เทพธิดามาเฟียร้าย [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 11 : ใจละลาย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

แองเจล่านอนพลิกกายไปทางโรมันในตอนเช้าของวันใหม่ แต่แล้ว สองมือน้อย ก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่าง ที่ดันสู้มือเธอตอนนี้ โรมันลืมตาขึ้นมาทันที  เมื่อรับรู้ได้ว่าน้องชายของเขาถูกเธอปลุกขึ้นมาแล้ว

“ว๊าย!!! นี่คุณ ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าฮะ” เธอรีบลุกออกจากเตียงทันที แก้มสาวแดงก่ำ

“อ้าว ก็ผมบอกคุณแล้วไง ว่าผมไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยน เลยต้องนอนแก้ผ้าแบบนี้ทั้งคืน มอนิ่งครับคนสวย” โรมันดันตัวขึ้นมา แผงอกที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามนั้น ทำให้แองเจล่าได้แต่จ้องมองมันอย่างลืมตัว

“เอ่อ โทษที แองจี้ลืมไป งะ งั้นแองจี้ไปอาบน้ำก่อนนะ” เธอเดินอ้อมเตียงไปทางฝั่งเขาเพราะห้องน้ำอยู่ทางนั้น

“เดี๋ยวสิคนสวย จะรีบไปไหนล่ะ ทำอะไรไว้มารับผิดชอบเลยนะ”  โรมันดึงแขนเธอไว้ได้ทัน เธอเซล้มลงมานั่งบนตักของเขาทันที

“รับผิดชอบอะไรไม่ทราบ” เธอดันแผงอกกว้างเอาไว้ แม้ว่ามือไม้จะสั่นไปหมดแล้ว เมื่อได้สัมผัสผิวกายกำยำอย่างเต็มมือ

“อ้าว ก็คุณปลุกน้องชายผมให้ตื่นขึ้นมาแล้วนี่ไง จะหนีไปเฉยๆ แบบนี้ไม่ได้นะ ต้องกล่อมให้มันหลับไปเหมือนเดิม” เขากอดเธอเอาไว้แน่น

“ก็ แองจี้ไม่ได้ตั้งใจนี่นา ใครจะไปรู้ว่าคุณนอนแก้ผ้าอยู่ล่ะ ปล่อยแองจี้เลยนะจะไปทำงานแล้ว” เธออายจนหน้าแดง

“งั้นคุณก็ต้องให้ค่าเสียหายผมมาหน่อย แล้วผมจะจัดการให้มันสงบเอง  จะเอาไงล่ะ” เขายื่นหน้าไปใกล้เธอ

“แล้ว...จะให้ทำยังไงล่ะ” เธอเขินไปหมดแล้วตอนนี้

“ก็แค่ morning kiss แปปเดียวเท่านั้นแหละครับ”  โรมันยิ้ม เขาแค่อยากจูบเธอเท่านั้นเอง เลยแกล้งหาเรื่องไปเรื่อย

“แค่นั้นแน่นะ”

“ครับ แค่นั้น”

แองเจล่าจึงยื่นริมฝีปากงามมาจูบที่ริมฝีปากหนาเบาๆ และตอนที่จะถอนริมฝีปากออกนั่นเอง เขาก็จับศีรษะเธอไว้มั่น แล้วกดจูบให้หนักขึ้นไปอีกหน่อย แล้วจึงยอมปล่อยเธอไปแต่โดยดี

“ชื่นใจจัง มีกำลังใจทำงานแล้วสิ” โรมันยิ้มกว้าง พร้อมกับทำท่าส่งจูบให้เธออีกครั้ง

“คนบ้า!!!” เธอรีบลุกไปเข้าห้องน้ำทันที โรมันล้มตัวลงนอนอย่างมีความสุข แล้วจึงหันไปหยิบโทรศัพท์ข้างเตียงสั่งให้ลูกน้องเอาเสื้อผ้าให้เขาที่นี่

ขณะที่แองเจล่ากำลังอาบน้ำเสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นติดต่อกันหลายสาย โรมันไม่กล้ารับ เขาจึงได้แต่รอให้เธอออกมาก่อน

แองเจล่าเดินออกมาแล้ว เขาจึงรีบบอกเธอ

“โทรศัพท์คุณดังตั้งหลายรอบแน่ะ ท่าทางจะมีเรื่องด่วนนะ” โรมันลุกขึ้นนั่งบอกกับเธอ

“อ้าวเหรอคะ” เธอเดินไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

(“ว่าไงมิเชล อะไรนะ!!! เครนที่ไซด์ก่อสร้างถล่ม คนงานเจ็บหนัก  ได้ๆ แองจี้จะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ”) แองเจล่ารีบวางสายแล้วเดินไปที่ห้องแต่งตัวด้านหลังทันที

“มีอะไรเหรอครับ เครนที่ไหนถล่ม ผมไปด้วยได้ไหม” โรมันรู้สึกเป็นห่วงเธอขึ้นมา

“เครนที่ไซด์ก่อสร้างโรงแรมแห่งใหม่ค่ะ อยู่ๆ ก็ถล่มลงมา เห็นว่าคนงานได้รับบาดเจ็บเยอะเลย แองจี้ต้องรีบไปแล้ว คุณไม่ต้องไปหรอกค่ะ  คุณยังไม่มีชุดใส่ไม่ใช่เหรอ อีกอย่าง มันก็อันตรายด้วย มิเชลบอกว่าตึกมันทรุดลงมา แองจี้ไม่อยากให้คนนอกไปเสี่ยง” เธอตะโกนออกมาจากด้านหลังเพราะยังแต่งตัวไม่เสร็จ 

“แต่ผม...โธ่ ยิ่งอันตรายผมยิ่งต้องไป เกิดคุณเป็นอะไรขึ้นมาล่ะ” เขารีบกดโทรศัพท์ไปตามลูกน้องทันที

(“ถึงไหนแล้ว ทำไมช้ากันนักนะ ฉันรีบเข้าใจไหม มาให้ถึงภายใน 10  นาทีนี้นะ โอเค”) เขาวางสาย แล้วลุกขึ้นคว้าผ้าเช็ดตัวไปอาบน้ำทันที 

“รอผมก่อนนะ ผมไปด้วย” เขาเดินไปเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็ว

ชุดของเขามาถึงภายใน 10 นาทีจริงๆ เขารีบแต่งตัว แล้วนั่งรถไปกับเธอ ส่วนบอดี้การ์ดขับรถตามไปอีกคันหนึ่ง

 

ที่ไซด์ก่อสร้างโรงแรมในเครือแมคคานี่ ย่านอัพเปอร์ อีสไซต์

“เป็นยังไงบ้างมิเชล พาคนเจ็บส่งโรงพยาบาลหมดรึยัง” แองเจล่าลงรถได้ก็รีบเดินไปหามิเชลที่รออยู่ทันที บรรยากาศดูโกลาหลไปหมด

“ส่วนใหญ่ไปแล้วค่ะ แต่มีอยู่คนนึงที่ตัวเขาติดอยู่ใต้เสา ไม่มีใครกล้าเข้าไปช่วยเขาออกมา เพราะกลัวตึกมันจะทรุดลงมาอีก” มิเชลรีบรายงานนายสาวทันที แองเจล่ารีบวิ่งเข้าไปดู โรมันจึงวิ่งตามเธอไป

“แล้วพวกกู้ภัยล่ะ ไปไหนหมด” เธอหันไปถามมิเชลอีกครั้ง เมื่อเห็นสภาพของคนงานรายหนึ่งที่ขาของเขาติดอยู่ใต้เสานั้น

“พาคนเจ็บไปส่งค่ะ เห็นว่าตอนนี้มีไฟไหม้โรงงานที่อื่น กู้ภัยเลยไม่พอ  เขาบอกว่าเดี๋ยวจะกลับมาช่วยใหม่” มิเชลรายงานอย่างตื่นเต้น

 

สักพักหนึ่งก็มีเสาต้นใหญ่ร่วงลงมาจากชั้นบน เฉียดร่างของคนงานไปนิดเดียวเท่านั้น

“โธ่เอ๊ย ขืนรอแบบนี้ ไม่ดีแน่ แองจี้จะช่วยเขาเอง” เธอกำลังจะเดินเข้าไป แต่โรมันจับแขนเธอไว้ 

“แองจี้ มันอันตรายนะ คุณไม่เห็นที่เสาหล่นมาเมื่อกี้รึไง เกิดมันหล่นลงมาอีกล่ะ” เขาพยายามเหนี่ยวรั้งเธอไว้

“ก็เพราะเห็นไงคะ แองจี้ถึงต้องรีบช่วยเขาออกมา แองจี้จะไม่ยอมให้คนของแองจี้ไม่ว่าเขาจะอยู่ในตำแหน่งอะไร ต้องมาตายเพราะแองจี้หรอก  ปล่อยค่ะ นี่มันเรื่องภายใน คุณออกไปได้แล้ว” เธอสะบัดแขนเขาออก แล้วเดินเข้าไปดึงร่างของชายคนนั้นออกมาทันที คนอื่นแถวนั้นก็รีบไปช่วยด้วยจนสามารถช่วยเขาออกมาได้ แต่ขณะที่เธอดึงเขาออกมาได้ ก็มีอิฐถล่มลงมาจากชั้นบน โรมันรีบวิ่งเข้าไปแล้วเอาตัวของเขาบังเธอไว้เสียเอง

“คุณโรมัน!!!” แองเจล่าตกใจมาก พวกบอดี้การ์ดวิ่งกรูกันเข้ามาพาพวกเขาออกไปยังพื้นที่ปลอดภัยโดยเร็ว

“ผมไม่เป็นไรหรอก แค่อิฐก้อนเล็กๆ เท่านั้นเอง” เขายิ้มให้เธอ แต่สักพัก ก็มีเลือดไหลออกมาจากศีรษะของเขา 

“ตายแล้ว มันตกใส่ศีรษะของคุณนี่คะ รีบไปโรงพยาบาลก่อนเถอะ      มิเชล พาคนงานคนนั้นไปโรงพยาบาลด้วย” เธอหันไปสั่งมิเชลอีกครั้ง แล้วจึงหันมาประคองเขาให้ลุกขึ้นมาเอาผ้าพันคอของตัวเองประคบแผลให้เขาไปก่อน เขายิ้มที่เห็นเธอเป็นห่วงเขา

“นี่คุณ เลือดไหลขนาดนี้ยังจะยิ้มได้อีกนะ” เธอพูดตอนที่นั่งรถออกมาด้วยกัน โดยมีบอดี้การ์ดขับให้

“ก็ผมดีใจนี่นา ที่คุณเป็นห่วงผม” เขาพูดจากใจจริง

“ไม่ต้องพูดมากเลย เลยไหลเยอะขนาดนี้ ต้องเย็บกี่เข็มรู้ไหม ถ้าคุณเป็นอะไรไป แองจี้จะทำยังไงล่ะ...” น้ำตาของเธอไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว

“ขอโทษนะที่ทำให้เป็นห่วง แต่ผมดีใจนะที่ปกป้องคุณได้ เท่านี้ก็ดีที่สุดแล้วล่ะ” โรมันยิ้มให้เธออีกครั้ง แต่เนื่องจากเลือดที่ไหลออกมาค่อนข้างมาก ไม่นานเขาก็สลบไป

“คุณ! นี่คุณ! เป็นอะไรน่ะ นี่ขับให้เร็วๆ หน่อยสิ!!!” เธอหันไปตะคอกใส่บอดี้การ์ดของเขาทันที

 

ที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง

โรมันถูกพาตัวเข้าห้องฉุกเฉินไปแล้ว แองเจล่านั่งหน้าซีดตัวสั่นไปหมด ได้แต่ภาวนาขออย่าให้เขาเป็นอะไรไปเลย

เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมง ประตูห้องฉุกเฉินก็เปิดออก

“คุณหมอคะ เค้า...เป็นยังไงบ้างคะ” เธอถามอย่างร้อนใจ

“ไม่เป็นอะไรแล้วครับ คนไข้สลบเพราะเสียเลือดมาก ตอนนี้เราเย็บแผลที่ศีรษะให้แล้ว รอให้คนไข้ฟื้นก็กลับได้แล้วครับ ส่วนรอยฟกช้ำด้านหลัง  หมอจะสั่งยาให้นะครับ แล้วอีกสองสัปดาห์ค่อยมาถอดไหมออก หมอขอตัวนะครับ”  เขายิ้มให้เธอแล้วเดินกลับเข้าไปใหม่ แองเจล่าจึงยิ้มออกมาได้ เธอเดินเข้าไปหาเขาที่นอนอยู่ที่เตียงมุมห้อง

“คนบ้า เอาตัวมาบังแองจี้ไว้ทำไม ไม่กลัวบ้างรึไงนะ ถ้าคุณเป็นอะไรขึ้นมา แล้วแองจี้จะทะเลาะกับใครล่ะ” เธอเอื้อมมือไปจับที่ใบหน้าของเขา ดีที่แผลอยู่ด้านหลังศีรษะ ใบหน้าของเขาก็ยังคงหล่อเหลาเหมือนเดิม

“ผมก็ไม่เป็นไรแล้วนี่นา  ยังมีแรงทะเลาะกับคุณไปอีกนาน” โรมันลืมตาขึ้นมา แองเจล่าดีใจมาก

“เจ็บมากไหมคะ แองจี้ให้คนไปรับยาแล้ว เดี๋ยวจะพาคุณกลับบ้านนะ”  เธอช่วยประคองเขาขึ้นมา

“ผมขอไปพักที่ห้องของคุณได้ไหม ผมไม่ชอบอยู่ที่บ้านนั้นเลย ผมกลัวผีน่ะ” เขายังคงทำให้เธอยิ้มได้ ทั้งที่ตัวเองเจ็บแบบนี้

“คนเจ้าเล่ห์ ก็ได้ค่ะ แต่ว่าต้องให้ลูกน้องเอาเสื้อผ้าไปให้ด้วยนะ แองจี้ไม่อยากนอนกับชีเปลือย” เธอยิ้มเขิน

“แสดงว่า คุณจะให้ผมนอนในห้องของคุณอีกใช่ไหม เยส โอ๊ะ โอ๊ย”  เขารู้สึกปวดไปทั่วทั้งร่าง

“อย่าเพิ่งขยับมากสิคะ หมอบอกว่าคุณมีรอยช้ำที่หลังด้วย” เธอประคองเขาให้เดินลงมานั่งรถเข็นจากนั้นบอดี้การ์ดก็เข้ามาเข็นเขาออกไป

 

ที่คอนโด 

แองเจล่าถอดเสื้อของเขาออก แผ่นหลังของเขามีแต่รอยฟกช้ำจริงๆ ด้วย ก็เขาโดนอิฐหล่นทับตั้งหลายก้อนนี่นะ ลูกน้องของเขานำเสื้อผ้ามาให้แล้ว เธอจึงหยิบชุดใหม่มาเปลี่ยนให้เขาอย่างเอาใจ

“เดี๋ยวทายาก่อนนะคะ อาหารเช้าแองจี้โทรสั่งแล้ว เดี๋ยวก็คงมา แล้วค่อยทานยาอีกที” เธอเดินไปหยิบยามาทาให้เขาอย่างเบามือ

“แล้วคุณจะกลับไปทำงานอีกรึเปล่า คือผมไม่กล้าอยู่คนเดียวน่ะ” โรมันอ้อนเธออีกครั้ง

“ไม่ไปแล้วค่ะ จะหยุดงานเฝ้าคนป่วยหนึ่งวัน โทรไปลางานกับเลขาละ  สงสัยต้องโดนหักเงินเดือนแน่เลย” เธอแอบยิ้มอยู่ด้านหลัง

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมจ่ายให้นะ ลาหลายๆ วันเลยยิ่งดี”

“รวยจังเลยนะคะ เงินเดือนแองจี้แพงนะจะบอกให้ ถ้าลาหลายวัน คุณได้กระเป๋าฉีกแน่” เธอรู้สึกหมั่นไส้เขาเหลือเกิน

“ก็ให้มันฉีกไปสิครับ ผมซื้อใหม่ก็ได้ ขอแค่คุณอยู่ด้วย จะหมดเงินเท่าไหร่ผมก็สู้ตาย” เขาหันไปมองหน้าเธอ เมื่อเธอทายาเสร็จแล้ว

“ขอบคุณนะคะ ที่ช่วยแองจี้ไว้” เธอพูดกับเขาจากใจจริง

“ผมยอมเจ็บตัวมากกว่านี้ ขอแค่ให้คุณปลอดภัย...” มือใหญ่แตะที่นวลนั้นอย่างหลงใหล

“คุณ...ชอบแองจี้จริงๆ เหรอคะ”

“เมื่อก่อนชอบนะ แต่ตอนนี้ไม่ชอบละ” เขายิ้มให้เธอ แต่สีหน้าของเธอสลดลงอย่างชัดเจน

“เพราะว่า...ผมรักคุณไปแล้วต่างหากล่ะ” โรมันตอบดวงตาเป็นประกาย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องนี้เป็นภาคต่อรุ่นลูกของมาเฟียร้ายพ่ายรักนะคะ อยู่ในซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย สำหรับผู้ที่ให้เหรียญจะมีตอนพิเศษเรื่องราวของพระเอกและนางเอกในรุ่นหลาน ซึ่งจะเป็นซีรี่ส์ชุดต่อไปด้วยค่ะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha