เทพธิดามาเฟียร้าย [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 5 : สูญเสีย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

แองเจล่าลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้าของวันใหม่  แล้วก็พบว่าเธอกำลังนอนกอดกับเขาอยู่  เธอตกใจมาก  รีบผลักเขาออกไปทันที  โรมันจึงต้องตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงียเต็มที

“นี่คุณ  ไหนว่าจะไม่ทำอะไรฉันไง  แล้วมานอนกอดฉันได้ไงเนี่ย”  เธอลุกขึ้นมาจากเตียงไปยืนอยู่กลางห้อง

“ก็คุณมากอดผมก่อนเองนี่นา  ผมผลักคุณออกไปแล้วนะ  แต่คุณก็ขยับเข้ามาอีก  ผมก็เลยต้องปล่อยเลยตามเลย  คิดมากน่าคุณ  แค่กอดกันแค่นี้เอง  ไม่ได้มีเซ็กส์กันซะหน่อย”  โรมันตอบด้วยใบหน้าเรียบเฉย เพราะ เขายังง่วงอยู่เลย

“ฉันเนี่ยนะ  กอดคุณ  บ้าไปละ  เช้าแล้ว  รีบๆไปส่งฉันซะทีสิ”  เธอมองหน้าเขาอย่างไม่ไว้ใจนัก

“แล้วคุณจะให้ผมไปส่งทั้งชุดนี้เลยรึไง  ไม่คิดจะอาบน้ำแต่งตัวใหม่หน่อยเหรอ”  เขามองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า

“ก็ได้  ฉันจะไปอาบน้ำก่อน  ให้คนเตรียมรถไว้ด้วยล่ะ  หรือไม่ก็เรียกแท็กซี่มาละกัน  ฉันกลับเองได้”   เธอก้าวฉับๆ  เดินไปหยิบชุดเดิมที่เธอใส่เมื่อวาน  แล้วตรงเข้าห้องน้ำไปทันที  โรมันมองตาม  นี่เธอไม่คิดจะทานอาหารเช้าก่อนไปรึไงนะ  บ้านก็อยู่ที่เดิม  จะอยากกลับอะไรนักหนา  จากนั้นเขาก็ล้มตัวลงนอนอีกครั้งระหว่างที่รอเธออาบน้ำ  รู้งี้ติดกล้องไว้ในห้องน้ำก็ดี  จะได้เห็นอะไรบ้าง 

“อ้าวคุณ  จะนอนอีกทำไมเนี่ย  บอกลูกน้องคุณไปส่งฉันได้แล้ว  คุณ   ว๊าย!!!”  เธอเดินไปดึงแขนเขาให้ลุกขึ้นมา  แต่เขากลับกระชากเธอให้ล้มทับตัวเขาแทน

“บ้านมันไม่หายไปไหนหรอกน่า  ผมรอคุณอาบน้ำจนง่วงน่ะสิ  ผู้หญิงนี่อาบน้ำนานทุกคนเลยรึไงนะ”  โรมันยิ้มให้เธอ

“สงสัยจะนอนกับผู้หญิงมาเยอะสินะ  ถึงได้รู้ดีขนาดนี้  ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ”  เธอพยายามดันตัวเองให้ลุกขึ้น

“ก็เยอะพอสมควร  แต่ไม่มีใครเหมือนคุณสักคน”  เขากดใบหน้างามให้ลงมาใกล้ใบหน้าของเขามากขึ้น

“นี่อย่ามานับรวมฉันเข้าไปนะ  เราไม่ได้นอนด้วยกันซะหน่อย”  เธอเถียงเขา  สายตาของเธอดุมากขึ้นเรื่อยๆ

“ไม่นอนยังไง  เรานอนกอดกันทั้งคืนเลยนะ  แต่ผมก็ยังอุตส่าห์ไม่ปล้ำคุณ  ไม่คิดจะตอบแทนความเป็นสุภาพบุรุษของผมซักหน่อยเหรอคุณ”  เขาพลิกกายของเธอให้นอนหงาย  แล้วเขาก็มานอนคร่อมเธอเอาไว้แทน

“ทำไมฉันจะต้องตอบแทนคนที่โปะยาสลบแล้วลากฉันมาขังไว้ด้วยฮะ”   เธอพยายามหันหน้าไปทางอื่น  เพราะหน้าของเขาอยู่ใกล้แค่คืบ

“อย่าพูดแบบนั้นสิจ๊ะที่รัก  ผมแค่เชิญคุณมาเที่ยวที่ห้องของผมเท่านั้นเองนะ  วันนี้วันหยุด  คุณไม่ต้องทำงานใช่ไหม  ผมจะได้พาชมคฤหาสน์ของผมต่ออีกหน่อย”  เขาก้มหน้าลงมาเรื่อยๆ  เธอรู้สึกอึดอัดไปหมดแล้ว

“เลิกเรียกฉันว่าที่รักซะทีได้ไหม  ฟังแล้วน่าขนลุกชะมัด  แล้วฉันก็ไม่ได้มีอารมณ์อยากเที่ยวชมคฤหาสน์ของคุณด้วย  ฉันอยากกลับไปนอนที่บ้านมากกว่า  คุณสัญญาแล้วไม่ใช่เหรอ  ว่าวันนี้จะพาฉันกลับบ้านน่ะ”  เธออยากจะเอาปืนมายิงเขาทิ้งไปซะจริงๆ 

“ใช่ผมบอกว่าวันนี้จะพาคุณกลับ  แต่ผมไม่ได้บอกนี่ว่าจะพากลับกี่โมง  เพราะฉะนั้น  วันนี้เราก็ยังมีเวลาอยู่ด้วยกันถึงเที่ยงคืนนู่นแหละจ้ะ  ที่รัก”  โรมันกอดเธอเอาไว้แน่นมากขึ้น

“นี่คุณ”  เธอรู้สึกตัวว่าเสียรู้เขาจนได้ 

“เรียกทำไมจ๊ะ  คิดถึงผมเหรอ”  โรมันยิ้มอย่างอารมณ์ดี

“ออกไปจากตัวฉันได้แล้ว  ฉันอึดอัด”  เธอพยายามดันตัวเขาออกไป

“ไม่ออก  จนกว่าคุณจะจูบผม  แล้วก็บอกว่า  คุณโรมันขา...  แองจี้ขอโทษนะคะที่ทำร้ายคุณ  ทำได้ไหมล่ะ”  โรมันรู้ว่าตอนนี้เขาเป็นต่อเธออยู่  เขาบอกแล้วไงว่าจะต้องเอาคืนเธอให้ได้  แม้ว่าเขาจะแอบจูบเธอไปเมื่อคืนแล้วก็ตาม

“อะไรนะ  ฝันไปเถอะ ฉันไม่มีทางจูบแล้วก็พูดอะไรแบบนั้นแน่”   แองเจล่าเชิดใส่เขา

“ก็ดี  งั้นก็โดนผมนอนทับไปทั้งวันเลยละกัน”  เขาซบใบหน้าคมลงบนหน้าอกของเธออย่างเอาแต่ใจ

“ไอ้...  ได้...   คุณโรมันขา..   แองจี้ขอโทษนะคะที่ทำร้ายคุณ  พอใจรึยังล่ะ”  เธอโกรธเขาจนตัวสั่นแล้วตอนนี้

“ยัง  คุณยังไม่ได้จูบผมเลยนะ”  โรมันยิ้ม  แองเจล่ากำมือแน่น  แล้วจึงยื่นริมฝีปากของเธอไปแตะที่ริมฝีปากของเขาอย่างแผ่วเบา  แล้วก็รีบเบือนหน้าหนีเขาทันที

“แบบนี้เขาไม่เรียกว่าจูบนะคุณ  จูบใหม่อีกทีซิ”   เขาทำท่าไม่พอใจ

“นี่นาย  มันจะมากไปแล้วนะ  ฉันไม่จูบแล้ว  จะทำไม”  เธอโมโหเขามากขึ้นไปอีก

“ก็ไม่ทำไมหรอก  งั้นผมหลับละนะ  เฮ้อ  ง่วงจริงๆ”  เขาซุกใบหน้าของเขากับลำคอของเธอ  ลมหายใจของเขาเป่ารดต้นคอเธออยู่อย่างนั้น  เธอรู้สึกว่าเหมือนจะหายใจไม่ออกแล้วตอนนี้

“ก็ได้ๆ  ฉันจะจูบนาย  แล้วนายต้องลุกออกไปเลยนะ  ตกลงไหม”   แองเจล่ายอมแพ้ให้ความหน้าด้านของเขาแล้วจริงๆ

“ตกลงครับ  แต่ว่าคุณต้องจูบผมอย่างดูดดื่มอย่างน้อยสามนาที”  โรมันเห็นว่าเขากำลังเป็นต่อ  จึงเพิ่มข้อเสนอมากขึ้น

“ตกลง”  เธอจำใจทำอย่างหงุดหงิดเต็มที

แองเจล่าจูบเขาอย่างดูดดื่มอย่างที่เขาต้องการ  แต่เธอไม่ยอมให้เขาสอดลิ้นเข้ามาได้  และเขาก็มีวิธีทำให้เธอเปิดทางให้เขา  เขาใช้มือข้างหนึ่งเลื่อนไปจับที่เรียวขาของเธอ  เธอกำลังจะด่าเขา  และนั่นเองก็เป็นโอกาสให้เขาสอดลิ้นร้อนเข้าไปหาลิ้นอุ่น  เขาจูบเธออยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน  จนมันน่าจะเกินสามนาทีมามากแล้ว  เธอพยายามผลักเขาออก  แต่เขาก็ไม่ยอม  กลับจับใบหน้าเธอเอาไว้  จนเธอไม่อาจหันหน้าหนีเขาได้อีก ยิ่งจูบกันนานเท่าไหร่  เขาก็ยิ่งหยุดไม่ได้  ความต้องการของเขามีมากขึ้นเรื่อยๆ  ผู้หญิงที่ไม่เคยจูบกับใครนานขนาดนี้ก็เช่นกัน  จากที่รังเกีย แต่เขากลับทำให้เธอรู้สึกหวั่นไหวมากขึ้น  จากที่ขัดขืน  เธอก็เริ่มตอบรับเขาไปอย่างลืมตัว  โรมันเห็นท่าทีของเธอ  เขาจึงเริ่มเลื่อนมือหนาลงมาลูบไล้ทรวงอกของเธอแทน

ขนาดเธอใส่เสื้อผ้าอยู่  แต่สัมผัสของเขากลับทำให้เธอรู้สึกวาบหวามขนาดนี้  แม้หัวใจจะบอกตัวเองให้ผลักไสเขาออกไป  แต่ร่างกายของเธอกลับไม่ตอบโต้เขาไปสักนิด เขาเริ่มปลดกระดุมเสื้อของเธอออก  โดยที่ริมฝีปากของเขาก็ยังครอบครองริมฝีปากของเธออยู่อย่างนั้น

กระดุมเสื้อถูกปลดจนถึงเม็ดสุดท้าย  เขาเปิดเสื้อเธอออกข้างหนึ่ง  เนินอกอิ่มที่ซ่อนอยู่ภายใต้บราเซียตัวจิ๋วนั้น  ช่างเย้ายวนใจเขาเสียจริง  เขาถอนริมฝีปากออกมาโลมเลียเนินอกงามอย่างห้ามใจไม่ได้  แองเจล่าตัวสั่นไปหมด  และเธอก็ได้สติ  เมื่อเขาดึงบราเซียของเธอลง  แล้วดูดกลืนปลายถอดถันสีชมพูนั้นอย่างหิวโหย

“ไม่นะ  อย่าทำแบบนี้”  เธอดันตัวเขาให้ห่างจากเธอ  แววตาของเธอดูตื่นกลัวอย่างเห็นได้ชัด

“เอ่อ  แองจี้  ผมขอโทษ” โรมันลุกขึ้น  แล้วรีบเดินไปเข้าห้องน้ำทันที  แองเจล่ารีบลุกตาม  พร้อมกับติดกระดุมเสื้อเอาไว้ดังเดิม  หัวใจของเธอเต้นโครมครามไปหมด  นี่เธอเป็นอะไรไปเนี่ย  ทำไมถึงปล่อยตัวปล่อยใจให้เขาได้ถึงขนาดนี้  เธอลุกขึ้นจากเตียงเดินไปสูดอากาศที่ระเบียง 

“โธ่เอ๊ย!!!  บอกให้ห้ามใจไว้ไงโรมัน  แค่จูบกันแปปเดียวก็มีอารมณ์ซะแล้ว  ให้ตายสิ  จะบ้าตายอยู่แล้วนะ  แองจี้  ทำไมคุณถึงได้เย้ายวนขนาดนี้”  เขาคิดถึงหน้าอกงามที่ได้เชยชมเมื่อสักครู่  แม้จะเพียงแค่ครู่เดียวเท่านั้น  แต่มันก็หอมหวานมากมายเหลือเกิน  เขารีบลงไปแช่ในอ่างอาบน้ำ  เพื่อจะขจัดอารมณ์หวามที่ผ่านมาออกไปให้ได้

โรมันเดินออกมาจากห้องน้ำ  เขาเห็นเธอนั่งอยู่ริมระเบียง  จึงเดินไปหาเธอ

“เมื่อกี้  ผมขอโทษนะ”  เขาคิดว่าเธอต้องหันมาตบเขาแบบคราวก่อนแน่ๆ  แต่เธอก็ไม่ได้ทำแบบนั้น

“พาฉันกลับบ้าน  แล้วอย่ามายุ่งกับฉันอีก  ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่คุณจ่ายเงินเสร็จก็พาขึ้นเตียงได้”  เธอมองหน้าเขาแววตาเจ็บปวดนั้น  ทำให้เขาตกใจมาก

“แองจี้  ผมไม่เคยคิดกับคุณแบบนั้นนะ  ผมจริงใจกับคุณจริงๆ  ผมผิดเองที่ห้ามใจไม่ได้  ผม...”  เขาพยายามจะอธิบายให้เธอฟัง

“ฉันไม่อยากฟัง  ถ้าคุณไม่พาฉันกลับ  ฉันจะกระโดลงไปเดี๋ยวนี้แหละ”  เธอพูดพร้อมกับเข้าไปยืนชิดราวระเบียง  แววตาของเธอบอกว่าเธอพูดจริง

“คุณ...  เกลียดผมมากขนาดนั้นเลยเหรอ”  เขารู้สึกเหมือนคนใจสลาย

“ใช่  ฉันเกลียดคุณ  ฉันไม่อยากเห็นหน้าของคุณอีก”  เธอพูดไปทั้งที่หัวใจก็รู้สึกเจ็บ  นี่มันอะไรกันนะ

“ก็ได้  งั้นผมจะกลับรัสเซีย  แล้วก็จะไม่มาให้คุณเห็นหน้าอีกเลย  ขอโทษสำหรับทุกอย่าง  เชิญคุณไปได้แล้ว  ใครอยู่ข้างนอก!!!  พาเธอไปส่งที่คฤหาสน์แมคคานี่ด้วย”  โรมันเดินออกจากห้องไป  เขาไม่หันกลับมามองเธออีกเลย

เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะเสียของสำคัญไป  ทั้งที่เธอควรดีใจที่จะได้กลับบ้านไม่ใช่รึไงนะ  เธอเดินออกไปจากห้องของเขา  แล้วเดินตามลูกน้องเขาออกไปทันที

 

โรมันยืนมองเธอเดินทางออกจากคฤหาสน์ของเขาไปจากระเบียงอีกห้อง  ทำไมถึงได้เจ็บปวดขนาดนี้นะ  นี่เขารักเธอไปแล้วจริงๆใช่ไหม  แล้วเขาต้องทำยังไงดี  


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องนี้เป็นภาคต่อรุ่นลูกของมาเฟียร้ายพ่ายรักนะคะ อยู่ในซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย สำหรับผู้ที่ให้เหรียญจะมีตอนพิเศษเรื่องราวของพระเอกและนางเอกในรุ่นหลาน ซึ่งจะเป็นซีรี่ส์ชุดต่อไปด้วยค่ะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha