หนี้หัวใจซาตาน

โดย: อักษรามณี



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 20 : ปรารถนาที่ฝังลึก (5)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เข้าร่วมกลุ่ม อักษรามณี นิยาย ได้ที่นี่ค่ะ

https://www.facebook.com/groups/731945123609177/ 

 พบกับ เรื่องราวน่าอ่านได้ที่นี่นะคะ

https://www.pageqq.com/…/co…/view/page/cntth1/0-2588146.html

อัพเดทเรื่องน่าสนใจ ฝากรีดเดอร์ที่น่ารักเข้าไปโวตและแชร์ได้เลยค่ะ   -

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

“ผมมาพบลูกค้าที่ภัตตาคารตรงข้ามกันนี่เอง” เขาชี้ไปยังถนนอีกฝั่ง “ว่ากำลังจะกลับแล้วเชียว แต่เห็นคุณยืนอยู่ตรงนี้ซะก่อน อืม...คุณชอบดูหรือ...ชุดเจ้าสาวนี่...มันสวยมากนะครับ”

ลอว์สันกล่าวขึ้นแล้วสายตาคู่นั้นก็เลื่อนไปยังตู้โชว์ขนาดใหญ่ที่มีหุ่นสวมชุดแสนสวยอยู่ด้านนั้น นิตาแสร้งยิ้ม

“ค่ะ...พอดีเดินผ่านเห็นชุดนี้สวยมากเลยแวะดูซะนานเลย”

“เป็นธรรมดาครับ...ผู้หญิงคนไหนก็ต้องชอบชุดเจ้าสาว เพราะมันเป็นความฝันของผู้หญิงทุกคน”

“ฉันก็ได้แค่มองเท่านั้นล่ะค่ะ มันสวยมาก แต่ถึงจะเป็นความฝันของผู้หญิงทุกคนก็ใช่ว่าผู้หญิงทุกคนจะได้สวมใส่มัน และหนึ่งในนั้นก็อาจเป็นฉัน”

ลอว์สอดมือทั้งสองเข้าไปในกระเป๋ากางเกง รอยยิ้มเล็ก ๆ จุดขึ้นบนมุมปากของชายหนุ่มซึ่งอยู่ในชุดสูท

“คนเราทุกคนมีความฝันกันทั้งนั้นนิต้า อย่างน้อยที่สุดเราก็ได้เห็นความฝันของตัวเรา ก็จะเป็นไรไปล่ะถ้ามันจะมีบางอย่างที่ไม่เป็นจริงบ้าง แต่ความฝันก็ทำให้เรามีความสุขจากความคาดหวัง และสิ่งที่เราคาดหวังมันทำให้เรามีความสุขจากการรอคอย”

นิตาไล้ปลายนิ้วไปบนกระจกตู้โชว์ หญิงสาวมองเห็นมือของเธอเสมือนทาบทับอยู่บนชุดเจ้าสาวหากทว่าไม่อาจแตะต้องมันได้ เรียวปากอิ่มบิดเป็นรอยยิ้มหากทว่ามันเป็นรอยยิ้มอันขมขื่นหากลอว์สันจะสังเกตเห็น

“และบางครั้งมันก็ยิ่งทำให้เราทรมาน ถ้าหากเรารู้ว่าการรอคอยนั้น...เป็นการรอคอยสิ่งที่ไม่มีวันมาถึง”

“นิต้า”

ลอว์สันวางมือของเขาลงบนบ่าของหญิงสาว ชายหนุ่มรู้สึกผิดขึ้นมาเมื่อรู้สึกว่าคำพูดของเขาจี้เข้าที่จุดเจ็บของเธอ

“คุณยังมีความหวังที่จะได้พบกับ...คนที่คุณมาตามหาอยู่ใช่มั้ย บอกผมได้หรือเปล่าว่าเขาเป็นใครเพราะคุณยังไม่ได้บอกผม บางทีผมอาจจะช่วยคุณได้”

“ฉันคิดว่า...ฉันจะเลิกตามหาเขาแล้วล่ะค่ะ”

คำตอบของหญิงสาวทำให้ลอว์สันเงียบไป ฟังดูจากน้ำเสียงนั้นเศร้าจับจิต

“ทำไมคุณถึงได้หมดความพยายามกลางคันล่ะนิต้า ผมคิดว่าคนที่คุณตามหาต้องอยู่ที่ไหนสักแห่งในอเมริกานี่ อย่างน้อยคุณก็อุตส่าห์เดินทางไกลมาถึงสหรัฐ ถ้าอดทนอีกนิดคุณอาจได้เจอเขา”

“ตอนนี้ฉันไม่ได้คิดอะไรแล้วล่ะค่ะลอว์ จริง ๆ นะคะ...ขอเพียงแค่มีที่ซุกหัวนอน ขอเพียงแค่มีเงินเก็บส่วนหนึ่งที่พอจะซื้อตั๋วเครื่องบินกลับเมืองไทยได้ ฉันคาดหวังเพียงเท่านั้น นี่คือความคาดหวังของฉันและฉันก็มีความสุขกับการรอคอย อย่างที่คุณบอกไงคะ”

“นิต้า...พระเจ้า...ผมเองก็ไม่ได้คาดหวังอะไรเพราะผมอยากช่วยคุณจากใจจริง”

ลอว์สันจับไหล่บางทั้งสองของหญิงสาวที่ก้มหน้าเพื่อไม่ให้เขาเห็นร่องรอยของน้ำตาที่กำลังจะไหลลงมาอีก


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เพราะบาดแผลฉกรรจ์จากสงครามทิ้งรอยบาดลึกไว้ในใจ เขา...จึงเลือกปกป้องความรักของตัวเอง ด้วยการดำดิ่งลงไปในหุบเหวแห่งความเจ็บปวด "

อักษรามณี


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha