เทพธิดามาเฟียร้าย [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 7 : ตื๊อเท่านั้นที่ครองโลก


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

วันต่อมา

โรมันตื่นนอนขึ้นมาอย่างอารมณ์ดี  เขาหยิบโทรศัพท์มาโทรหาใครบางคน

(“ฮัลโหล  แองเจล่าพูดค่ะ”) 

เสียงของเธอยังคงงัวเงียอยู่  เธอหยิบโทรศัทพ์ขึ้นมาโดยไม่ได้ดูเบอร์ เพราะเพิ่งจะเจ็ดโมงเช้านั่นเอง 

(“มอนิ่งครับคนสวย  ตื่นสายจังนะหรือว่ามัวแต่ฝันถึงผมอยู่”)  เสียงของโรมันดูสดใสเหลือเกิน

(“นี่คุณ!!”)  แองเจล่าลุกพรวดขึ้นมา

(“ครับ  เรียกผมเหรอ”)  เขานอนคุยอย่างสบายอารมณ์

(“โทรมาทำไมแต่เช้าเนี่ย  โรคจิตรึไงฮะ”)   เธอหงุดหงิดเขาเสียจริง  แต่ก็แอบดีใจอย่างประหลาด

(“พอดีวันนี้วันหยุด  ผมเลยว่าจะชวนคุณไปหาซื้อของขวัญให้น้องดาน่ะ  ผมไม่รู้ว่าน้องดาเค้าชอบอะไร  คุณมีของขวัญให้เธอรึยังล่ะ”) 

โรมันเอาเรื่องของขวัญมาอ้างนี่เอง

(“ยังหรอก  ว่าแต่  ทำไมคุณไม่ไปถามเจ้าตัวเองเลยล่ะ  ว่าเค้าอยากได้อะไรจะมาชวนฉันทำไมกัน”)  เธอถามเขา

(“จะบ้าเหรอคุณ  ของขวัญวันเกิดเนี่ยนะ  ให้โทรไปถาม  มันก็ไม่เซอร์ไพรส์สิครับ  น่านะไปเป็นเพื่อนผมหน่อย  ผมตั้งใจให้เธอจริงๆ”  โรมันพยายามตื๊อเธอต่อไป

(“ก็จริงแฮะ  ดีเหมือนกัน  ยังไม่ได้เตรียมของขวัญให้หนูดาเลย  งั้นบ่ายโมงเจอกันที่ห้างXXXละกันนะ  ขอนอนต่อก่อน  แค่นี้แหละ”)  ไม่รู้เพราะอะไรเธอถึงตอบตกลงเขาไปแบบนั้น  แล้วเธอก็ล้มตัวลงนอนต่อไป 

Yes!!!  สำเร็จ  แล้วเจอกันนะที่รักของผม”  โรมันลุกขึ้นเดินผิวปากเข้าห้องน้ำไปอย่างอารมณ์ดี

 

เวลาบ่ายโมงตรง  ที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง

ภาพของมาเฟียหนุ่มรูปงาม  นั่งจิ๊บกาแฟอยู่ในร้านกาแฟภายในห้างดัง  ด้านนอกร้าน  มีบอดี้การ์ดคอยเฝ้าอยู่  ทำให้คนในร้านและคนที่เดินผ่านไปมาต้องเหลียวมองเขาแทบทั้งสิ้น  เขาคอยมองออกไปด้านนอก  ว่าเมื่อไหร่เธอจะมาเสียที

สักพักหนึ่งร่างงามระหงของทายาทมาเฟียสาวอย่างแองเจล่าก็เดินเข้ามาที่ร้าน  พร้อมกับเหล่าบอดี้การ์ดเช่นกัน  คนในร้านพากันลุกหนีออกไปหมด  นึกว่าจะมีเรื่องกันนั่นเอง  เธอให้บอดี้การ์ดเฝ้าที่ด้านนอกเอาไว้

“แหม  กลัวผมพาคุณกลับบ้านเหรอครับ  วันนี้ถึงได้พาบอดี้การ์ดมาด้วย”  โรมันอดยิ้มไม่ได้

“ต้องปลอดภัยไว้ก่อนค่ะ  คนแถวนี้อันตราย”  เธอจ้องมองที่หน้าของเขา

“ทานกาแฟไหมครับ  เดี๋ยวผมสั่งให้”  เขารีบเปลี่ยนเรื่อง  เพราะไม่อยากทะเลาะกับเธออีก

“ขอคาปูชิโน่คาราเมลหวานๆ ละกันค่ะ”    เธอตอบเขา

โรมันเรียกพนักงานมารับออเดอร์  สักพักหนึ่งกาแฟแก้วโปรดของเธอก็มา

เธอรีบรับมาดื่มอย่างกระหาย  ฟองนมติดที่ริมฝีปาก  โรมันเอื้อมมือไปปาดครีมออกให้เธอ  แล้วใช้ลิ้นเลียเข้าปากอย่างอร่อย  ความจริงเขาอยากจะใช้ปากเช็ดให้เธอมากกว่า  แต่ไม่อยากโดนตบตอนนี้  แองเจล่าหน้าแดงซ่าน  ด้วยความเขินอาย

“อิ่มรึยังครับ  จะได้ไปกัน”  เขาถามเมื่อเห็นเธอเอาแต่ดื่มกาแฟ

“ก็ไปสิ”  เธอวางแก้วลง  แล้วลุกขึ้น  โรมันวางเงินไว้บนโต๊ะ  จำนวนเงินมากกว่ากาแฟที่พวกเขาทานไปหลายแก้วเลยทีเดียว  แล้วเขาจึงเดินตามเธอไป  ภาพของมาเฟียหนุ่มสาวเดินเคียงคู่กันไป  พร้อมกับเหล่าบอดี้การ์ดที่เดินตามเป็นพรวน  ทำให้พวกเขากลายเป็นจุดสนใจไปทั่วทั้งห้างฯ  แต่พวกเขาก็ชินกับภาพแบบนี้แล้ว  เลยไม่ได้รู้สึกอะไร

“ว่าแต่  น้องดาชอบน้ำหอมไหมครับ  หรือพวกเครื่องประดับ”  โรมันถามเมื่อเดินไปเรื่อยๆ

“น้องดาไม่ชอบน้ำหอม  ไม่ชอบเครื่องประดับหรอกค่ะ”  แองเจล่าพูดขณะเดินดูพวกเสื้อผ้า

“อ้าวแล้วเธอชอบอะไรล่ะครับ”  โรมันทำหน้าสงสัย ปกติพวกผู้หญิงก็ชอบของพวกนี้ทั้งนั้นนี่นา

“เธอชอบพี่รัสเซลค่ะ”  แองเจล่ายิ้มอย่างอารมณ์ดี  พร้อมกับเล่นมุกไปด้วย

“แล้วคุณละครับ  ชอบอะไร”  โรมันรีบถาม

“ชอบคุณไงคะ    เอ๊ย  ไม่ใช่  ฉันพูดผิด   คือหมายถึง  เอ่อ”  เธอพูดไม่ออกรีบเดินหนีเขาไปทันที  โรมันยิ้มแก้มแทบแตก  เขารีบเดินตามเธอไป

“คุณชอบผมจริงรึเปล่า  อย่าหลอกกันเล่นนะครับ”  เขายังคงแซวเธอไม่เลิก

“ฉันแค่พูดผิดหรอก  อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย  อ๊ะ  ตัวนี้สวยจัง”  เธอหยิบเสื้อตัวหนึ่งขึ้นมา  เป็นชุดรัดรูปสีครีมสุดเซ็กซี่  โรมันมองตาม

“จะซื้อให้น้องดาเหรอครับ  ผมว่าน้องดาไม่น่าชอบนะ”  เขาพูดจริง  เพราะดานิกาดูเรียบร้อยเกินจะใส่ชุดแบบนี้

“เปล่าค่ะ  ใส่เอง”  เธอยิ้มให้เขา  โรมันตาลุกวาว  ก็ชุดนี้มันเซ็กซี่สุดๆไปเลยนี่นา  แองเจล่ากำลังจะควักบัตรเครดิตในกระเป๋าออกมาชำระเงิน  โรมันรีบออกตัวทันที

“งั้นผมซื้อให้นะครับ  ถือว่าเป็นของขวัญจากผมละกัน  แต่ว่า  คุณอย่าใส่ไปให้ใครดูนะ  ต้องให้ผมดูคนเดียวด้วยล่ะ  เพราะผมเป็นคนจ่าย”  เขายื่นบัตรเครดิตแบบทองคำให้พนักงานสาว  แล้วหันไปยิ้มให้แองเจล่าอย่างเจ้าเล่ห์

“เอ๊...แน่ใจนะคะว่าคุณอยากเห็นฉันใส่ชุดนี้  นึกว่าคุณอยากให้ฉันแก้ผ้าซะอีก”  เธอยิ้มอย่างผู้ชนะ  เมื่อเห็นโรมันกลืนน้ำลายลงคอ 

เธอเดินออกจากร้านไป  เขารีบยื่นถุงให้ลูกน้องของเธอไปถือไว้  แล้วรีบเดินตามเธอไป

“เดี๋ยวสิแองจี้  รอผมด้วย”  โรมันอยากจะบ้าตาย  เธอพูดอะไรออกมารู้ตัวไหมเนี่ย  ทำซะเขาจินตนาการไปไกลเลยตอนนี้

“คุณว่านาฬิกาเรือนนี้สวยไหมคะ”  เธอมองดูนาฬิกาแบรนด์ดัง  มันฝังเพชรเอาไว้หลายเม็ด  เป็นคอลลเลคชั่นใหม่ล่าสุด  ทั้งโลกมีไม่กี่ชิ้นเท่านั้น  ราคาของมันแพงมากทีเดียว

“สวยดีนะ  ผมชอบ  แต่ว่านี่มันของผู้ชายนะคุณ  คุณจะซื้อไปให้ใครกัน”  เขาทำท่าเหมือนหึงเธอขึ้นมาทันที  อย่าบอกนะว่าจะซื้อให้ไอ้หมอนั่นน่ะ

“เอาเรือนนี้ค่ะ  ห่อของขวัญให้ด้วยนะคะ”  เธอหันไปบอกพนักงาน  โรมันยิ่งหงุดหงิดมากยิ่งขึ้น 

 

หลังจากเธอรับของพร้อมกับชำระค่าสินค้าแล้ว  เธอก็ยื่นไปให้เขา  เขานึกว่าเธอจะให้เขาถือให้ซะอีก

“ฉันให้คุณค่ะ  ถือว่าแลกกันนะคะ  เราจะได้ไม่มีอะไรติดค้างกันอีก”  เธอยิ้มหวานให้เขา  แล้วจึงเดินต่อไปเรื่อยๆ  โรมันถือถุงเอาไว้แน่น  นี่เธอ  ซื้อให้เขาหรอกเหรอเนี่ย  เขาเดินถือถุงนาฬิกาอยู่ไม่ห่าง  ไม่ยอมให้ลูกน้องถือให้เลยด้วยแล้วเดินอมยิ้มไปตลอดทาง

“ว่าแต่  ตกลงเราจะซื้ออะไรให้หนูดาดีล่ะครับ  เดินมาตั้งนานแล้วได้แต่ของตัวเอง”  โรมันถาม  ปกติเขาไม่ชอบมาเดินห้างแบบนี้  แต่พอได้เดินกับเธอแล้วเขาก็รู้สึกชอบขึ้นมาทันที

“งั้นคุณยืนรออยู่ตรงนี้ก่อนนะคะ  เดี๋ยวฉันมา”  เธอหันไปบอกเขา  เมื่อถึงร้านจำหน่ายชุดชั้นใน  โรมันมองตามเห็นเธอหยิบชั้นในสุดเซ็กซี่ขึ้นมา  เขาถึงกับต้องเอามือปิดปากตัวเองไว้  นี่ปกติเธอใส่แบบนี้เหรอเนี่ย  วันนั้นเขาก็ไม่ทันได้สังเกต  มัวแต่สนใจอย่างอื่นอยู่  เขาจ้องมองชุดชั้นในพวกนั้นราวกับพวกโรคจิตก็ไม่ปาน  พอเธอหันมา  เขาจึงแกล้งมองไปทางอื่น

“เรียบร้อยแล้วค่ะ  เราไปหาซื้อของขวัญให้น้องดาจริงๆ ซะทีละกัน” เธอถือถุงชุดชั้นในเอาไว้  เขาพยายามใช้สายตาเพ่งมองว่าเธอซื้อตัวไหนบ้าง  สีแดงเพลิง  หรือสีดำขลับนั้นนะ

“น้องดาชอบทำขนมมาก  เอาเป็นเตาอบขนมรุ่นใหม่ล่าสุดนี่ละกันนะคะ  รับรองว่าเธอต้องชอบแน่”  เธอพูดราวกับจะซื้อร่วมกับเขา 

“คุณจะให้เราซื้อด้วยกันเหรอครับ  แบบของขวัญชิ้นเดียวกันน่ะ” โรมันยิ้ม

“ได้ไงล่ะ  อันนี้ฉันจะเป็นคนซื้อให้หนูดาเอง  คุณก็ซื้ออย่างอื่นสิคะ  จำไม่ได้เหรอว่าหนูดาบอกว่าอยากได้ของขวัญเยอะๆ น่ะ”  เธอหันไปมองค้อนเขา

“อ้าวเหรอ  ผมนึกว่าเราจะซื้อด้วยกันซะอีก  จริงสิ  ถ้าน้องดาอยากได้เยอะๆ  ก็ซื้อมันทุกอย่างเลยละกัน”  โรมันคิดออกมาได้  ในเมื่อไม่รู้ว่าเธอชอบอะไร  ก็ซื้อมันทุกอย่างนั่นแหละ  น้ำหอม  เสื้อผ้า เครื่องประดับ  อุปกรณ์ทำเค้กแบบใหม่  เขาสั่งให้คนขนของขึ้นรถจนแทบจะใส่ไม่ไหว  แองเจล่ามองสิ่งที่เขาซื้อแล้วเธอก็อดขำไม่ได้

“นี่คุณ  จะเกทับกันหรือไงคะ  แบบนี้ของขวัญของแองจี้ก็ดูด้อยไปเลยน่ะสิ”  เธอเผลอเรียกชื่อเล่นของตัวเองกับเขา  เขารู้สึกพอใจมาก

“ก็ผมไม่รู้ว่าน้องดาชอบอะไรนี่นา  อย่างน้อยในนี้มันต้องมีซักชิ้นแหละที่เธอชอบ  เดินมาทั้งวันแล้ว  ไปหาอะไรทานกันไหมครับ  ผมชักหิวแล้วสิ”  โรมันลูบท้องเพื่อจะบอกว่าเขาหิวจริงๆ

“ก็ดีค่ะ  ฉันก็หิวเหมือนกัน  อืม  แต่ออกไปทานข้างนอกละกันนะคะ  ฉันมีร้านโปรดอยู่ร้านนึง  รับรองว่าคุณต้องชอบแน่”  เธอยิ้มให้เขาอีกครั้ง  วันนี้เธอยิ้มให้เขาทั้งวัน  โรมันมีความสุขจนล้นใจเลยทีเดียว

“ได้สิครับ  งั้นผมขอนั่งรถคุณไปละกันนะ  รถผมไม่มีที่ว่างแล้ว”  เขาหันไปมองข้าวของที่เต็มรถนั้น  แล้วทำท่าทางน่าสงสาร

“ก็ได้ค่ะ  เชิญสิคะ”  เธออมยิ้ม  แล้วเดินนำเขาไป


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องนี้เป็นภาคต่อรุ่นลูกของมาเฟียร้ายพ่ายรักนะคะ อยู่ในซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย สำหรับผู้ที่ให้เหรียญจะมีตอนพิเศษเรื่องราวของพระเอกและนางเอกในรุ่นหลาน ซึ่งจะเป็นซีรี่ส์ชุดต่อไปด้วยค่ะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha