หัวใจพาลรัก (จบแล้ว)

โดย: โพธิ์ทะเล



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 9 : เรื่องของหัวใจ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

9

เรื่องของหัวใจ




คริสโตเฟอร์ลุกขึ้นยืนทันที เมื่อเห็นหญิงสาวเจ้าของบ้านเดินเร็วๆ เข้ามาหาตนเอง แต่กลับรู้สึกขัดสายตายิ่งนักที่เห็นเพื่อนรักเดินตามประกบแจมาด้วยจนตัวแทบติดกัน ...นี่ตกลงว่าเคลียร์กันได้หรือไม่ได้กันแน่เนี่ย...

“บอส เอ่อ ซีนขอโทษค่ะ” สิรินทร์เอ่ยขึ้นมาเพราะไม่รู้จะเอ่ยอะไรขึ้นมากกว่านี้ได้อีก รู้สึกผิดมากมายที่ปล่อยให้เจ้านายให้นั่งรอเธออยู่แบบนี้

“ไม่เป็นไรครับ ว่าแต่คุณซีนหิวไหม เรื่องอื่นค่อยว่ากัน เราไปหาอะไรทานกันก่อนดีกว่าไหม ผมหิวแล้วล่ะ อาร์ตไปด้วยกันนะ” คริสโตเฟอร์เอ่ยชวนหญิงสาวแล้วหันไปชวนเพื่อนรักด้วยอีกคน ทั้งที่จริงๆ ไม่ต้องการทำแบบนนั้นหรอก แต่เขารู้ดีว่าถ้าแบบนั้นไม่มีทางได้ผลก็ผิดแผนมาตั้งแต่ต้นแล้วนี่นา เขาจะทำอะไรได้มากกกว่านี้อีกล่ะ..

.คริสโตเฟอร์คิดและได้แต่แอบเซ็งในอารมณ์ที่วันนี้แทนที่เขาจะได้อยู่กับหญิงสาวกลับต้องมาเจอเข้ากับสิ่งที่ไม่ได้คาดคิดมาก่อน แต่เขาเริ่มสงสัยในพฤติกรรมของเพื่อนรักขึ้นมาจริงๆ แล้ว เพราะปกติเพื่อนรักของเขานี้เห็นผู้หญิงเป็นของแสลงแทบจะวิ่งหนีมาตลอดด้วยซ้ำไป แต่ที่เห็นตอนนี้ทำไมเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้ก็ไม่รู้

“ถึงนายไม่ชวน ฉันก็ไปอยู่แล้วคริส เพราะวันนี้ฉันนัดทานมื้อเที่ยงกับนายเอาไว้ไงล่ะอย่าลืมสิเพื่อน” ธัญกรยังทำหน้ามึนเอ่ยถึงนัดหมายขึ้นมาได้อีก

“ถ้าอย่างนั้นก็ไปกันเลยสิ ฉันหิวแล้ว ไปครับคุณซีน” คริสโตเฟอร์หันไปพยักหน้ากับสิรินทร์ ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้เธอ ธัญกรรีบเอ่ยดักขึ้นมาทันที

“ซีน...” เสียงทุ้มเรียกอีก

“อะไรอีกล่ะคุณ” เสียงหวานเริ่มขุ่นขึ้นอีกแล้ว

“เธอไปล้างหน้าล้างตา เปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่หน่อยสิ มอมแมมหมดแล้วเห็นมั้ย” มือใหญ่ของคนที่ยืนชิดกับเธอยกขึ้นจับแก้มนวลนั้น จนสิรินทร์ชะงักไป...อีกแล้วนะผู้ชายคนนี้...

“กะ ก็ได้ เอ่อ...บอสคะ ซีนขอตัวสักครู่นะคะ” พูดจบสิรินทร์ก็ออกเดินไปทันที ใบหน้าหวานแดงก่ำขึ้นมา ใจเต้นแปลกๆ กับท่าทางของคนที่เธอเดินจากมา

นี่ตกลงว่าชีวิตเธอจะหลีกหนีเขาไม่พ้นเลยใช่ไหมเนี่ย? คิดไปแล้วยิ่งรู้สึกหวั่นไหวแปลกๆ กับท่าทางที่เขาแสดงออกมาในวันนี้ เธอไม่ได้ไร้เดียงสาจนขนาดไม่รู้ความหมายของสิ่งที่เขาพยายามทำอยู่ เพียงแต่ไม่รู้ว่าเขาตั้งใจจริง หรือเพียงแค่เป็นกิจกรรมนอกเวลาแก้เบื่อของคนรวยเท่านั้นเอง

 

****************

 


สิรินทร์กลับออกมาอีกครั้งในสภาพที่สดชื่นขึ้น พร้อมเสื้อผ้าชุดใหม่ทั้งชุด เสื้อเชิ้ตผ้านิ่มเนื้อบาง เปิดไหล่เปลือยกว้าง มีเสื้อสายเดี่ยวสีขาวใส่ไว้ด้านในอีกตัว กับกางเกงผ้าสามส่วนสีครีม ผมยาวที่มักปล่อยประจำผูกรวบมัดไว้สูงโชว์ไหล่เนียนสวย

หญิงสาวเดินเร็วๆ หวังจะผ่านร่างสูงของใครบางคนไปหาเจ้านายของตนเอง แต่เธอไม่ทันได้เดินผ่านพ้นไป เมื่อมือเรียวใหญ่ของธัญกรคว้าเอาแขนเล็กนั้นไว้ได้เสียก่อน

“นี่คุณ” หญิงหันไปขึ้นเสียงสูงใส่เขาอีกแล้ว

“อย่าดุสิซีน พูดกันดีๆ บ้างนะ” ธัญกรเอ่ยบอกเธอพยายามจะยิ้มให้เธอและระงับอารมณ์โมโหเอาไว้ สาเหตุก็เพราะการแต่งกายและเสื้อผ้าที่เธอใส่นั่นเอง ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกขัดอกขัดใจยิ่งนัก

“ก็ปล่อยฉันสิ เอ๊ะ...คุณนี่ยังไงนะ ต้องหาเรื่องมาถูกตัวฉันตลอดเลย ทำไมเนี่ย”

“ฉันเปล่านะ เพียงแต่...” ธัญกรปฏิเสธข้อกล่าวหาของเธอ แล้วเลื่อนใบหน้าไปพูดเบาๆ ใกล้หูเธอ

“ทำไมใส่เสื้อแบบนี้ออกมา ฮึ...จะโชว์ให้ไอ้คริสมันดูรึไง” น้ำเสียงที่ถามเครียดขึ้นมา รู้สึกหายใจติดขัดไม่พอใจสายตาของเพื่อนรักที่หันมองเธอแล้วทำท่าตะลึงแบบที่เขาเองก็เป็นเมื่อสักครู่เหมือนกัน

“พูดอะไรบ้าๆ น่ะคุณ” หญิงสาวต่อว่าเขากลับบ้าง แต่กระซิบดุๆ น้ำเสียงเบาลงกว่าปกติมาก

“ก็มันจริงนี่ ไปเปลี่ยนตัวใหม่เลยไป ไปสิ” ธัญกรยังออกอาการหวงโดยไม่รู้ตัวเองทำตัวเหมือนเป็นเจ้าของตัวเธอไม่มีผิด

“ยุ่งอะไรกับฉันอีกเนี่ย ฉันจะใส่อย่างนี้ ใครจะทำไม จะโชว์ก็โชว์ผิวของฉันเกี่ยวอะไรกับคุณด้วย” สิรินทร์ยั่วขึ้นมาบ้าง เขามายุ่งอะไรกับชีวิตเธอนักหนานะ

“แต่ฉันไม่ให้ใส่” คราวนี้ธัญกรเสียงดังขึ้นมา จนคริสโตเฟอร์ได้ยินแล้วหันมอง จ้องทั้งสองคนแบบจริงจังทันที

“นี่คุณ เป็นอะไรกับฉันเนี่ย ถึงได้ห้ามโน่นห้ามนี่ทุกอย่างเท่าที่จำได้ ฉันว่าเราไม่ได้ญาติดีกันเท่าที่ควรนี่นะ ไม่ล่ะฉันหิวแล้วไม่เปลี่ยนแล้วล่ะ” หญิงสาวทำเมินเฉยออกเดิน แต่ชายหนุ่มยังยื้อแขนเธอเอาไว้อีก คราวนี้พูดขึ้นเสียงดังด้วยความโมโห

“จะให้ฉันประกาศไหมว่าเราเป็นอะไรกัน ถึงตอนนี้จะยังไม่เป็นจริงๆ แต่ฉันจะทำให้มันเป็นขึ้นมาในเร็วที่สุดนี่แหละ ถ้ายังไม่ยอมเชื่อกันอีกก็คอยดู...” ธัญกรโมโหฮึดฮัดขึ้นมา แต่ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน นอกจากโมโหเธอแล้ว เขาก็ยังโกรธตัวเองที่เป็นแบบนี้...เป็นบ้าอะไรก็ไม่รู้แค่เธอโชว์ผิวขาวๆ และหุ่นสวยๆ ให้คนอื่นที่ไม่ใช่ตนเองคนเดียวได้ดูด้วย เขากลับเก็บอารมณ์ร้อนรุ่มนั้นเอาไว้แทบไม่ไหว


“อย่ามาบ้านะคุณอาร์ต” สิรินทร์ไม่ยอมลงให้เช่นกัน ทำไมต้องมายุ่งกับเสื้อผ้าที่เธอใส่ คนทั้งเมืองเขาก็ใส่กันแบบนี้ทั้งนั้น

“ปล่อยสิคุณ ฉันหิวจนตาลายแล้วนะ” หญิงสาวยังไม่ยอมลงให้

“ฉันก็โมโหเธอจนตาลายแล้วเหมือนกัน ไปเปลี่ยนเสื้อเลยไป” พูดจบธัญกรก็ลากร่างบางของเธอให้กลับเข้าไปในตัวบ้านอีกครั้ง คริสโตเฟอร์ทำท่าจะเดินตาม นึกกลัวว่าเพื่อนรักจะทำอะไรหญิงสาว แต่เมื่อเห็นไม่มีอะไรผิดปกติจึงหยุดอยู่กับที่ เขาปล่อยให้ทั้งสองคนทั้งลากทั้งจูงกันเข้าบ้านหลังเล็กนั้นไปด้วยท่าทางที่ไม่เข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้นมากนัก

สิรินทร์สะบัดจนแขนหลุดจากการเกาะกุมของธัญกร ทำท่าจะหันเดินกลับออกไปนอกลานหน้าบ้านเหมือนเดิม แต่ร่างสูงใหญ่ของธัญกรโผเข้าใส่เธอเสียก่อน

“ซีน อย่าดื้อนะ ฉันบอกให้ไปเปลี่ยนเสื้อ ไหนล่ะตู้เสื้อผ้าเธออยู่ไหน อ๋อ ในห้องนอนใช่มั้ย ถ้าอย่างนั้น มานี่มา เธอไม่เปลี่ยนฉันเปลี่ยนให้เอง” ชายหนุ่มจับร่างเธอลากให้เดินตามอีกครั้ง จนถึงห้องแล้วเปิดประตูดันร่างเธอเข้าไปด้านในทันที


“ว้าย ทำบ้าอะไรเนี่ยคุณ ละเมิดสิทธิส่วนบุคคลของฉันเกินไปแล้วนะ” หญิงสาวต่อว่าด้วยความโมโหอย่างที่สุด

“ไม่สน ถ้ายังดื้อฉันทำได้มากกว่านี้อีกไม่เชื่อก็ลองดู เธอนี่เป็นยังไงนะ เวลาฉันดีด้วยแล้วต้องดื้อรั้นแบบนี้ตลอด ชอบให้ฉันร้ายใส่มากนักหรือยังไงกัน ฮึ...” ธัญกรพูดจนชิดใบหน้านวลของเธอ ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ รวยรินรินมาจากกายสาว

“ก็ได้ คนบ้า สงสัยชาติที่แล้วฉันต้องทำเวรทำกรรมไว้กับคุณแน่ๆ ชาตินี้ถึงได้ตามจองล้างจองผลาญไม่เลิกแบบนี้” สิรินทร์ต้องยอมแพ้ในที่สุด แต่ปากก็ไม่ยอมหยุดพูดสักวินาทีเหมือนกัน

“ทำใจไว้สาวน้อย ฉันจะตามแบบนี้ทั้งปีทั้งชาติ ตลอดชีวิตนี้จนกว่าจะตายจากกันโน่นแหละ ถ้าไม่อยากให้ฉันตามรังควาญตามที่เธอว่าเอาไว้ ก็อยู่ใกล้ๆ ฉันไว้ แล้วห่างจากผู้ชายทุกคนเสียด้วย ไม่อย่างนั้นล่ะก็... ฉันจะตามเป็นเจ้ากรรมนายเวรเธออยู่แบบนี้แหละ กับไอ้นายคริสก็ด้วยนะ” ธัญกรพาลพาโลใส่เธอ

“ทำบ้าอะไร นั่นเจ้านายฉันนะ” หญิงสาวท้วงด้วยความตกใจ

“ก็ลาออกมาทำงานกับฉันเสียสิ เดี๋ยวไปบอกเขาเสียด้วยเลย แต่ถ้าเธอไม่กล้าฉันจะจัดการเอง อย่างนายคริสน่ะเกรงใจฉันจะตาย เชื่อเถอะว่าต้องยอมแน่ๆ” ธัญกรบอกอย่างหมายมั่นปั้นมือ

“อย่าทำอะไรบ้าๆ นะคุณ” เธอรู้ว่าคนตรงหน้านี้ทำได้ทุกอย่างอยู่แล้ว แต่นี่มันจะเกินไปแล้วจริงๆ สำหรับการมาก้าวก่ายชีวิตของเธอ หญิงสาวจ้องหน้าชายหนุ่มอย่างไม่ยอมลงให้ ก่อนตัดสินใจถามขึ้นมา

“นี่คุณ มายุ่งวุ่นวายกับชีวิตฉันมากเสียจริงเลย เมื่อก่อนคุณบอกว่าจะซื้อที่ดินของฉัน แต่ตอนนี้ตัดสินใจไม่ซื้อแล้วนี่ เราก็ไม่จำเป็นต้องมาเกี่ยวข้องกันอีก แต่ทำไมยังตามป่วนตามรังควาญฉันไม่หยุดไม่เลิกอีก คิดอะไรกับฉันหรือเปล่าเนี่ย” หญิงสาวถามขึ้นอย่างกังขา ก็แค่อยากตอกกลับใส่หน้าเขาให้เขาได้รู้สึกตัวบ้างเท่านั้นเอง แต่คำตอบของเขาทำเอาคนถามถึงกับอึ้งและใบ้กินไปเลยทีเดียว

“ก็คิดสิ ถ้าไม่คิดจะบ้าเสียเวลา ทิ้งงานทิ้งการมาแบบนี้ทำไมกันถามอะไรไม่เข้าท่า” ธัญกรตอบไปตามที่ใจคิดด้วยความโมโหโดยที่ไม่ทันได้ไตร่ตรองให้ดีเสียก่อน แต่กลับทำเอาคนที่แว๊ดๆ ใส่เขาก่อนหน้านี้ เงียบได้ในทันใด


สิรินทร์อึ้งไปนาน  ยืนมองหน้าคนที่พูดใส่หน้าเธอด้วยความไม่รู้ตัวเช่นกันอย่างตกตะลึง...จริงหรือเปล่า? นี่ตกลงว่าเธอเข้าใจไม่ผิดใช่ไหมที่รู้สึกว่าเขาทำอะไรแปลกๆ มาสักพักแล้ว เขาคิดอะไรกับเธอจริงๆ เหรอ?... หญิงสาวยังยืนอึ้งอีกนานมาก คนที่ได้สติก่อนกลับเป็นชายหนุ่ม ใบหน้าหล่อเข้มนั้นแดงก่ำ รีบหันหน้าไปอีกทางทันทีเมื่อหญิงสาวขยับตัวแล้วจ้องหน้าเขานิ่ง

“คะ คุณ วะ ว่ายังไงนะคะ” ถึงจะได้ยินชัดเต็มสองหูเมื่อครู่ แต่เธอแค่ยังไม่เชื่อเท่านั้นหัวใจเธอเต้นรัวอย่างน่ากลัวขึ้นมาทีเดียว...เป็นบ้าอะไรนะทำไมใจเต้นแรงจนตัวเธอสั่นแบบนี้ล่ะ...


ธัญกรตั้งสติสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ อีกครั้ง นึกถึงใบหน้าธีรเทพคนสนิทขึ้นมาทันทีเมื่อเจอเข้ากับสถานการณ์แบบนี้...ไอ้เจ้าธีร์มันบอกว่าให้หน้าด้าน หน้ามึนเข้าไว้กับผู้หญิงแข็งแกร่งแบบเธอจะต้องอย่ายอมให้เธอถือไพ่เหนือกว่า...แต่ทำไมเจ้านั่นมันไม่บอกเขาไว้ด้วยว่าเวลาเขาเขินอายเสียเองนี่จะต้องทำอย่างไรไม่ให้เธอรู้ล่ะ โอย...ธัญกรครุ่นคิดจนคิ้วขมวด ใบหน้าหล่อเหลาของเขาร้อนซู่ขึ้นมาเมื่อเห็นหญิงสาวถอยหลังเดินออกไปจากตรงนั้น เปิดตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบเสื้อตัวใหม่เดินหายเข้าห้องน้ำไปในทันที


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจนะคะ"

โพธิ์ทะเล


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha