เทพธิดามาเฟียร้าย [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 22 : ตัดขาด


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

วันต่อมา

แองเจล่าไปร่วมงานแต่งของมาธาร์ที่โบสถ์ในช่วงเช้า  เธอสวมชุดเพื่อนเจ้าสาวที่มาธาร์ให้  ดูคล้ายๆ เจ้าสาวอยู่ไม่น้อย  โรมันยิ่งอยากให้เธอแต่งงานกับเขามากยิ่งขึ้นไปอีก 

เสร็จจากพิธีเช้า  ก็มาถึงงานเลี้ยงตอนค่ำที่โรงแรมหรู  แองเจล่าไปร่วมแย่งช่อดอกไม้  และเธอก็ได้รับช่อดอกไม้ของมาธาร์จริงๆ  ซะด้วย

“สงสัยแองจี้คงต้องได้แต่งงานเป็นคนต่อไปจริงๆ แล้วล่ะสิ”  โรมันยิ้ม  เมื่อเธอกลับมานั่งที่โต๊ะ

“เอ...แล้วแองจี้จะแต่งกับใครดีล่ะคะ”  เธอมองโรมัน  แต่แล้วก็มีเสียงหนึ่งแทรกขึ้นมา

“แต่งกับผมไหมล่ะครับ  ผมพร้อมเสมอ”  ลูเชียสนั่นเอง  นี่เขามางานนี้ด้วยเหรอเนี่ย

“นี่แกมางานนี้ด้วยเหรอ  ไม่ยักรู้ว่าแกรู้จักกับเจ้าสาวด้วย”  โรมันมองเพื่อนอย่างไม่ค่อยพอใจนัก

“ฉันรู้จักกับเจ้าบ่าวต่างหากล่ะ  ว่าแต่  วันนี้คุณแองจี้สวยมากเลยนะครับ”  ลูเชียสหันไปมองแองเจล่า  นัยน์ตาหวานเยิ้ม 

“ขอบคุณนะคะสำหรับคำชม  แองจี้ขอตัวไปหามาธาร์ก่อนนะคะ”  แองเจล่ายิ้มให้เขาอย่างเสียไม่ได้  เธอรู้สึกรำคาญเขาเต็มทน  เธอจึงหันไปบอกโรมัน

“เดี๋ยวสิครับ  คุณแองเจล่าจะรีบไปไหนล่ะ”  ลูเชียสคว้าข้อมือของเธอไว้จนเธอถึงกับเซ   โรมันลุกขึ้นดึงมือของเพื่อนออกจากแขนของเธอ

“นี่มันจะมากไปแล้วนะลูเชียส  แองจี้เป็นแฟนฉันนะ”  โรมันแทบจะควบคุมอารมณ์ไม่ได้อยู่แล้วตอนนี้

“แหม  โรมัน  ทำอย่างกับว่าฉันกับนายไม่เคยใช้ผู้หญิงร่วมกันอย่างนั้นแหละ  อย่าหวงนักเลยน่าเพื่อน  นายเองก็ไม่ได้คิดจะจริงจังกับเธออยู่แล้วนี้  คืนนี้ขอคิวให้ฉันบ้างสิ”  ลูเชียสลุกขึ้นยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

 

ผลั๊วะ!!!

โรมันทนไม่ไหวอีกต่อไป  เขาชกหน้าหล่อๆ ของลูเชียสอย่างแรง  จน   ลูเชียสถึงกับเซล้มลงไปกองกับพื้นทันที  แขกภายในงานพากันแตกตื่น เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวรีบวิ่งมาดูเหตุการณ์

“นี่นาย!!!  ต่อยฉันทำไมเนี่ย  แค่ผู้หญิงคนเดียวเนี่ยนะ  เราเป็นเพื่อนกันมากี่ปี  นายจำไม่ได้รึไง”  ลูเชียสโวยวาย

“ใช่  ฉันต่อยนายเพราะผู้หญิงคนนี้  เธอคือคนพิเศษของฉัน  อย่ามาพูดจาดูถูกเธอแบบนั้นอีก  เราเป็นเพื่อนกันมากี่ปี  ฉันจำไม่ได้  แต่ที่ฉันจะจดจำไปตลอดชีวิตก็คือ  ความเป็นเพื่อนของเราสิ้นสุดกันตั้งแต่วันนี้!!!  ที่ผ่านมา  ฉันเห็นแก่ความเป็นเพื่อน  ถึงยอมให้นายพูดถึงฉันเสียๆ หายๆ ได้  แต่กับผู้หญิงคนนี้  นายจะแตะต้องเธออีกไม่ได้เด็ดขาด  ออกไปซะ  ก่อนที่ฉันจะฆ่านาย  ออกไป!!!”  โรมันโมโหจนถึงขีดสุด  แองเจล่าดึงมือเขาไว้  เธอรู้สึกประทับใจในตัวเขามากจริงๆ  ที่ปกป้องเธอถึงขนาดนี้

“หึ  แค่ผู้หญิงคนเดียวถึงกับตัดเพื่อน  ก็ดี  งั้นต่อไปนี้เราสองคนไม่ใช่เพื่อนกันอีกต่อไป  นับจากนี้ระหว่างเราจะมีแค่เรื่องผลประโยชน์ทางธุรกิจเท่านั้น”  ลูเชียสลุกออกไปจากงานแต่งงานอย่างอับอาย 

“เอ่อ  ตอนนี้ไม่มีอะไรแล้วนะครับ  เชิญทุกท่านสนุกกันต่อไปได้แล้วครับ”  เสียงเจ้าบ่าวของมาธาร์หันไปบอกแขกที่มาร่วมงานเมื่อเหตุการณ์สงบลง

“ขอบคุณนะคะ  ที่ปกป้องศักดิ์ศรีของแองจี้  ว่าแต่คุณคิดถูกแล้วเหรอคะ  ที่ไปตัดเพื่อนกับเค้าแบบนั้นน่ะ”  เธอดึงให้เขามานั่งลงที่เดิม

“ผมไม่เคยคิดถูกเท่านี้มาก่อนต่างหาก  ถ้ารู้ว่าสันดานมันจะเลวถึงขนาดคิดแย่งแฟนเพื่อนแบบนี้ล่ะก็  ผมคงตัดขาดกับมันไปนานแล้ว  ขอโทษนะแองจี้  ที่ทำให้คุณไม่สบายใจ  อย่าไปสนใจคำพูดพล่อยๆ ของมันเลยนะ” โรมันไม่คิดเสียใจสักนิดที่ทำแบบนั้นลงไป  เขากลับรู้สึกสบายใจมากกว่า

“ค่ะ  แองจี้ไม่สนใจคำพูดของคนแบบนั้นหรอก  ก็แฟนแองจี้น่ารักขนาดนี้  แองจี้จะเก็บคำพูดพวกนั้นมาคิดทำไมล่ะคะ  จริงไหม”  เธอยิ้มหวานให้เขา  อยากจะจูบเขาเป็นการขอบคุณเหลือเกิน

“จำไว้นะแองจี้  คุณคือคนที่สำคัญที่สุดของผม  ไม่ว่าใครหน้าไหนมันกล้าแตะต้องคุณ  ผมก็ฆ่ามันได้ทั้งนั้น  ไม่เว้นแม้แต่คนที่ได้ชื่อว่าเป็นเพื่อนหรอก”  เขายกมือไล้ที่แก้มนวลอย่างหวงแหน

“ค่ะ  แองจี้จะจำไว้    หายโมโหได้แล้วนะคะ  เวลาคุณโมโห  น่ากลัวจัง  แองจี้ชอบเวลาคุณยิ้มมากกว่า”  เธอพยายามทำให้เขาใจเย็นลง

“ครับ  ผมจะยิ้มให้มากๆ นะ  แค่มีแองจี้อยู่ข้างๆ  ผมก็ยิ้มได้ทั้งวันแล้วล่ะ”  โรมันเริ่มยิ้มออกมาได้

“งั้นไปเต็นรำกันนะคะ”  เธอชวนเขาแล้วยื่นมือไปให้เขาจับ

พวกเขาทั้งสองไปเต้นรำกลางฟลอ ร่วมกับบ่าวสาวและแขกอีกหลายคู่  เธอซบลงกับอกกว้างนั้นอย่างรักใคร่  วันนี้เธอรู้สึกมีความสุขมากมายจริงๆ

“ผมอยากให้แองจี้ใส่ชุดเจ้าสาวแบบนี้บ้างจัง  แองจี้ต้องสวยมากแน่ๆ”  โรมันมองคู่บ่าวสาวแล้วยิ้ม  คิดภาพว่าเป็นเขากับแองเจล่า

“เวลาคุณใส่ชุดเจ้าบ่าว  ก็คงจะหล่อมากเหมือนกันค่ะ”  เธอยิ้มเขิน  ทั้งสองคนสบตาหวานซึ้ง

โรมันอดไม่ได้ที่จะประทับรอยจูบที่ริมฝีปากงามนั้นอย่างดูดดื่ม  โดยไม่สนใจสายตาของแขกที่มองมาสักนิด

“พอแล้วค่ะ  อายคนอื่นเค้า”  แองเจล่าดันตัวเขาออก

“งั้นคืนนี้  ขอให้ผมได้ชื่นใจหน่อยนะครับ  แองจี้แกล้งผมให้ค้างมาหลายคืนแล้วนะ”  เขากระซิบที่ข้างหูแผ่วเบา

“ค่ะ  คืนนี้คุณจะได้ในสิ่งที่ต้องการ”  เธอกระซิบตอบเขา

จากนั้นพวกเขาก็เต้นรำกันต่ออย่างสนุกสนาน  จนถึงเวลาส่งตัวบ่าวสาว

“แองจี้ขอให้มาธาร์กับคุณโจชัวร์  มีความสุขมากๆ นะคะ  ฝากดูแลเพื่อนสาวสุดที่รักของแองจี้ด้วย  เธอจะเป็นคู่ชีวิตที่ดีของคุณแน่นอนค่ะ”   แองเจล่าพูดพร้อมกับน้ำตาไหลที่เห็นเพื่อนมีความสุข

“ครับ  ผมมั่นใจว่าต้องเป็นอย่างนั้นแน่นอน”  โจชัวร์กอดมาธาร์ไว้แน่น

“ขอบใจมากนะแองจี้  ที่มาร่วมงาน  พรุ่งนี้กลับแล้วใช่ไหม  เดินทางปลอดภัยนะจ๊ะ  คุณโรมันคะ  เมื่อกี้คุณเท่ห์มากเลยค่ะ  ดูแลสาวแสบประจำกลุ่มของเราให้ดีๆ นะคะ  อย่าให้ใครมาแย่งไปได้ล่ะ  มาธาร์รอไปงานแต่งของพวกคุณอยู่นะคะ”  มาธาร์หันไปบอกโรมัน

“รับรองครับ  ผมจะไม่ยอมให้เทพธิดาองค์นี้บินหนีผมไปไหนแน่นอน  ขอให้มีความสุขมากๆ นะครับ”  โรมันโอบเอวแองเจล่าไว้  จากนั้นบ่าวสาวจึงเดินทางไปเข้าหอที่ห้องสวีทของโรมแรมนั่นเอง

“บ่าวสาวเค้าไปเข้าหอกันแล้ว  งั้นเราก็กลับไปเข้าหอกันบ้างดีกว่านะครับ”  โรมันยิ้มเจ้าเล่ห์  แล้วพาแองเจล่านั่งรถกลับคฤหาสน์ทันที

 

คฤหาสน์ของโรมัน

“แองจี้จะอาบน้ำก่อนไหม  ผมจะไปเตรียมน้ำให้”  เขาพูดอย่างเอาใจ

“ไม่ต้องหรอกค่ะ  เดี๋ยวแองจี้เตรียมเอง  ว่าแต่...จะอาบด้วยกันไหมคะ”  เธอพูดพร้อมกับค่อยๆ ถอดชุดราตรีแสนสวยออกมา  แล้วก็หันไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาคลุมกายเอาไว้หลวมๆ  พอให้อะไรๆมันโผล่มายั่วน้ำลายของเขา

“อาบจ้ะ  อาบ  ผมอาบด้วยนะ” โรมันยิ้มร่า  เขารีบถอดชุดสูทของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว  แต่พอจะถอดกางเกง  ซิปมันดันติด  แองเจล่าจึงเดินเข้าไปช่วยเขารูดซิปที่กางเกงออก  แต่เธอไม่ได้ถอดเปล่าๆ  เมื่อกางเกงของเขาร่นลงมาจนถึงหัวเข่าแล้ว  เธอก็ดึงกางเกงชั้นในของเขาออก  มังกรของเขาค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้น  เธอใช้มือน้อยลูบไล้มันไปมา  จากนั้นเธอก็คุกเข่าลง  ใช้ปลายลิ้นเรียวอ่อนนุ่มนั้น  โลมเลียไปที่หัวมังกร  จนเขาถึงกับต้องร้องครางเลยทีเดียว

เขาจับศีรษะของเธอเอาไว้มั่น  ยืนนิ่งให้เธอได้ลวนลามเขาอยู่อย่างนั้น 

“อ่า... แองจี้ครับ  คุณจะทำให้ผมคลั่งไปถึงไหนกันนะ  อื้ม...ซี๊ด...”    เขาร้องครางออกมา  ทำให้เธอพอใจมาก

จากที่เธอเพียงแค่ดูดกลืนส่วนหัวของมังกร  เธอก็จัดการใช้ปากงับมันเข้าไปจนถึงครึ่งลำตัว แล้วก็จัดการรูดเข้ารูดออกอยู่อย่างนั้น  โรมันแอ่นสะโพกให้เธออีกหน่อย  ให้เธอได้ทำสะดวกยิ่งขึ้น  เธอสร้างความสุขให้เขาสักพัก  เธอก็ลุกขึ้นยืน  ดวงตางามเป็นประกาย  สองมือน้อยโอบกอดรอบลำคอแกร่งเอาไว้มั่น  ผ้าเช็ดตัวที่ถูกพันไว้หลวมๆ  หลุดลงไปกองกับพื้น  ทำให้หน้าอกงามนั้นเสียดสีกับแผงอกกว้างจนแทบจะเป็นเนื้อเดียวกัน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องนี้เป็นภาคต่อรุ่นลูกของมาเฟียร้ายพ่ายรักนะคะ อยู่ในซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย สำหรับผู้ที่ให้เหรียญจะมีตอนพิเศษเรื่องราวของพระเอกและนางเอกในรุ่นหลาน ซึ่งจะเป็นซีรี่ส์ชุดต่อไปด้วยค่ะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha