เทพธิดามาเฟียร้าย [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 27 : สืบเสาะ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

โรมันกลับขึ้นไปด้านบน  เขาไปดูแลแองเจล่าอีกครั้ง  พบว่าเธอนอนลืมตาอยู่  สีหน้าเคร่งเครียด

“แองจี้  ฟื้นแล้วเหรอครับ  เป็นยังไงบ้าง”  เขาเดินเข้าไปนั่งข้างๆ เธอ

“ไม่เป็นไรค่ะ  แองจี้แค่ตกใจมากไปหน่อย  ตอนนี้ดีขึ้นแล้วค่ะ” เธอหันไปยิ้มให้เขา

“แองจี้ไม่ต้องกลัวนะ  ผมจะปกป้องแองจี้เอง  ไม่มีใครมาทำอะไร   แองจี้ได้แน่นอน”  เขายิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน

“ขอบคุณนะคะ  แองจี้หิวจังเลยค่ะ  เมื่อกี้ก็มัวแต่ตกใจ  เลยยังไม่ได้ทานอะไรเลย”  เธอพยายามทำตัวให้เข้มแข็ง  เพราะไม่อยากให้เขาเป็นห่วง  แม้ในใจจะยังสั่นไม่หาย

“งั้นเดี๋ยวผมจะสั่งอาหารให้ใหม่นะ  ตอนนี้ผมให้คนเฝ้าทั่วคอนโดไว้แล้ว  แองจี้ไม่ต้องห่วงนะครับ  ทานเสร็จแล้ว  เย็นนี้ผมจะพาแองจี้ไปอยู่ที่คฤหาสน์ของผมนะ  จนกว่าเราจะจับตัวคนทำได้  ผมจะไม่ปล่อยให้แองจี้อยู่ตามลำพังเด็ดขาด”  เขาบอกเธออย่างห่วงใย

“แล้วงานของคุณล่ะคะ  คุณต้องไปทำงานหลายประเทศนี่คะ”  เธอถามอย่างสงสัย

“ผมยกเลิกไปหมดแล้ว  ค่อยไปคุยทีหลังก็ได้  ตอนนี้เรื่องของแองจี้สำคัญกว่า  ไม่ต้องคิดมากนะที่รัก”  เขายิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน  เธอซาบซึ้งใจในตัวเขาเหลือเกิน

“ขอบคุณมากนะคะ  ที่ทำเพื่อแองจี้ขนาดนี้”  เธอกอดเขาเอาไว้แน่น  รู้สึกอุ่นใจเมื่อมีเขาอยู่ข้างๆ แบบนี้

“จะขอบคุณผมทำไมกัน  แองจี้คือแม่ของลูกผมในอนาคตนะ  ถ้าแองจี้เป็นอะไรไป  ผมจะมีลูกกับใครล่ะทีนี้”  เขายิ้มเจ้าเล่ห์  แล้วจึงลุกไปสั่งอาหารอีกครั้ง  ก่อนจะกลับมานอนข้างเธอเช่นเดิม

“แล้วแองจี้พอจะคิดออกไหม  ว่าใครที่เป็นคนส่งจดหมายขู่มา”  เขาถามเธอ

“เท่าที่คิดได้ตอนนี้  ก็คงมีคนเดียวแหละค่ะ  ลุงอาเธอร์  แองจี้เพิ่งไล่เค้าออกเมื่อวาน  เพราะเราจับได้ว่าเค้าเป็นคนอยู่เบื้องหลังเครนถล่ม  ดูท่าทางเค้าจะแค้นแองจี้มาก  อาจจะเป็นเค้าก็ได้”  เธอตั้งข้อสังเกต

“อืม  งั้นผมจะให้ลูกน้องไปจับตาดูเค้าไว้ก็แล้วกัน  แองจี้ร้อนไหม  อยากไปอาบน้ำรึเปล่า  เดี๋ยวผมพาไป”  เขาถามเมื่อเห็นเธอเหงื่อออกเต็มไปหมด

“ก็ดีค่ะ”  เธอยิ้มให้เขา   เขาจึงพาเธอเข้าไปในห้องน้ำ  แล้วลงไปรออาหารด้านล่าง

 

และเมื่อตรวจสอบดีแล้วว่าไม่มีสิ่งแปลกปลอมมาอีก  เขาจึงขึ้นไปตามเธอมาทานอาหารด้วยกัน

“ทานอาหารนะครับ  เสร็จแล้วเราจะไปที่บ้านผมกัน”  เขาเดินประคองเธอลงมาด้านล่าง

“ขอบคุณค่ะ”  เธอมองจานอาหารอย่างไม่วางใจนัก

“ไม่เป็นไรครับ  ผมตรวจสอบหมดแล้ว”  เขายิ้มเพราะรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

“งั้นก็ดีค่ะ”  เธอยิ้มอีกครั้ง  แล้วจึงตักอาหารใส่ปาก 

“แล้วแองจี้จะบอกเรื่องนี้กับที่บ้านไหม”  เขาถามเมื่อเห็นเธออารมณ์ดีขึ้นแล้ว

“ไม่ดีกว่าค่ะ  ถ้าแม่รู้แม่ต้องไม่ให้แองจี้ออกจากบ้านไปไหนแน่  แล้วมันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่มากขึ้น”  เธอหันไปบอกเขา

“อืม  งั้นก็ตามใจ”  โรมันเองก็เห็นด้วย  เพราะเขาคิดว่าเขาจะเป็นคนจัดการเรื่องนี้เอง  ตามแบบของมาเฟียรัสเซีย

 

หลังจากทานอาหารหมดแล้ว  เขาก็ช่วยเธอเก็บเสื้อผ้า  แล้วให้ลูกน้องขนกระเป๋าเธอไปที่รถ  แล้วพวกเขาก็นั่งรถไปที่คฤหาสน์ของโรมันทันที

“ดีนะที่วันนี้เป็นวันเสาร์  พรุ่งนี้แองจี้ก็ไม่ต้องไปทำงาน  พักผ่อนเยอะๆ นะครับ  เดี๋ยวผมมา  ขอลงไปเคลียร์งานข้างล่างก่อน”  เขาพาเธอมานอนที่เตียงของเขาแล้วจึงเดินออกไป 

แองเจล่านอนหลับตาลงอีกครั้ง  รู้สึกปลอดภัยมากขึ้นที่ได้อยู่ที่นี่

“ว่าไง  ได้เรื่องรึยัง”  โรมันรีบถามคาลอสถึงเรื่องที่เขาให้ไปสืบทันที  เมื่อเขาส่งข้อความเรื่องเป้าหมายให้คาลอสทราบ

“ตอนนี้ตาแก่นั่นยังเก็บตัวอยู่แต่ในบ้านครับนาย  ผมให้ลูกน้องเฝ้าเอาไว้แล้ว  ถ้ามีการเคลื่อนไหว  เราต้องรู้อย่างแน่นอนครับ”  คาลอสรีบรายงานนายของเขา

“อืม  ถ้ารู้แน่แล้วว่าเป็นฝีมือของมันจริงๆ  ก็จัดการให้มันหายไปจากโลกนี้ซะ  อย่าให้มันมากวนใจคุณแองจี้ได้อีก  แล้วก็ทำให้แนบเนียนด้วยล่ะ”  เขาสั่งน้ำเสียงดุดัน 

“ได้ครับนาย”  คาลอสรับคำสั่งนายแล้วจึงยื่นเอกสารงานอื่นๆ ให้เขาดูอีกครั้ง

“เรื่องเดินทางไปต่างประเทศเพื่อขยายสาขาใหม่  ให้ระงับไว้ก่อนนะ  จนกว่าจะจับคนร้ายได้  ส่วนสาขาอื่นก็ให้ส่งรายงานตามปกติ  ถ้าเรื่องเรียบร้อยแล้ว  ฉันจะพาคุณแองจี้ไปเยี่ยมงานที่สาขาด้วย  รอให้เธอแข็งแรงกว่านี้ก่อน”  เขาสั่งงานคาลอส แล้วจึงได้เซ็นเอกสารอื่นๆต่อไป

โรมันเดินขึ้นห้องมาอีกครั้ง  กำลังจะเปิดประตูเข้าไป  เขาก็ได้ยินเสียงบางอย่าง

“ออกไป  ออกไป  อย่าเข้ามา  ช่วยด้วย!!!”  เสียงของแองเจล่านั่นเอง  เขารีบเปิดประตูเข้าไปทันที

“แองจี้คุณเป็นอะไร  มีใครมาเหรอ”  เขารีบเข้ามากอดเธอเอาไว้  แล้วมองไปรอบๆ ห้อง

“คุณโรมัน  แองจี้ฝันร้ายค่ะ  ฝันว่ามันจะมาฆ่าแองจี้”  เธอสะดุ้งตื่นเมื่อได้ยินเสียงเขา

“โธ่  ที่รัก ไม่มีอะไรหรอกนะ  แค่ฝันเท่านั้นเอง  อยู่ที่นี่  ไม่มีใครทำอะไรคุณได้แน่นอน”   เขากอดเธอเอาไว้แน่น  ตกใจหมดนึกว่ามีใครกล้ามาทำร้ายเธอถึงที่นี่ซะอีก

“ค่ะ  แองจี้ไม่เป็นไร  ขอโทษนะคะ”  เธอพยายามตั้งสติ 

“ไม่เป็นไรนะครับที่รัก  ออกไปนั่งริมระเบียงไหม  จะได้สดชื่นขึ้น”

“ถ้าหากว่าแองจี้ตายไปจริงๆ  คุณจะเสียใจมากใช่ไหมคะ”  เธอหันมาถามเขา

“เสียใจสิครับ  ไม่ใช่แค่เสียใจนะ  ผมคงจะกลายเป็นบ้าไปเลยล่ะ  แต่ผมไม่ยอมให้แองจี้ตายหรอกนะ  ผมจะปกป้องแองจี้ด้วยชีวิตของผมเอง”  เขายิ้มให้เธอ  พร้อมกับจับมือเธอเอาไว้

“ค่ะ  แองจี้ก็จะไม่ยอมตาย  เพราะไม่อยากเห็นคุณเสียใจ”  เธอมองหน้าเขาด้วยแววตาอ่อนโยน

เขาดึงเธอมาจูบที่ริมฝีปากบางนั้นอย่างรักใคร่  เพื่อเป็นการปลอบขวัญให้กับเธอ  เขาจะไม่ยอมให้เธอเป็นอะไรไปเด็ดขาด

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องนี้เป็นภาคต่อรุ่นลูกของมาเฟียร้ายพ่ายรักนะคะ อยู่ในซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย สำหรับผู้ที่ให้เหรียญจะมีตอนพิเศษเรื่องราวของพระเอกและนางเอกในรุ่นหลาน ซึ่งจะเป็นซีรี่ส์ชุดต่อไปด้วยค่ะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha