เทพธิดามาเฟียร้าย [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 10 : so sweet หวานกว่านี้มีอีกไหม


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

แองเจล่าเลิกประชุมเกือบ  2  ทุ่ม  เธอรู้สึกเพลียมากจริงๆ  อยากจะอาบน้ำนอนแล้วหลับไปเลย  เธอลืมเรื่องนัดของโรมันไปเสียสนิท  ขณะที่กำลังจะเก็บของกลับนั้นเอง  โรมันก็เข้ามาในห้องทำงานของเธอราวกับรู้ว่าเธอจะกลับแล้วอย่างนั้นแหละ  นี่เขารู้ได้ยังไงกันนะ

“คุณ  มาได้ไงเนี่ย”  เธอทำหน้าตกใจมาก

“ผมบอกแล้วไงว่าจะมารับ  ไปกันเถอะผมหิวแล้ว”  เขายิ้มให้เธออย่างอารมณ์ดี

“เอ่อ  คืนนี้ขอตัวนะคะ  แองจี้เหนื่อยจริงๆ  ประชุมมาทั้งวันตั้งแต่เช้า  ตาจะปิดอยู่แล้วเนี่ย”  ท่าทางของเธอบอกว่าเธออ่อนล้ามากจริงๆ

“งั้นไปทานที่คอนโดของคุณก็ได้  ทานเสร็จคุณจะได้นอนพัก  นะครับ”  แม้ว่าจะสงสารเธออยู่ไม่น้อย  แต่เขาก็ไม่อยากกลับไปมือเปล่านี่นา  เขารู้ว่าวันทำงานเธอจะนอนที่คอนโด  เย็นวันศุกร์ถึงจะกลับบ้าน  เพราะคอนโดของเธออยู่ใกล้ๆ นี่เอง

“งั้นก็ได้ค่ะ”  เธอหมดแรงจะผลักไสเขาอีกต่อไป  จึงยอมตกลงอย่างง่ายดาย

เธอพาเขานั่งรถมาด้วย  ส่วนบอดี้การ์ดของเขา  เขาสั่งให้พวกนั้นไปทำอะไรบางอย่าง

“เชิญค่ะ”  เธอเปิดประตูห้องของคอนโดซึ่งอยู่ในชั้น  18

“เดี๋ยวแองจี้โทรสั่งอาหารก่อนนะคะ  เชิญคุณตามสบายละกัน  บาร์เหล้าอยู่ตรงนั้น  ถ้าคุณอยากดื่มก็ตามใจ”  เธอเดินไปหาวไป  แล้วจึงหยิบโทรศัพท์มาสั่งอาหาร 

“อีกสักพักอาหารก็คงมา  ขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ”  เธอเดินขึ้นไป  ชั้น  2  เข้าไปในห้องนอนเพื่ออาบน้ำทันที    คอนโดของเธอมี  2  ชั้น  เธอเลยไม่อึดอัดมากที่เขาอยู่ด้วย

โรมันออกไปชมวิวด้านนอก  จากตรงนี้มองเห็นโรงแรมของเธอได้อย่างชัดเจนมากทีเดียว

เขาเดินไปสำรวจรอบๆ ห้องของเธอ  จากนั้นโทรศัพท์เขาก็ดังขึ้น

(“ของพร้อมแล้วครับนายจะให้ขึ้นไปเลยไหมครับ”)  เสียงลูกน้องเขานั่นเอง

(“อืม  ขึ้นมาเลยฉันรออยู่ที่ห้อง  1812  นะ”  เขาบอกหมายเลขห้องของเธอให้กับลูกน้อง  เขารู้ว่าเธออาบน้ำค่อนข้างนาน  จึงยังมีเวลาในการเตรียมของบางอย่าง  สักพักลูกน้องของเขาก็มากดกริ่งหน้าห้อง  เขาจึงเดินไปเปิดประตู  ลูกน้องของเขาขนของเข้ามา  จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยด้วยความรวดเร็ว  จากนั้นเขาจึงสั่งให้ทุกคนกลับไปได้

แองเจล่าอาบน้ำเสร็จแล้ว  เธอรู้สึกสดชื่นขึ้นมาบ้าง  เธอใส่เสื้อยืดเปิดไหล่ข้างหนึ่ง  พร้อมกับกางเกงขาสั้นอย่างที่ชอบใส่อยู่ทุกที  แล้วจึงเดินลงไปด้านล่าง  และทันทีที่เธอก้าวออกจากห้องไป  เธอก็ต้องตกใจมาก  นี่มันอะไรกันเนี่ย

เธอก้าวลงบันไดอย่างช้าๆ  ตั้งแต่บันไดขั้นแรกจนถึงขั้นสุดท้าย  มีเทียนหอมถูกจุดวางอยู่โดยรอบ  ด้านล่างเต็มไปด้วยดอกกุหลาบสีแดงเต็มไปหมด  โต๊ะทานอาหารใต้แสงเทียนตรงริมระเบียงนั้นอีก  เธอมองไปรอบๆ  อย่างตกตะลึง  นี่เขา  ทำให้เธอเหรอ 

โรมันเดินมาจากระเบียง  พร้อมกับกุหลาบสีแดงช่อโต  เขายื่นมันให้กับเธอ  เธอรับไปดมอย่างพอใจ  เขายิ้มออกมา

“นี่มัน  อะไรกันคะ”  เธอรู้สึกประทับใจมากจริงๆ   ไม่คิดว่าเขาจะโรแมนติคได้ถึงขนาดนี้

“ผมอยากให้คุณหายเหนื่อย  เลยทำอะไรนิดหน่อยน่ะ”  เขายิ้มเขินๆ  เกิดมาก็เพิ่งเคยทำอะไรแบบนี้เป็นครั้งแรก  ต้องขอบคุณเลขาของเธอที่บอกเขาว่าเธอชอบเทียนหอม  และดอกกุหลาบสีแดง  เขาจึงได้คิดเรื่องนี้ขึ้นมาได้

“ขอบคุณนะคะ  แองจี้  ชอบมากจริงๆ”  น้ำตาของเธอคลอออกมา  ไม่เคยมีใครทำอะไรแบบนี้ให้เธอเลย  เธออยากจะกอดเขาเหลือเกินตอนนี้

“ไปนั่งทานอาหารเถอะครับ  แองจี้จะได้นอนพัก”  เขายื่นมือไปหาเธอ  เธอยื่นมือรับเขา  ทั้งสองคนเดินจับมือกันไปที่โต๊ะริมระเบียง

“ผมมีอย่างอื่นจะให้คุณด้วยนะ”  เขาหยิบกล่องกำมะหยี่ขนาดเล็กที่อยู่ภายในเสื้อสูทออกมา  แล้ววางลงบนโต๊ะตรงหน้าเธอ  เธอหยิบขึ้นมาเปิดออกดู  มันเป็นสร้อยเพชรรูปหัวใจ  สีชมพูอ่อนนั่นเอง

“ขอบคุณนะคะ  น่ารักจัง”  เธอยิ้มให้เขา 

“ผมใส่ให้นะครับ”  เขาเดินไปด้านหลังเธอ  แล้วหยิบสร้อยขึ้นมาสวมที่คองามระหงนั้น  แล้วจึงกลับไปนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับเธอ

“แองจี้  ไม่มีอะไรจะให้คุณเลยค่ะ  รู้สึกแย่จัง”  อันที่จริงเธอลืมเรื่องมื้อค่ำไปเลยด้วยซ้ำ

“ไม่เป็นไรครับ  แค่คุณมีความสุขผมก็พอใจแล้ว”  เขายิ้มให้เธออีกครั้ง  แองเจล่าหน้าแดงระเรื่อ

“ทานอาหารเถอะค่ะ  เดี๋ยวจะเย็นซะก่อน”  เธอเขินจนไม่รู้จะทำยังไงดีแล้วตอนนี้

“คอนโดของคุณน่าอยู่มากเลยนะครับ  ใกล้กับโรงแรมด้วย  สงสัยผมต้องซื้อไว้ซักห้องละ  จะได้มาเฝ้าคุณได้สะดวก”  เขาพูดไปยิ้มไป

“จะเฝ้าแองจี้ทำไมคะ  แองจี้ไม่ใช่เด็กๆ ซะหน่อย”  เธอยิ้มเขิน  ตอนนี้เธอเรียกตัวเองว่าแองจี้ตลอดเวลาเลย  ทำให้เขาชอบมาก

“ก็เพราะไม่ใช่เด็กๆ  สิครับ  ผมถึงหวง  กลัวใครมาแย่งคุณไป”  เขาพูดตรงๆ ทุกครั้ง  เล่นเอาเธอไปไม่เป็นเลยทีเดียว

“เชอะ  ทำอย่างกะแองจี้ว่างไปออกเดทกับใครงั้นแหละ  คุณก็รู้งานแองจี้ยุ่งจะตายไป  นอกจากคุณก็ไม่มีใครเค้ากล้ามาจีบหรอกค่ะ”  เธอยิ้มให้เขา

“งั้นก็ดีครับ  ผมจะได้สบายใจ  เวลากลับรัสเซียจะได้ไม่ต้องกังวลมาก”  เขาพูดกับเธออย่างอารมณ์ดี

“เอ่อ  คุณ  จะกลับเมื่อไหร่เหรอคะ”  กลายเป็นเธอที่รู้สึกเหงา  เมื่อรู้ว่าเขาจะกลับไป

“อีกสองอาทิตย์ครับ  รอให้เปิดบริษัทเรียบร้อยก่อน  ทำไม  คิดถึงผมเหรอ”  เขาถามพร้อมกับวางช้อนลง  ตั้งใจฟังคำตอบของเธอ

“แล้วถ้า... คิดถึงจริงๆ ล่ะคะ”  เธอก้มหน้าพูดเพราะรู้สึกเศร้าพิกล

“งั้นผมจะรีบกลับมาให้เร็วที่สุดเลยนะ  ผมมีประชุมน่ะ  ถึงต้องไป  แต่ไปแค่สามวันเท่านั้นแหละ  คุณคงคิดถึงผมไม่นานหรอก”  โรมันยิ้มกว้าง  เขาแกล้งพูดเพราะอยากรู้หัวใจเธอเท่านั้นเอง

“นี่คุณ  เจ้าเล่ห์นักนะ  แองจี้คิดว่าคุณจะไปนานซะอีก  คนบ้า”  เธอเงยหน้าขึ้นมากำลังจะลุกเดินหนีเขา  นี่เขาแกล้งเธอเล่นงั้นเหรอ

“เดี๋ยวสิครับ  ยังทานไม่เสร็จเลย  อย่างอนนะครับ  ผมแค่อยากรู้ว่าคุณจะคิดถึงผมรึเปล่าเท่านั้นเอง  ขอบคุณนะครับสำหรับความคิดถึงนั้น”  เขารีบดึงตัวเธอมากอดเอาไว้

“แองจี้ก็พูดไปอย่างนั้นแหละ  ไม่ได้คิดถึงจริงๆ ซะหน่อย  คุณจะไปเป็นเดือน  หรือเป็นปี  ก็แล้วแต่สิ”  เธอยังคงงอนเขาอยู่  โรมันหัวเราะออกมาเสียงดัง

“โธ่  คิดว่าผมจะยอมจากคุณไปนานขนาดนั้นรึไง  แค่สามวันสำหรับผม  ก็เหมือนกับสามปีเลยรู้ไหม  ไม่เอานะครับ  ไม่งอนนะ  มาทานอาหารต่อเถอะ  คุณจะได้ขึ้นไปพักไง”  เขาพาเธอมานั่งที่เดิม

“ถ้าคุณแกล้งแองจี้อีกละก็  จะโกรธจริงๆ แล้วด้วย”  เธออดหมั่นไส้เขาไม่ได้ แล้วจึงเริ่มทานอาหารต่อไปจนอิ่ม

“อิ่มแล้วค่ะ  คุณจะกลับรึยังคะ”  เธอถามเขาหลังจากดื่มน้ำแก้วสุดท้าย

“แล้วถ้าผมขอนอนที่นี่  จะได้ไหมครับ”  เขามองสบตากับเธอ

“แล้วถ้าแองจี้บอกว่าไม่ได้ล่ะคะ  คุณจะทำยังไง”  เธอก็จ้องหน้าเขาเหมือนกัน

“ผมก็คงจะแกล้งเดินไปที่บาร์เหล้า  ดื่มเหล้าเข้าไปเยอะๆ  แกล้งเมา  แล้วก็ตีเนียนนอนอยู่ตรงโซฟาจนได้ล่ะมั้งครับ”  เขาพูดออกมาหน้าตาเฉย

“เชอะ  คนเจ้าเล่ห์  งั้นก็เชิญคุณนอนที่โซฟาได้ตามสบายเลยค่ะ  จะได้ไม่ต้องดื่มเหล้าให้เสียเวลา”  เธออดขำเขาไม่ได้

“งั้นแสดงว่าคุณอนุญาตให้ผมนอนที่นี่แล้วใช่ไหม”  โรมันดีใจมาก

“ถือว่าตอบแทนที่คุณทำของพวกนี้ให้ละกันนะคะ  ห้องนอนชั้นบนมีสองห้อง  คุณไปนอนอีกห้องได้เลยมีห้องน้ำในตัว  แต่ว่า  แองจี้ไม่มีชุดนอนให้คุณเปลี่ยนหรอกนะ”  เธอยิ้มให้กับท่าทางดีใจของเขา

“ไม่เป็นไรครับ  เพราะปกติ  ผมไม่ใส่อะไรนอนอยู่แล้ว  เว้นแต่เวลามีคุณนอนด้วย”  เขาพูดออกมาอย่างไม่อายเลยสักนิด

“ทุเรศ  แองจี้ไปละนะ”  เธอลุกขึ้นเดินไปชั้น  2  เขารีบเดินตามเธอไปทันที

“นี่คุณ  ห้องนั้นค่ะ  ไม่ใช่ห้องนี้”  เธอรีบดันตัวเขาออก  เมื่อเห็นเขาตามเธอเข้ามา

“ก็ผมอยากเห็นห้องนอนของคุณนี่นา  ว่าจะน่านอนขนาดไหน  ขอผมเข้าไปดูหน่อยสิครับ  นะ  ขอร้องล่ะ”  เขาทำหน้าอ้อนวอนเธอเต็มที่

“ก็ได้  ดูเสร็จก็ออกไปด้วยล่ะ  แองจี้จะนอนแล้ว”  เธอเปิดประตูให้เขาเข้ามาแต่โดยดี

 

โรมันเดินไปดูรอบห้องของเธอ  เขาสะดุดตากับรูปใบหนึ่งที่วางบนโต๊ะ  เป็นรูปของเธอสมัยไฮสคูล  ถักเปียสวมแว่น  น่ารักชะมัด

เขาแอบหยิบมันใส่กระเป๋าเสื้อ  โดยไม่ให้เธอเห็น

“พอใจรึยังคะ  แองจี้จะได้นอนซะที”  เธอนั่งอยู่บนเตียง  รอให้เขาออกจากห้อง

“ครับ  พอใจแล้ว  ราตรีสวัสดิ์นะครับ”  เขาเดินมาคุกเข่าลงที่หน้าเธอจับมือเธอมาจูบเอาไว้ 

“ราตรีสวัสดิ์ค่ะ  ว่าแต่  นอนบ้านคนอื่นคนเดียว  ไม่กลัวผีแล้วเหรอคะ”  เธอแกล้งให้เขากลัว  เพราะเมื่อคืนเขาพูดเองนี่นาว่าไม่กล้านอนบ้านคนอื่นคนเดียว

“จริงด้วย  แล้วผมจะทำยังไงดีล่ะ  เกิดมีผีขึ้นมาจริงๆ ละก็  ผมต้องไข้ขึ้นแน่เลย”  เขาตีเนียนไปอีก  ทั้งที่เขาแค่แกล้งเธอเล่นเท่านั้น

“ถ้างั้น...  นอนด้วยกันไหมล่ะคะ  แองจี้ก็ยังกลัวผีอยู่เลย”  เธอยิ้มเขิน  นี่เธอชวนเขานอนด้วยจริงๆ เหรอเนี่ย  น่าอายชะมัด

“นอนครับ  จะได้ไม่ต้องกลัวผีเนอะ”  โรมันอยากจะตะโกนออกมาให้ลั่นห้องเลยจริงๆ  นี่เธอชวนเขานอนด้วยจริงๆ ใช่ไหม

“งั้นก็ไปอาบน้ำนะคะ  แองจี้ขอนอนก่อนล่ะ  ง่วงจริงๆ”  เธอไม่คิดว่าเขาจะทำอะไรเธอ  เพราะตอนนี้เธอไว้ใจเขามากขึ้นแล้ว  ถ้าเขาจะทำ  เธอคงไม่รอดมาจนถึงทุกวันนี้แน่

“ได้ครับ”  เขาเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัว  แล้วเข้าห้องน้ำไปทันที

 

แองเจล่าล้มตัวลงนอน  สักพักหนึ่ง  เธอก็หลับไปอย่างง่ายดายเพราะความเพลียนั่นเอง

โรมันอาบน้ำเสร็จแล้ว  เขาเพิ่งคิดได้  ว่าเขาไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยนจริงๆ ด้วย  เขาเดินออกมาจากห้องน้ำ  เห็นเธอหลับไปแล้ว  เขาจึงถอดผ้าเช็ดตัวออก  แล้วลงไปนอนข้างเธอทั้งอย่างนั้นแหละ  ไม่ใส่ก็ไม่ใส่วะ  เธอหลับอยู่คงไม่รู้เรื่องอะไรหรอก

เขานอนกอดเธอเอาไว้แน่น  พร้อมกับกดผ้าห่มลงตรงกลางระหว่างเขากับเธอ  น้องชายของเขาจะได้ไม่ตื่นเต้นมากนัก    จากนั้นก็นอนหลับอย่างสบายใจ  ตอนนี้เขากลายเป็นคนที่นอนคนเดียวไม่ได้แล้วจริงๆ สินะ  แม้จะไม่ได้ทำอะไรมากกว่านี้  แต่เท่าที่เป็นตอนนี้  เขาก็มีความสุขมากแล้ว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องนี้เป็นภาคต่อรุ่นลูกของมาเฟียร้ายพ่ายรักนะคะ อยู่ในซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย สำหรับผู้ที่ให้เหรียญจะมีตอนพิเศษเรื่องราวของพระเอกและนางเอกในรุ่นหลาน ซึ่งจะเป็นซีรี่ส์ชุดต่อไปด้วยค่ะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha