หัวใจพาลรัก (จบแล้ว)

โดย: โพธิ์ทะเล



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 6 : เจ้านายที่แสนดี (1)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

6

เจ้านายที่แสนดี (1)




สิรินทร์เดินแกมวิ่งขึ้นไปยังห้องพักของมารดา เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์เครื่องจิ๋วในกระเป๋ากางเกงดังขึ้นจนเธอตกใจ เพราะมัวแต่คิดถึงคำพูดของคนที่จากมา

“บอส ...” ยกโทรศัพท์ขึ้นมองเห็นชื่อคนที่โชว์หราอยู่หน้าจอก็ตั้งสติคลายความโมโหอีกคนลงแล้วรีบกดรับทันที

“ค่ะ บอส” หญิงสาวตอบกลับไป

“คุณซีน อยู่ไหนครับ” คริสโตเฟอร์ เจ้านายหนุ่มของเธอเอ่ยถามมาจากปลายสาย

“โรงพยาบาลค่ะ เอ่อ...ใช่แล้วบอสคะ ซีนลืมไปเลยค่ะ วันนี้ครบกำหนดหมดวันลาของซีนแล้วนี่นา ขอโทษนะคะ” หญิงสาวเอ่ยออกไปค่อยมีรอยยิ้มออกมาปรากฏบนใบหน้า เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้เจ้านายหนุ่มของเธอคงกำลังนั่งหน้างอ คิ้วคมขมวดมุ่นเป็นปมอย่างที่ชอบทำเวลาเธอขัดใจอยู่บ่อยๆ แน่

“คุณเป็นอะไรซีน ทำไมอยู่โรงพยาบาล แล้วเป็นมากไหม ทำไมไม่บอกผมล่ะหรือว่า...” น้ำเสียงกังวลถามมาตามสายละล่ำละลัก

“ไม่ใช่ค่ะบอส ไม่ใช่ซีนค่ะ แม่ค่ะ อาการไม่ค่อยดีเท่าที่ควร” บอกออกไปเสียงเบาลงเมื่อเอ่ยถึงมารดา เพราะเจ้านายเธอรู้ดีอยู่แล้วเรื่องอาการป่วยของมารดา เพียงแต่ไม่รู้ว่ามันจะรุนแรงมากขึ้นขนาดนี้เท่านั้น

“อ้าว...แล้วทำไมคุณไม่บอกผมครับ กี่วันแล้วเนี่ย ไม่ได้การล่ะเดี๋ยวผมไปหาคุณที่นั่นเลยดีกว่านะซีน เยี่ยมคุณแม่คุณเลยด้วย” น้ำเสียงใจดีเอ่ยออกมาอีก หญิงสาวนึกอยากจะปฏิเสธแต่ก็เงียบไปเพราะรู้ดีว่า ถึงจะห้ามอย่างไรเจ้านายจอมดื้อของเธอก็คงไม่ยอมอยู่ดี

“เอ่อ บอสคะ คือ...ซีนขอลางานต่ออีกสักอาทิตย์นะคะ แล้วเดี๋ยวจะกลับไปยื่นใบลาย้อนหลังอีกทีค่ะ” หญิงสาวบอกด้วยน้ำเสียงเกรงใจเป็นที่สุด

“ไม่ต้องหรอกซีน ตามสบายเลยนะครับ เดี๋ยวผมให้คุณดาทำงานหน้าที่คุณแทนไปก่อนสักอาทิตย์ ว่าแต่คุณแม่อยู่ที่โรงพยาบาลไหนครับ เดี๋ยวผมไปนะ เที่ยงๆ คงถึง แล้วเจอกันครับ คุณไม่มาทำงานตั้งหลายวัน ผม...คิดถึงคุณจัง” ประโยคสุดท้ายของเจ้านายที่หยอดใส่เธอ ทำเอาสิรินทร์พูดต่อไม่ถูก...อีกแล้วนะบอส แบบนี้ทุกทีเลย ขยันหยอดคำพูดแบบนี้ใส่เธอทุกทีเลย...สิรินทร์ยิ้มขำๆ แต่ทำไมก็ไม่รู้ถึงแม้เจ้านายของเธอจะพูดจาอ่อนโยนน่าฟังแบบนั้นเธอกลับไม่รู้สึกอะไรสักนิด รับรู้เพียงความหวังดีของคนเป็นเจ้านายหนุ่มเท่านั้น ไม่เหมือนกับใครอีกคน...พอนึกมาถึงตรงนี้ หญิงสาวก็รีบสะบัดศีรษะไล่ความคิดที่ไม่เข้าท่าของตัวเองออกไปทันที เดินเร็วๆ ขึ้นชั้นบนไป

 

***************

 


คริสโตเฟอร์ เบลินด้า...เจ้าของบริษัท เดอะเบสทัวร์ ซึ่งเป็นบริษัททัวร์นำเที่ยวที่ใหญ่โตเป็นที่ยอมรับกันทั่วไปทั้งนักท่องเที่ยวชาวไทยและต่างชาติ และเขาก็มีลูกน้องสาวสวยที่รู้ใจและถูกใจเขามากที่สุดเป็นผู้จัดการฝ่ายการตลาดและโฆษณา

ผู้หญิงสวยหวานที่ใครๆ ทั้งหลาย โดยเฉพาะหนุ่มๆ ทั้งบริษัทต่างหมายตาและชื่นชอบเธอทั้งนั้น เพราะเธอทั้งเก่งและมีความเฉลียวฉลาดชนิดหาตัวจับยาก สามปีกว่ามาแล้วที่เธอมาสมัครทำงานกับเขา และเขาก็มีความรู้สึกดีๆ กับลูกน้องคนนี้เกินคำว่าเจ้านายกับลูกน้อง แต่เขาก็ยังไม่เคยกล้าพูดหรือแสดงออกกับเธอตรงๆ มากนัก ทำได้เพียงแค่แอบหยอดไปไปเรื่อยๆ แบบที่ทำไปเมื่อสักครู่นั่นแหละ ซึ่งเขาก็ไม่รู้ว่าเธอจะรับรู้ในสิ่งที่เขาพยายามสื่อออกไปมากแค่ไหน

วันนี้ ชายหนุ่มตัดสินใจขับรถด้วยตัวเองมาทำหน้าที่เจ้านายที่ดี เยี่ยมมารดาของเธอที่โรงพยาบาลโดยมีผลพลอยได้เป็นความสุขเล็กๆ จากการได้เห็นหน้าและพูดจากับเธอ แค่ไม่มีเธออยู่ที่บริษัทเพียงสี่วันเขาก็รู้สึกทุรนทุรายจนแทบทนไม่ได้เสียแล้ว...แบบนี้ได้เห็นหน้าสักนิดก็คงดีแน่...ยิ่งคิดใจก็เดินทางไปถึงบ้านเธอคนนั้นเรียบร้อยแล้ว

ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นโทรหาปลายสายเมื่อนึกบางอย่างขึ้นได้ ในขณะจอดรถที่ปั๊มน้ำมันเพื่อแวะทำธุระส่วนตัว

“หวัดดีเพื่อน นายอยู่ไหนเนี่ย” คริสโตเฟอร์เอ่ยถามออกไปยังปลายสายทันที

“อยู่โรงงานที่สมุทรปราการ เพิ่งมาถึงเมื่อเช้า พอดีมีประชุมพนักงานที่บริษัท นายล่ะคริส” เสียงเพื่อนรักถามกลับมาจากปลายสาย เขาจึงบอกเหตุผลไป

“ฉันกำลังไปที่นั่นเหมือนกันอีกครึ่งชั่วโมงคงถึงแล้วล่ะ เจอกันหน่อยไหมเพื่อนคิดถึงนายว่ะ ไม่เจอเป็นเดือนแล้วนะ” คริสโตเฟอร์ถือโอกาสนัดแนะกับเพื่อนรักเรียบร้อย ก่อนขับรถต่อไปมุ่งหน้าสู่เป้าหมายทันที

 

***************

 


สิรินทร์เดินทางออกจากโรงพยาบาลกลับบ้านเพื่อดูแลความเรียบร้อย โดยให้น้องชายอยู่เฝ้ามารดาในช่วงกลางวันของวันนี้ และเหตุผลอีกอย่างเพราะเธอไม่แน่ใจว่าเจ้านายจะมาถึงในเวลาไหน จึงอยากกลับไปจัดเก็บบ้านให้เรียบร้อย ทั้งที่ความจริงเธอไม่อยากให้เขามาสักนิดแต่ไม่รู้จะปฏิเสธได้อย่างไร

หญิงสาวเดินทางถึงบ้านสวนในเวลาหลังจากนั้นอีกไม่นาน จอดรถญี่ปุ่นคันเล็กในที่จอดรถประจำของตัวเองแล้วเดินเร็วๆ จะเข้าไปในบ้านเพื่อจัดการความเรียบร้อย แต่เสียงที่ดังมาจากด้านข้างในสวนนั้น ทำเอาเธอสะดุ้งโหยง...ซวยแล้ว...

“หวัดดีซีน” เสียงห้าวทุ้มที่คุ้นหูเธอมาสักพักแล้ว แต่เป็นเสียงที่เธอไม่อยากได้ยินมากที่สุดเอ่ยทักขึ้นมาจากม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ ทำให้เธอหันมองอย่างเสียไม่ได้...อีกแล้ว ทำไมวันนี้เธอซวยแบบนี้นะ...

“มาทำไม” เสียงถามห้วนสั้นอย่างขัดใจ...นี่ตกลงว่าเธอจะมีชีวิตแบบปกติสุขเหมือนคนอื่นเขาไม่ได้เลยหรืออย่างไรกันนะ...

“อื้อหือ...ไม่ต้องดุขนาดนั้นก็ได้วันนี้ฉันมาดี มาดีจริงๆ นะ” ธัญกรลุกขึ้นยืนตัวตรงก่อนเดินเข้าไปหาเจ้าของบ้านสาวสวย เขาอุตส่าห์รีบประชุมให้เสร็จเรียบร้อยแล้วเสี่ยงมาที่บ้านของเธอลองดูเผื่อจะเจอ แล้วเขาก็เจอจริงๆ เขาแวะเข้ามาที่นี่ก่อนจะไปหาเพื่อนสนิทที่นัดกันไว้อีกทีในตอนเที่ยง

“อย่างคุณนี่นะมาดี มีดีด้วยเหรอ” น้ำเสียงดูถูกของเธอทำเอาคนที่ตั้งใจเปลี่ยนแผนใหม่มาเต็มที่เกือบหลุดอาการโมโหออกมาอีก แต่สุดท้ายชายหนุ่มก็ต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆ...เอาล่ะอย่าไปคิดอะไร เย็นเอาไว้ เย็นเข้าไว้เท่านั้น

“นี่เธอ ฉันบอกว่ามาดีก็ดีสิ ทำไมล่ะหน้าฉันมันเป็นผู้ร้ายมากเลยหรือยังไงกัน” ต่อว่าเธอออกไปเสียงขุ่น แอบมีน้อยใจเล็กน้อยที่เธอมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าแบบนั้นแล้วทำหน้าตาไม่เชื่อถือ...ผู้ชายอย่างเขาสมบูรณ์แบบขนาดนี้ แล้วทำไมต้องมายืนให้เธอมองเหมือนประเมินค่าอะไรสักอย่างด้วยเล่า?...

“ก็ทำนองนั้นไม่ใช่เหรอ ฉันว่าตั้งแต่ชีวิตฉันเจอคุณมานี่ ไม่มีครั้งไหนที่มันจะไม่ใกล้เคียงกับที่ฉันพูดนะคุณธัญกร” หญิงสาวบอกน้ำเสียงเยาะ

“อาร์ต” ชายหนุ่มบอกชื่อเล่นของตัวเองออกไปทันที

“อะไร” หน้าหวานทำหน้างงกับคำพูดของเขา

“ชื่อเล่นของฉัน เรียกแบบนี้ก็แล้วกัน” ชายหนุ่มนั่งลงตรงทางเดินเข้าบ้านเธอหน้าตาเฉย กลายเป็นเขาไปนั่งปิดทางตรงที่เธอกำลังจะเข้าบ้านพอดี

“หลีกสิคุณ” หญิงสาวท้วงขึ้น

“ก็เดินไปสิ” บอกเธอเสียงทุ้มแต่สายตามองนิ่ง

“เอ๊... คุณนี่ อย่ามาหาเรื่องฉันตอนนี้นะ ฉันไม่มีอารมณ์มาเล่นแบบนี้อยู่หรอกนะถอยไป” หญิงสาวบอกปัดทันที

“อ่ะ ก็ได้ครับคุณซีน” ชายหนุ่มลุกยืนแล้วเลี่ยงทางให้เธอออกไปนิดเดียว แต่พอเธอเดินผ่านหน้าเขา ไปมือใหญ่ก็คว้าเอามือของเธอยึดเอาไว้แบบนั้น

“นี่คุณ จะทำอะไรอีกปล่อยนะ” สิรินทร์ตกใจที่เขาทำแบบนั้น พยายามสะบัดแขนให้หลุดจากการเกาะกุมของเขา

“ไม่ปล่อย คุยกับฉันก่อนได้ไหม ฉันมีเรื่องจะคุยด้วยสัญญาเลยว่าจะคุยดีๆ” ใบหน้าหล่อเหลาจ้องหน้าเธอเพื่อยืนยันคำพูด แต่สายตาของเขาส่งแววแปลกๆ ไปให้จนเธอเผลอมองอย่างไม่เข้าใจสุดท้ายเธอต้องเสหลบไปมองทางอื่นเพราะสู้สายตานั้นไม่ไหว

“แม่ของเธอดีขึ้นบ้างไหม” ชายหนุ่มเลือกถามถึงมารดาของเธอก่อน

“ยังเหมือนเดิม พรุ่งนี้ถึงจะผ่าตัด” สิรินทร์ตอบออกไปตามความเป็นจริง มือเล็กพยายามยามบิดออกจากมือของเขา

“อือ...เดี๋ยวท่านก็หาย เชื่อฉันสิ” ชายหนุ่มมั่นใจ ก็เขาขอให้คุณอาของเขาช่วยดูแลให้ดีที่สุดแล้วนี่นา ทุกอย่างมันก็จะต้องผ่านไปด้วยดีอยู่แล้ว ธัญกรเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องเอ่ยปลอบใจเธอออกมาแบบนั้น หรืออาจจะเพราะใบหน้าของเธอที่เศร้าลงทันทีเมื่อเขาเอ่ยถามถึงมารดา

“คุณมีอะไรก็พูดมาสิ แต่ฉันขอว่าอย่าเป็นเรื่องเดิมได้ไหม ตอนนี้สมองฉันไม่ว่างจะคิดเรื่องนี้ และไม่พร้อมที่จะทะเลาะกับคุณด้วย” สิรินทร์บอกออกไป คราวนี้เธอสามารถปลดมือของเขาออกได้ เมื่อเขายอมปล่อยเป็นอิสระ

“คุยในบ้านเธอได้ไหมล่ะ” ชายหนุ่มเอ่ยขอขึ้นมา เขามาบ้านหลังนี้หลายครั้งแล้ว แต่ยังไม่เคยมีโอกาส หรือได้รับโอกาสให้เข้าไปในบ้านหลังกะทัดรัดสวยงามของเธอสักครั้ง ไม่มีเสียงตอบรับจากเจ้าของบ้านสาว เขาจึงเหมาเอาเองว่าเธออนุญาต

ก็ไม่มีเสียงห้ามจากเธอนี่ เขาก็ไม่ผิดสิ...



ธัญกรเดินตามเธอเข้าไปในบ้านหลังเล็กที่จัดตกแต่งอย่างเป็นระเบียบสวยงาม พื้นไม้ปาร์เก้แวววาว เฟอร์นิเจอร์เรียบสวยด้านในจัดวางเป็นสัดส่วน แล้วสายตาของเขาก็หันไปสัมผัสเข้ากับรูปสาวสวยใส่ชุดปริญญา รอยยิ้มร่าเริงสดใสจากรูปนั้นทำให้เขายืนมองนิ่งนานอย่างถูกใจ...เมื่อไหร่เธอจะมีรอยยิ้มแบบในรูปถ่ายใบนี้ให้เขาได้เห็นบ้างนะ...

“นั่งสิคุณ จะคุยธุระกับฉันไม่ใช่เหรอคะ นี่ค่ะกาแฟ ฉันขอทำหน้าที่เจ้าของบ้านที่ดีสักวันก็แล้วกัน” พูดจบเจ้าของบ้านคนสวยก็เดินไปนั่งลงตรงโซฟารับแขกตรงข้ามกับเขา

“แหม น่ารักจริง” ชายหนุ่มเอ่ยออกมายิ้มๆ แต่เธอทำเป็นไม่สนใจเสีย

“ตกลงว่ามีอะไรคุณธัญกร” ถามออกมาเสียงห้วนเป็นการเป็นงาน

“นี่ซีน ฉันบอกให้เรียกชื่อเล่นไงล่ะ” ธัญกรออกอาการขัดใจเมื่อได้ยินเธอพูดชื่อเขาเป็นทางการขนาดนั้น

“มีอะไรล่ะ คุณ...อาร์ต” หญิงสาวแกล้งลากเสียง

“คือ...ฉันมาคิดๆ ดูแล้ว ในเมื่อที่ดินตรงสวนนี้เธอกับแม่ของเธอไม่ขายฉันก็คงไม่ซื้อแล้วล่ะ เป็นอันว่าเรื่องนี้จบนะ เธอไม่ต้องคิดอะไรมากแล้ว ฉันจบเรื่องนี้แล้วจริงๆ” ชายหนุ่มบอกเจตนารมณ์ใหม่ของตัวเอง

“อ้อ ก็ดีค่ะขอบคุณนะคะ แต่ไม่ใช่สิทำไมฉันต้องขอบคุณคุณด้วยล่ะก็นี่มันที่ดินของฉันนี่นา อ้อ...คุณถ้าคุยเสร็จแล้วก็...เอ่อ ฉันคงต้องขอตัว มีธุระที่จะต้องทำเหมือนกันฉันไม่ได้จะไล่นะคุณคงไม่ว่ากันล่ะ” หญิงสาวยอมเสียมารยาทเพราะเธอจะต้องรับแขกอีกคนที่บ้านในไม่ช้านี้ และเป็นแขกที่มีความสำคัญกับหน้าที่การงานของเธอด้วย หญิงสาวเอ่ยจบก็ลุกจากที่นั่งทันที


“เดี๋ยวสิซีน ธุระของฉันยังไม่จบนะยังมีอีกเรื่อง” ธัญกรเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง...อะไรกันเนี่ยผู้หญิงคนนี้ แบบนี้ก็มีด้วยเหรอไม่เคยพบเคยเจอเลยจริงๆ ไม่สนใจเขาสักนิด แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกันค่อยน่าสนใจขึ้นมาหน่อย เขาเองก็เบื่อพวกชอบวิ่งไล่ตามแล้วกรี๊ดกร๊าดใส่เขาเต็มทีแล้ว แบบนี้แหละสนุกแน่ๆ...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจนะคะ"

โพธิ์ทะเล


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha