เทพธิดามาเฟียร้าย [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 8 : คำตอบที่รอคอย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 

ทั้งสองคนเดินทางไปร้านอาหารติดแม่น้ำแห่งหนึ่ง  บรรยากาศของร้าน  ดูเงียบสงบ  และโรแมนติคมากทีเดียว  โรมันสั่งลูกน้องให้คอยอยู่ด้านนอกร้าน  เพราะเขาอยากอยู่กับเธอตามลำพัง

“ผมไม่เคยเดินห้างนานขนาดนี้เลยนะครับ  วันนี้เป็นครั้งแรก  ดูสิ  ออกมาก็ท้องฟ้ามืดซะแล้ว”  เขาเริ่มชวนเธอคุย

“เรื่องช็อปปิ้งต้องยกให้พวกผู้หญิงค่ะ  เดินได้ทั้งวันก็ไม่เบื่อ”  เธอก็คุยกับเขาอย่างดี

“เอ่อ  แล้วทุกทีคุณไปกับใครเหรอ”  เขาอยากจะรู้จริงๆ

“ไปคนเดียวค่ะ  ตามประสาสาวโสด”  เธอยิ้มให้เขาพร้อมกับหันไปมองผืนน้ำด้านนอก

“ผมก็ชอบทำอะไรคนเดียวนะครับ  ตามประสาหนุ่มโสด  แต่ว่า  พอได้มาเดินกับคุณแล้วก็รู้สึกดีเหมือนกัน”  ปกติเขาไม่ค่อยชอบพูดจาอ้อมค้อม  แต่พออยู่กับเธอแล้วเขาเหมือนไม่เป็นตัวของตัวเอง  สำหรับเขา  ไม่เคยต้องออกแรงจีบใคร  ไม่เคยต้องซื้อของให้ใคร  ผู้หญิงเหล่านั้นก็พร้อมจะพลีกายถวายร่างให้เขาอยู่แล้ว  เขาเลยไม่เคยรู้สึกตื่นเต้นแบบนี้มาก่อน

“เดี๋ยวพอคุณกลับไปแล้ว  ก็หาคนไปเดินเล่นด้วยบ่อยๆ สิคะ  จะได้ชิน”  เธอพูดราวกับอยากประชดเขาอยู่

“คุณ...  อยากให้ผมกลับไปจริงๆ เหรอ”  เขาอยากรู้คำตอบนั้น

“คุณจะอยู่หรือจะไป  มันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉันนี่คะ  พูดอย่างกับว่าถ้าฉันบอกให้คุณไป คุณก็จะไป  บอกให้คุณอยู่  คุณก็จะอยู่อย่างนั้นแหละ”  เธอยิ้มเขิน

“แล้วถ้าผมบอกว่า  คุณสั่งผมได้จริงๆ ล่ะ  คุณจะให้ผมอยู่หรือไป”  เขาสบตาเธอนิ่ง

แต่ยังไม่ทันที่เธอจะตอบ  พนักงานก็นำอาหารมาเสิร์ฟ  พวกเขาจึงหยุดคุยกันชั่วคราว

“อาหารน่าทานทั้งนั้นเลยนะคะ  คุณชอบไหม”  เธอพยายามเปลี่ยนเรื่อง  เพราะเธอก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเธอคิดยังไง

“ชอบครับ”   เขาไม่ได้หมายถึงอาหาร  แต่หมายถึงเธอต่างหากล่ะ  แองเจล่าหันมามองเขา

“เอ่อ  ลองทานอันนี้นะคะ”  เธอเสไปตักอาหารใส่จานให้เขา  แล้วก้มหน้าก้มตาทานอาหารอย่างเดียว

“ดื่มไวน์ไหมครับ”  เขาส่งแก้วไวน์ให้เธอ  เพราะเขากระดกย้อมใจไปหลายแก้วแล้ว  แต่เขาไม่เคยเมา  ไม่ว่าจะดื่มมากแค่ไหนก็ตาม

“ค่ะ”  แองเจล่าก็คอแข็งพอสมควร  เธอดื่มไวน์ได้มากสุดสามขวด  แต่ต้องมีคนดื่มด้วยเท่านั้น  ถ้าดื่มคนเดียวขวดเดียวก็แทบยืนไม่อยู่แล้ว

“ท่าทางคุณจะดื่มเก่งนะครับ”  เขาหาเรื่องคุยไปเรื่อยๆ

“ก็พอประมาณค่ะ    อย่าคิดจะมอมเหล้าแองจี้นะคะ  เพราะคุณต้องหมดเงินเยอะเลย”  เธอแกล้งขู่เขาไว้ก่อน  เพราะความจริงก็เริ่มจะมึนนิดหน่อยแล้ว

“เยอะแค่ไหนล่ะครับ  ไหนมาดวลกันหน่อยไหมล่ะ”  เขาท้าทายเธอ  และเธอก็ไม่ชอบให้ใครมาท้าด้วย

“ได้สิคะ  ถ้าคุณแพ้  คุณต้องซื้อเครื่องเพชรชุดใหญ่ให้แองจี้  แต่ถ้าแองจี้แพ้  ...”  แองเจล่ากำลังคิด  แต่เขาชิงพูดก่อน

“ถ้าคุณแพ้  คุณต้องให้คำตอบผม  ว่าคุณอยากให้ผมอยู่หรือไป  ตกลงไหมครับ”  เขาแกล้งทำเป็นมึนๆ  ทั้งที่ไม่ได้รู้สึกอะไรเลย

“ตกลงค่ะ  งั้นเริ่มตั้งแต่แก้วนี้เลยนะคะ”  เธอยกแก้วไวน์ขึ้นดื่ม  เขาจึงยกตาม

พวกเขาดื่มไวน์กันไปกว่าสี่ขวดแล้ว  แองเจล่าดื่มมากที่สุดเท่าที่เคยดื่มมาเลยก็ว่าได้  เขาเห็นโรมันดูเหมือนจะดื่มไม่ไหวแล้ว  เขาแกล้งฟุบลงกับโต๊ะ  เธอจึงยกแก้วสุดท้าย  ซึ่งถ้าหมดแก้วนี้  เธออาจจะน็อคเอาได้  เพื่อเอาชนะเขา

“นี่...คูณ...ม่ายหวาย...แล้วเหรอคะ  ง้าน...ตกลงแองจี้...ชนะแล้วนา...”  เธอลุกขึ้นจะเดินไปห้องน้ำ  แต่ก็แทบยืนไม่อยู่  โรมันเงยหน้าขึ้นมา  ดวงตาของเขาไม่มีวี่แววของคนเมาสักนิด  อย่างที่แกล้งทำมาตลอด  เขารีบไปโอบเธอไว้ก่อนจะล้ม

“ผมว่า  คุณแพ้นะแองจี้”  เขายกแก้วไวน์ขึ้นมาดื่มรวดเดียวจนหมด    แล้วก็รินอีกแก้ว  ดื่มพรวดเดียวเหมือนเดิม  เขาชนะเธอแล้วจริงๆ

“นี่คูณ...”  แองเจล่าทรุดฮวบ  เธอเมาจนไม่ได้สติแล้ว

“อ้าว  แองจี้  เฮ้อ  นึกว่าจะคอแข็งขนาดไหนกัน”  เขาประคองเธอนั่งบนเก้าอี้  แล้วเดินไปบอกลูกน้องของเธอ  ว่าเขาจะไปส่งเธอที่บ้านเอง  ให้พวกเขากลับไปก่อน  บอดี้การ์ดของเธอมองหน้ากัน  ไม่รู้จะทำยังไงดี

“นี่พวกนาย  ฉันไปที่บ้านคุณลุงออกบ่อย  ไว้ใจกันหน่อยเถอะ  กลับไปพักผ่อนได้แล้ว  เดี๋ยวฉันจะโทรบอกคุณลุงอีกทีก็ได้”  เขาแกล้งหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา  แล้วทำเหมือนพูดคุยกับราฟาเอลอยู่  พวกบอดี้การ์ดจึงวางใจ  พวกเขาขับรถกลับคฤหาสน์แมคคานี่ทันที

“เฮ้อ  นึกว่าจะไม่เชื่อซะละ”  โรมันอมยิ้ม  เขาสั่งให้ลูกน้องกลับไปก่อนเพื่อเอาของไปเก็บ  แล้วค่อยกลับมารับเขาอีกที

 

โรมันเดินกลับไปที่โต๊ะ  แองเจล่ายังคงหลับอยู่อย่างนั้น  เขาประคองเธอเอาไว้  ใบหน้างามแดงระเรื่อด้วยฤทธิ์แอลกอฮอลล์  เธอสลบไสลไม่ได้สติ  นี่เขาให้เธอดื่มมากไปรึเปล่านะเนี่ย  สักพักเขาก็เรียกพนักงานมาเช็คบิล  ระหว่างรอลูกน้องกลับมารับ

“ขอผมอยู่กับคุณอีกซักคืนนะแองจี้  ผมคิดถึงคุณจริงๆ”  เขากระซิบแผ่วเบา

สักพักหนึ่งลูกน้องของเขาก็มา  เขาจึงอุ้มเธอไปขึ้นรถที่จอดไว้ทันที

 

คฤหาสน์ของโรมัน

เขาอุ้มเธอมาวางลงบนเตียง  หาผ้าขนหนูมาเช็ดหน้าให้เธอ  เธอปัดมือของเขาออกนอนกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่อย่างนั้น  กระโปรงที่สั้นอยู่แล้ว  ก็ยิ่งสั้นขึ้นขึ้นไปอีก  เขาดึงมันลงมา  เพราะกลัวห้ามใจไม่ไหว  แล้วก็ห่มผ้าให้เธอ

  โรมันเข้าไปอาบน้ำ  เพราะเดินมาทั้งวันรู้สึกเหนียวตัว  เขาไม่ได้ปิดประตูห้องน้ำ  เพราะมันติดเป็นนิสัย  และคิดว่าเธอเมาอยู่  คงจะไม่ลุกมาเข้าห้องน้ำตอนนี้แน่  เขานอนแช่น้ำในอ่างอย่างสบายใจ  กะว่าเดี๋ยวจะปลุกเธอให้ตื่นมาคุยกันอีกครั้ง  หลังจากเธอเริ่มสร่างเมาแล้ว

เขาพาเธอมาที่บ้าน  ไม่ได้คิดจะทำอะไรเธอ  แต่กลัวว่าถ้าปล่อยเธอกลับบ้าน  เขาจะไม่ได้คำตอบอีกนั่นเอง  เลยต้องพาเธอมาที่นี่

เขาแช่น้ำนานพอสมควร  จึงลุกไปล้างตัว  และตอนนั้นเอง  อยู่ๆ  แองเจล่าก็เข้ามาด้วยท่าทางโซซัดโซเซ  โรมันหันไปมอง  เขาไม่ได้ตกใจมากนัก  ก็เขาไม่ได้ล็อคประตูนี่นา  เขาเดินไปหาเธอทั้งที่ร่างกายเปล่าเปลือย  โดยไม่ได้รู้สึกอายเธอเลยสักนิด  แต่เขาก็ต้องสะดุ้งสุดตัว  เมื่อเธอสัมผัสน้องชายของเขา  ที่มันหลับอยู่จนถึงตอนนี้

“คุณ  ทำอารายน่ะ  แล้ว...นี่อาราย...”   เธอรู้สึกร้อนเลยคิดว่าจะเดินมาอาบน้ำ  หลังจากฟื้นขึ้นมา  แต่ฤทธิ์แอลกอฮอลล์ก็ยังค้างอยู่เต็มร่างกาย 

“นี่คุณ  อย่าซนสิ  เดี๋ยวก็เป็นเรื่องหรอก”  เขาดึงมือเธอขึ้นมา  แล้วพาเธอกลับไปนอนที่เตียง  แม้ว่าน้องชายของเขากำลังตื่นตัวอยู่ตอนนี้

“ม่ายปาย... จาอาบน้ำ...  แองจี้ร้อน...”  เธอพยายามจะดึงเสื้อผ้าของตัวเองออก  เขารีบห้ามไว้แทบไม่ทัน  เขาดึงผ้าห่มมาคลุมตัวให้เธอ  แล้วนอนกอดเธอไว้ทั้งอย่างนั้น  เธอพยายามดิ้นรนจะออกมาให้ได้

“แองจี้  อย่าดื้อสิ  อย่าทำแบบนี้นะ  ผมรู้ว่าคุณเมา  เดี๋ยวมันก็ดีขึ้นนะ”  เขาพยายามพูดให้เธอสงบ  แต่เหมือนมันจะไม่เป็นผล 

“แองจี้ร้อน  ปล่อยนะ  จะอาบน้ำ”  เม็ดเหงื่อของเธอผุดซึมออกมาเต็มขมับและลำคอ  เขาจึงตัดสินใจพาเธอเข้าไปในห้องน้ำ  แล้วปิดประตูให้เธอได้อาบน้ำสมใจ  แล้วเขาก็เดินไปหากางเกงนอนมาใส่ไว้    ก่อนจะเรียกให้คนเอาน้ำเย็นมาให้  เพื่อที่จะให้เธอดื่มตอนอาบน้ำเสร็จ  ให้ตายเถอะ  ตอนที่เธอจับน้องชายของเขา  มันก็ตื่นตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว  นี่เธอเพียงแค่จับเท่านั้นนะ  ถ้าเธอทำอย่างอื่นด้วย  ป่านนี้  เฮ้อ  ไม่อยากจะคิด

เขาเดินออกไปสูดอากาศที่ระเบียง  เพื่อจะระงับอารมณ์ที่พุ่งพล่านให้สงบลง  จนเมื่อเวลาผ่านไป  เขาก็สามารถควบคุมมันได้

ประตูห้องน้ำเปิดออก  เขาหันไปมอง  และแล้ว  อารมณ์ที่เพิ่งสงบไปก็ระเบิดขึ้นมาอีก  แล้วก็มากกว่าคราวที่แล้วด้วย  ก็เธอเล่นเดินตัวเปล่าออกมาเลยนี่นา  หยดน้ำใสๆ  เกาะไปทั่วเรือนร่างงามนั้น  เขาได้แต่ตะลึง  มองทรวงอกอิ่มที่กระเพื่อมตามแรงเดินของเธอ  เนินเนื้ออวบอูมเบื้องล่าง  ช่างสวยอะไรขนาดนี้  เทพธิดาของผม 

เธอเดินเซไปเซมา  แล้วล้มตัวลงนอนบนเตียงทั้งอย่างนั้น  โรมันรีบเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวไปเช็ดให้เธอ  หัวใจของเขาเต้นโครมคราม  น้องชายของเขาดีดตัวออกมาจนสุด  โอ๊ย  จะทนไม่ไหวแล้วโว๊ย!!!

เมื่อเช็ดตัวเสร็จเขาก็รีบเดินไปหยิบเสื้อเชิ๊ตตัวใหญ่มาสวมให้เธอทันที   ห้ามใจให้ไหวนะโรมัน  นายต้องทำได้  ถ้าไม่อยากโดนเธอทิ้งตั้งแต่ยังไม่ได้เป็นแฟนกัน  เขาเฝ้าบอกกับตัวเองอยู่อย่างนั้น  จนสวมเสื้อให้เธอเสร็จแล้ว  จึงรีบห่มผ้าให้เธอทันที  จากนั้นเขาก็พาตัวเองเข้าไปในห้องน้ำ  ล้างหน้ากับอ่างล้างหน้านั้น  เพื่อให้ความร้อนในกายเย็นลง

เขาอยู่ในห้องน้ำสักพัก  ก็เดินกลับออกมาใหม่  แต่แล้ว  เธอก็ดึงผ้าห่มออกมากองไว้  แล้วนอนโดยที่ชายเสื้อเลิกขึ้นมาถึงเอว  ก้นงอนงามนั้น  เย้าใจเขาเหลือเกิน  เขารีบดึงผ้าห่มมาห่มให้เธออีกครั้ง   แล้วรีบเข้าไปนอนกอดเธอทันที  เขากอดร่างบางผ่านผ้าห่มหนา  เพื่อไม่ให้เธอได้ดึงมันลงอีก  น้องชายของเขาดุนดันอยู่ตรงก้นงอน  อยากจะออกมาให้ได้  ตอนนี้เขาแทบจะประสาทกินอยู่แล้ว

   แล้วอยู่ๆ  เธอก็หันมา  กอดเขาเอาไว้แน่น  หน้าอกอวบที่อยู่ภายใต้เสื้อเชิ๊ตตัวใหญ่  แนบชิดกับอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม  อีกทั้งเนินเนื้อด้านล่าง  ที่แนบไปกับน้องชายของเขา  แม้ตอนนี้เขาจะสวมกางเกงอยู่  แต่เขาก็รู้สึกได้  ว่าน้องชายของเขากับน้องสาวของเธอ  กำลังเสียดสีกันไปมา

เขาอยากจะใส่ชั้นในให้เธอ  แต่เสื้อผ้าของเธอทุกชิ้น  มันเปียกอยู่ในห้องน้ำหมดแล้ว  ชั้นในที่เธอซื้อใหม่พร้อมกับชุดที่เขาซื้อให้  ลูกน้องของเธอก็เอามันกลับไปแล้วเช่นกัน   เขาจึงไม่รู้จะทำยังไงดี

เธอนอนนิ่งไปแล้ว  สงสัยจะหลับ  เฮ้อ  ค่อยยังชั่ว  ถ้าขืนเธอยังดิ้นอยู่แบบเมื่อครู่  วันนี้เขาคงต้องได้ยัดเยียดความเป็นสามีให้เธอแน่  แม้จะอยากได้คำตอบ  แต่เขาก็จะไม่เสี่ยงปลุกเธอขึ้นมาแล้ว  เพราะถ้าเธอตื่นตอนนี้ล่ะก็...

แม้ปากจะบอกให้ห้ามใจ  แต่แก้มนวลที่แดงระเรื่อและริมฝีปากอิ่มที่อยู่ตรงหน้า  ก็ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะประเคนทั้งจูบทั้งหอมเธออยู่อย่างนั้น  เขาไม่อาจข่มตาให้หลับได้  เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงที่แองเจล่าหลับไป  เธอก็เริ่มฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง  แต่คราวนี้แอลกอฮอลล์ในร่างกายจางไปมาก  เนื่องจากได้หลับไปนาน

เธอลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วเห็นหน้าของโรมัน  เพราะเขานอนมองหน้าเธออยู่ 

“คุณ  นี่คุณพาฉันมานี่อีกแล้วเหรอ  คุณไม่ได้ทำอะไรฉันใช่ไหม”  เธอดันตัวออกเล็กน้อย   แต่แล้วก็พบว่าเธอสวมเสื้อของเขาอยู่  ภายในก็ไม่มีชั้นในอยู่เลยสักชิ้น อย่าบอกนะว่า เธอเสียของรักให้เขาไปแล้วน่ะ

“ไม่ต้องตกใจหรอก  ผมไม่ได้ทำอะไรคุณเลย  เพราะถ้าผมทำ  คุณคงจะเจ็บช่วงล่างจนลุกไม่ขึ้นเลยล่ะ”  เขาพูดกับเธอด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“แล้วทำไมฉันถึงใส่ชุดนี้ล่ะ  เสื้อผ้าฉันไปไหนหมด”  เธอหน้าแดงด้วยความอาย

“ก็คุณเมา  เดินไปอาบน้ำ  แล้วก็เดินแก้ผ้าออกมาทั้งอย่างนั้น  ผมเลยเช็ดตัวให้  แล้วก็หาเสื้อให้ใส่นี่แหละ  คุณรู้ไหมว่าคุณพยายามจะปล้ำผมอยู่ตลอดเวลาเลย  ผมเกือบจะเสียตัวให้คุณแล้วไหมล่ะ  ดีนะที่ผมปกป้องตัวเองเอาไว้ได้”  เขาพูดหน้าตาเฉย

“จะบ้าเหรอ  ฉันเนี่ยนะจะปล้ำคุณ  พาฉันกลับบ้านเลย  ฉันจะกลับบ้านแล้ว”  แองเจล่าแก้มแดงมากขึ้นอีก 

“คุณกลับไม่ได้หรอก  ชุดของคุณเปียกหมดแล้ว  ผมให้แม่บ้านเอาไปซักให้อยู่  พรุ่งนี้  คุณถึงจะกลับได้  ไหนๆ คุณก็สร่างเมาแล้ว  ไหนล่ะคำตอบของผม  ผมรอคำตอบคุณมาทั้งคืนเลยนะ”  โรมันจ้องมองใบหน้างามนั้น

“คำตอบอะไรของคุณ”  เธอทำหน้างง

“อ้าวคุณลืมไปแล้วเหรอ  ว่าถ้าคุณดวลไวน์แพ้ผม  คุณจะบอกไง  ว่าอยากจะให้ผมอยู่ต่อ  หรืออยากให้กลับไปรัสเซีย”  เขาทบทวนความทรงจำให้กับเธอ  จริงสิ  เธอรับปากเขาจริงๆ ด้วย

“ว่าไง  จะให้อยู่หรือไป”  เขาคาดคั้นเธอต่อ เมื่อเห็นว่าเธอจำได้แล้ว

“ฉัน...  ไม่รู้”   เธอไม่รู้ว่าจะตอบเขายังไงดี

“ไม่ได้สิ  ไม่เอาคำตอบแบบนี้  แค่พูดว่าอยู่หรือไปก็พอ  ง่ายจะตาย  ตอบมาเร็วเข้า  ถ้าไม่ตอบผมจะจูบแล้วนะ   1  2    3”    เขาเร่งเร้าเธออีกครั้ง

“ว๊าย!!  อยู่ค่ะ  ฉันอยากให้คุณอยู่”  เธอรีบเอามือปิดปากเขา  โรมันยิ้มดีใจ

“จริงๆ นะ  แล้วห้ามไล่ผมอีกนะ  ผมจะไปหาคุณทุกวันเลย”  โรมันดึงเธอมากอดเอาไว้แน่น  ไม่เสียแรงที่อุตส่าห์ห้ามใจได้ 

“นี่คุณ  ปล่อยฉันได้แล้ว  ใครอนุญาตให้คุณกอดฉันยะ”  แองเจล่าดันตัวเขาออกไป

“เอ่อ  โทษที  ผมลืมตัวไปหน่อย  คุณอยากดื่มน้ำเย็นๆไหม  เดี๋ยวผมให้คนไปเอามาให้”  โรมันลุกขึ้นเดินไปสั่งน้ำเย็นอีกครั้ง  เพราะของเดิมน้ำแข็งมันละลายหมดแล้ว

 

สักพัก  น้ำเย็นพร้อมน้ำแข็งเต็มเหยือกก็มาเสิร์ฟที่หน้าห้องเขา

“เอ้า  ดื่มน้ำก่อน”  เขารินน้ำลงแก้ว  แล้วยื่นให้เธอ  เธอรีบรับไปดื่มอย่างกระหายจนหมดแก้ว

“ขอบคุณค่ะ”  เธอยื่นแก้วคืนให้เขา

“รู้สึกเวียนหัวอยู่รึเปล่า  อยากได้ยาไหม”  เขาถามอย่างเป็นห่วง

“ไม่ดีกว่าค่ะ  ดื่มน้ำแล้วก็ดีขึ้นมาก  ว่าแต่  ฉันไปนอนห้องอื่นไม่ได้เหรอ  บ้านคุณก็มีตั้งหลายห้องนะ”  เธอหันไปถามเขา

“ก็ผมอยากให้คุณนอนข้างๆ ผมนี่นา  คุณไม่กลัวผีเหรอ  นอนบ้านคนอื่นคนเดียว  เป็นผมนะ  นอนไม่หลับหรอก  เวลาปิดไฟ  มันก็จะเหมือนมีใครจ้องอยู่ตลอดเวลา  แล้วก็!!!”  เขาทำเสียงดัง  จนเธอกลัวขึ้นมาจริงๆ

“ว๊าย  นอนเถอะค่ะ  นอนห้องนี้ก็ได้”   เธอล้มตัวลงนอนดึงมาห่มมาคลุมไว้แน่น  พร้อมกับจับมือเขาไว้  เรื่องอื่นเธอสู้ไม่ถอย  แต่เรื่องผีนี่ขอยอมแพ้ 

“งั้นผมจะปิดไฟละนะ  ถ้าคุณกลัวก็กอดผมไว้ละกัน   ระวังข้างหลังด้วยล่ะ”  เขาแกล้งให้เธอกลัวมากขึ้นไปอีก  และทันทีที่เขาปิดไฟ  เธอก็หันหน้าไปอีกทาง  แผ่นหลังงามภายใต้เสื้อเชิ๊ตแนบกับอกกว้างนั้นแทบจะเป็นเนื้อเดียวกัน  ก้นงอนก็ดันจนชิดกับน้องชายของเขาอีกแล้ว           โรมันหายใจเข้าออกลึกๆ  พยายามข่มตาให้หลับ  นี่เขาคิดผิดรึเปล่า  ที่แกล้งเธอแบบนี้น่ะ  แล้วคืนนี้จะหลับยังไงวะเนี่ย

                               


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องนี้เป็นภาคต่อรุ่นลูกของมาเฟียร้ายพ่ายรักนะคะ อยู่ในซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย สำหรับผู้ที่ให้เหรียญจะมีตอนพิเศษเรื่องราวของพระเอกและนางเอกในรุ่นหลาน ซึ่งจะเป็นซีรี่ส์ชุดต่อไปด้วยค่ะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha