เทพธิดามาเฟียร้าย [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 13 : เพื่อเธอ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

จนเวลาผ่านไปเนิ่นนานแองเจล่าจึงดันตัวเขาออกไป เธอหอบเหนื่อย  แทบหายใจไม่ออกเลยทีเดียว โรมันถอนริมฝีปากออก แต่ยังไม่ลุกไปจากตัวเธอ

“เอ่อ แองจี้ว่าเราไปนั่งเล่นที่ระเบียงกันไหมคะ ในนี้ร้อนจัง” เธอหันไปมองทางระเบียงไม่กล้ามองสบตาเขา นี่เธอทำอะไรลงไปนะแองจี้

“ก็ได้ครับ” โรมันยิ้มอย่างอารมณ์ดี แล้วลุกออกไปจากตัวเธอ

แองเจล่าเดินไปที่ระเบียง  โรมันจึงเดินไปที่บาร์เครื่องดื่ม  ทำค็อกเทลเย็นๆให้เธออีกครั้ง 

“นี่ครับ  ดูท่าทางคุณจะคอแห้ง”  เขาแซวเมื่อเห็นริมฝีปากที่แห้งผาก  เพราะโดนเขารุกรานเมื่อสักครู่

“คนบ้า!!!”  เธอรับแก้วค็อกเทลแล้วดื่มเข้าไปจนหมด

“ไม่เห็นต้องอายเลย  ผมชอบนะ ที่เรา...”  เขากำลังจะพูดว่าที่เราจูบกัน  เธอรีบเอามือปิดปากเขาไว้

“หยุดเลย  ไม่ต้องพูดเลยนะ”  เธออายจนไม่รู้จะอายยังไงแล้ว  ยังจะมีหน้ามาพูดอีก  โรมันอมยิ้มให้กับความน่ารักของเธอ

 

กริ๊ง...กริ๊ง...กริ๊ง...

เสียงโทรศัพท์ของแองเจล่าดังขึ้น  เธอรีบหยิบมารับสายทันที

(“ว่าไงมิเชล  อะไรนะ!!!  อืม  เดี๋ยวไป”)   แองเจล่าทำหน้าเครียดอีกแล้ว

“มีอะไรอีกเหรอครับ  เครนที่ไหนถล่มอีกรึไง”  เขาแกล้งแซวเพราะอยากจะพูดให้เธออารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง  แต่ทว่า...

“ค่ะ  ไซด์ก่อสร้างอีก  3  ที่  เครนถล่มอีกแล้ว  นี่มันอะไรกัน  เหมือนกับมีคนตั้งใจทำอย่างนั้นแหละ  คุณอยู่ที่นี่นะคะ  ไม่ต้องไป  แองจี้จะไปคนเดียว”  เธอลุกเดินไปที่ห้องชั้นบน  เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วจึงเดินออกมาจากห้อง  กำลังจะออกไปด้านนอก

“ไม่นะแองจี้  ให้ผมไปด้วย  ถ้าเกิดเรื่องแบบเมื่อเช้าอีกล่ะ”  เขาดึงมือเธอเอาไว้

“ถ้าจะตาย  แองจี้ก็จะขอตายเอง  แองจี้ไม่ยอมให้คุณมาเจ็บตัวแทนอีกแล้ว”   เธอกำลังจะเดินไป  แต่เขากอดเธอเอาไว้

“ไม่นะ  ถ้าจะตายก็ตายด้วยกันนี่แหละ  ให้ผมไปด้วยนะ  ผมทนรอเฉยๆไม่ไหวหรอก”  เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ก็ได้ค่ะ  งั้นคุณไปเปลี่ยนชุดก่อนนะคะ  แองจี้จะรอตรงนี้”  เธอหันมายิ้มให้เขา  โรมันรีบขึ้นไปแต่งตัวข้างบนทันที  แต่แล้ว  เมื่อเขาลงมา  แองเจล่าก็ไม่อยู่แล้ว  เขารีบกดโทรศัพท์หาเธอทันที  แต่เธอไม่รับสาย  เขาจึงโทรหาคาลอสให้ถามมิเชลว่าแองเจล่าจะไปไซด์ที่ไหนบ้าง แล้วเขาจึงโทรให้บอดี้การ์ดมารับทันที

“โธ่  แองจี้  ทำไมไม่รอผมก่อนนะ”  เขาออกจากห้องของเธอไปรอลูกน้องด้านล่าง  เขาหงุดหงิดจนจะบ้าตายอยู่แล้ว  ทำไมถึงได้ช้ากันนักนะ  เดี๋ยวก็ไล่ออกให้หมดเลยนิ  เวลาผ่านไปพอสมควร  กว่าลูกน้องของเขาจะมา  เขารีบขึ้นรถทันที  แล้วบอกจุดหมายปลายทางให้พวกเขาไป

 

แองเจล่าไปที่ไซด์ก่อสร้างที่มีคนบาดเจ็บมากที่สุดก่อน  ภาพของคนงานที่ถูกพาออกมา  บางคนก็เลือดท่วมตัว บางคนก็สลบไม่ได้สติ  นี่มันเกิดอะไรขึ้น  ต้องเป็นฝีมือใครซักคนแน่ๆ  เจ็บใจนัก!!!  ไอ้พวกหมาลอบกัด  เธอเข้าไปช่วยพยุงพวกคนงานออกมาอย่างไม่ถือตัว  มีเด็กคนหนึ่งเป็นลูกของคนงานได้รับบาดเจ็บด้วย  นั่งร้องไห้อยู่กับพื้นมีเลือดออกเต็มไปหมด  เธอรีบไปอุ้มเด็กคนนั้นขึ้นมาแล้วพาไปขึ้นรถพยาบาลทันที  เสื้อผ้าของเธอเต็มไปด้วยเลือด  เธอขาสั่น เหมือนจะไม่มีแรงยืนอยู่แล้ว  แต่เธอก็ต้องเข้มแข็งเอาไว้

เมื่อไซด์นี้เรียบร้อยแล้ว  เธอก็ไปที่ไซด์อื่นต่อ  โรมันตามหาเธออยู่นานจนมาถึงไซด์สุดท้าย  เขาถึงได้เจอกับเธอ   และเขาก็แทบช็อคไปเลยเมื่อเห็นตัวเธอมีแต่เลือด  นี่เธอบาดเจ็บเหรอ  เขารีบวิ่งไปหาเธอทันที

“แองจี้!!!  คุณเป็นอะไร  คุณบาดเจ็บตรงไหน  ผมจะพาไปโรงพยาบาลนะ”  เขากอดเธอเอาไว้แน่น

“แองจี้ไม่เป็นไรค่ะ  เลือดคนอื่น...”  เธอมองไปรอบๆ  มือของเธอสั่นเทา  เธอวิ่งไปช่วยพวกเขาจนแข้งขาถลอกเป็นรอยแผลหลายแห่ง  ตอนนี้เธอแทบจะไม่มีสติแล้ว  ทำไมต้องทำให้คนเจ็บขนาดนี้ด้วย  

“แองจี้!!  แองจี้!!”  โรมันเรียกชื่อเธอ  เธอจึงหันไปมองเขา

“ทำไมคะ  ถ้าเค้าอยากฆ่า  ทำไมไม่มาฆ่าแองจี้  ทำร้ายคนอื่นทำไม  ฮือๆๆ”   เธอทรุดตัวหมดแรงล้มลงตรงนั้น  โรมันประคองเธอเดินไปที่รถของเธอ

“ทำใจดีๆ ไว้นะ  ทุกคนจะต้องปลอดภัย  เดี๋ยวคนเก่งของผมก็จะต้องจัดการได้  คุณต้องเข้มแข็งรู้ไหม”  โรมันให้เธอนั่งในรถ  จากนั้นเขาก็เดินไปสั่งบอดี้การ์ดให้ไปช่วยพาคนเจ็บออกมาจนหมด  ดีที่คราวนี้  ไม่มีใครเสียชีวิต  แต่ข่าวที่ออกไป  ก็สามารถลดความน่าเชื่อถือของโรงแรมได้มากทีเดียว

โรมันพาแองเจล่ากลับไปที่คอนโด  เวลาผ่านไปเกือบเที่ยงคืนแล้ว  สายตาของเธอเหม่อลอย  ไม่รู้ว่าตอนนี้เธอกำลังคิดอะไรอยู่  แต่ที่แน่ๆ พรุ่งนี้เธอต้องทำงานหนักขึ้นอีกหลายเท่าแน่นอน 

“เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ  ชุดคุณมีแต่เลือดเต็มไปหมดเลย” เขาพาเธอเข้าไปในห้องน้ำ  แล้วจัดการถอดเสื้อผ้าของเธอจนหมด  สภาพของเธอตอนนี้  เขาไม่มีอารมณ์จะทำอะไรเธอแม้แต่น้อย  เขาพาเธอมานั่งในอ่างอาบน้ำ  พร้อมกับอาบน้ำให้เธอ  แองเจล่าร้องไห้ออกมาโดยไม่มีเสียง  เขากอดเธอเอาไว้แน่น

“ไม่เป็นไรนะ  ผมอยู่ตรงนี้แล้ว  ผมจะช่วยคุณเอง”  เขาสงสารเธอเหลือเกิน  คอยดูเถอะ  ถ้ารู้ว่าใครอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ล่ะก็  มันไม่ได้ตายดีแน่  โทษฐานที่ทำให้ผู้หญิงที่เขารักต้องร้องไห้ขนาดนี้

เขาอาบน้ำให้เธอเรียบร้อยแล้วก็สวมใส่เสื้อผ้าให้เธอ  แองเจล่าไม่มีแก่ใจจะต่อว่าอะไรเขาเลย  ที่จับเธออาบน้ำแต่งตัวเป็นตุ๊กตาแบบนี้  เพราะเธอไม่มีแรงจะทำอะไรแล้วจริงๆ

“นอนพักนะที่รัก  ผมจะไปอาบน้ำก่อน  เดี๋ยวผมมานะ”  เขาห่มผ้าให้เธอเรียบร้อย  แองเจล่านอนหันหลังให้เขา  น้ำตาของเธอไหลออกมา  เธอไม่ได้เสียใจเรื่องที่บริษัทจะมีปัญหา  แต่เธอเสียใจที่เห็นคนเจ็บมากมายขนาดนี้  เธอยังจำภาพของเด็กคนนั้นได้เป็นอย่างดี  เสียงร้องไห้ของครอบครัวผู้บาดเจ็บดังระงมไปทั่ว  เมื่อทุกคนรู้ข่าว  จริงอยู่ที่มันไม่ใช่ความผิดของเธอ  แต่เธอก็เสียใจมากจริงๆ 

โรมันเดินกลับมาที่เตียงอีกครั้ง  เขาพลิกร่างเธอให้หันมา  น้ำตาของเธอไหลอาบสองแก้ม  เขานอนกอดเธอเอาไว้  เธอซุกหน้าลงบนอกกว้าง  ในเวลาแบบนี้มีเขาอยู่ข้างๆ  ทำให้เธออุ่นใจมากขึ้น

“นอนเถอะนะคนดี  พรุ่งนี้ยังมีอะไรให้ทำอีกมาก  ไม่ต้องห่วงนะ  ผมจะคอยอยู่ข้างๆ คุณเอง”  เขาจุมพิตที่หน้าผากของเธอแผ่วเบา

“เพราะแองจี้ใช่ไหมคะ  แองจี้ทำให้พวกเค้าต้องเป็นแบบนี้”  เธอพูดออกมาเป็นครั้งแรก  ตั้งแต่มาถึงคอนโด

“ไม่ใช่หรอกนะที่รัก  เพราะคนชั่วที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ต่างหาก  แองจี้ของผมทำดีที่สุดแล้วนะ  เราจะผ่านมันไปด้วยกัน”  โรมันสงสารเธอเหลือเกิน

“คุณอย่าทิ้งแองจี้ไปนะคะ  แองจี้กลัว”  เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกกลัว  ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอกำลังกลัวอะไรกันแน่

“ผมไม่มีวันทิ้งคุณหรอกนะที่รัก   หลับตาลงแล้วนอนพักนะ  ไม่ต้องคิดอะไรมากไปกว่านี้แล้ว”  เขาชันตัวขึ้นมา  แล้วจูบเธอที่ริมฝีปากอย่างแผ่วเบา  เพื่อปลอบใจเธอ  แล้วจึงนอนกอดเธอเอาไว้อย่างนั้นทั้งคืน

แองเจล่าตื่นขึ้นมาอีกครั้งในเวลาเช้าตรู่  ตอนนี้เธอพร้อมจะรับมือกับปัญหาทุกอย่างแล้ว  เธอหันไปมองโรมันที่ยังนอนหลับสนิท  แล้วจึงลุกไปอาบน้ำแต่งตัว  เพื่อที่จะเดินทางไปเยี่ยมคนที่ได้รับบาดเจ็บก่อน  ถึงจะเข้าไปที่โรงแรม

โรมันลุกขึ้น  นึกว่าเธอจะแอบไปคนเดียวอีกแล้ว  แต่เสียงน้ำในห้องน้ำ  ทำให้เขาใจชื้นขึ้น

เขาเดินไปอาบน้ำอีกห้อง  เพราะไม่อยากให้เธอต้องรอเขาอีก  วันนี้เขาแต่งตัวเต็มยศ  มาดนักธุรกิจใหญ่ปรากฎขึ้นมาแล้ว

“คุณจะไปไหนเหรอคะ” เธอถามเขาเมื่อลงมาด้านล่างแล้วเห็นเขาแต่งชุดทำงานภูมิฐาน

“ไปกับแองจี้ไง”  เขาวางหนังสือพิมพ์ลง  ข่าวเครนถล่ม  4  ที่  เมื่อคืนที่ผ่านมา  ทำให้ผู้ถือหุ้นเริ่มทบทวนบทบาทของผู้บริหารสาวอีกครั้ง

“ไปทำไมคะ  แองจี้จัดการเองได้”  เธอหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่าน  แล้วก็ต้องวางมันลงด้วยใบหน้าเคร่งเครียด

 

กริ๊ง...กริ๊ง...กริ๊ง...

(“ว่าไงมิเชล”)  แองเจล่ารับสายมิเชล  เธอเปิดสปีคเกอร์โฟนให้เขาได้ยินด้วย

(“แย่แล้วค่ะคุณแองจี้  ตอนนี้คุณอาเธอร์นำทีมผู้ถือหุ้นทั้งหมด  เข้ามาที่นี่  เค้าจะกดดันให้คุณแองจี้ลาออกให้ได้เลยค่ะ  ทำยังไงดีคะ  ตอนนี้ทุกคนรอคุณแองจี้อยู่ที่ห้องประชุมใหญ่ค่ะ”)  เสียงของมิเชลตื่นเต้นไปหมดแล้ว

(“อืม ขอบใจนะ เดี๋ยวแองจี้ไป”)  เธอกดวางสายแล้วนั่งลงอย่างหมดแรง

“แล้วแองจี้จะจัดการยังไงล่ะ”  โรมันหันไปถามเธอ

“ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ โรงแรมทั้งหมดเป็นของคุณลุง  คุณลุงเท่านั้นที่มีสิทธิ์ไล่แองจี้ออก  พวกผู้ถือหุ้นมีหุ้นรวมกันแค่ 30% เท่านั้น แองจี้ไม่ได้สนใจเรื่องนั้นหรอกค่ะ  ห่วงคนที่เจ็บมากกว่า”  เธอหันไปยิ้มให้เขา

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ข่าวนี้มันส่งผลกระทบต่อความเชื่อมั่นในการบริหารงานของแองจี้มากนะ  ให้ผมช่วยเถอะนะ  ผมไม่ยอมให้ใครมารังแกคนที่ผมรักได้หรอก”  โรมันจับมือเธอ  แล้วพาเธอเดินออกไปด้วยกัน

“แล้วคุณจะช่วยแองจี้ยังไงคะ”  เธอมองหน้าเขางงๆ

“เดี๋ยวก็รู้  เอาเป็นว่าผมขอไปกับแองจี้ด้วยก็แล้วกัน”  เขาพาเธอไปขึ้นรถแล้วขับตรงไปที่โรงแรมทันที

 

ด้านหน้าโรงแรมมีนักข่าวอยู่เต็มไปหมดที่มารอทำข่าว  พวกบอดี้การ์ดรีบเข้ามากันนักข่าวเอาไว้ ภาพแองเจล่าเดินควงคู่ไปกับโรมัน  ทำให้นักข่าวพากันถ่ายรูปกันใหญ่

ที่ห้องประชุมใหญ่  แองเจล่าเปิดประตูเข้าไป  ผู้ถือหุ้นและผู้บริหารคนอื่นๆ นั่งรออยู่แล้ว  โดยมีนายอาเธอร์เป็นแกนนำ  ทุกคนหันไปมองโรมัน  ที่เดินเข้ามากับเธอด้วย

“นี่คุณแองเจล่า  นี่มันงานประชุมภายในนะ  คุณให้คนนอกเข้ามาได้ยังไงกัน”  นายอาเธอร์รีบพูดขึ้นมาทันที

“ขอโทษนะครับ  ผมไม่ใช่คนนอก  ผมเป็นแฟนของเธอ  และผมก็คือผู้ร่วมทุนคนใหม่ของโรงแรมในเครือแมคคานี่ทั้งหมด  ด้วยมูลค่าเงินลงทุนหนึ่งหมื่นล้านเหรียญ   เท่านี้ก็คงจะพอให้ผมสามารถนั่งโต๊ะตัวนั้นได้ใช่ไหมครับ”  โรมันยิ้ม  แองเจล่าหันไปมองหน้าเขาอย่างตกตะลึง  เนี่ยเหรอที่เขาบอกว่าจะช่วยเธอ

    เมื่อสิ้นเสียงของโรมัน  ผู้ถือหุ้นทุกคนก็ถึงกับอ้าปากค้าง  พูดอะไรไม่ออกกันเลยทีเดียว  นายอาเธอร์รู้สึกเสียหน้าเป็นอย่างมาก 

มิเชลเลื่อนเก้าอี้ให้โรมันนั่งถัดจากแองเจล่า  ในฐานะผู้ร่วมทุนรายใหญ่  เธอรู้สึกสะใจดีเหลือเกิน  จากนั้นเอกสารการร่วมทุน ก็ถูกนำเข้ามาโดยคาลอสเลขาของโรมันนั่นเอง และเมื่อเซ็นเอกสารเรียบร้อยแล้ว  แองเจล่าก็เริ่มพูดอย่างเป็นทางการ

“เอาล่ะค่ะ  แองจี้ทราบดีว่า  เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้  ก่อให้เกิดความไม่มั่นใจกับทางโรงแรมของเรามากแค่ไหน  แต่ตอนนี้เราได้ร่วมทุนกับคุณโรมัน  ชาโรนอฟ  ด้วยมูลค่าสูงถึงหนึ่งหมื่นล้านเหรียญ  แองจี้เชื่อว่าเราจะสามารถเรียกความเชื่อมั่นจากนักลงทุนและผู้ประกอบการร่วมได้อย่างแน่นอน  ไม่ทราบว่า  มีใครอยากจะเสนออะไรอีกไหมคะ”  เธอกวาดตามองไปรอบๆ  ด้วยท่าทางน่าเกรงขาม

ทุกคนหลบตาเธอกันหมด  แองเจล่าหันไปยิ้มให้โรมันเล็กน้อย

“งั้นก็ขอปิดการประชุมเพียงเท่านี้นะคะ”  แองเจล่าลุกขึ้น  ทุกคนจึงลุกตาม  เธอเดินควงแขนโรมันออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“เจ็บใจนัก  นังเด็กเมื่อวานซืน”  นายอาเธอร์กล่าวอย่างอาฆาตแค้น   หลังจากทุกคนออกไปแล้ว

“ขอบคุณมากนะคะ  ที่ช่วยแองจี้  แต่ว่าจะดีเหรอคะที่ทำแบบนี้น่ะ  เงินไม่ใช่น้อยๆ เลย”  เธอพูดกับเขาเมื่อกลับมาที่ห้องทำงานแล้ว 

“ผมเคยบอกแล้วใช่ไหม  ว่าสำหรับคุณแล้ว  หมดเงินเท่าไหร่ผมก็สู้ได้ทั้งนั้น  วันนี้ผมทำดีมากเลยใช่ไหม  ไหนล่ะครับรางวัลของผม”   เขานั่งยิ้มแล้วมองหน้าเธอ  มาดมาเฟียจอมโหดเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยมาดมาเฟียขี้อ้อนอีกแล้ว

“เอาไว้คืนนี้นะคะ  ว่าแต่  คุณไปบอกคนอื่นว่าเราเป็นแฟนกันทำไมคะ  แองจี้ไม่ใช่แฟนคุณซะหน่อย  บอกแค่ว่าร่วมทุนเฉยๆ ก็ได้นี่นา”  เธอมองเขาอย่างไม่เข้าใจนัก

“ก็ผมอยากเป็นแฟนคุณนี่  ต่อไปนี้เวลาผมมาที่นี่ใครๆ ก็จะได้ไม่ต้องมานั่งสงสัยอีกไง  ว่าผมเป็นอะไรกับคุณกันแน่”  โรมันยิ้มกว้าง

“เชอะคนเจ้าเล่ห์”  เธออดยิ้มให้เขาไม่ได้

 

กริ๊ง...กริ๊ง...กริ๊ง...

(“ว่าไงมิเชล”)  เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะดังขึ้น  แองเจล่ารับสายพร้อมกับเปิดสปีคเกอร์โฟน

(“คุณแองจี้คะ  นักข่าวมารอสัมภาษณ์ค่ะ  จะให้บอกว่ายังไงดีคะ”  เสียงมิเชลดังออกมา

(“ก็บอกไปตามความจริงนะครับ  ว่าผมเป็นแฟนคุณแองจี้  แล้วก็มาร่วมทุนด้วย  บอกให้เขาลงข่าวให้ด้วยนะ”)  โรมัน  รีบตอบแทน 

(“ได้ค่ะคุณโรมัน”)  มิเชลรีบวางสายทันที

“นี่คุณคะ  เดี๋ยวนี้สามารถสั่งงานมิเชลแทนแองจี้ได้แล้วเหรอฮะ”  เธออดหมั่นไส้เขาไม่ได้

“คุณก็สั่งเลขาผมได้นะ  คาลอสน่ะทำงานดีมาก  ไม่เคยทำให้ผมผิดหวังเลย” เขาหัวเราะชอบใจ

“เชอะ  เดี๋ยวแองจี้จะออกไปเยี่ยมคนบาดเจ็บที่โรงพยาบาลหน่อยนะคะ  ว่าจะไปก่อนเข้ามาก็มีเรื่องซะก่อน   คุณจะไปด้วยกันไหมคะ  คุณแฟน...”  เธอยิ้มให้เขา  โรมันดีใจมาก

“นี่แสดงว่าคุณยอมเป็นแฟนผมแล้วใช่ไหม  รู้งี้มาลงทุนด้วยแต่แรกก็ดี”  โรมันลุกขึ้น

“ใครบอกล่ะคะ  เราเป็นแฟนกันแต่ในนามต่างหากล่ะ  เพื่อสร้างความน่าเชื่อถือให้บริษัท”  เธอยิ้มอย่างผู้ชนะ  แล้วจึงเดินนำเขาออกไป

“มาแล้วพวกเรา  คุณโรมันครับ  จริงรึเปล่าครับกับข่าวที่ว่าคุณเป็นแฟนของคุณแองเจล่า  แล้วก็มาร่วมทุนด้วยมูลค่าสูงถึงหนึ่งหมื่นล้านเหรียญสหรัฐ”  นักข่าวคนหนึ่งรีบถามเขาทันที  เมื่อเห็นทั้งสองคนเดินออกมาด้วยกัน

“จริงครับ  เราเป็นแฟนกัน  แล้วผมก็ร่วมลงทุนด้วยจริงๆ ขอตัวก่อนนะครับ”  เขาพาเธอเข้าไปในรถทันที  พรุ่งนี้ทั้งสองคนคงได้เป็นข่าวหน้าหนึ่งอีกแน่

 

แองเจล่าเดินทางไปเยี่ยมผู้บาดเจ็บจนครบแล้ว  เธอจึงกลับไปพักที่คอนโด  เพราะรู้สึกอ่อนล้ามากจริงๆ  ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว

“พักผ่อนนะครับ  ผมจะนั่งเฝ้าคุณอยู่ตรงนี้”  เขาพาเธอมานั่งที่โซฟาตัวเดิม

“ขอบคุณนะคะ  สำหรับทุกอย่าง”  เธอยิ้มให้เขา  แล้วเอนตัวลงนอนหนุนตักหนา 

“เพื่อคุณ  ผมทำได้ทุกอย่างนั่นแหละ  ดีเหมือนกันจะได้ไม่ต้องมานั่งสร้างโรงแรมเองให้เสียเวลา  แถมยังได้อยู่กับคุณทุกวันด้วย”  เขาลูบศีรษะเธอเบาๆ

“เอาไว้...คืนนี้  แองจี้จะให้รางวัลนะคะ  ตอนนี้ขอนอนก่อนละกัน”  เธอยิ้มให้เขาแล้วหลับตาลง

รางวัล...  นี่เธอบอกว่าจะให้รางวัลเขาใช่ไหม  หัวใจของเขาเต้นโครมครามไปหมดแล้วตอนนี้  อยากให้ถึงคืนนี้เร็วๆ จัง 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องนี้เป็นภาคต่อรุ่นลูกของมาเฟียร้ายพ่ายรักนะคะ อยู่ในซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย สำหรับผู้ที่ให้เหรียญจะมีตอนพิเศษเรื่องราวของพระเอกและนางเอกในรุ่นหลาน ซึ่งจะเป็นซีรี่ส์ชุดต่อไปด้วยค่ะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha