หนี้หัวใจซาตาน

โดย: อักษรามณี



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 21 : บทที่ 5 Emotional Face หน้ากากอารมณ์


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่ 5 Emotional Face หน้ากากอารมณ์

 

“ผมจะเดินไปส่งคุณที่ห้องนะ”

ชายหนุ่มเสนอตัวและนิตาก็ไม่อยากขัดศรัทธาเขา ลอว์สันเดินไปกับหญิงสาวโดยจอดรถหรูของเขาทิ้งไว้ใกล้ ๆ กันนั้น ระยะทางไปถึงตึกซึ่งเป็นห้องชุดที่นิตาพักนั้นอยู่ไม่ไกลและเขาก็เพียงมาส่งเธอที่ชั้นล็อบบี้เท่านั้น

“นิต้า...คุณได้เจอเพื่อนของผมบ้างหรือเปล่า?”

“คะ?”

นิตาหันมายังลอว์สันเมื่อเขาตั้งคำถามก่อนที่เธอจะขึ้นลิฟท์ไปยังห้องพัก ชั่วครู่หญิงสาวก็นึกได้ว่าลอว์สันกำลังหมายถึงใคร เธอพยักหน้าพร้อมด้วยรอยยิ้มขื่น ๆ

“เจอค่ะ...วันนี้เขาไปลองรองเท้าที่ร้านด้วย”

“เหรอครับ?” ลอว์สันทำสีหน้าประหลาดใจ “อืม...ปกติเขาจะไม่ค่อยออกไปช็อปปิ้ง”

“คุณพูดเหมือนคริสตัล ผู้จัดการร้านเลยนะคะ”

“นี่เป็นสิ่งที่ใคร ๆ ก็รู้ครับ...คลีฟค่อนข้างจะรักษาความเป็นส่วนตัวของเขามาก ผมก็แค่แปลกใจที่เขาไปซื้อของด้วยตัวเอง เพราะปกติแองเจิ้ล เลขาของเขาจะจัดการให้ทุกอย่าง”

“ดูท่าทางคุณจะสนิทกับเขามากเลยนะคะ ลอว์...คุณคงรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับท่านประธาน”

“คลีฟไม่เหมือนคนอื่นครับ นิต้า...ผมแค่อยากบอกคุณว่าใคร ๆ ต่างก็มีพื้นที่ส่วนตัวที่ต้องเก็บรักษาไว้ก็เท่านั้น แต่สำหรับคลีฟมันมีอะไรที่ซับซ้อนมากกว่านั้น ผมแค่อยากให้คุณเข้าใจว่า เขามีบางแง่มุมที่อาจจะแตกต่างไปมาก...กว่าคุณและผม”

“วันนี้ฉันได้พบคุณไดแอนดราด้วยนะคะ คริสตัลบอกฉันว่าเธอเป็นน้องสาวของคุณ”

“เธอคงไปหาคลีฟเป็นปกติน่ะครับ”

ปกติอย่างนั้นหรือ...ยิ่งฟังก็ยิ่งปวดใจ หญิงสาวไม่อยากจะคิดเลยว่าคลีฟกับผู้หญิงแสนสวยคนนั้นคบกันมานานเท่าไหร่แล้ว

“น้องสาวของผมเกิดคลิ๊คกับคลีฟตอนเขากลับมาจากอิรัก หลังจากนั้นไม่นานคลีฟก็เข้ารับตำแหน่งใหญ่ในเวสเนอร์ กรุ๊ป” เขาพูดพลางยักไหล่ “ทุกคนคิดว่าสองคนนั่นจะลงเอยกันตั้งแต่ปีที่แล้ว ไดแอนดราทุ่มเททุกอย่างให้เพื่อนของผม”

“พวกเขาคงรักกันมากสินะคะ”

“สิ่งที่ผมทำได้คือเตือนไดแอนดรา” เสียงของเขาหม่นลง “จริง ๆ แล้วผมไม่ได้อยากให้น้องสาวคนเดียวของผมทุ่มเทใจไปมากขนาดนั้น ไม่ใช่เพราะคลีฟเป็นประธานบริหารบริษัทที่มีมูลค่าสูงอย่างเวสเนอร์ แต่เพราะไดแอนดราเป็นคนที่ทำอะไรแล้วเธอจะจริงจังอย่างมาก ผมแค่กลัวว่า...เธอจะผิดหวัง”

“แต่ถ้าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง...เขาสองคนก็ดูเหมาะกันมากค่ะ”

“นิต้า...สิ่งที่เราเห็นอาจไม่เป็นอย่างที่เราคิด ผมบอกคุณได้เพียงว่า...คลีฟ ไม่เหมือนใคร”

นัยน์ตาสีอำพันของลอว์สันสะท้อนอะไรบางอย่างที่ลึกเร้นและมันทำให้นิตาอยากค้นเข้าไปให้ลึกกว่าที่เธอเห็นแค่ผิวเผิน ทุกคำพูดของลอว์สันทำให้เธอคิดว่าเขาต้องรู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับเพื่อนสนิท ซึ่งอาจเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยรู้ หากทว่าหญิงสาวก็ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าการเงียบและไม่แสดงความคิดเห็นใดอีกต่อเรื่องระหว่างน้องสาวของเขาและประธานบริษัทเวสเนอร์ กรุ๊ป

บานประตูห้องชุดถูกเปิดออกก่อนที่นิตาจะก้าวเข้าไปข้างใน หญิงสาวทำท่าจะเอื้อมือไปเปิดสวิทซ์ไฟหากก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นว่าในห้องนั้นสว่างจ้า ร่างเล็กบอบบางเดินเข้าไปหยุดที่ห้องรับแขก หญิงสาวชะงักงันเพราะสิ่งที่เธอเห็นและทำให้เข้าใจว่าทำไมไฟในห้องชุดเปิดอยู่ก่อนที่เธอจะเข้ามาคือร่างสูงใหญ่ของใครคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ที่เก้าอี้รับแขก

“คลีฟ...”

นิตาอุทานออกมาเสียงเบาหวิว เธอออกจะตกใจเมื่อเห็นเขาถือวิสาสะเข้ามาในห้อง แม้คลีฟจะมีกุญแจอีกดอกแต่เขาก็ไม่ควรเข้ามาในเวลานี้ เขาอยู่ในชุดลำลองและเหมือนไม่สนใจว่าใครเข้ามา เขาทำเหมือนไม่ใส่ใจขณะที่นิตามองดูท่าทีของเขาอยู่ไม่ไกลจากที่เขานั่ง

คลีฟไม่ได้นั่งเฉย ๆ และไม่ได้หันมามองเธอ เขากำลังมุ่งความสนใจไปที่บางอย่างในมือ เมื่อนิตาเดินเข้าไปใกล้ ๆ เธอจึงเห็นสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ ในมือข้างหนึ่งของเขากำลังจับพู่กันและค่อย ๆ จุ่มสีในถาดเล็ก ๆ บนโต๊ะก่อนระบายมันลงบนบางสิ่งบางอย่างที่เธอเห็นว่าเป็น หน้ากาก

นิตาเพ่งมองสิ่งที่อยู่ในมือของเขานิ่งนาน เขากำลังเพ้นท์สีลงบนหน้ากากขนาดเท่าหน้าคนจริง มันไม่ใช่หน้ากากแบบสวยงาม ดูแล้วออกจะน่ากลัวด้วยซ้ำเพราะเป็นใบหน้าที่มีบาดแผลและแสดงออกซึ่งความเจ็บปวด ท่าทางเขาจริงจังและตั้งใจกับการระบายสีลงบนหน้ากากอันนั้น หญิงสาวยืนมองกระทั่งเขาวางสิ่งที่อยู่ในมือลงบนโต๊ะและประสานมือทั้งสองไว้ข้างหน้า เธอคิดว่าเขาไม่ได้ยี่หระต่อสิ่งรอบข้างแต่แล้วเสียงถอนหายใจหนักก็ดังขึ้นก่อนที่เขาจะหยิบมันขึ้นมาระบายอีกครั้งและกล่าวด้วยน้ำเสียงอันเยือกเย็นโดยไม่ยอมหันมามองหน้าหญิงสาว

“รู้มั้ยว่า...ผมชอบวาดหน้ากาก...หน้ากากมีไว้เพื่อปกปิดสิ่งที่เราไม่อยากให้ใครเห็น ปกปิดความรู้สึกที่แท้จริงของเรา มันทำให้เราปลอดภัยและผ่อนคลายจากความกดดันที่มันบีบคั้นตัวเรา”


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เพราะบาดแผลฉกรรจ์จากสงครามทิ้งรอยบาดลึกไว้ในใจ เขา...จึงเลือกปกป้องความรักของตัวเอง ด้วยการดำดิ่งลงไปในหุบเหวแห่งความเจ็บปวด "

อักษรามณี


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha