เทพธิดามาเฟียร้าย [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 20 : สาวเจ้าเสน่ห์


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

แองเจล่าตื่นขึ้นมาในตอนสาย  เธอได้กลิ่นกาแฟหอมกรุ่น  จึงลืมตาขึ้น  โรมันถือแก้วกาแฟมาบริการเธอถึงบนเตียงเลยทีเดียว

“คาปูชิโน่คาราเมลร้อนๆ  แบบที่แองจี้ชอบครับ”  เขาจำได้ว่าเธอชอบทานกาแฟอะไร

“ขอบคุณนะคะ”  เธอยิ้มให้เขา  แล้วดื่มกาแฟอย่างอารมณ์ดี

“วันนี้ผมจะพาแองจี้ไปที่บริษัทของผมนะ  แองจี้จะได้ศึกษางานของผมเอาไว้ไง”  เขาโอบเอวเธออย่างเอาใจ

“ทำไมแองจี้ต้องศึกษางานของคุณด้วยล่ะคะ”  เธอทำเป็นไม่สนใจ

“อ้าว  ก็แองจี้เป็นเมียผมนี่นา  ผัวเมียกันก็ต้องศึกษางานของแต่ละฝ่ายเอาไว้สิครับ  จริงไหม”  เขาฉวยโอกาสหอมแก้มเธอไปหนึ่งที

“เชอะ  เมียอะไรกันล่ะ  ก็ได้ค่ะ  งั้นก็ไปอาบน้ำแต่งตัวสิคะ”  เธอยิ้มเขิน

“ครับ  เมีย”  โรมันยิ้มกว้าง  แองเจล่าเงื้อมือจะฟาดเขา  แต่เขารีบลุกไปเสียก่อน


บริษัทของโรมัน

โรมันเดินควงคู่มากับแองเจล่า  อย่างสง่างาม  ทุกคนรีบก้มศีรษะคำนับทั้งสองคน  ไม่มีใครกล้าสบตากับเขาจริงๆ ด้วย  เธอนึกว่าเขาจะพูดเล่นซะอีก

เขาพาเธอขึ้นลิฟต์มาถึงชั้นบนสุดของอาคารที่มีทั้งหมด  77  ชั้นซึ่งเป็นอาคารที่เขาเปิดใหม่นั้น  ห้องทำงานของเขาใหญ่มาก  กินพื้นที่เกือบครึ่งชั้นนั้นเลยก็ว่าได้  แถมด้านในหลังจากโต๊ะทำงานก็ยังมีห้องนอนห้องใหญ่อีกด้วย  เขาจะนอนที่นี่ตอนที่ต้องทำงานจนดึกนั่นเอง

“ห้องทำงานคุณนี่หรูจังเลยนะคะ  มองเห็นวิวรอบเมืองเลย  สูงขนาดนี้ไม่กลัวบ้างเหรอคะ  เธอยืนติดกระจก  มองวิวเบื้องล่าง 

“กลัวอะไรล่ะครับ  ทั้งชีวิตนี้ผมไม่เคยกลัวอะไรสักอย่าง  นอกจากกลัวแองจี้ทิ้งนี่แหละ”  เขาเดินมากอดเธอจากด้านหลัง  แนบใบหน้าคมกับไหล่นวลนั้น

“ถามจริงเถอะนะคะ  ผู้หญิงที่แองจี้เห็นเมื่อคืน  หน้าตาแต่ละคนก็ไม่ได้ธรรมดาเลย  หุ่นก็แซ่บๆ ทั้งนั้น  คุณไม่คิดจะคบกับพวกเธอซักคนเลยเหรอคะ  ทำไมต้องเป็นแองจี้ล่ะ”  เธอหันมาหาเขา  เขายังกอดเอวเธอไม่ยอมปล่อย

“ไม่รู้สิครับ  อย่างที่ผมบอก  ผู้หญิงพวกนั้นไม่ใช่แองจี้นี่นา  ผมเลยไม่ได้รัก”  เขาจับแก้มนวลนั้นอย่างรักใคร่

“ปากหวานจังเลยนะคะ  มิน่าล่ะ  สาวๆ ถึงได้ติดใจกันนัก”  เธออดยิ้มให้เขาไม่ได้

“แล้วแองจี้  ติดใจรึยังล่ะครับ”  โรมันกอดเธอแน่นขึ้น  ใบหน้าคมใกล้ใบหน้างามมากขึ้นเรื่อยๆ

“อืม  แล้วแบบนี้เรียกว่าติดใจไหมคะ”  เธอยื่นหน้าไปจูบเขาที่ริมฝีปากอย่างดูดดื่ม  สักพักจึงถอนริมฝีปากออกมา 

“แองจี้ไปดูห้องนอนของผมข้างหลังนี่ไหม”  เขายิ้มเจ้าเล่ห์  อยากทำอะไรมากกว่านี้

“บ้าเหรอคะ  ไปทำงานได้แล้ว  คุณนี่ลามกจริงๆ เลยนะ”   เธอดันตัวเขาให้กลับไปนั่งที่โต๊ะทำงาน  เขาจึงพาเธอลงมานั่งตักของเขาด้วย

“นี่คุณปล่อยเลยนะ  เดี๋ยวใครมาเห็นเข้ามันจะไม่ดีนะคะ”   เธอพยายามจะลุกออกไป

“ไม่เอา  แองจี้จูบผมแบบเมื่อกี้อีกสิ  ผมถึงจะปล่อย”  เขากอดเอวเธอเอาไว้แน่น

“งั้นก็ได้ค่ะ  แต่ว่าจูบตอนนี้  คืนนี้อดนะคะจะเอาไง”  เธอยื่นข้อเสนอสุดเร้าใจ  พร้อมกับโอบต้นคอเขาไว้แล้วทำท่าจะจูบเขา

“งั้นเอาไว้คืนนี้ดีกว่าจ้ะ  ผมรอได้”  เขารีบปล่อยเธอทันที  เธอจึงลุกไปนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเขาอย่างผู้ชนะ

 

 คาลอสเอาเอกสารหลายแฟ้มมาให้เขาเซ็น  แล้วจึงเดินออกไป        แองเจล่ามองใบหน้าเคร่งเครียดของเขาเวลาทำงาน  หน้าตาแบบนี้ที่เธอไม่ค่อยได้เห็นเท่าไหร่นัก  ยิ่งมองเขาเธอก็ยิ่งรักเขามากขึ้น  แต่เธอก็ยังสามารถเก็บอาการได้อย่างแนบเนียน

กริ๊ง...กริ๊ง...กริ๊ง...

(“ว่าไงคาลอส”)  โรมันรับสายภายใน

(“คุณลูเชียสมาครับ”)   เสียงคาลอสบอกมาตามสาย

(“อ้าวเหรอ  ให้มันเข้ามาสิ”)  โรมันตอบรับเมื่อรู้ว่าเพื่อนสนิทมาหา  สักพักหนึ่งลูเชียส  มหาเศรษฐีบ่อน้ำมัน รูปหล่อ ก็เข้ามาหาโรมันในห้อง

ลูเชียสเปิดประตูเข้ามา  แต่แทนที่เขาจะมองโรมัน  แต่เขากลับมาสะดุดสายตากับหญิงสาวที่มองแค่ด้านหลัง  เขาก็รู้แล้วว่าเธอสวยขนาดไหน       แองเจล่าลุกขึ้น  กำลังจะเดินไปนั่งที่โซฟา  เพราะรู้ว่าเขามีแขก  และเมื่อเธอหันหน้ามาเท่านั้นแหละ  หัวใจของลูเชียสก็เต้นไม่เป็นจังหวะเลย  เขานึกว่าเธอเป็นพนักงานของโรมัน  เพราะเห็นเธอนั่งเก้าอี้ตรงข้ามโรมัน

“ไงลูเชียส  ไม่เจอกันนานเลยนะ  วันนี้คิดยังไงถึงแวะมาได้ล่ะ”  โรมันเอ่ยทักทายเพื่อนสนิท  แต่เขาก็ต้องหงุดหงิดกับสายตาที่เพื่อนมองคนรักของเขา

“อ๋อ  เห็นว่านายมารัสเซีย  เลยแวะมาหา  น้องสาวฉันฝากความคิดถึงมาให้นายด้วยนะ  เธออยากมาหานายด้วยแต่ติดประชุมซะก่อน”  ลูเชียสพูดกับโรมัน  แต่สายตากลับมองแต่แองเจล่าที่ย้ายไปนั่งโซฟาแทน 

“ว่าแต่  ไม่ทราบว่าสาวสวยคนนี้เป็นใครเหรอ  ไม่เห็นแนะนำให้ฉันรู้จักเลย”  เขาทนไม่ไหวอยากรู้จักเธอจริงๆ

 โรมันลุกขึ้น  เดินไปนั่งข้างๆ แองเจล่า  แล้วโอบเอวเธอเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ

“นี่คุณแองเจล่า  แมคคานี่  แฟนฉันเอง”  โรมันกล่าวอย่างภาคภูมิใจ

“แมคคานี่เหรอครับ  งั้นคุณก็เป็นหลานสาวของคุณราฟาเอล  ที่เค้าว่ากันว่าสวยงามราวกับเทพธิดาในหมู่มาเฟียคนนั้นสินะครับ  ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ  คุณแองเจล่า  ผมลูเชียส  ทำธุรกิจน้ำมันอยู่ที่รัสเซีย  เป็นเพื่อนกับไอ้หมอนี่มานานแล้ว”  ลูเชียสยังคงส่งสายตาหวานซึ้งออกไปแบบไม่เกรงใจเพื่อนรัก  เพราะเขาไม่คิดว่าโรมันจะจริงจังกับผู้หญิงคนไหนนั่นเอง

“ยินดีที่รู้จักค่ะ  ขอบคุณนะคะสำหรับคำชม  เชิญพวกคุณคุยกันตามสบายนะคะ  แองจี้ขอตัวไปก่อน”  เธอยิ้มให้ลูเชียสเล็กน้อย  แต่มันช่างดูมีเสน่ห์มากมายเหลือเกิน

“แองจี้จะไปไหนล่ะครับ  เดี๋ยวก็จะเที่ยงแล้วนะ  ผมว่าจะพาแองจี้ไปทานอาหารข้างล่างพอดีเลย”  โรมันรั้งเธอไว้

“ร้านเดียวกับเมื่อคืนรึเปล่าคะ  งั้นก็ดีค่ะ  เผื่อจะมีใครแวะมาทักทายคุณอีก”  เธอยิ้มยั่วเขา  ลูเชียสรู้สึกอิจฉาโรมันเหลือเกิน

“โธ่  แองจี้ก็  ผมบอกแล้วไง  ว่าผู้หญิงพวกนั้นจะไม่มาอีกแล้ว”  แน่ล่ะสิ  ก็เขาส่งลูกน้องไปข่มขู่พวกเธอแล้วนิ  ว่าถ้าใครกล้าโผล่มาให้เขาเห็นอีกล่ะก็  เขาจะทำให้พวกเธอหายไปจากรัสเซียตลอดชีวิต

“อ้อ  คุณแองจี้เจอสาวๆ ของนายโรมันกี่คนแล้วล่ะครับ  ถึงยี่สิบคนหรือยัง  หรือว่าสามสิบคน  ตกลงนายมีกี่คนนะเพื่อน  ฉันจำไม่ได้เลยว่ะ  มาหานายทีไร  ไม่เคยซ้ำหน้าซักคน”  ลูเชียสเกทับโรมัน  เพื่อให้แองเจล่าเปลี่ยนใจจากโรมัน  แล้วมาสนใจเขาแทน

“เพิ่งเจอสิบคนค่ะ  นี่ยังมีอีกเหรอคะเนี่ย  แฟนแองจี้นี่เนื้อหอมเกินไปแล้วนะคะ  งั้นเรารีบไปเถอะค่ะ  แองจี้อยากรู้ว่าวันนี้จะมีใครมาอีก  สนุกดี”  ปากของเธอบอกว่าสนุก  แต่แววตาของเธอไม่ต่างกับที่เขาเห็นเมื่อวานสักนิด

“อ้าวเฮ้ย  ไอ้นี่  แกก็พูดไปเรื่อย  กลับไปได้แล้วไป  ฉันจะพาแฟนไปทานอาหาร”  โรมันชักหงุดหงิดไอ้เพื่อนคนนี้มากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว  เดี๋ยวคืนนี้ก็อดได้นอนกับเมียอีกหรอก

“แหม  เพื่อนอุตส่าห์มาหาทั้งที  จะไม่ชวนไปทานด้วยกันหน่อยรึไง  ขออนุญาตไปด้วยนะครับคุณแองเจล่า”  เขาหันไปส่งสายตาเว้าวอนให้เธอ

“ได้สิคะ  ทานกันหลายๆ คน  สนุกดีออก  ไปรึยังล่ะคะ”  แองเจล่าลุกขึ้น

“ไปครับไป  ไปเดี๋ยวนี้แหละ”  โรมันรีบจับมือเธอเอาไว้  แล้วพาเธอเดินออกไปทันที  ลูเชียสเดินตามอย่างอารมณ์ดี

ภัตตาคารแห่งหนึ่ง

“ไม่น่าเชื่อเลยนะครับ  ว่าคุณแองเจล่าจะเป็นแฟนกับเพื่อนของผมได้  ถ้าหากว่าทนความเจ้าชู้ของมันไม่ไหวเมื่อไหร่  ก็หันมาพิจารณาผมแทนได้นะครับ”  ลูเชียสหยอดคำหวานชนิดที่ไม่เกรงใจเพื่อนรัก

“ไอ้ลูเชียส  แกน่ะหุบปากไปเลยนะ  เดี๋ยวแองจี้ก็โกรธฉันขึ้นมาจริงๆหรอก”  โรมันชักจะโมโห

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ  แองจี้ชอบ  ตื่นเต้นดี  จะหาได้ที่ไหนอีกล่ะคะ  ที่จะมีแฟนเป็นคนที่ผู้หญิงทั้งประเทศอยากได้น่ะ  อีกอย่าง  แองจี้ก็หลงรักเค้าไปแล้วด้วยสิ  คงยังไม่เปลี่ยนใจตอนนี้หรอกค่ะ”  เธอรู้ว่าลูเชียสต้องการจะทำอะไร  แต่เธอก็ไม่อยากให้โรมันเสียหน้ามากไปกว่านี้  นี่เป็นเสน่ห์อีกอย่างที่เธอสามารถผูกมัดใจโรมันเอาไว้ได้

“ขอบคุณนะครับที่รัก  ที่ไม่ฟังเสียงนกเสียงกา  ผมรักคุณก็เพราะแบบนี้แหละ”  พูดจบเขาก็ดึงเธอมาจูบโชว์ลูเชียสซะเลย  แองเจล่าก็ไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด

“เฮ้อ  นึกว่าจะยุขึ้นซะแล้ว  ถ้ายัยโมเน่  รู้ว่านายมีแฟนแล้ว  สงสัยจะร้องไห้ไปสามวันสามคืนแน่เลย  ก็นายเป็นจูบแรกของยัยโมเน่นี่นา”  ลูเชียสยังคงไม่ยอมแพ้  โรมันหันไปมอง

“จูบแรกบ้าอะไรล่ะ  น้องสาวนายแอบมาจูบตอนที่ฉันหลับตอนไปเที่ยวบ้านนายตั้งแต่สมัยเรียนเนี่ยนะ  แองจี้อย่าไปฟังมันเลยครับ  ไร้สาระ  ทานอาหารต่อดีกว่านะ”  ถ้าไม่คิดว่าเป็นเพื่อนสนิทตั้งแต่ประถมล่ะก็  เขาคงให้ลูกน้องลากคอไอ้เพื่อนตัวแสบไปแล้ว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องนี้เป็นภาคต่อรุ่นลูกของมาเฟียร้ายพ่ายรักนะคะ อยู่ในซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย สำหรับผู้ที่ให้เหรียญจะมีตอนพิเศษเรื่องราวของพระเอกและนางเอกในรุ่นหลาน ซึ่งจะเป็นซีรี่ส์ชุดต่อไปด้วยค่ะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha