เทพธิดามาเฟียร้าย [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 12 : มาเฟียขี้งอน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“เอ่อ เดี๋ยวแองจี้เอายาไปเก็บก่อนนะคะ” เธออายจนหน้าแดงแกล้งลุกออกไปจากตรงนั้น โรมันมองตามอย่างเอ็นดูให้กับความเคอะเขินที่น่ารักของเธอ

“แล้วนี่คุณจะนอนยังไงล่ะคะ แผลอยู่ด้านหลังด้วย ไม่ต้องนอนตะแคงทั้งคืนเลยเหรอ” เธอเดินกลับมาหลังจากตั้งสติได้แล้ว

“ก็คงต้องเป็นอย่างนั้นแหละ แต่ไม่ต้องห่วงหรอกนะ นอนกับแองจี้  ท่าไหนผมก็นอนได้ทั้งนั้นแหละ” เขาพูดจาสองแง่สองง่ามซะจนเธอขนลุกไปหมดแล้ว

“ใครบอกล่ะคะ ว่าแองจี้จะให้นอนด้วย คืนนี้คุณต้องนอนอีกห้องต่างหาก จะได้นอนสบายๆ ไงคะ” เธอหันมายิ้มให้เขา

“อ้าว ไหงเป็นงั้นล่ะ ถ้าเกิดผมเลือดออกไม่หยุด หรือว่านอนตกเตียงขึ้นมาแล้วแผลแตก จะทำยังไงฮะ” โรมันพยายามอ้อน นี่เธอจะไม่ให้เขานอนด้วยงั้นเหรอ

“ก็คุณบอกว่าทนได้นี่คะ เอาน่าถ้าตกเตียงจริงๆ ก็เดินไปเรียกแองจี้ที่ห้องละกัน จะได้พาไปส่งโรงพยาบาล” เธอแกล้งให้เขาน้อยใจเล่นไปอย่างนั้นแหละ ใครบอกให้เขาชอบมาทำให้เธอใจสั่นกันล่ะ

“คนใจร้าย คอยดูเถอะ ถ้าผมตายไปจะเป็นผีมาหลอกคุณคนแรกเลย   อุตส่าห์สารภาพรักไปแล้ว เธอก็ยังไม่ยอมใจอ่อนอีก เฮ้อ...โรมันนายมันน่าสงสารจริงๆ” เขาหงุดหงิดในหัวใจ นึกว่าคืนนี้จะได้รางวัลจากเธอซะอีก

แองเจล่าอดขำไม่ได้ ดีล่ะ ให้เขาคิดว่าจะได้นอนห้องอื่นไปทั้งวันเลยก็แล้วกัน

สักพักหนึ่งอาหารเช้าที่เธอสั่งไปก็มาส่ง แม้จะสายจนเกือบจะเป็นอาหารเที่ยงไปแล้ว

“อาหารมาแล้ว แองจี้จัดโต๊ะเสร็จแล้ว มาทานสิคะ” เธอเดินมาเรียกเขา  แต่โรมันกลับนั่งนิ่ง

“นี่คุณ มาทานอาหารสิคะ นั่งทำหน้าบูดอยู่ได้” เธอแอบยิ้มให้กับมาเฟียขี้งอน

“ไม่ทาน ผมไม่อยากทานกับคนใจร้าย” โรมันนั่งหันหลังให้เธอราวกับเด็กๆ ที่โดนผู้ปกครองขัดใจ

“เฮ้อ กะว่าจะป้อนให้จนอิ่มซะหน่อย งั้นก็ไม่เป็นไรค่ะ ทานคนเดียว...ก็ได้...” เธอพูดยังไม่จบดี เขาก็รีบเดินมานั่งข้างเธอทันที

“รีบป้อนมาสิ ผมรออยู่” เขาอ้าปากรออาหารจากเธอ นี่เขาเป็นมาเฟียรัสเซียจริงๆ รึเปล่าเนี่ย ทำไมถึงได้น่ารักขนาดนี้นะ

เธอจึงตักอาหารป้อนเขาไปเรื่อยๆ โรมันค่อยหายน้อยใจมาบ้าง แต่ก็ยังงอนอยู่

“อิ่มแล้วใช่ไหมคะ งั้นก็ทานยาต่อนะ” เธอเดินไปหยิบยามาให้เขา เขารับไปทานอย่างว่าง่าย

“แล้ว...วันนี้เราจะทำอะไรกันดีครับ คุณว่างทั้งวันนี่นา” เอาวะไม่ได้นอนตอนกลางคืน ก็ขอทำอะไรตอนกลางวันละกัน

“แองจี้ว่าจะนั่งอ่านหนังสือน่ะค่ะ ส่วนคุณก็ขึ้นไปนอนพักที่ห้องด้านบนก็แล้วกัน” เธอยิ้มให้เขา เธอรู้ทันเขาทุกอย่างนั่นแหละ

“เอ่อ คุณจะอ่านหนังสือตรงไหนเหรอ” เขาน้อยใจอีกแล้วนะ

“ตรงโซฟาค่ะ” เธอตอบเขาใบหน้าเรียบเฉย

“งั้นผมนอนตรงโซฟาได้ไหม ผมไม่อยากนอนข้างบน...นะครับ” เขาส่งเสียงออดอ้อน

“ตามใจค่ะ” เธอล่ะยอมแพ้เขาจริงๆ มาเฟียบ้าอะไรน่ารักขนาดนี้

“งั้นรีบไปเถอะครับ ผมอยากนอนแล้ว” เขาลุกขึ้นจูงมือเธอให้เดินไป  ด้วยกัน

“เดี๋ยวค่ะ ขอแองจี้ไปหยิบหนังสือที่ห้องก่อน” เธอยิ้มแล้วเดินขึ้นห้องไปหยิบหนังสือเล่มหนึ่งที่เธอชอบแต่ไม่เคยอ่านจนจบสักที จากนั้นเธอก็มานั่งลงที่โซฟาตัวใหญ่พร้อมกับเปิดหนังสือขึ้นมาอ่าน โรมันเดินมานั่งข้างๆ  เหมือนเขาอยากจะบอกอะไรเธอสักอย่าง

“ถ้าอยากจะนอนหนุนตักล่ะก็...เชิญค่ะ แองจี้อนุญาต” เธอหันไปบอกเขา เขายิ้มน้อยยิ้มใหญ่แล้วรีบนอนตะแคงลงหนุนตักเธอทันที เธอช่างรู้ใจเขาเสียจริง เขาแอบมองใบหน้าของเธอที่โผล่เลยหนังสือออกมา อยากให้เธอจูบที่หน้าผากเขาจัง เขาจะได้นอนหลับฝันดี

“มีอะไรอีกคะ อย่าบอกนะว่า อยากให้จูบก่อนนอนอีกน่ะ” เธอวางหนังสือลงมองหน้าเขาที่อยู่บนตักเธอ

“ก็...ถ้าได้ก็ดีครับ” ให้ตายเถอะ นี่เธออ่านใจเขาออกรึไงนะ 

“ฝันไปเถอะแองจี้ไม่จูบที่หน้าผากอะไรแบบนั้นหรอกนะคะ” เธอยิ้มให้เขาเมื่อเห็นเขาทำหน้าเศร้า เขาจึงนอนหลับตาลง แต่แล้วความหวังที่ดูเหมือนจะหายไปก็กลับมาใหม่เมื่ออยู่ๆ เธอก็ก้มลงจูบที่แก้มของเขาแทน แล้วรีบหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านต่อทันที โรมันลืมตาขึ้นมา รอยยิ้มปรากฎอยู่อย่างนั้น แล้วเขาก็หลับตาลงอย่างมีความสุข

เพราะฤทธิ์ยาหรือเพราะตักนุ่มๆ นี่ก็ไม่รู้ ทำให้เขาหลับไปอย่างง่ายดาย  แองเจล่ามองใบหน้าของเขา แล้วจึงอ่านหนังสือต่อไป วันนี้เธอคงจะอ่านมันได้จนจบเสียที

เวลาผ่านไปจนเกือบบ่ายสามโมงแล้ว โรมันตื่นขึ้นมา พบว่าเธอยังคงอ่านหนังสืออยู่ ตายล่ะ เธอไม่เมื่อยแย่แล้วเหรอ เขามองนาฬิกาที่แขวนตรงผนังห้อง เขานอนตอนสิบโมงกว่า นี่ก็...ห้าชั่วโมงแล้วสิ  

“ตื่นแล้วเหรอคะ ท่าทางจะหลับสบายดีนะคะ” เธอยิ้มให้เขา แล้วจึงวางหนังสือลงเพราะเธออ่านมันจบพอดี

“ขอโทษนะครับ คุณคงจะเมื่อยแย่เลย” เขาลุกขึ้นมาช้าๆ แองเจล่าเหยียดขาลง รู้สึกว่าตะคริวกินจริงๆด้วย 

“เป็นตะคริวเหรอครับ” เขาถามอย่างเป็นห่วงเมื่อเห็นใบหน้าที่แสดงอาการว่าปวดเมื่อยของเธอ

“นิดหน่อยค่ะ เดี๋ยวก็หาย” เธอยิ้มให้เขา

“เดี๋ยวผมนวดให้ไหม” เขานั่งคุกเข่าลงแล้วบีบขาให้เธออย่างเอาใจ

“อุ๊ย คุณไม่เป็นไรค่ะ” เธอรีบจับมือเขาไว้

“งั้นเดี๋ยวผมไปทำเครื่องดื่มเย็นๆ ให้คุณละกันนะ ผมทำค็อกเทลอร่อยมากเลย” เขาบอกเธอแล้วเดินไปที่บาร์เครื่องดื่ม

แองเจล่าบีบขาตัวเองไปเรื่อยๆ สักพักอาการเหน็บชาก็เริ่มจางหายไป

“นี่ครับ น้ำพั้นช์ของคุณ" เขายื่นแก้วพั้นช์ให้เธอ เธอรับไปดื่ม

“อื้ม  อร่อยจริงๆ ด้วย คุณนี่มีความสามารถหลายอย่างเลยนะคะ” เธอเอ่ยชมเขา

“ผมมีความสามารถเยอะจนคุณต้องคาดไม่ถึงเลยล่ะ”  นอกจากเขาจะไม่เถียงสักคำ เขาก็ยังยกยอตัวเองอีกต่างหาก

“ว่าแต่ หายปวดบ้างไหมคะ มีไข้รึเปล่า” เธอยื่นมือไปแตะที่หน้าผากของเขาอย่างอ่อนโยน

“น่าจะเป็นนะครับ ไข้ใจน่ะ” เขาอดขำให้กับมุกของตัวเองแทบไม่ไหว  ไม่คิดว่าจะพูดอะไรแบบนี้ออกมาได้

“เอ...ไข้ใจนี่ต้องรักษายังไงเหรอคะ” เธอเล่นกับเขาด้วย

“อืม ต้องนอดกอดใครคนนึงที่รักเราเพื่อให้หายหนาว ถ้าขืนนอนคนเดียวนะ ไข้ขึ้นน่ากลัวกว่าไข้หวัดใหญ่อีกนะครับ” เขาก็ยังคงพูดได้เรื่อยๆ

“อ้อ น่าสงสารจังเลยนะคะ ที่คงไม่มีใครให้นอนกอดด้วย สงสัยคืนนี้คุณคงจะไข้ขึ้นสูงแน่เลย” เธอกอดอกพร้อมกับเอนหลังพิงพนักโซฟาไว้แล้วมองเขาอย่างเอ็นดู

“เฮ้อ นั่นสินะครับ ผมมันพวกแอบรักเค้าข้างเดียวซะด้วยสิ จะไปนอนกอดใครได้ล่ะ” โรมันเศร้าไปเลย ทำไมเธอถึงได้ใจแข็งขนาดนี้นะ

“นี่คุณ คุณเป็นมาเฟียจริงๆ รึเปล่าคะเนี่ย ท่าทางของคุณนี่มัน...จริงๆเลย” เธออดยิ้มให้เขาไม่ได้

“จริงสิครับ ความจริงผมดุมากเลยนะ ที่รัสเซีย ไม่มีใครกล้ามองหน้าผมตรงๆ หรอก เพราะกลัวจะโดนผมฆ่า” เขาหันมามองหน้าเธอ

“แล้วถ้าแองจี้มองหน้าคุณแบบนี้ จะโดนฆ่าด้วยรึเปล่าคะ” เธอเอี้ยวตัวมาจ้องหน้าเขาใกล้ๆ แล้วส่งสายตาหวานเยิ้มไปให้ โรมันยิ้มตอบแต่แววตาของเขากลับบ่งบอกอะไรบางอย่าง

“โดนครับ แต่จะโดนฆ่าด้วยอย่างอื่น” เขาโน้มใบหน้างามมาจูบอย่างดูดดื่ม สายตาของเธอ ทำให้เขาทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาจูบเธอไปอย่างหิวโหย  จนเธออ่อนยวบล้มลงนอนราบไปบนโซฟา เขาโถมตัวคร่อมเธอลงไป พร้อมกับกอดจูบเธออยู่อย่างนั้น ลิ้นร้อนสอดเข้าไปหาลิ้นอุ่นนุ่มด้านในปากอิ่ม เธอโอบรอบต้นคอของเขาไว้ ทั้งสองคนแลกลิ้นกันอย่างดูดดื่มชนิดที่ไม่มีใครยอมใคร


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องนี้เป็นภาคต่อรุ่นลูกของมาเฟียร้ายพ่ายรักนะคะ อยู่ในซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย สำหรับผู้ที่ให้เหรียญจะมีตอนพิเศษเรื่องราวของพระเอกและนางเอกในรุ่นหลาน ซึ่งจะเป็นซีรี่ส์ชุดต่อไปด้วยค่ะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha