เทพธิดามาเฟียร้าย [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 33 : มารผจญ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

หลายวันผ่านไป

หลังจากทัวร์ยุโรปมาหลายวัน  โรมันก็ได้พาแองเจล่ากลับไปที่รัสเซียอีกครั้ง  เนื่องจากมีงานด่วนเข้ามา  เขาพาเธอไปพักผ่อนที่คฤหาสน์ของเขาเรียบร้อยแล้ว  จึงเดินทางเข้าไปที่บริษัทต่อ  รอบนี้เขาคงได้อยู่ที่นี่หลายวัน  แต่ก็ยังดีที่แผลของเธอใกล้หายแล้ว  เขาจึงไม่ต้องห่วงมาก

ช่วงเย็น  เขากลับมาที่คฤหาสน์ แต่พอจะเดินขึ้นห้อง  แม่บ้านก็มาแจ้งว่านายหญิงออกไปเดินเล่นที่สวนหลังคฤหาสน์  เขาจึงเดินตามเธอไป

“ทำไมมาเดินเล่นคนเดียวละครับ  อากาศเริ่มเย็นแล้วนะ  ขึ้นห้องเถอะ”  เขาถอดเสื้อสูทมาคลุมไหล่ให้เธออย่างเอาใจ

“แองจี้ขี้เกียจอยู่แต่ในห้องนี่คะ  ถ้างานคุณยุ่ง  ให้แองจี้กลับนิวยอร์กก่อนดีไหมคะ  แล้วคุณค่อยตามไปทีหลัง  อยู่ที่นี่แองจี้ไม่มีอะไรทำเลย  แขนก็จะหายดีแล้วด้วย”  เธอนั่งทำหน้าเซ็งๆ

“โธ่  ที่รักจ๋า  จะทิ้งผมให้อยู่ที่นี่คนเดียวเหรอ  เกิดมีใครมาคว้าผมไปจะทำยังไงล่ะ”  เขาทำเสียงออดอ้อนเธอ

“ถ้าคุณยอมให้คนอื่นคว้าไปง่ายๆ  ก็ตามใจสิคะ”  เธอแกล้งงอน

“โอ๋ๆ  ไม่เอา ไม่งอนนะครับ  กลับขึ้นตึกเถอะนะ”  เขารีบพาเธอขึ้นไปง้อต่อบนห้องทันที

แต่ขณะที่กำลังจะเดินขึ้นตึกไปนั้น  รถของใครคนหนึ่งก็แล่นเข้ามา

“พี่โรมันขา...  โมเน่มาหาตามสัญญาแล้วนะคะ”  เธอรู้ข่าวว่าโรมันกลับมาที่รัสเซียอีกครั้ง  เธอจึงอยากจะสานต่อความต้องการที่มันค้างคาให้เสร็จสิ้น  คราวนี้เธอจะไม่ยอมปล่อยเขาไปง่ายๆ แน่

“สัญญาอะไรของเธอ  โมเน่  พี่บอกแล้วไงว่าพี่มีแฟนแล้ว  เธอกลับไปได้แล้วไป”  เขาไม่สนใจเธอสักนิด  กำลังจะพาแองเจล่าเดินขึ้นห้องไป  แต่โมเน่รีบมาขวางเอาไว้ทันที

“ทำไมพี่ทำแบบนี้ล่ะคะ  พี่สัญญากับโมเน่แล้ว  ว่าพี่จะคบกับผู้หญิงคนนี้แค่สามเดือนเท่านั้น  แล้วพี่จะกลับมาแต่งงานกับโมเน่ไงคะ  จะผิดคำพูดเหรอคะ”  เธอพูดไปเรื่อย  เขาไม่เคยพูดแบบนั้นสักครั้ง  แองเจล่าหันมามองหน้าเขาทันที

“นี่เธอพูดบ้าอะไรของเธอน่ะโมเน่  พี่ไม่เคยพูดอะไรอย่างนั้นซักหน่อย  รีบกลับไปซะก่อนที่พี่จะให้ลูกน้องลากตัวเธอกลับไป”  เขาเริ่มหงุดหงิดมากขึ้น

“โมเน่ไม่กลับ  โมเน่จะมาอยู่กับพี่ที่นี่  จนกว่าพี่จะยอมทำตามสัญญา  ขอโทษนะคะคุณแองเจล่า  หวังว่าคุณจะสามารถรับสภาพสามคนผัวเมียได้นะคะ  โมเน่เองก็ไม่ถือ  ถ้าพี่โรมันจะมีเมียน้อย”  โมเน่หันไปมองแองเจล่าอย่างท้าทาย

“โมเน่!!!  พี่บอกให้กลับไปไง”  โรมันเริ่มโมโหกับยายเด็กจอมมโนนี่มากขึ้นเรื่อยๆแล้ว

“แองจี้ว่า  คุณเคลียร์กันให้รู้เรื่องเถอะนะคะ  แองจี้ขอตัวก่อน”  เธอพูดจบก็รีบเดินขึ้นห้องไปเลย  พอโรมันจะตามไป  โมเน่ก็เดินมาขวางเอาไว้

“พี่โรมัน  ห้ามไปนะคะ”  เธอดึงแขนเขาเอาไว้

“ถอยไป  นี่เธอต้องการจะทำอะไรโมเน่  พี่ไม่เคยพูดอะไรแบบนั้นกับเธอเลยนะ  พี่บอกแล้วไง  ว่าพี่ไม่ได้ชอบเธอ” เขาพยายามใจเย็น  เพราะไม่อยากทำร้ายผู้หญิง

“แต่โมเน่ชอบพี่นี่คะ  ชอบมาตั้งแต่เด็กๆ แล้วพี่ก็รู้นี่นา  ต่อให้พี่โรมันกับพี่ลูเชียสจะเลิกเป็นเพื่อนกันแล้ว  แต่มันก็ไม่เกี่ยวกับโมเน่นะคะ  โมเน่รักพี่  โมเน่จะแต่งงานกับพี่”  เธอกอดเขาเอาไว้แน่น  แองเจล่าอยู่ด้านบน  มองเห็นทุกอย่าง  โรมันเงยหน้าขึ้นไปมอง  เขาเห็นแองเจล่ายืนอยู่ที่ระเบียง  จึงรีบผลักโมเน่ให้ล้มลงไปทันที 

“พี่ไม่แต่งกับเธอ  ออกไปได้แล้ว  แล้วอย่ามายุ่งวุ่นวายกับพี่อีก”  เขารีบเดินเข้าไปในบ้านทันที  โมเน่ก็เดินตามไปอย่างไม่ลดละ

“ไม่นะคะ  โมเน่ไม่กลับ  โมเน่จะอยู่ที่นี่  พี่ต้องเป็นของโมเน่คนเดียว”  เธอตามไปดึงแขนเขาเอาไว้ตรงบันได  เขาลืมตัวสะบัดแขนเธอ  เธอจึงพลัดตกจากบันไดทันที

“ว๊าย!!!  กรี๊ด!!!”  เสียงของเธอร้องดังลั่น  แองเจล่ารีบวิ่งออกมาดู  โรมันตกใจมาก

“คุณโรมัน  โมเน่เป็นอะไรคะ  ตายแล้ว!!!” แองเจล่าเห็นโมเน่นอนสลบที่ชั้นล่าง มีเลือดไหลออกมาจากศีรษะของเธอ โรมันรีบไปอุ้มเธอขึ้นมา  แล้วทั้งสองคนก็พาเธอไปโรงพยาบาลทันที

ที่โรงพยาบาล

“คนไข้ศีรษะกระแทกพื้นอย่างแรงนะครับ  คงต้องนอนพักที่โรงพยาบาลประมาณสองสัปดาห์”   เสียงคุณหมอบอกอาการของโมเน่ให้พวกเขาทราบ

“ขอบคุณมากครับหมอ”  โรมันถอนหายใจ  แล้วจึงกดโทรศัพท์หาลูเชียส  เพื่อให้พี่ชายของเธอได้มาดูแลน้องสาว  แล้วพวกเขาก็เข้าไปเยี่ยมเธอในห้องพักพิเศษ

 

เวลาผ่านไปกว่าชั่วโมง  ลูเชียสก็มาถึง

“ไอ้โรมัน  แกทำร้ายยายโมเน่เหรอ  ไอ้เลว!!!”  ลูเชียสตรงเข้ามาต่อยโรมันทันที  ด้วยความโกรธแค้น

“ว๊าย!!!  คุณลูเชียส  ใจเย็นๆ ก่อนสิคะ  คุณโรมันเค้าไม่ได้ตั้งใจ”     แองเจล่ารีบไปประคองโรมันขึ้นมา

“ไม่ได้ตั้งใจงั้นเหรอ  ยายโมเน่รักแกมากแค่ไหน  แกก็น่าจะรู้ดี  แกไม่รักเธอยังไม่พอยังทำร้ายเธออีก  แกยังเป็นคนอยู่รึเปล่า”  ลูเชียสจะพุ่งไปทำร้ายโรมันอีก  แต่แองเจล่ารีบห้ามไว้

“พอเถอะนะคะ  อย่ามีเรื่องกันอีกเลย  ตอนนี้คุณไปดูโมเน่ก่อนเถอะค่ะ”  แองเจล่าผลักเขาไปที่เตียงของโมเน่

ลูเชียสพยายามสงบสติอารมณ์  แล้วเดินไปดูอาการของน้องสาว  สักพักหนึ่งเธอก็ฟื้นขึ้นมา  รอบศีรษะของเธอถูกพันด้วยผ้าพันแผลมีเลือดไหลซึมออกมาเล็กน้อย

“พี่ลูเชียส  พี่โรมันล่ะคะ  พี่โรมันอยู่ไหน”  โมเน่ถามหาโรมันทันที  แองเจล่าหันไปมองโรมัน  เธอรู้สึกสงสารโมเน่เหลือเกิน

“จะไปถามถึงมันทำไม  มันทำร้ายโมเน่นะ”  ลูเชียสหันไปมองโรมันด้วยใบหน้าเคียดแค้น 

“ไม่นะคะ  พี่โรมันไม่ได้ตั้งใจ  พี่โรมันขา...  มาหาโมเน่หน่อยสิคะ”  เธอกวาดสายตาไปทั่วห้อง  จนเจอโรมันยืนอยู่

 

โรมันหันไปมองหน้าแองเจล่า  เธอพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต  เขาจึงเดินเข้าไปหาคนที่ร้องเรียกเขา

“พี่โรมัน  อยู่เฝ้าโมเน่ที่นี่นะคะ  โมเน่อยากให้พี่อยู่ด้วย”  เธอจับมือเขาเอาไว้แน่น  โรมันรู้สึกอึดอัดใจมาก  แต่ไม่ว่ายังไงเขาก็เป็นคนผิดที่ทำให้เธอต้องเป็นแบบนี้

“เอ่อ... คือพี่”  เขาไม่รู้จะทำยังไงดี

“คุณอยู่เฝ้าโมเน่เถอะค่ะ  แองจี้กลับก่อนนะคะ”  ใช่ว่าเธอจะอยากทำตัวเป็นนางฟ้าแสนดี  แต่เธอคิดว่ามันสมควรที่เขาต้องรับผิดชอบเรื่องนี้  แม้ในใจจะไม่ค่อยสบายใจนักก็ตาม

“แองจี้  เดี๋ยว  ผมจะไปส่งนะ”  โรมันไม่อยากให้แองเจล่าคิดมาก

“ไม่เป็นไรค่ะ  เดี๋ยวแองจี้ให้บอดี้การ์ดของคุณไปส่งก็ได้  ขอตัวนะคะ  หายไวๆ นะจ๊ะโมเน่”  เธอหันไปยิ้มให้โมเน่  แล้วจึงเดินออกไป 

โมเน่มองรอยยิ้มที่จริงใจนั้น  ทำให้เธอรู้สึกแปลกๆ  แต่ก็ดี  ที่ผู้หญิงคนนั้นไปซะได้  เธอจะได้อยู่กับโรมันตามลำพัง

“พี่โรมันขา  ขอน้ำให้โมเน่หน่อยสิคะ  โมเน่หิวน้ำ”  เธอเริ่มใช้อาการบาดเจ็บให้เป็นประโยชน์  กะว่าจะทำให้เขาหันมารักเธอให้ได้

“อืม”  เขาเดินไปกดน้ำมาให้เธอดื่ม  ลูเชียสมองโรมันกับโมเน่อย่างอารมณ์เสีย

“พี่ลูเชียสกลับก่อนก็ได้นะคะ  โมเน่มีพี่โรมันอยู่ด้วยแล้ว”  โมเน่หันไปทำตาขวางใส่พี่ชาย  เป็นเชิงว่าอยากอยู่กับโรมันตามลำพัง

“เฮ้อ  งั้นก็ได้  พรุ่งนี้พี่จะมาใหม่นะ”  ลูเชียสหันไปมองหน้าโรมันอย่างหงุดหงิด  แล้วจึงเดินออกจากห้องไป

 

เมื่อพี่ชายตัวดีกลับไปแล้ว  โมเน่ก็เริ่มแผนขั้นต่อไป

“พี่โรมันขา  โมเน่เจ็บหน้าอกค่ะ  พี่โรมันช่วยดูหน่อยสิคะ  ว่ามันมีแผลรึเปล่า”  เธอกำลังจะแกะเชือกผูกเสื้อคนไข้ออก  เขารู้ว่าเธอต้องการอะไร

“พี่ไม่ใช่หมอ  คงดูไม่รู้เรื่องหรอก  พี่จะไปตามหมอให้นะ”  เขาหันหลังกำลังจะเดินไป  เธอรีบคว้ามือเขาเอาไว้

“เอ่อ  ไม่ต้องหรอกค่ะ  ไม่ดูก็ได้”  เธอรู้สึกเสียอารมณ์ที่เขารู้ทัน

“งั้นก็ดี  นอนพักเถอะ  พี่จะไปนอนห้องพักญาติ  ถ้าไม่จำเป็นก็ไม่ต้องเรียกล่ะ”  เขาไม่ได้สนใจเธอเลยสักนิด  รีบเดินไปที่ห้องพักญาติแล้วกดโทรศัพท์โทรหาแองเจล่าทันที  


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องนี้เป็นภาคต่อรุ่นลูกของมาเฟียร้ายพ่ายรักนะคะ อยู่ในซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย สำหรับผู้ที่ให้เหรียญจะมีตอนพิเศษเรื่องราวของพระเอกและนางเอกในรุ่นหลาน ซึ่งจะเป็นซีรี่ส์ชุดต่อไปด้วยค่ะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha