เทพธิดามาเฟียร้าย [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 6 : ผู้ช่วยชีวิต


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

แองเจล่านั่งรถออกมาจากคฤหาสน์ของโรมันด้วยหัวใจที่ว่างเปล่า  เธอรู้สึกเศร้าอย่างบอกไม่ถูก  กับคำพูดที่เขาบอกว่าจะกลับไปและจะไม่เจอเธออีกแล้ว  เธอบอกให้ลูกน้องเขาขับรถไปส่งตรงที่รถของเธอจอดทิ้งไว้  แล้วจึงขับรถกลับเอง  ระหว่างที่กำลังคิดทบทวนเรื่องราวบางอย่าง  โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น

(“ค่ะพี่รัสเซล  แองจี้พูดค่ะ”)  แองเจล่ารับสายพี่ชายคนโตนั่นเอง

(“อ้อ  หนูดาออกโรงพยาบาลแล้วเหรอคะ  ปาร์ตี้  ได้สิคะ  แองจี้กำลังจะกลับไปนอนพักที่บ้านอยู่พอดี  ค่ะแล้วเจอกันนะคะ”)  แองเจล่าวางสายพี่ชาย  แล้วมุ่งตรงขับกลับบ้าน

 

โรมันที่ยืนมองท้องฟ้ากว้างด้วยหัวใจที่เจ็บปวด  กำลังคิดหนักว่าเขาจะทำอย่างไรดี  เขาไม่อยากกลับรัสเซียเลย  แต่ที่พูดไปอย่างนั้นเพราะเขาน้อยใจเธอต่างหากล่ะ  ระหว่างที่กำลังคิดหาแผนการอยู่ต่อนั้น  โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

(“อ้าว  คุณรัสเซลว่าไงครับ  เหรอครับ  ได้สิครับแล้ว...คุณแองเจล่าไปด้วยไหมครับ  ครับ  ขอบคุณนะครับที่เชิญ”)  และแล้วเสียงสวรรค์ก็มาช่วยชีวิตเขาเอาไว้  รัสเซลโทรมาชวนเขาไปปาร์ตี้ต้อนรับดานิกากลับบ้านนั่นเอง  เขารู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก  เขาเดินไปสั่งให้ลูกน้องหาซื้อของขวัญให้กับดานิกาทันที

 

ค่ำแล้ว  แองเจล่านอนหลับมาตลอดทั้งวันเพราะเธอไม่ได้พักผ่อนเต็มที่มาหลายวันแล้ว  เธอตื่นขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวใหม่  วันนี้เธอสวมเดรสรัดรูปแขนยาวสีเทา  ไม่ได้เซ็กซี่มากนัก  แต่งหน้านิดหน่อย  ปล่อยผมยาวสยาย  แต่มันก็ทำให้เธอดูดีไปอีกแบบ  เมื่อถึงเวลาเธอจึงเดินลงไปด้านล่าง

เธอเห็นดานิกา  รัสเซล  ริชาร์ดและอีกคนน่าจะเป็นแฟนของริชาร์ดนั่นเองกำลังคุยกันอยู่  เธอจึงเข้าไปร่วมวงด้วย

ขณะที่คุยกันอยู่นั้น  ก็มีรถคันหรูคันหนึ่งแล่นเข้ามา  และเมื่อรถจอด  เธอก็ต้องตกใจมาก  เขามาได้ไงละเนี่ย

โรมันเดินลงจากรถตรงไปทำความเคารพประมุขของบ้านทันที

“อ้าว  คุณโรมัน  มาด้วยเหรอครับ”  ราฟาเอลทักทายเขาอย่างอารมณ์ดี

“ครับพอดีคุณรัสเซลให้เกียรติโทรไปเชิญน่ะครับ  เห็นว่าน้องดาออกจากโรงพยาบาลแล้ว  ผมเลยมาแสดงความยินดีด้วย”  โรมันกล่าวกับมาเฟียใหญ่อย่างสุภาพ  เขาพูดคุยกับราฟาเอลอยู่อีกสักครู่จึงขอตัวเดินไปหาบรรดาหนุ่มสาวที่ยืนอยู่อีกฝั่ง

“สวัสดีครับคุณรัสเซล  คุณแองเจล่า  สาวน้อยคนนี้คงจะเป็นน้องดาใช่ไหมครับ  ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ ผมโรมัน  ชาโรนอฟครับ”  เขายื่นกล่องของขวัญขนาดกลางให้เธอ

“ขอบคุณมากนะคะ  สำหรับของขวัญ  เชิญนั่งที่โต๊ะด้านนู้นดีกว่านะคะ”  ดานิกายิ้มให้เขา  โรมันเพิ่งจะเข้าใจว่าทำไมรัสเซลถึงทำให้น้องสาวบุญธรรมกลายมาเป็นคนรักได้  ก็เธอน่ารักขนาดนี้นี่นา

 

รัสเซลกับดานิกาเดินจูงมือกันไปนั่งที่โต๊ะ  แองเจล่ากับโรมันเดินตามไป  เขาคอยแต่มองเธออยู่อย่างนั้น  วันนี้เธอไม่ได้แต่งตัวจัดเต็มมากนัก  แต่ก็น่ารักไปอีกแบบ

“คุณมาได้ไงเนี่ย  ใครเชิญไม่ทราบ”  แองเจล่าหยุดเดิน  หันมาหาเรื่องเขาทันที

“คุณรัสเซลเชิญครับ  แหมถ้าเจ้าภาพไม่เชิญใครจะกล้ามาล่ะคุณ” โรมันรู้สึกหงุดหงิดเหลือเกิน  เธอไม่คิดถึงเขาบ้างรึไงนะ  ทั้งที่เขาเอาแต่คิดถึงเธออยู่ทั้งวัน

“ให้ของขวัญแล้วก็รีบกลับไปสิ  จะอยู่ต่อทำไม  ไหนว่าจะกลับรัสเซียแล้วไม่ใช่รึไง”  เธอทำท่าเหมือนงอนเขาอย่างนั้นแหละ

“พี่แองจี้ขา  ไปนั่งทานอาหารด้วยกันนะคะ  เชิญพี่โรมันด้วยค่ะ”  ดานิการีบเข้าไปกอดแขนพี่สาวเอาไว้  ทั้งสองคนจึงต้องหยุดทะเลาะกันชั่วคราว  แล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะกับรัสเซล

“พี่โรมันจะอยู่นิวยอร์กอีกนานไหมคะ”  ดานิกาพยายามเปลี่ยนบรรยากาศ  แต่มันกลับทำให้แองเจล่าดูเศร้าลงไป

“พี่คิดว่าจะกลับพรุ่งนี้แล้วล่ะครับ  ไม่รู้จะอยู่ต่อทำไม”  เขาหันไปมองหน้าแองเจล่า 

“อ้าวทำไมรีบกลับล่ะคะ  เจรจาธุรกิจเรียบร้อยหมดแล้วเเหรอคะ”  ดานิกาหันไปมองแองเจล่าเช่นกัน

“ก็ยังหรอกครับ  แต่ไม่มีแก่ใจจะอยู่ต่อ  คงไม่มีใครอยากเห็นหน้าพี่เท่าไหร่”  โรมันพูดอย่างน้อยใจ    ดานิกาหันไปมองรัสเซล  จะทำยังไงดีนะ

“เอ่อ  อีกไม่กี่วันก็ถึงวันเกิดของดาแล้ว  พี่โรมันอยู่ต่ออีกหน่อยได้ไหมคะ  ดาอยากได้ของขวัญเยอะๆ นะคะ”  ดานิกาคิดได้ว่าใกล้ถึงวันเกิดของเธอแล้ว  อันที่จริง เธอก็ไม่รู้หรอกว่าเธอเกิดวันไหน  แต่พวกเขานับวันที่รับเธอมาเลี้ยงเป็นวันเกิดของเธอนั่นเอง

โรมันยิ้มออกมา  เขารู้ว่าเธอต้องการจะทำอะไร  เขาหันไปมองหน้าแองเจล่าทันที

“คุณแองจี้ว่าผมควรจะอยู่ไหมครับ”  เขารอลุ้นคำตอบ  หัวใจระทึก

“ก็แล้วแต่คุณสิคะ  เจ้าภาพเขาเชิญแล้วนี่”  เธอไม่ได้ตอบรับ  แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ  เขาถือว่าเธออนุญาตละนะ

“งั้นพี่ก็จะอยู่ต่ออีกหน่อยละกันครับ  ว่าแต่วันที่เท่าไหร่เหรอครับ  วันเกิดน้องดา” 

โรมันถามอย่างอารมณ์ดี  รู้สึกขอบคุณกามเทพตัวน้อยเสียจริง  ที่ช่วยหาเรื่องให้เขาได้อยู่ต่อไปโดยไม่รู้สึกเสียฟอร์ม

“วันที่  18  ค่ะ”  เธอยิ้มตอบเขา  รัสเซลอดยิ้มให้เธอไม่ได้แฟนเขานี่ทำหน้าที่ดีจริงๆ

“วันนี้วันที่  10  งั้นก็อีก  8 วันสินะครับ  เดี๋ยวพี่จะเตรียมของขวัญกล่องใหญ่ไว้ให้นะครับ”  โรมันอยากจะกอดขอบคุณเธอตอนนี้เลยที่ช่วยชีวิตเขาเอาไว้ติดที่รัสเซลนั่งดูอยู่

“ค่ะ  ขอบคุณนะคะ  พี่โรมันใจดีจัง  จริงไหมคะพี่แองจี้”  เธอหันไปยิ้มให้พี่สาว  แองเจล่าจึงเผลอยิ้มออกมา  เธอรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูกที่เขาจะอยู่ที่นี่ต่อ

“พี่รัสเซลคะ  เราออกไปเต้นรำกันเถอะค่ะ  เพลงเพราะมากเลย”  ดานิกาส่งสายตาให้รัสเซลเป็นเชิงให้พวกเขาได้คุยกัน  รัสเซลจึงลุกขึ้นพาเธอไปเต้นรำ

“น้องดานี่น่ารักจังเลยนะครับ  มิน่าคุณรัสเซลถึงได้ดูรักเธอมากเลย”  โรมันชวนคุย  เมื่อได้นั่งกันตามลำพัง

“ค่ะ  หนูดาทั้งน่ารักน่าสงสาร  แกเป็นเด็กดีมากจริงๆ  ถึงขนาดวิ่งเข้าไปรับกระสุนแทนพี่รัสเซลแบบนั้นน่ะ”  แองเจล่าลืมตัวพูดดีกับเขา  เพราะเธอก็เอ็นดูน้องสาวต่างสายเลือดคนนี้จริงๆ

“อะไรนะครับ  งั้นที่ว่าน้องดาเข้าโรงพยาบาล  ก็เพราะโดนยิงเหรอครับเนี่ย  ตัวเล็กแค่นี้ใจเด็ดจริงๆ”  โรมันรู้สึกอึ้งอย่างบอกไม่ถูก 

“ค่ะ  น้องดารักพี่รัสเซลมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว  พี่รัสเซลเองก็คงเหมือนกัน  แต่เพิ่งจะมารู้หัวใจตัวเองเอาตอนโต”  แองเจล่ายิ้มให้เขา  แล้วก็สำนึกได้ว่า  เธอจะมานั่งพูดเรื่องแบบนี้กับเขาทำไมล่ะเนี่ย  แถมยังยิ้มให้เขาอีก

“แล้วคุณล่ะครับ  เมื่อไหร่จะรู้หัวใจตัวเอง” 

เขายิงคำถามแทงใจเธออย่างแรง  โรมันรู้สึกพอใจกับบทสนทนาตอนนี้มาก  เป็นครั้งแรกที่เธอพูดดีๆ กับเขาแถมยังยิ้มให้เขาอีก  แองเจล่ากำลังจะหันไปด่าเขา  ดานิกาก็เดินกลับมาที่โต๊ะพอดี    สักพักริชาร์ดกับพิมพ์มาดาก็เดินเข้ามาร่วมวงด้วย  เขาและเธอจึงไม่ได้คุยกันอีก

 

เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง  ที่พวกเขาทั้งหกคน  นั่งคุยกันอย่างสนุกสนาน  และเมื่อเห็นริชาร์ดพาพิมพ์มาดากลับ  โรมันจึงได้ขอตัวกลับบ้าง

“งั้นพี่ขอตัวกลับก่อนนะครับ  วันเกิดน้องดาพี่จะต้องมาแน่นอนครับ”  โรมันหันไปยิ้มให้แองเจล่า  เธอแสร้งมองไปทางอื่น  เขาจึงเดินไปลาราฟาเอลและผู้ใหญ่อีกสามท่าน  แล้วจึงเดินทางกลับคฤหาสน์  แองเจล่าเห็นเขากลับไปแล้วเธอจึงเดินกลับขึ้นห้องไป

สักพักก็มีข้อความเข้ามาในโทรศัพท์ของแองเจล่า

ผมรู้ว่าคุณไม่อยากได้ยินเสียงผม  ผมเลยส่งข้อความมาบอกว่า  Good night ฝันดีครับ  หวังว่าคุณจะฝันถึงผมบ้างนะ  เพราะผมคงต้องฝันถึงรอยยิ้มของคุณแน่นอน

 

คนบ้า  ประสาท  ฝันถึงนายเนี่ยนะ  ฝันร้ายน่ะสิ 

เธอส่งข้อความตอบเขาไป

โรมันเปิดดูข้อความที่เธอส่งมาเขาอมยิ้ แล้วก็พิมพ์ข้อความอีกอันส่งไปให้เธอใหม่  

ผมยังต้องการคำตอบอยู่นะ  ว่าคุณรู้หัวใจตัวเองรึยัง’ 

แองเจล่าเปิดอ่าน  หน้าของเธอแดงขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด  เธอจะตอบเขาว่ายังไงดีนะ

โรมันนั่งรอข้อความตอบกลับของเธออย่างใจจดใจจ่อ  แต่ก็เงียบ  ไม่มีเสียงข้อความดังขึ้น  เขารู้สึกน้อยใจนัก  กำลังจะเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกง  ก็มีเสียงข้อความดังขึ้น  เขารีบเปิดอ่านทันที

รู้ค่ะ  แต่ไม่บอก

 

โรมันนั่งอมยิ้มอยู่คนเดียวไปจนถึงคฤหาสน์   อย่างน้อยเขาก็มีข้ออ้างในการอยู่ที่นี่ได้อีกแปดวันสินะ  ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกขอบคุณสาวน้อยคนนั้นเหลือเกิน  ที่ช่วยชีวิตเขาเอาไว้   เขาจะต้องทำให้แองเจล่าบอกเขาให้ได้  ว่าเธอคิดยังไงกับเขา  ถ้าเธอยังยืนยันคำเดิมเขาก็จะเป็นฝ่ายไปเอง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องนี้เป็นภาคต่อรุ่นลูกของมาเฟียร้ายพ่ายรักนะคะ อยู่ในซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย สำหรับผู้ที่ให้เหรียญจะมีตอนพิเศษเรื่องราวของพระเอกและนางเอกในรุ่นหลาน ซึ่งจะเป็นซีรี่ส์ชุดต่อไปด้วยค่ะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha