เทพธิดามาเฟียร้าย [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 24 : ป่วย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

หลังจากผ่านศึกรบช่วงสาย  ทำให้ทั้งสองคนเลยเวลาขึ้นเครื่องตอนบ่ายโมง  พวกเขาจึงเปลี่ยนไฟล์ทมาเป็นตอนสองทุ่มแทน  กว่าจะถึงนิวยอร์กก็ดึกมากทีเดียว

โรมันกลับไปที่คฤหาสน์  เพราะพรุ่งนี้เขามีงานเลี้ยงเปิดบริษัทใหม่  ส่วนแองเจล่ากลับคอนโด  เพราะมีงานสำคัญต้องทำในวันพรุ่งนี้เช่นกัน

 

รุ่งขึ้น  แองเจล่าเดินทางไปทำงานแต่เช้า  เธอเรียกมิเชลเข้าไปพบโดยด่วน

“ตกลงว่าเรื่องทั้งหมดนี้  เป็นฝีมือของลุงอาเธอร์จริงๆ ใช่ไหม”       แองเจล่าคุยกับมิเชลอย่างเคร่งเครียด

“ใช่ค่ะ  นักสืบของเรามีภาพยืนยันว่าคุณอาเธอร์คุยกับพนักงานที่รับผิดชอบเครนหลายคนหลังจากเกิดเหตุการณ์นั้น  พร้อมกับยื่นซองเงินให้พวกเขาเป็นค่าปิดปากด้วยค่ะ”  มิเชลยื่นภาพถ่ายให้แองเจล่าดู

“อืม  เรียกลุงอาเธอร์ให้มาพบแองจี้ตอนนี้เลย”  แองเจล่าถอนหายใจ  วันนี้เธอคงมีงานหนักต้องทำอย่างแน่นอน  ทั้งที่ตอนนี้เธอรู้ปวดศีรษะไปหมด

“ได้ค่ะ”   มิเชลเดินออกไปด้านนอก  สักพักหนึ่ง  นายอาเธอร์ก็เดินตามเข้ามา

“เชิญนั่งค่ะ”  แองเจล่ากล่าวกับเขาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด 

“เอ่อ  แองจี้มีอะไรจะคุยกับลุงเหรอ  ถึงให้มิเชลมาตามน่ะ”              นายอาเธอร์ถาม

แองเจล่ายื่นซองเอกสารที่มีภาพถ่ายทั้งหมดให้เขาดู  นายอาเธอร์ตกใจมาก  เมื่อความลับถูกเปิดเผย

“คุณลุงมีอะไรจะบอกแองจี้ไหมคะ”   เธอถามเขา  จ้องมองหน้าเขาอยู่อย่างนั้น

“เอ่อ  แองจี้  ลุงอธิบายได้นะ”  เขากำลังคิดหาข้อแก้ตัว

“อธิบายมาสิคะ  แองจี้รอฟังอยู่”  เธอกอดอกมองใบหน้าเหี่ยวย่นที่ดูตื่นตระหนก

“คือว่า  ลุง  เอ่อ  ลุง”  เขาพูดไม่ออก  ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี

“ไม่มีคำแก้ตัวสินะคะ  แองจี้ไม่คิดเลย  ว่าคุณลุงจะใจร้ายขนาดนี้  เสียแรงที่คุณลุงราฟาเอลไว้วางใจคุณลุงมาตลอด  แองจี้จะไม่พูดอะไรมากไปกว่านี้นะคะ  พรุ่งนี้แองจี้ต้องเห็นใบลาออกของคุณลุงวางอยู่บนโต๊ะแองจี้   ซึ่งเมื่อแองจี้เห็นแล้ว  แองจี้ก็จะรีบเซ็นให้ทันที  และมันจะมีผลตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป  ส่วนเรื่องคดีความ  แองจี้จะส่งหลักฐานพวกนี้ให้ตำรวจจัดการ”  เธอยื่นคำขาดกับเขา

“โธ่  แองจี้เรื่องแค่นี้เอง  ยังไม่มีใครตายซะหน่อย  ถือว่าแองจี้ช่วยลุงเถอะนะ  อย่าบอกตำรวจเลย  ลุงจะยอมลาออกก็ได้  แต่ลุงไม่อยากไปแก่ตายอยู่ในคุกนะ”  นายอาเธอร์พูดออกมาโดยที่ไม่ได้สำนึกผิดใดๆ ทั้งสิ้น  ทำให้แองเจล่าโมโหมาก

“คนบาดเจ็บหลายสิบคน  ทั้งเด็ก ทั้งผู้ใหญ่  นอกจากคุณลุงจะไม่สำนึกแล้ว  ยังมีหน้ามาบอกให้แองจี้ช่วยอีกเหรอคะ  พอละ  คุณลุงไม่ต้องเขียนใบลาออกแล้วค่ะ”  แองเจล่าพูดถึงตรงนี้เธอก็กดโทรศัพท์ภายในเรียกมิเชลเข้ามาพบทันที  พร้อมกับให้เรียก รปภ.ขึ้นมาอีก  2  คนด้วย

“แองจี้จะทำอะไรน่ะ”  นายอาเธอร์หันไปมองมิเชลกับรปภ.ที่เดินเข้ามา

“มิเชล  นับจากวันนี้เป็นต้นไป  นายอาเธอร์คนนี้  สิ้นสุดสภาพการเป็นพนักงานและผู้บริหารของโรงแรมเรา  แล้วก็แจ้งความดำเนินคดีกับ           นายอาเธอร์ข้อหาจ้างวานให้เกิดเหตุการณ์เครนถล่มที่ไซด์ก่อสร้างของเราด้วย  ลากตัวออกไปได้แล้ว  แล้วก็ห้ามเขากลับไปที่ห้องทำงานอีกเด็ดขาด  ส่งเอกสารทุกอย่างในห้องนั้นให้ฝ่ายตรวจสอบ  หากพบอะไรผิดปกติให้รีบมาแจ้งแองจี้ทันที  ออกไปได้”  แองเจล่าหันไปบอกมิเชล  รปภ.จึงมาดึงตัวนายอาเธอร์ออกไป

“แองจี้  จะทำแบบนี้กับลุงไม่ได้นะ  ลุงทำงานที่นี่มาตั้งแต่เธอยังไม่เกิดเลยนะ  แองจี้  นังสารเลว!!!  นัง...”  นายอาเธอร์ถูกลากออกไปจากห้องแล้ว  มิเชลรับเอกสารทั้งหมดจากแองเจล่าแล้วจึงเดินกลับออกไป

แองเจล่าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาราฟาเอลทันที  เพื่อรายงานเรื่องราวทั้งหมด  ซึ่งเมื่อราฟาเอลได้ฟังแล้วก็เห็นด้วยกับสิ่งที่เธอทำ  เธอจึงสบายใจขึ้น

 

ด้านโรมัน  เขาก็มัวแต่ยุ่งกับการต้อนรับแขกที่มาร่วมงานเปิดบริษัทจึงไม่มีเวลาโทรหาแองเจล่าเลย  แต่เขาก็นัดกับเธอแล้วว่า  ช่วงเย็นเธอจะมาร่วมงานปาร์ตี้กับเขา

แองเจล่ากลับมาที่คอนโดช่วงบ่าย  เพราะเธอรู้สึกเพลียมาก  เหมือนจะเป็นไข้  จึงเปลี่ยนเสื้อผ้า  ทานยา  แล้วล้มตัวลงนอนบนเตียงทันที 

โรมันโทรหาเธอหลายสายในตอนค่ำ  แต่เธอก็ไม่รับสายเขาเลย  งานเลี้ยงก็เริ่มไปแล้ว  เขากะจะแนะนำให้คนที่บริษัทรู้จักเธอในฐานะนายหญิงของเครือชาโรนอฟ  แต่เวลาผ่านไปกว่าสองทุ่มเธอก็ยังไม่ยอมมาร่วมงาน  เขาจึงนั่งรถไปหาเธอที่คอนโดทันที  เพราะมิเชลบอกว่าเธอออกมาตั้งแต่ช่วงบ่ายแล้ว

โรมันไขประตูเข้ามา  แล้วเดินไปที่ห้องนอนของเธอ  เห็นเธอนอนอยู่บนเตียง  เขาจึงสบายใจขึ้น  นึกว่าจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นซะแล้ว 

เขาเดินไปนั่งลงข้างเตียง  ยื่นมือไปแตะที่แขนเธอกะว่าจะปลุกเธอ  แต่กลับพบว่าเธอตัวร้อนราวกับมีไฟสุม  พอพลิกตัวเธอให้หันมา  ใบหน้าของเธอแดงก่ำ  นี่เธอมีไข้กี่องศากันล่ะเนี่ย  หรือจะเป็นเพราะเขากับเธอร่วมรักกันทั้งวันทั้งคืน  เมื่อคืนกว่าจะมาถึงนิวยอร์กก็ดึกมาก  มิเชลบอกว่าวันนี้เธอทำงานเครียดมากด้วย

“แองจี้  แองจี้ได้ยินผมไหม  ผมจะตามหมอมาให้นะ”  เขารีบกดโทรศัพท์  โทรหาลูกน้องให้ไปรับตัวหมอมาให้เร็วที่สุด 

เธอก็มีอาการหนาวสั่น  เขากอดเธอเอาไว้แน่น  เหงื่อของเธอออกเต็มไปหมด  เขาจึงเดินไปหาผ้าชุบน้ำ  มาเช็ดตัวให้เธอระหว่างที่รอหมอ

สักครู่หนึ่งลูกน้องของเขาก็โทรแจ้งว่าหมอมาแล้ว  เขาจึงเดินลงไปเปิดประตูให้หมอได้เข้ามาตรวจอาการของเธอทันที

“ไข้สูงมากเลยนะครับ  เดี๋ยวหมอจะฉีดยาลดไข้ให้ก่อน  แล้วเดี๋ยวให้คนตามไปเอายาสำหรับทานที่โรงพยาบาลนะครับ”  คุณหมอหยิบเข็มฉีดยาออกมาฉีดให้เธอทันที

“ช่วงนี้ก็คอยเช็ดตัวให้เธอตลอดเวลาจนกว่าไข้จะลดนะครับ  หมอจะเอาปรอทวัดไข้ทิ้งไว้ให้  ถ้าคืนนี้ไข้ยังไม่ลด  ก็ให้รีบพาเธอไปโรงพยาบาลเลยนะครับ  นี่ครับ”  คุณหมอยื่นปรอทวัดไข้ให้เขา  จากนั้นก็สั่งยาให้เธอหลายขนาน  แล้วจึงเดินทางกลับไป  โรมันส่งใบสั่งยาให้ลูกน้องไปรับยาที่โรงพยาบาล  แล้วเขาก็คอยดูแลแองเจล่าตลอดทั้งคืน

 

เขาวัดไข้ของเธอเป็นระยะ  ดีที่ไข้ของเธอลดลงบ้าง    เวลาผ่านไปเกือบจะเที่ยงคืน เธอจึงค่อยๆลืมตาขึ้นมา

“แองจี้เป็นยังไบ้าง”  เขาเฝ้าเธออยู่ตลอดไม่ยอมนอนเลยแม้แต่นาทีเดียว

“คุณโรมัน  แองจี้เป็นอะไรคะ”  เธอลืมตาแทบจะไม่ขึ้นด้วยซ้ำ  รู้สึกปวดศีรษะไปหมด

“แองจี้เป็นไข้  ไข้สูงมากด้วย  นอนเถอะนะครับ  ผมนอนอยู่ข้างๆแองจี้นะ”  เขานอนกอดเธอเอาไว้แน่น  ตัวเธอยังร้อนอยู่มากทีเดียว

“ขอบคุณนะคะ  ที่ดูแลแองจี้”  เธอยิ้มให้เขาแล้วก็หลับไปอีกครั้งอย่างรวดเร็ว

โรมันตื่นในตอนสาย  แองเจล่ายังคงหลับอยู่  ตัวของเธอไม่ร้อนมากเท่าเมื่อคืนแล้ว  เขาจึงลุกขึ้นเดินไปที่ห้องน้ำ  ล้างหน้าล้างตาให้สดชื่น  แล้วก็ใช้ผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้เธออีกครั้ง

เขาวัดไข้เธอ หลังจากเช็ดตัวให้เธอแล้วไข้ของเธอลดลงไปมากทีเดียว

สักพักหนึ่งแองเจล่าก็ตื่นขึ้นมา

“ขอน้ำหน่อยค่ะ”  เสียงของเธอแหบพร่า  ใบหน้าของเธอซีดเซียวอย่างเห็นได้ชัด

“ได้ครับ  แปปนึงนะ”  โรมันลุกขึ้นเดินไปกดน้ำอุ่นด้านล่างมาให้เธอ

“ค่อยๆดื่มนะ”  เขาประคองเธอขึ้นมาดื่มน้ำอย่างช้าๆ

“ขอบคุณนะคะ”  เธอล้มตัวลงนอน รู้สึกว่าร่างกายไม่มีเรี่ยวแรงเหลืออยู่เลย

“หิวไหม  เดี๋ยวผมจะสั่งอะไรร้อนๆมาให้แองจี้ทานนะ”  เขากำลังจะลุกขึ้น  แต่เธอจับมือเขาไว้

“ไม่หิวค่ะ  แองจี้อยากนอนกอดคุณก็พอแล้ว”  เธอมองหน้าเขา  แววตาอ่อนแรง

“ได้สิครับ  ผมจะนอนให้แองจี้กอดตรงนี้นะ”  เขายิ้ม  แล้วล้มตัวนอนข้างเธอ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องนี้เป็นภาคต่อรุ่นลูกของมาเฟียร้ายพ่ายรักนะคะ อยู่ในซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย สำหรับผู้ที่ให้เหรียญจะมีตอนพิเศษเรื่องราวของพระเอกและนางเอกในรุ่นหลาน ซึ่งจะเป็นซีรี่ส์ชุดต่อไปด้วยค่ะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha