เทพธิดามาเฟียร้าย [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 4 : รู้ทัน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

นับตั้งแต่วันนั้น  โรมันก็คอยแย่งที่ดินกับแองเจล่ามาตลอด  เขาเสนอราคาที่สูงมากจนไม่ว่าเจ้าของที่ดินรายไหนก็ต้องขายให้เขา    ทำให้แองเจล่ายิ่งเกลียดเขามากขึ้นไปอีก  แต่ความจริงเธอจะให้ราคาที่สูงกว่านั้นก็ย่อมได้  แต่เธอก็ไม่ทำ  เพราะมองแล้วว่ามันไม่คุ้มที่จะเอาเงินไปเสี่ยงขนาดนั้น  และเธอก็รู้สึกว่าเขาจงใจที่จะซื้อเฉพาะที่ดินที่เธอต้องการเท่านั้น  เธอจึงเปลี่ยนแผนการใหม่  ให้คนไปซื้อที่ดินในนามบริษัทอื่นแทน  แล้วค่อยโอนมาเป็นกรรมสิทธิ์ของเธอทีหลัง

โรมันเฝ้ารอว่าเมื่อไหร่แองเจล่าจะเข้ามาหาเขา  แต่จนแล้วจนรอด  เธอก็ไม่คิดแม้แต่จะโทรมาด่าเขาสักคำ  หรือเธอจะรู้แผนการของเขาแล้ว  เขาสั่งให้ลูกน้องหยุดกว้านซื้อที่ดินไว้ก่อน  เพื่อรอดูสถานการณ์ต่อไป

กริ๊ง...กริ๊ง...กริ๊ง...

(“อะไรนะ  โรงแรมของเธอไม่ได้ซื้อที่ตรงไหนอีกเลยงั้นเหรอ  แต่มีบริษัทอื่นมาซื้อแทน  ฉลาดมากนะแองเจล่า  เห็นทีว่าผมคงจะประมาทฝีมือคุณไม่ได้แล้วสินะ  ปล่อยข่าวออกไป  ว่าฉันเดินทางกลับรัสเซียไปแล้ว  และจะให้ผู้บริหารคนอื่นดูแลงานที่นี่แทน  ระหว่างนี้ก็เตรียมทำการก่อสร้างโรงแรมได้เลย  ที่ดินผืนไหนไม่ใหญ่มาก  ก็ทำเป็นรีสอร์ทไป  ส่วนที่ดินผืนใหญ่ให้เก็บไว้ก่อน  ฉันจะไปดูทำเลอีกทีนึง  ว่าจะทำเป็นอะไรดี”) 

โรมันนึกไม่ถึงว่าแองเจล่าจะรู้ทันเขาได้เร็วขนาดนี้  สมกับเป็นทายาทของตระกูลแมคคานี่จริงๆ  ผู้หญิงแบบนี้แหละ  ที่จะเหมาะมายืนเคียงข้างเขา

 

โรงแรมอิมพีเรียล  พาราไดซ์พาร์ค

“คุณแองจี้คะ  มีข่าวว่าคุณโรมันเดินทางกลับรัสเซียไปแล้วค่ะ  สงสัยจะไม่อยากแข่งกับเราแล้วมั้งคะ”  มิเชลเข้ามาบอกเจ้านายของเธอ

“เชอะ  กลับไปได้ก็ดี  แต่เราจะประมาทไม่ได้เด็ดขาด  ผู้ชายคนนี้ท่าทางเจ้าเล่ห์  บางทีเขาอาจจะกลับไปทำอะไรสักอย่างก็ได้  เราต้องเตรียมรับมือไว้ทุกสถานการณ์  แล้วก็ช่วงนี้เป็นฤดูท่องเที่ยว  แจ้งไปทุกสาขาให้เตรียมพร้อมบริการลูกค้าให้เกิดความประทับใจสูงสุด  ถ้าปีนี้ผลประกอบการเป็นที่น่าพอใจ  ฉันจะให้โบนัสทุกคนเป็นสองเท่า  แค่นี้แหละ”  เธอสั่งงานมิเชลแล้ว  ก็นั่งคิดเรื่องงานต่อไป  ช่วงนี้เธอทำงานหนักตลอดบางทีก็นอนที่โรงแรมไม่ค่อยได้กลับบ้านเท่าไหร่นัก

 

 

หลายวันผ่านไป

แองเจล่ากำลังจะเดินทางกลับบ้าน  หลังจากที่ไม่ได้กลับมาหลายวัน  เธอขับรถไปด้วยตนเอง  ไม่ได้ให้พวกบอดี้การ์ดที่บ้านมารับ  ระหว่างทางที่ขับรถมานั้น  พอถึงจังหวะรถเลี้ยว  เธอก็ชนกับรถอีกคันอย่างจัง  เธอรีบลงจากรถมาดูคู่กรณีทันที

“ขอโทษนะคะ  ดิฉันไม่ทันเห็น  มีใครเป็นอะไรรึเปล่าคะ”  ท่าทางของเธอตกใจมาก  เพราะเธอชนท้ายเขาค่อนข้างแรง  แต่เธอต้องตกใจมากกว่าเดิม  เมื่อเห็นเจ้าของรถที่เดินลงมา

“ผมไม่เป็นอะไรหรอกนะคนสวย  ว่าแต่ดูท่าทางคุณเหนื่อยๆ นะ  ไปพักที่บ้านผมหน่อยดีไหม”  โรมันส่งสัญญาณให้ลูกน้องเข้าไปด้านหลังเธอแล้วโปะยาสลบเธอทันที  ไม่คิดเลยว่า  เขาต้องทำถึงขนาดนี้กว่าจะได้ตัวเธอมา  อันที่จริงเขาสั่งให้ลูกน้องเบรครถกะทันหัน  เพื่อให้เธอขับมาชนนั่นเอง

“มานี่ฉันจะอุ้มเธอเอง”  เมื่อเห็นเธอสลบไปแล้ว  เขาจึงรีบไปรับตัวเธอไว้  แล้วอุ้มเธอเข้าไปในรถอีกคันที่ขับตามมา

คฤหาสน์ของโรมัน

เขาอุ้มเธอมาวางบนเตียงของเขาอย่างอ่อนโยน  สองตาจ้องใบหน้าสวยคมที่ทำให้เขาตกหลุมรักทั้งที่เห็นเพียงรูปถ่าย  เขาไม่ได้ทำอะไรเธอเลย  เพราะอยากให้เธอตื่นขึ้นมาก่อน เขาไม่อยากข่มเหงเธอตอนหลับ  เลยได้แต่เดินไปอาบน้ำแต่งตัวเสียใหม่  กลับมาก็ยังเห็นเธอนอนอยู่  เขาจึงก้าวขึ้นเตียงไปนอนลงข้างๆ เธอ  ยิ่งอยู่ใกล้ชิดกันแบบนี้  เขาก็ยิ่งรู้สึกหวงแหนเธออย่างบอกไม่ถูก  สักพักหนึ่งเธอก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา

“นี่นาย!!!  จะทำอะไรฉันนะ  ออกไปเลยนะ  แล้วที่นี่มันที่ไหนกัน”  แองเจล่าลุกพรวดทันทีที่ได้สติ  เธอยืนอยู่กลางห้องพยายามจะเปิดประตูออกไป  โรมันวิ่งมาคว้าตัวของเธอไว้

“ใจเย็นๆ สิจ๊ะ  ที่รัก  เรามานั่งคุยกันดีๆ  ดีกว่านะ  ตอนนี้คุณอยู่ที่บ้านของผมในห้องนอนของผมแต่คุณยังไม่บุบสลายตรงไหนหรอกนะ  สบายใจได้  เพราะผมเป็นสุภาพบุรุษพอที่จะไม่รังแกคนหลับ”  โรมันพูดกับเธออย่างใจเย็น

“ถึงขนาดโปะยาสลบฉันมาเนี่ยนะ  สุภาพบุรุษ  รีบพาฉันกลับเดี๋ยวนี้เลยนะ  ไม่งั้นลุงฉันฆ่านายแน่”  เธอค่อยเบาใจ  ที่เขายังไม่ได้ทำอะไรเธอ

“ก็บอกแล้วไง  ว่าผมอยากคุยกับคุณ  เวลาอยู่ข้างนอกคุณเอาแต่เดินหนีผมท่าเดียวเลย”  โรมันพูดราวกับน้อยใจเธออย่างนั้น

“แล้วสิ่งที่คุณทำมันน่าคุยด้วยดีๆไหมล่ะ”  เธอพยายามควบคุมอารมณ์เอาไว้  เพราะที่นี่คือที่ของเขา  หากเธอผลีผลามไปคงไม่เป็นผลดีแน่  รอให้ออกไปได้ก่อนเถอะ

“งั้นถ้าผมทำตัวสุภาพกับคุณ  คุณจะคุยดีๆ กับผมใช่ไหม”  เขาถามเธออีกครั้ง  เขาเองก็พยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเองอยู่เหมือนกัน 

“ก็...ประมาณนั้น”   แองเจล่าพยายามผลักเขาออกไป  โรมันจึงปล่อยให้เธอเป็นอิสระ

“งั้นก็มานั่งนี่สิ”  เขาเดินนำเธอไปที่ระเบียงด้านนอก  เธอเดินตามเขาไปอย่างจำยอม  คฤหาสน์ของเขากว้างขวางมากทีเดียว  ถ้าเธอจะวิ่งหนีไปคงไม่ดีแน่  ยังไงก็ต้องทำให้เขายอมปล่อยเธอไปแต่โดยดี

“มีอะไรจะพูด  ก็พูดมาสิ”  เธอนั่งลงอย่างใจเย็น  โรมันค่อนข้างพอใจที่เธอไม่โวยวายมากนัก  อันที่จริงเธอดูนิ่งมากกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก

“ผมชอบคุณ”  เขาพูดออกมาตรงๆ  แองเจล่ามองเขาอย่างไม่เชื่อ

“อะไรนะ  คุณเนี่ยนะ  ชอบฉัน  มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน  นี่คุณอย่ามัวมาเสียเวลาแกล้งกันอยู่อีกเลยนะ  คุณต้องการอะไรกันแน่  บอกมาเลยดีกว่า”  เธอคิดว่าเขาโกหก  เขาน่าจะอยากได้อยากอื่นมากกว่า

“ผมต้องการคุณ  อย่างเดียวที่ผมต้องการตอนนี้ก็คือคุณ”  โรมันสบตาเธอนิ่ง  ราวกับจะสะกดจิตให้เธอเชื่อเขากระนั้น  แองเจล่ารู้สึกร้อนๆ หนาวๆพิกล  สายตาของเขาตอนนี้ดูเหมือนเขาจะพูดจริงอย่างนั้นแหละ  แต่มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน

“นี่คุณเลิกล้อเล่นได้แล้วนะ  ฉันไม่ตลกด้วยหรอก  หลายวันมาเนี่ย  ฉันทำงานหนักมาก  แทบไม่มีเวลาได้นอนด้วยซ้ำ  ฉันอยากกลับบ้านนอนให้เต็มที่สักคืนเข้าใจไหม  ไม่ใช่มานั่งฟังคุณเล่านิทานหลอกเด็กอยู่อย่างนี้”  เธอรู้สึกอ่อนล้ามากจริงๆ

“แล้วทำไมคุณถึงไม่เชื่อล่ะ  ว่าผมชอบคุณจริงๆ  ตั้งแต่เกิดมาผมยังไม่เคยบอกว่าชอบใครเลยนะ  คุณเป็นคนแรกที่ได้ยินคำนี้”  เขานึกน้อยใจเธอเหลือเกิน  ผู้หญิงอะไรใจแข็งชะมัด

“ก็จะให้ฉันเชื่อได้ยังไงล่ะ  เจอกันทีไรก็มีเรื่องกันทุกที”  เธอพยายามเถียงเขา

“คุณคิดให้ดีนะ  ว่าเวลาเจอกัน  ผมพยายามทำอะไรคุณบ้าง”  โรมันก็เถียงอย่างไม่ยอมแพ้

แองเจล่านั่งคิดทบทวน  รู้สึกว่า  เขาจะพยายามจูบเธอตลอดเลยนี่นะ  แล้วก็ชอบทำท่าเหมือนหึงเธอด้วยสิ

“เอ่อ  คุณ  ฉันขอร้องล่ะนะ  พาฉันกลับบ้านสักที”  เธอหาทางเปลี่ยนเรื่องคุย  ไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะทำไปเพราะชอบเธอจริงๆ

“ได้  ผมจะพาคุณกลับ”  เขายอมตกลงอย่าง่ายดาย  เธอยิ้มออกมาได้

“แต่เป็นพรุ่งนี้  ไม่ใช่ตอนนี้”  เขายิ้มทีหลังอย่างผู้ที่เป็นต่ออยู่ตอนนี้

“พรุ่งนี้!!!  คุณจะบ้ารึไงฮะ?”   แองเจล่าเริ่มโมโหเขาขึ้นมาอีกแล้ว

“ผมพูดจริง  ถ้าคุณอยากจะเสี่ยงกระโดดลงไปจากตรงนี้ก็ตามใจนะ  หน้าห้องผมก็เต็มไปด้วยลูกน้องของผม  คุณวิ่งออกไปได้  ก็โดนจับกลับมาอยู่ดี  สู้มานอนกับผมบนเตียงนี้  แล้วพรุ่งนี้ผมจะไปส่งที่บ้าน  จะเอาไง  ไม่ต้องห่วงหรอกนะ  ผมจะไม่ทำอะไรคุณหรอก...ถ้าไม่จำเป็น”  โรมันเดินไปนอนที่เตียงอย่างอารมณ์ดี  พร้อมกับหลับตาลง

“นี่คุณ  คุณ!!!”  แองเจล่ามองลงไปด้านล่าง  คฤหาสน์นี้มีสี่ชั้น  แล้วเธออยู่ชั้นบนสุด  ขืนกระโดดลงไปมีหวังได้พิการแน่  เธอลองเดินไปเปิดประตูห้องเขา  ก็พบว่ามีลูกน้องของเขายืนอยู่เต็มไปหมดจริงๆ  ด้วย  เธอปิดประตูลงอีกครั้ง  แล้วเดินไปนอนที่โซฟาอย่างหมดหวัง

“คุณ  ผมบอกให้มานอนข้างๆ ผม  ไม่ใช่ตรงนั้น”  โรมันลุกขึ้นมานั่งบนเตียง  ยิ้มให้เธออย่างผู้ชนะ

“ไม่เป็นไร  ฉันนอนตรงนี้ได้”  เธอไม่ได้สนใจเขาสักนิด

“ผมบอกแล้วนะ  ว่าผมจะไม่ทำอะไรคุณ  ถ้าไม่จำเป็น  ถ้าคุณยืนยันจะนอนตรงนั้น  คืนนี้คุณคงได้ทำความรู้จักกับน้องชายของผมแน่ๆ  จะเอายังไง”  โรมันแกล้งขู่เธอ

“โอ๊ย!!!  อยากจะบ้าตาย  ไหนว่าคุณกลับรัสเซียไปแล้วไง  ทำไมไม่ไปจริงๆ นะ  ไหนๆ ก็จะให้นอนด้วย  ก็ขออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าหน่อยได้ไหม  ฉันเหนียวตัวไปหมดแล้วเนี่ย”  เธอเชื่อว่าเขาจะไม่ทำอะไรเธอ  เพราะถ้าเขาจะทำ  ป่านนี้เธอคงไม่เหลืออะไรแล้ว

“เชิญ  ห้องน้ำอยู่ตรงนั้น  เดี๋ยวผมไปหาชุดมาให้คุณเปลี่ยนก็แล้วกัน” เขายิ้มออกมาได้  เมื่อเห็นว่าเธอยอมแพ้เขาแล้ว

แองเจล่าเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เธอใส่เสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ของเขานั่นเอง  มันยาวลงไปจนถึงหัวเข่าของเธอทีเดียว

“อาบน้ำเสร็จแล้วก็ขึ้นมานอนนี่นะจ๊ะ  ที่รัก”   โรมันเรียกเธอว่าที่รักเต็มปาก  แองเจล่ารู้สึกเพลียจึงไม่อยากจะเถียงเขาอีก  เธอขึ้นไปนอนบนเตียงอย่างว่าง่าย  แต่เธอนอนขนชิดขอบเตียง

“อ้าว  นอนแบบนั้น  เดี๋ยวดึกๆ  ก็ตกเตียงกันพอดี  มานี่”  เขาดึงตัวเธอให้มานอนชิดกับเขา  เธอขยับออกเล็กน้อย

“พอใจรึยัง  ฉันนอนได้แล้วใช่ไหม  แล้วก็ทำตามสัญญาด้วยล่ะ  พรุ่งนี้พาฉันกลับบ้านด้วย  แล้วก็อย่าคิดจะทำอะไรฉันเด็ดขาด  ไม่งั้นฉันฆ่าคุณแน่”  เธอหลับตาลงด้วยความอ่อนเพลีย

 โรมันนอนตะแคงดูเธออยู่อย่างนั้น  คนอะไรดุชะมัด  แต่ก็...น่าฟัดจริงๆ เลย  นี่เขาบ้าไปแล้วรึเปล่า  ที่ไปรับปากเธอแบบนั้น  ไม่มีผู้หญิงที่ไหนที่ขึ้นเตียงกับเขาแล้วจะนอนอยู่เฉยๆ แบบนี้สักคน  มีแต่เธอนั่นแหละ  ผู้หญิงที่เขาอยากจะทำอะไรด้วยมากที่สุด  แต่ก็ยังทำไม่ได้  เขาอยากทำให้เธอชอบเขามากกว่า 

ลมหายใจที่สม่ำเสมอ  แสดงว่าเธอหลับไปแล้วจริงๆ  คงจะทำงานหนักมาก  ดูสิ  เธอดูผอมไปตั้งเยอะแน่ะ  เขาใช้ปลายนิ้วไล้ไปที่แก้มนวลจนถึงริมฝีปากบางที่เขาเคยครอบครองโดยที่เธอไม่สมัครใจ  แล้วครั้งนี้  เขาก็คงต้องขโมยจูบเธออีกแล้วสินะ  รับปากว่าจะไม่ปล้ำ  แต่ก็ขอจูบหน่อยละกัน

โรมันก้มหน้าลงจูบที่ริมฝีปากของเธอ  แล้วก็จูบที่แก้มนวลนั้นอย่างไม่อาจห้ามใจได้ 

“ผมจะทำให้คุณยอมรับผมให้ได้  คุณจะต้องยอมเป็นของผมทั้งตัวและหัวใจของคุณเลยล่ะ  แองจี้”  เขาค่อยๆ ยกศีรษะเธอขึ้นมา  แล้วก็สอดแขนเข้าไปให้เธอนอนทับแขนของเขา  จากนั้นเขาก็ขยับตัวเข้าไปกอดเธอเอาไว้  เธอหันมาซบกับอกกว้างอย่างไม่รู้ตัว  โรมันนอนหลับตาไปพร้อมกับรอยยิ้ม


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องนี้เป็นภาคต่อรุ่นลูกของมาเฟียร้ายพ่ายรักนะคะ อยู่ในซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย สำหรับผู้ที่ให้เหรียญจะมีตอนพิเศษเรื่องราวของพระเอกและนางเอกในรุ่นหลาน ซึ่งจะเป็นซีรี่ส์ชุดต่อไปด้วยค่ะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha