที่นั่งนิ่ง  ผิดกับทุกครั้งที่เธอจะเป็นคนชวนคุย

“ไปทานอาหารกันเถอะครับ  น่าจะตั้งโต๊ะเสร็จแล้ว  อ้อ  รัสเซลเดี๋ยวจะไปเฝ้าหนูดาที่โรงพยาบาลอีกใช่ไหมลูก”  ราฟาเอลหันไปคุยกับบุตรชายคนโต  ขณะที่เดินนำทุกคนไปที่ห้องทานอาหารด้วยกัน

“ครับพ่อ  ป่านนี้คงเหงาแย่แล้ว”   รัสเซลยิ้ม

“ใครเหรอครับ  หนูดา”  โรมันถามอย่างสนใจ

“อ้อ  ลูกสาวบุญธรรมของผมน่ะ  แต่ก็กำลังจะกลายเป็นสะใภ้ใหญ่เร็วๆ นี้แหละ  จริงไหมรัสเซล”   ราฟาเอลกล่าวอย่างอารมณ์ดี 

“ใช่ครับ  โอกาสหน้าคุณโรมันคงจะได้พบเธอ” รัสเซลยิ้มเขิน

“ครับ  ไว้ผมจะหาโอกาสมาที่นี่บ่อยๆ นะครับ”  เขาหันไปมองหน้าแองเจล่าที่นั่งหน้าบูดอยู่ฝั่งตรงข้ามเขา

“คุณโรมันดูท่าทางใจดีนะคะ  ไม่เห็นเหมือนที่เค้าบอกเลยว่าคนรัสเซียจะดุ”  เอลิเซียคุยกับโรมัน

“จริงๆ แล้วผมก็ดุพอสมควรนะครับ  แต่จะดุกับคนที่เป็นศัตรูเท่านั้น  อยู่ที่นี่ผมรู้สึกอบอุ่นใจ  ไม่รู้จะต้องดุใครดี”  โรมันยิ้มให้เอลิเซียอย่างอารมณ์ดี  จนแองเจล่านึกหมั่นไส้

“ว่าแต่  วันนี้ทำไมไม่ได้ยินเสียงพี่แองจี้เลยล่ะครับ  เงียบจังนะครับวันนี้”  ริชาร์ดหันไปมองแองเจล่า

“นั่นสิครับ  ความจริงเรื่องธุรกิจโรงแรมผมคงต้องทำความสนิทสนมกับคุณแองเจล่าเอาไว้  จริงไหมครับ”  โรมันมองหน้าเธออย่างมีเลศนัย

“คงไม่ต้องสนิทกันมากหรอกค่ะ  ต่างคนต่างอยู่น่าจะดีกว่า”  แองเจล่ายิ้มเยาะเขา  ทุกคนมองหน้ากัน 

“เอ่อ  แองจี้พูดอะไรของลูกน่ะ  อย่าไปถือสาน้องเลยนะคะ”  เอลิเซียหันไปมองแองเจล่า  เป็นเชิงห้ามปราม

“ผมไม่ถือสาคนสวยๆ หรอกครับ”  โรมันยิ้มให้เธอ  ทุกคนสังเกตท่าทางของโรมันกับแองเจล่าแล้วคิดว่าพวกเขาต้องเคยเจอกันมาก่อนอย่างแน่นอน

“เอาๆ  ทานอาหารเถอะนะ”  ราฟาเอลไม่อยากให้บรรยากาศเสีย 

“อาหารนี้ฝีมือคุณน้ารึเปล่าครับ  อร่อยมากจริงๆ”  โรมันหันไปคุยกับสุพรรณิการ์ 

“ใช่ค่ะ  อร่อยก็ทานเยอะๆ นะคะ  แองจี้ ตักอาหารให้พี่เค้าหน่อยสิลูก         พี่เค้าอยู่ไกลน่ะ”  สุพรรณิการ์หันไปบอกแองเจล่า

“ค่ะ”  แองเจล่าเลือกตักแต่พริกเม็ดโตๆ ให้เขาทั้งนั้น

“ขอบคุณนะครับ  ผมชอบทานพริกมากเลย  คุณแองเจล่าท่าทางจะรู้ใจผมนะครับเนี่ย”  โรมันเคี้ยวพริกอย่างเอร็ดอร่อย  ความจริงเขารู้สึกเผ็ดมาก  แต่ก็ต้องฝืนทานไปอย่างนั้น  เพราะไม่อยากเสียฟอร์ม

“อร่อยก็ทานเยอะๆ นะคะ  นี่ค่ะ  ดิฉันตักให้อีกนะคะ”  เธอรู้ว่าเขาไม่ได้ชอบพริกแน่นอน  ก็ดูเหงื่อของเขาสิ  ผุดออกมาเต็มหน้าผากแล้ว  แต่เธอก็เลือกจะตักแต่พริกให้เขา

“ตักอย่างอื่นบ้างสิลูก  เดี๋ยวคุณโรมันก็เป็นโรคกระเพาะกันพอดี” เอลิเซียรู้ว่าบุตรสาวของเธอกำลังแกล้งเขาอยู่  แต่ไม่รู้ทำไม

“ไม่เป็นไรครับคุณน้า  ผมชอบ”  เขาทำท่าทางยียวนเธอ  แองเจล่าอยากจะลุกไปบีบคอเขาเสียจริงๆ

แล้วแองเจล่าก็ตักอาหารที่มีแต่พริกให้เขาทาน  จนทุกคนรู้สึกสงสารเขาเสียจริง

“อาหารวันนี้อร่อยมากเลยนะครับ  แล้วผมจะมาฝากท้องที่นี่อีก วันนี้ขอตัวกลับก่อนนะครับทุกคน  นี่นามบัตรของผมครับ  ถ้ามีอะไรให้ผมรับใช้ก็โทรหาผมได้ตลอดเลยนะครับ” โรมันยื่นนามบัตรของเขาให้ทุกคน    ทุกคนจึงหยิบนามบัตรของตัวเองมาแลกกับเขาตามมารยาท  เว้นเสียแต่แองเจล่าเท่านั้น

“ของคุณแองเจล่าล่ะครับ”  โรมันเอ่ยถาม  ราฟาเอลหันมามองหลานสาว  เธอจึงจำเป็นต้องยื่นให้เขาอย่างเสียไม่ได้

“ขอบคุณมากครับ  ผมไปก่อนนะครับทุกคน”  โรมันเดินไปขึ้นรถอย่างอารมณ์ดี  ทุกคนจึงได้กลับเข้าบ้าน

 

สักพักหนึ่งโทรศัพท์ของแองเจล่าก็ดังขึ้น  เธอเดินออกไปรับสายด้านนอก

(“สวัสดีครับ  คุณแองจี้คนสวย  ผมโรมันเองนะ”)  เสียงคนที่เธอเกลียดที่สุดนั่นเอง

(“นี่คุณ  จะโทรมาทำไมเนี่ย!!!”)  แองเจล่าลืมตัวตะโกนออกมา

(“ผมแค่จะโทรมาขอบคุณสำหรับอาหารที่คุณตักให้น่ะสิ  รู้ไหมว่าพริกทุกเม็ดมันหวานจับใจผมจริงๆ”)  โรมันนั่งยิ้มอยู่ภายในรถ

(“หึ  ไว้คราวหลังฉันจะซื้อพริกส่งไปเป็นของขวัญให้ละกันนะ  แค่นี้แหละ”)  เธอกดวางสายเขาทันที  แล้วเดินกลับเข้าบ้านไปอย่างอารมณ์เสีย

 

“วันนี้พี่แองจี้ดูท่าทางแปลกๆ นะครับกับคุณโรมันน่ะ  ทำอย่างกับเกลียดเค้ามาตั้งแต่ชาติปางไหน”  ริชาร์ดเอ่ยออกมา

“นั่นน่ะสิ  สงสัยคิดว่าเขาจะเป็นคู่แข่งทางธุรกิจกับเราล่ะมั้ง”  รัสเซลก็ออกความเห็น   สักพักหนึ่งทุกคนก็แยกย้ายไปกัน  ริชาร์ดกลับไปที่คอนโด  รัสเซลก็กลับโรงพยาบาล 

 

“รู้งี้ไม่มาทานอาหารเย็นด้วยก็ดี  แม่นะแม่  ทำไมไม่บอกว่าไอ้คนเฮงซวยนี่จะมาที่บ้านนะ”  แองเจล่ากลับขึ้นมาบนห้องแล้วนั่งอยู่บนเตียง  จับหมอนเอาไว้แน่น

 

ด้านโรมันเขานั่งรถกลับคฤหาสน์อย่างอารมณ์ดี  แต่ก็เริ่มรู้สึกแสบท้องขึ้นมา

“แสบนักนะแองจี้  เจอกันคราวหน้า  พ่อจะจูบซะให้ตัวอ่อนระทวยไปเลย”  โรมันคิดถึงจูบวันนั้น  แล้วเขาก็ยิ่งอยากเจอเธอมากยิ่งขึ้น


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องนี้เป็นภาคต่อรุ่นลูกของมาเฟียร้ายพ่ายรักนะคะ อยู่ในซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย สำหรับผู้ที่ให้เหรียญจะมีตอนพิเศษเรื่องราวของพระเอกและนางเอกในรุ่นหลาน ซึ่งจะเป็นซีรี่ส์ชุดต่อไปด้วยค่ะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha