เทพธิดามาเฟียร้าย [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 19 : หนุ่มเนื้อหอม


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

โรมันพาแองเจล่าไปหาเพื่อนของเธอตอนเย็น  สองสาวดีใจมากที่ได้เจอกันอีกครั้ง  พวกเธอเป็นเพื่อนกันตั้งสมัยเรียนไฮสคูล  จนตอนนี้  มาธาร์  ได้แต่งงานกับนักธุรกิจชาวรัสเซีย 

“ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยนะแองจี้  ว่าเธอจะเป็นแฟนกับคุณโรมันน่ะ  รู้ไหมว่าเค้าน่ะ  เป็นหนุ่มเนื้อหอมของสาวรัสเซียทุกคนเลยนะ  ใครๆก็อยากขึ้นเตียงกับเค้าทั้งนั้นแหละ”   มาธาร์บอกกับแองเจล่าอย่างตื่นเต้น  เมื่อโรมันปล่อยให้พวกเธอนั่งคุยกันตามลำพัง  เพราะเขาก็รู้จักเจ้าบ่าวของมาธาร์อยู่บ้าง  จึงได้นั่งคุยกันตามประสาชายหนุ่ม

“ก็พอรู้ล่ะนะ  แองจี้ยังเครียดอยู่เลย  ว่าจะต้องรบกับสาวๆ ที่เค้าเคยนอนด้วยซักกี่คน  เฮ้อ  อย่าพูดเรื่องนี้เลย  เอาเป็นว่าแองจี้แสดงความยินดีด้วยนะ  ในที่สุดเพื่อนสาวคนสวยก็ขายออกซะที  ว่าแต่ไปเจอกันได้ยังไงล่ะ”  แองเจล่าไม่อยากคิดมาก  จึงชวนคุยเรื่องความรักของบ่าวสาวแทน

พวกเธอนั่งคุยกันนานพอสมควร  เพราะไม่ได้เจอกันหลายปีแล้ว  จนเมื่อนัดหมายกำหนดการเรียบร้อย  แองเจล่าจึงเดินทางกลับพร้อมกับชุดเพื่อนเจ้าสาวที่มาธาร์มอบให้

“งั้นวันนี้แองจี้กลับก่อนนะ  เจอกันวันงานนะจ๊ะ”   แองเจล่ากอดกับมาธาร์  แล้วจึงนั่งรถกลับกับโรมันเมื่อเป็นเวลาดึกมากแล้ว

“เดี๋ยวผมจะพาแองจี้ไปทานอาหารค่ำนะครับ  ที่ตึกเปิดใหม่ของผมเอง  มีภัตตาคารระดับห้าดาวอยู่ที่ชั้น  30  รับรองว่าคุณต้องชอบแน่ๆ  ผมสั่งให้เค้าเตรียมโต๊ะเอาไว้แล้ว”  โรมันพูดขึ้นมา  เมื่อรถแล่นออกมาแล้ว

“ก็ดีค่ะ  แองจี้ก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน”  เธอหันมายิ้มให้เขา

 

ที่ภัตตาคารในตึกของโรมัน

โรมันพาแองเจล่ามานั่งตรงด้านในสุด  ติดกับกระจกมองซึ่งเห็นวิวด้านล่างได้อย่างชัดเจน  โต๊ะของพวกเขาห่างกับคนอื่นค่อนข้างมาก  เพราะเป็นที่ประจำของเขา  จึงสงวนไว้ให้เขานั่งได้คนเดียวเท่านั้น

“สวยจังเลยนะคะ  แองจี้ชอบจริงๆ ด้วยค่ะ”  เธอมองวิวรอบๆ  ของกรุงมอสโคว  ดูไปดูมาก็คล้ายนิวยอร์กอยู่เหมือนกัน  แต่บ้านเรือนดูจะเก่ากว่า  และดูคลาสสิคมาก

“เดี๋ยวถ้าแองจี้ได้ชิมอาหารรัสเซียแล้วจะยิ่งชอบมากขึ้นไปอีกนะครับ”  โรมันทำตัวเป็นเจ้าบ้านที่ดี  เขาคอยอธิบายนู่นนี่ให้เธออยู่ตลอดเวลา  พวกเขานั่งทานอาหารกันไปอย่างอารมณ์ดี  และแล้ว  แขกไม่ได้รับเชิญก็โผล่มา

สาวสวยหุ่นสะบึมเดินเข้ามาหาเขา  บอดี้การ์ดกันเอาไว้  โรมันหันไปมองแองเจล่า 

“โรมันคะ  บอกลูกน้องคุณให้นาตาชาเข้าไปสิคะ ไอ้พวกนี้นี่”  เสียงของเธอร้องโวยวายเมื่อถูกกันตัวไว้

“ให้เธอเข้ามาสิคะ  คนมองกันใหญ่แล้ว”  แองเจล่าพูดด้วยใบหน้าเรียบเฉย  เธอไม่ได้แปลกใจที่เห็นเรื่องนี้  เพราะทำใจเอาไว้แล้ว  โรมันจึงพยักหน้าให้ลูกน้องปล่อยเธอเข้ามา

และทันทีที่เธอเข้ามาได้  เธอก็นั่งแหมะที่ตักของโรมันทันที  โดยไม่สนใจแองเจล่าที่นั่งตรงข้ามสักนิด  โรมันดันตัวเธอออกด้วยท่าทางอารมณ์เสีย  เธอจึงต้องลุกขึ้น

“มีอะไร”  เขาถามสาวสวยนามว่านาตาช่าเสียงเข้ม

“ก็นาตาชาไม่เห็นคุณเรียกหานาตาชานานแล้ว  ดีใจจังที่เจอคุณวันนี้  แล้วยายนี่เป็นคู่ควงคนใหม่ของคุณเหรอคะ”  เธอหันไปมองแองเจล่า        แองเจล่าก็ยังนั่งเฉย  ไม่ได้พูดอะไรออกมา

“เธอไม่ใช่คู่ควงของผม  เธอเป็นแฟนผม  ถ้าคุณมีธุระแค่นี้ก็กลับไปได้แล้ว”  เขาหันไปส่งสัญญาณให้บอดี้การ์ดมาลากนาตาชาออกไป  เธอร้องกรี๊ดกร๊าดไปตลอดทาง

“เอ่อ  แองจี้  ไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ”  โรมันถามเธออย่างเกรงใจ

“ทำไมแองจี้ต้องเป็นอะไรด้วยล่ะคะ”  เธอทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น  แล้วก็นั่งทานอาหารต่อไป  สักพักก็เกิดเหตุการณ์เดิมอีกหลายครั้ง  ตลอดเวลาที่เธอนั่งทานอาหารกับเขา  มีผู้หญิงพุ่งเข้ามาหาเขาเกือบ  10  คนเห็นจะได้   แต่แองเจล่าก็ไม่ได้มีท่าทางแปลกใจอะไร  เธอเฉยมาก  จนเขารู้สึกกลัว

“ผมว่า  เรากลับกันเถอะนะครับ”  โรมันชักหงุดหงิด  ไม่อยากให้ผู้หญิงคนไหนมาหาเขาอีก

“ทำไมต้องรีบกลับด้วยล่ะคะ  สนุกดีออก  แองจี้ก็อยากรู้เหมือนกัน  ว่าคืนนี้จะมีใครมาอีก  นี่เพิ่งจะสิบคนเองนะคะ  ดูท่าทางจะยังไม่หมด  แฟน แองจี้นี่เป็นหนุ่มเนื้อหอมจริงๆ ด้วยสิ”  เธอยิ้มให้เขาแต่มันเป็นรอยยิ้มที่ทำให้เขาขนลุกอย่างบอกไม่ถูก

“เอ่อ  แองจี้โกรธผมเหรอ  พวกนี้เป็น...”  เขาเองก็พูดไม่ออกเหมือนกันว่าพวกเธอเป็นคนที่เขาเคยพาขึ้นเตียงมาแล้วทั้งนั้น

“เป็นคนที่คุณเคยนอนด้วยสินะคะ  แองจี้เข้าใจค่ะ”  เธอตอบแทนเขา

“คือ  ก็ใช่ครับ  แต่อย่างที่ผมบอก  มันคืออดีตไปหมดแล้ว  ปัจจุบันและอนาคตของผมคือแองจี้คนเดียวเท่านั้นนะ”  เขาไม่รู้จะแก้ตัวยังไงดี

“ปัจจุบันอาจจะใช่นะคะ  แต่อนาคตแองจี้ไม่แน่ใจ  อิ่มแล้วค่ะ  กลับเลยดีกว่า”  เธอลุกขึ้น  ใช่ว่าเธอจะไม่รู้สึกอะไรเลย  แต่จะให้เธอลุกขึ้นไปตบตีกับผู้หญิงพวกนั้น  เธอก็คงไม่ทำอย่างแน่นอน

 

แองเจล่าเดินนำเขาไป  เขาจึงต้องรีบลุกตามแทบไม่ทัน  บอดี้การ์ดก็คอยเดินตามพวกเขาอยู่ตลอด

“แองจี้  เดี๋ยวสิครับ  ทำไมคุณพูดแบบนั้นล่ะ  คุณคงไม่คิดจะเลิกกับผมเพราะเรื่องนี้ใช่ไหม”  เขาคว้าข้อมือเธอเอาไว้ได้ทัน

“แองจี้ก็เป็นผู้หญิงคนนึงนะคะคุณโรมัน  ความอดทนของผู้หญิงก็มีขีดจำกัดในเรื่องพวกนี้”  เธอหันไปตอบเขา  แล้วจึงมุ่งหน้าไปขึ้นรถต่อไป

“ผมขอโทษนะ  ที่ทำให้คุณต้องคิดมาก  ต่อไปนี้คุณจะไม่ได้เห็นหน้าของพวกเธออีกแน่นอน  ผมสัญญานะ  เขาจับมือเธอเอาไว้  ตอนที่นั่งรถกลับด้วยกัน

“ใช่ว่าแองจี้ไม่อยากเห็นหน้าพวกเธอหรอกค่ะ  แต่อย่าให้พวกเธอมายุ่งกับแองจี้ก็แล้วกัน”  เธอทำหน้างอนใส่เขา

“ครับ  พวกเธอจะไม่กล้ามายุ่งกับคุณอีกแน่”  เขารู้แล้วว่าจะทำยังไงกับผู้หญิงพวกนี้

 

พวกเขานั่งเงียบกันมาตลอดทาง  จนถึงคฤหาสน์ของเขา

“คืนนี้แองจี้ขอนอนห้องอื่นนะคะ”  เธอพูดเพราะยังไม่หายโกรธเคืองเขา

“โธ่แองจี้  อย่าน้อยใจผมเลยนะครับ  เอาเป็นว่าคืนนี้ผมจะให้แองจี้นอนสบายๆ ไม่รังแกแองจี้ก็ได้  แต่ขอผมนอนกับแองจี้นะ  นะครับ  ไม่งั้นผมนอนไม่หลับแน่เลย”  เขาพยายามออดอ้อนเธอเต็มที่

“งั้นก็ดีค่ะ”  เธอเดินตรงไปที่ห้องของเขา  เข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ใส่ชุดนอนสุดเซ็กซี่ที่เคยส่งรูปให้เขาดู  เธอจะเอาคืนเขาวิธีนี้แหละ  จะยั่วให้เขาอยาก  แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรเธอได้

โรมันมองแองเจล่าในชุดนอนตัวบาง  เขาถึงกลับต้องรีบกลืนน้ำลายลงคอแทบไม่ทัน  นี่คือบทลงโทษของเขาสินะ  แองเจล่า  คุณช่างทำผมแสบสันต์ดีแท้  เขาเดินเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดนอน  เดินออกมาก็เห็นเธอนั่งไขว่ห้างอยู่ตรงโซฟา  เรียวขางามที่โผล่พ้นกระโปรงตัวบางนั้นเลยเข่าขึ้นไปเยอะมาก  เธอนั่งอ่านหนังสือ  ด้วยท่าทางที่ยั่วยวนสุดๆ ไปเลย

“เอ่อ  มานอนเถอะนะครับ  ดึกมากแล้วนะ”  เขาชวนเธอมานอน  เพราะไม่อยากใจสั่นไปมากกว่านี้

“คุณนอนก่อนเถอะค่ะ  แองจี้ยังไม่ง่วงเลย”  เธอแกล้งนอนราบกับโซฟา  ชันเข่าขึ้นข้างหนึ่ง  กระโปรงชุดนอนร่นขึ้นมาจนแทบจะเห็นเนินเนื้อของเธออยู่แล้ว  แถมหน้าอกงามที่ล้นออกมาด้านข้างอีก  โอ๊ย...  อยากจะบ้าตาย  รู้งี้ไม่ไปทานที่ร้านนั้นก็ดี  ไม่งั้นป่านนี้คงได้ทำอะไรๆกับเธอไปแล้ว

เขาลุกขึ้นไปนั่งข้างเธอแล้วดึงกระโปรงลงให้เธอ  เธอก็แกล้งสลับขา  มันก็ร่นขึ้นมาอีก  เขาก็ดึงมันลงให้เธออีก

“ทำไมไม่ไปนอนล่ะคะ  พรุ่งนี้มีงานที่บริษัทไม่ใช่รึไง”  เธอลุกขึ้นนั่ง  ถามเขา

“ก็ผมอยากให้แองจี้ไปนอนด้วยนี่นา”  เขาโอบเอวเธออย่างอดใจไม่ไหว

“แต่แองจี้อยากจะอ่านหนังสืออีกสักพักนี่คะ ถ้าคุณยังไม่นอน งั้นแองจี้ขอนอนหนุนตักหน่อยละกัน”  เธอล้มตัวลงนอนบนตักเขา  หน้าอกงามเด้ง   ดึ๋งอยู่แค่เอื้อมมือเท่านั้น

โรมันพยายามอดทนอดกลั้นอย่างเต็มที่  แม้ว่ามังกรของเขากำลังตื่นตัว  เขาก็จับมันเอาไว้  เพราะกลัวมันจะพุ่งชนศีรษะของเธอซะก่อน  อันที่จริง  แองเจล่าก็ง่วงพอสมควร  แต่เธออยากจะแกล้งยั่วเขาเล่นเท่านั้น  สักพักเธอก็หลับไปอย่างง่ายดาย  โดยมีหนังสือวางทับอกงามไว้

โรมันเห็นว่าเธอหลับไปแล้ว  เขาจึงดึงหนังสือออก  แล้วอุ้มเธอไปนอนที่เตียงอย่างแผ่วเบา

“ร้ายนักนะ  เอาคืนผมด้วยวิธีนี้  คอยดูเถอะ  หายโกรธเมื่อไหร่  จะทำให้ลุกไม่ขึ้นเลย”  เขามองใบหน้างามที่หลับตาพริ้ม  แล้วจึงก้มลงจูบที่ริมฝีปากบางหนักๆ ไปหนึ่งที  โทษฐานที่แกล้งเขาดีนัก   แล้วเขาก็นอนกอดเธอพร้อมกับหลับไปในเวลาไล่เลี่ยกัน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องนี้เป็นภาคต่อรุ่นลูกของมาเฟียร้ายพ่ายรักนะคะ อยู่ในซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย สำหรับผู้ที่ให้เหรียญจะมีตอนพิเศษเรื่องราวของพระเอกและนางเอกในรุ่นหลาน ซึ่งจะเป็นซีรี่ส์ชุดต่อไปด้วยค่ะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha