เทพธิดามาเฟียร้าย [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 40 : ค่อยๆ รัก


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

หลังจากโมเน่กับปีเตอร์ได้ทำความรู้จักกันแล้ว  โมเน่ก็เริ่มรู้สึกดีมากขึ้น  อย่างน้อยตอนนี้  เขาก็ไม่ทำป่าเถื่อนกับเธออีกแล้ว  แม้จะยังไม่ปล่อยให้เธอกลับบ้านก็ตาม

“เอ่อ  ขอโมเน่อาบน้ำหน่อยได้ไหมคะ  แล้วก็...ขอยืมเสื้อคุณใส่หน่อย”  เธอยิ้มเขิน

“จริงสินะ  ผมลืมไปเลย  ว่าโมเน่ไม่มีชุดใส่  งั้นใส่เสื้อของผมก่อนนะครับ  เดี๋ยวผมจะให้เลขาจัดเสื้อผ้ามาให้”   เขาลุกขึ้นไปหยิบเสื้อยืดตัวใหญ่ของเขามายื่นให้เธอ  แต่เธอยังไม่ลุกขึ้น

“คือว่า  ช่วย...ประคองโมเน่ไปหน่อยได้ไหมคะ  โมเน่  เดินไม่ไหว”  เธอยิ้มเขิน  ก็ช่วงล่างของเธอมันยังระบมอยู่เลยนี่นา

“ครับ”  เขาอมยิ้มจากนั้นก็ประคองเธอเดินไปที่ห้องน้ำ  แล้วเขาก็โทรสั่งให้เลขาที่สาขารัสเซีย  จัดหาเสื้อผ้าแบบที่โมเน่ใส่มาให้  ซึ่งเสื้อผ้าที่เขาสั่งจะถูกส่งมาให้ในตอนบ่าย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หลังจากโมเน่ได้อาบน้ำแล้ว  เธอก็ค่อยรู้สึกสดชื่นขึ้นมา  เธอเปิดประตูห้องน้ำออกมา  เขารีบเดินไปประคองเธอไปนั่งที่โต๊ะทานอาหารด้านนอก 

“น่าทานจังเลยค่ะ  โมเน่หิวมากเลย  ขอทานเลยนะคะ”  เธอใช้ช้อนตักอาหารอย่างเร็ว  เพราะเธอหิวมากจริงๆ  เขาก็นั่งทานไปกับเธอด้วย  อาหารมื้อนี้ดูน่าทานขึ้นมาก  เมื่อมีเธออยู่ด้วย

“ปกติ  โมเน่ชอบทานอะไรเหรอครับ  ผมอยากรู้”  เขาเริ่มถามเกี่ยวกับข้อมูลส่วนตัวของเธอ

“โมเน่ชอบทานอาหารอิตาเลี่ยนค่ะ  ชอบสีฟ้า  ชอบไปดูหนัง  แล้วก็ชอบไปทำผม”  เธอยิ้มให้เขา  รู้ว่าเขาอยากรู้จักเธอมากกว่านี้ซึ่งเธอก็ยินดีที่จะบอก

“อ้อ  อย่างนี้นี่เอง  แต่วันนี้โมเน่คงยังไปไหนไม่ได้  งั้นเราดูหนังในห้องนอนก็แล้วกันนะครับ”  เขาเสนอ

“ค่ะ”   เธอรับคำอย่างว่าง่าย  ทำให้เขาพอใจมาก

จนเมื่อทานอาหารเสร็จแล้ว  เขาจึงพาเธอกลับมานอนที่เตียงอีกครั้ง  แล้วเขาก็ปิดม่านในห้องนอนทั้งหมด  เพื่อสร้างบรรยากาศให้เหมือนในโรงหนัง  แล้วจึงเปิดหนังให้เธอดู

“เรื่องนี้ผมซื้อมาแต่ยังไม่เคยดูเลย  เรามาดูด้วยกันนะครับ”เขาหันไปบอกเธอ  เธอจึงพยักหน้าเป็นการตอบรับ

พวกเขานั่งดูหนังด้วยกันไปสักพัก  ก็ถึงฉากเลิฟซีน  ซึ่งค่อนข้างเร่าร้อนพอสมควร 

“เอ่อ  โมเน่ว่า  เราข้ามฉากนี้ไปหน่อยไหมคะ”  เธอเริ่มทำตัวไม่ถูก

“ทำไมล่ะครับ  สนุกดีออก  มีท่าใหม่ตั้งหลายท่าแน่ะ”  เขาแกล้งพูดจนเธออายหน้าแดง

“คนบ้า  ดูไปคนเดียวเลย  โมเน่ง่วงแล้ว”  เธอไม่อยากมองฉากร่วมรักพวกนี้อีก  เธอจึงล้มตัวลงนอนหันหลังให้เขา

“อ้าวโมเน่  อย่าเพิ่งนอนสิครับ  มาช่วยผมจำท่าหน่อยสิ”  เขายิ่งแกล้งเธอมากขึ้น

“คนบ้า  พูดอะไรน่ะ”  เธอหันมามองเขา  แล้วทำตาดุ  เขาจึงแกล้งนอนคร่อมเธอไว้

“ผมว่า  เรามาลองทำแบบในหนังดูไหม  ผมชักจะมีอารมณ์แล้วสิ”  เขากระซิบบอกเธอที่ข้างหู  เล่นเอาเธอขนลุกไปหมด

“อย่าทำอะไรบ้าๆ นะคะ  โมเน่ยัง  เอ่อ  ยังเจ็บอยู่เลยนะ”  เธอหันไปมองทางอื่น  ไม่กล้ามองหน้าเขา

“ว้า  อย่างนี้ผมก็อดเลยสิ  ถ้าทำข้างล่างไม่ได้  ขอทำข้างบนหน่อยนะ”  เขาก้มลงจูบที่ริมฝีปากของเธออย่างดูดดื่ม  เธอพยายามดันตัวเขาออก

“อื้อ  อย่ารังแกกันสิคะ  โมเน่ไม่สบายอยู่นะ  เธอร้องหาสิทธิ์ของเธอ

“ก็เพราะไม่สบายไง  ผมถึงจะทำการรักษาให้”  เขายิ้มกริ่ม  มือหนาลูบไล้ทั่วหน้าท้องของเธอ

“เอ่อ  ถ้าคุณ  รักโมเน่จริงๆ  อย่าทำอะไรโมเน่อีกได้ไหมคะ  รอให้    โมเน่  รักคุณก่อนได้รึเปล่า”  เธอยิ้มเขิน

“แล้วเมื่อไหร่  โมเน่จะรักผมล่ะครับ”  เขาทำท่าขัดใจ

“โมเน่ตอบไม่ได้หรอกค่ะ   แต่โมเน่จะค่อยๆ  รักคุณไปทีละนิดนะคะ  ขอแค่  คุณอย่ารังแกโมเน่อีก”  เธอยิ้มให้เขา

“ไม่รังแกก็ได้  แต่ว่า  ขอแตะต้องโมเน่บ้างได้ไหมครับ  ผมหลงโมเน่จนจะเป็นบ้าอยู่แล้วนะ”  เขาไม่ยอมแพ้  พยายามต่อรองกับเธอ

“เอ่อ  แค่  จูบก็พอนะคะ”  เธอบอกอย่างเขินอาย

“ก็ได้ครับ  ผมจะรอจนกว่าโมเน่จะบอกว่ารักผมนะ”  เขายิ้มกว้าง  แล้วจึงโน้มใบหน้าไปจูบเธออีกครั้ง  เธอยอมให้เขาจูบเธออยู่เนิ่นนาน  โดยที่ไม่ได้ผลักไสเขาอีก 

“ง่วงรึยังครับ  ถ้าจะนอนผมจะได้ไปปิดหนังก่อน”  เขาถามเธออีกครั้งหลังจากถอนริมฝีปากออกมาแล้ว

“ค่ะ  ง่วงแล้ว”  เธอยิ้มให้เขา

เขาจึงเดินไปปิดหนัง  แล้วกลับมานอนข้างเธออีกครั้ง

“แล้วยังปวดหัวรึเปล่าครับ”   เขาถามเธอ

“ก็ยังมีอยู่บ้างค่ะ  รู้สึกหนาวด้วย”   เธอขยับผ้าห่มมาให้แน่นขึ้น  เพราะรู้สึกหนาวจริงๆ

“ห่มผ้า  ไม่อุ่นเท่านอนกอดกับผมหรอกนะ  อกของผมอุ่นกว่าผ้าห่มเยอะ”  เขายิ้มเจ้าเล่ห์

“เชอะ  อยากให้โมเน่นอนกอดคุณว่างั้น”  เธอหมั่นไส้เขาเสียจริง

“แล้วจะกอดไหมล่ะครับ”  เขามองเธออย่างท้าทาย

“ลองดูก็ได้ค่ะ  ว่าจะอุ่นจริงรึเปล่า”  เธอยิ้มแล้วจึงขยับเข้าไปกอดเขาเอาไว้

“อุ่นขึ้นไหม”  เขาถามเธออีกครั้ง

“ไม่เห็นอุ่นเลย”  เธอยิ้มเขิน  ซบใบหน้างามลงบนอกของเขาแล้วจึงหลับตาลง

“อ้าว  ไม่อุ่นเหรอ  ทำไมคนอื่นบอกว่าอุ่นนะ”  เขาแกล้งพูดให้เธอหึง  และมันก็ได้ผล

“คงให้คนกอดมาเยอะสินะคะ”   เธอนอนหันหลังให้เขาทันที  รู้สึกหงุดหงิดใจเหลือเกิน

“ทำไมครับ  หึงผมเหรอ”   เขากอดเธอจากด้านหลัง  แล้ววางใบหน้าคมบนไหล่เนียน

“ใครจะหึงคุณ  อยากให้ใครกอดก็ตามใจสิ”  เธอโมโหเขาเสียจริง

“อยากให้คุณกอดได้ไหมล่ะ”  เขาดึงตัวเธอให้หันมา


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องนี้เป็นภาคต่อรุ่นลูกของมาเฟียร้ายพ่ายรักนะคะ อยู่ในซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย สำหรับผู้ที่ให้เหรียญจะมีตอนพิเศษเรื่องราวของพระเอกและนางเอกในรุ่นหลาน ซึ่งจะเป็นซีรี่ส์ชุดต่อไปด้วยค่ะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha