หนี้หัวใจซาตาน

โดย: อักษรามณี



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 19 : ปรารถนาที่ฝังลึก (4)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เข้าร่วมกลุ่ม อักษรามณี นิยาย ได้ที่นี่ค่ะ

https://www.facebook.com/groups/731945123609177/ 

 พบกับ เรื่องราวน่าอ่านได้ที่นี่นะคะ

https://www.pageqq.com/…/co…/view/page/cntth1/0-2588146.html

อัพเดทเรื่องน่าสนใจ ฝากรีดเดอร์ที่น่ารักเข้าไปโวตและแชร์ได้เลยค่ะ   -

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

จำหน่ายในรูปแบบ อีบุ๊ค นะคะ

ดาวโหลดอีบุ๊คได้แล้วที่นี่ค่ะ



หนี้หัวใจซาตาน

 1 
eReader (Thailand)
 


หรือหากต้องการสั่งหนังสือติดต่อได้ที่แฟนเพจ 

อักษรามณี E-Book  หรือเฟส อักษรามณี กรัชเพชร ค่ะ



สีหน้าของคริสตัลเปลี่ยนไปเป็นตกใจแต่ก็เต็มไปด้วยความห่วงใยที่ฉายชัดออกมา นิตายกมือขึ้นลูบที่มุมปาก รู้เพียงว่าเธอเจ็บแปลบที่ริมฝีปากตอนคลีฟจูบเธอเมื่อครู่แต่ไม่รู้เลยว่าเขาจะกัดปากของเธอจนเลือดซึม

“มานี่สิจ๊ะ”

คริสตัลดึงมือหญิงสาวและกดไหล่ของเธอให้นั่งลงบนโซฟาก่อนจะเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานและกลับมาอีกครั้งพร้อมด้วยกล่องสีดำทรงสูง เขาวางมันลงบนโต๊ะและทำให้นิตายิ่งประหลาดใจเมื่อกล่องใบนั้นถูกเปิดออกเผยให้เห็นเมคอัพและอุปกรณ์แบบมืออาชีพอยู่ในนั้น คริสตัลหย่อนตัวลงนั่งข้างหญิงสาวและพินิจดูใบหน้าสวยหวานด้วยการเชยคางของนิตาขึ้น

“อืม...โครงหน้าของเธอสวยมากนะนิต้า ฉันชอบแต่งหน้าที่สวยแบบธรรมชาติอย่างนี้”

นิตาเอียงหน้าพลางเลิกคิ้ว คริสตัลหัวเราะคิก

“ฉันเคยเป็นช่างแต่งหน้ามาก่อน เมคอัพ อาร์ทิสไงจ๊ะ...ก็หลายปีมาละ...แต่ฉันก็ยังพอมีวิชาติดตัวอยู่นะนิต้าที่รัก...มานี่จ้ะ ฉันจะกลบรอยช้ำที่ปากของเธอนะจ๊ะ หน้าของเธอซีดไปนิด โอเค...”

คริสตัลบรรจงใช้คอนซีลเลอร์ปกปิดรอยช้ำที่มุมปากและปัดปลายฝีแปรงไปบนแก้มของหญิงสาว นิตาปล่อยให้ผู้จัดการของเธอละเลงสีสันบนใบหน้าหวาน ท่าทางที่ดูชำนาญทำให้น่าเชื่อจริง ๆ ว่าคริสตัลเคยเป็นช่างแต่งหน้ามาก่อน

“เมื่อก่อนฉันแต่งหน้าให้พวกเจ้าสาว ฉันรักผู้หญิงพวกนั้น...ใบหน้าของพวกเธอจะดูงดงามมากเวลาที่จะเข้าสู่พิธีวิวาห์ เป็นความจริงที่ว่าผู้หญิงสวยที่สุดในวันแต่งงาน ไม่ใช่เพราะชุดที่เธอสวมใส่ ไม่ใช่เพราะสีสันที่อยู่บนใบหน้าของพวกเธอ แต่เป็นเพราะ...ความรัก”

คริสตัลกล่าวขณะไล่ฝีแปรงไปบนใบหน้าอันหมดจดของสาวไทย และทุกสิ่งที่เขากล่าวออกมาก็จุดประกายอันสว่างไสวในความทรงจำของหญิงสาวอีกครั้ง

“นีน่า...ถ้าผมกลับมาจากอัฟกานิสถานเมื่อไหร่ผมจะกลับมารับคุณที่เมืองไทย แล้วเราจะจัดพิธีแต่งงานกันนะที่รัก”

เสียงที่ยังดังอยู่ในมโนนึกของหญิงสาวเสมือนแสงสุดท้ายที่ยังหลงเหลือไว้ให้หัวใจดวงนั้นอบอุ่นนัก

“โอเค...เธอสวยแล้วนะจ๊ะ”

คริสตัลยกกระจกบานเล็กให้หญิงสาวพินิจดูใบหน้าของเธอ นิตาถึงกับอึ้งไป เขาเป็นมืออาชีพอย่างแท้จริงเพราะจัดการใบหน้าของเธอให้กลับมาดูสว่างไสวได้ราวกับใช้เวทย์มนต์

“ถ้าเธอแต่งงานเมื่อไหร่ฉันจะไปแต่งหน้าให้...ไม่คิดเงินซักเหรียญ”

“ขอบคุณค่ะคริสตัล” นิตาเม้มปากสนิท ดีที่เมคอัพบนใบหน้าช่วยกลบทับความซึมเศร้าที่กำลังจะสำแดงตัวตนออกมาได้ “แต่คงไม่มีวันนั้นหรอกค่ะ”

“นิต้า...เธออาจยังไม่เจอคนที่เธอรักอย่างแท้จริงกระมัง ฉันแน่ใจว่าตอนนี้เธอไม่มีใคร แต่วันหนึ่งเธอต้องพบใครคนนั้น”

ริมฝีปากอิ่มบนใบหน้าของสาวไทยคลี่ออกเพียงน้อย เธอจะบอกคริสตัลได้อย่างไรว่าในชีวิตของเธอจะไม่มีวันนั้น...วันที่เธอและ ใครคนนั้น จะลงเอยกันได้อีกต่อไปแล้ว

 

ร่างเล็กบอบบางในชุดสูทซึ่งเป็นฟอร์มของพนักงานห้างเวสเนอร์เดินเรื่อยเปื่อยไปตามทางเท้าบนถนนของย่านอันพลุกพล่านใจกลางเขตมิดทาวน์ท่ามกลางแสงไฟส่องสว่างในยามราตรีที่ไม่เคยหลับใหลของมหานครนิวยอร์ค นิตาออกจากที่ทำงานนานแล้วแต่เธอก็ยังไปไม่ถึงที่พักเพราะยังเดินเตร็ดเตร่ไปตามทางเดินที่สองข้างเต็มไปด้วยตึกสูงและร้านค้าอันน่าตื่นตาตื่นใจ

หญิงสาวเดินไปหยุดที่หน้าตึก ๆ หนึ่งซึ่งด้านหน้าจัดเป็นตู้โชว์ขนาดใหญ่ ภายในนั้นมีหุ่นของผู้หญิงสาวแสนสวย และมันคงไม่มีอะไรน่าดึงดูดใจนิตาที่กำลังจะเดินผ่านหากเธอไม่เห็นชุดเจ้าสาวที่อยู่บนตัวหุ่น มันเป็นชุดกระโปรงยาวทำจากผ้าลูกไม้อวดไหล่และสร้อยคอทำจากเพชรส่องประกายวาววามยามล้อแสงไฟ

“นีน่า...ผมอยากเห็นคุณใส่ชุดเจ้าสาวที่สุด รอผมนะ...เสร็จภารกิจแล้วผมจะกลับมาเพื่อที่จะได้เห็นเจ้าสาวที่สวยที่สุดของผม”

น้ำหยดหนึ่งถั่งสายออกมาจากดวงตาของหญิงสาวที่คริสตัลกรีดอายไลเนอร์ให้เธออย่างงดงาม แต่ตอนนี้มันเริ่มเลือนจางเพราะรอยน้ำที่ก่อขึ้นรอบเบ้า ทั้งที่ไม่อยากมองชุดอันแสนสวยนี้เพราะมันทำให้เธอสะเทือนใจทุกครั้งหากทว่าหญิงสาวก็ยังจ้องมองมันและจินตนาการว่าหากชุดบนหุ่นตัวนั้นมาอยู่บนเรือนร่างของเธอเล่า

“นิต้า”

เสียงทุ้มที่ดังขึ้นทำให้ร่างเล็กต้องรีบปาดน้ำที่หางตาแล้วหันกลับไปมอง ร่างสูงใหญ่ของบุรุษเจ้าของดวงตาสีอำพันมาหยุดยืนอยู่ข้างหลังเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

“ลอว์สัน”

“นี่คุณยังไม่กลับห้องพักอีกหรือนิต้า แล้วทำไมถึงได้มาเดินคนเดียวแถวนี้ล่ะ?”

“เอ้อ...ฉันแค่อยากเดินเล่นเท่านั้นค่ะ เดินเพลิน ๆ อีกเดี๋ยวก็ถึงค่ะ...แล้วคุณล่ะคะ มาทำอะไรแถวนี้”


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เพราะบาดแผลฉกรรจ์จากสงครามทิ้งรอยบาดลึกไว้ในใจ เขา...จึงเลือกปกป้องความรักของตัวเอง ด้วยการดำดิ่งลงไปในหุบเหวแห่งความเจ็บปวด "

อักษรามณี


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha