หนี้หัวใจซาตาน

โดย: อักษรามณี



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 22 : หน้ากากอารมณ์ (2)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ขณะพูดเขาก็ไล้พู่กันไปบนหน้ากากอันนั้นด้วยความตั้งใจ ถึงแม้มันจะดูน่ากลัวสำหรับหญิงสาวหากเธอก็รู้สึกได้ว่าเขาใส่ใจในทุกรายละเอียดที่กำลังกระทำ สีสันฉูดฉาดถูกระบายลงบนพื้นผิวของหน้ากากและดูเหมือนว่าเขาจะไม่ใส่ใจสิ่งที่อยู่รอบข้างแม้แต่น้อย

ในห้วงเวลานั้นเจ้าของดวงตาคู่งามกลับละสายตามายังเสี้ยวหน้าคร้ามเข้มของบุรุษซึ่งครั้งหนึ่งได้ชื่อว่าเป็นสามีของเธอ เธอเห็นความนุ่มนวลอาบอยู่บนใบหน้าและดวงตาของเขา คล้ายกับความเยือกเย็นของคลีฟคลายลงด้วยศิลปะที่แม้มันจะไม่สวยงามหากแต่หญิงสาวกลับสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่สะท้อนออกมาจากหน้ากากอันนั้น นิตาถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะกล่าวว่า

“บางคนอาจต้องการปิดบังความเจ็บปวดและทุกข์ทรมานด้วยการใช้หน้ากากปกปิด...เราอาจทำให้คนอื่นมองเห็นในสิ่งที่ไม่ใช่ตัวตนของเราได้ แต่ฉันจะไม่มีวันใช้มันเพื่อลวงหลอกตัวเอง”

คลีฟวางหน้ากากลงบนโต๊ะและประสานมือไว้บนคางของเขา “ถ้าอย่างนั้น...คุณคิดว่าเวลาที่คนเราเจ็บปวดมากที่สุด เราจะจัดการกับความเจ็บปวดของตัวเองได้ยังไง?”

นิตานิ่งงันกับคำถามของเขา สายตาคู่นั้นเหลือบไปมองหน้ากากที่วางอยู่ตรงหน้าเขา หญิงสาวไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาพูดหมายถึงอะไร แต่สำหรับตัวเธอเองมีคำตอบชัดเจนอยู่แล้ว เธอถอนหายใจเบา ๆ ก่อนตอบ

“ถ้าเป็นฉัน...ฉันจะปล่อยมันไป ปล่อยให้ตัวเองเจ็บปวด จนวันหนึ่งที่เราจะรู้สึกชาชินกับมัน”

“แล้วถ้าหากเราไม่ชินกับความเจ็บปวดนั่นล่ะ แล้วถ้าหากเรารู้สึกว่ามันเป็นสิ่งที่เราต้องเผชิญกับมันอยู่ตลอดเวลา คุณจะทนอยู่กับมันได้มั้ย”

นิตามองเสี้ยวหน้าของบุรุษซึ่งครั้งหนึ่งเขาเคยบอกว่ารักเธอสุดหัวใจท่ามกลางความเงียบจนหญิงสาวรู้สึกอึดอัดก่อนเธอจะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า

“ฉันจะให้...ความเจ็บปวดเป็นสิ่งที่หล่อเลี้ยงตัวฉัน อยู่กับมัน ถึงแม้จะทรมานมากแค่ไหนก็ตาม”

ร่างสูงยืดลำตัวขึ้นยืนหลังจากได้ฟังคำตอบนั้นก่อนจะหันใบหน้าคร้ามคมมาทางหญิงสาว

“แต่ท่าทางของคุณไม่ได้เจ็บปวดหรือทรมานจากอะไรเลย นีน่า...ผมเห็นคุณมีความสุขด้วยซ้ำ”

เขาหรี่นัยน์ตาสีน้ำเงินแซฟไฟร์ลง หน้าตาเขาเหมือนเอาเรื่อง มีบางอย่างวิ่งขึ้นมาจุกที่อกของหญิงสาว มันเกิดขึ้นทุกครั้งที่อยู่ต่อหน้าเขา จะมีครั้งใดบ้างที่เธอจะสบายใจเวลาที่ต้องเผชิญหน้ากับผู้ชายที่เคยเป็นสามีของตัวเอง

“จำเป็นด้วยหรือคะที่ฉันต้องบอกคุณว่าฉันเจ็บปวดหรือทรมาน และจำเป็นด้วยหรือคะที่ฉันต้องแสดงตัวเองว่าไม่มีความสุขอยู่ตลอดเวลา...ขอโทษนะคะคลีฟ ตอนนี้ฉันต้องการพักผ่อน”

“ถ้าคิดว่าจะรีบนอนแล้วทำไมถึงพึ่งกลับเอาป่านนี้”

ในน้ำเสียงนั้นบ่งบอกถึงความไม่พอใจ มันไม่ใช่แค่เสียงห้าว ๆ ของเขาเท่านั้นที่ทำให้นิตารู้ว่าคลีฟกำลังฉุนเฉียว แต่ใบหน้าคร้ามเข้มที่ถมึงทึงนั้นยังแสดงออกให้เห็นอย่างชัดเจนอีกด้วยว่าเขากำลังไม่สบอารมณ์

“ฉันจะไปไหนมันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับคุณนี่คะ”

“ผมถามว่าทำไมถึงพึ่งกลับ ทำไมตอบผมไม่ตรงคำถาม!

“คลีฟ!

นิตาตระหนกตื่นเมื่อเขาก้าวพรวดเข้ามาจับไหล่ของเธอไว้ นัยน์ตาคู่งามเบิกกว้าง อารมณ์ของเขาเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วและคลีฟกำลังแสดงความโมโหร้ายกับเธอเป็นหนที่สอง

“คลีฟ...ฉันเจ็บ!...ปล่อยนะ!...ไหนคุณพูดเองว่าไม่อยากเห็นหน้าฉัน อยากให้ฉันอยู่ห่างจากคุณ...ฉันทำตามที่คุณบอกฉันแล้ว ยังมีอะไรที่คุณไม่พอใจอีก”

ไม่พอใจอย่างนั้นหรือ...ใช่...เขาไม่พอใจอย่างมากที่เห็นนิตายืนคุยกับลอว์สันอย่างสนิทสนมที่หน้าร้านชุดเจ้าสาว ทั้งที่เขาอยากจะละทิ้งซึ่งความห่วงใย อยากอยู่ให้ไกลจากผู้หญิงไทยคนนี้แต่เขาก็ขับรถตามเธอมาตั้งแต่นิตาเลิกงานเมื่อตอนหัวค่ำ

“ออกไปจากห้องนี้...ได้ยินมั้ยคะ คลีฟ...ฉันบอกว่าให้คุณออกไป!

“กล้าไล่ผมหรือนีน่า!...ผมเป็นเจ้าของห้องนี้และมีสิทธิ์ที่จะเข้าออกได้ทุกเวลา”

“อย่างนั้นหรือคะคลีฟ!

นิตาออกแรงผลัก แต่เขาตัวโตมากทำให้เธอเป็นฝ่ายเสียหลักเซไปข้างหลังจนเกือบล้ม มือหนาที่กำลังจะเอื้อมไปดึงเธอกลับมาต้องหยุดชะงักเมื่อหญิงสาวทรงตัวยืนอย่างมั่นคงก่อนจะตะโกนใส่หน้าชายหนุ่มด้วยความเดือดดาล

“ได้! ถ้าคุณไม่ออกไปจากห้องนี้ฉันก็จะไปเอง!

“คุณจะไปไหน...นีน่า!

ร่างสูงตามไปกระชากตัวหญิงสาวกลับมาสู่อ้อมอกของเขาอีกครั้ง แขนแกร่งกอดกระหวัดเอวบางและรัดนิตาไว้แน่นเหมือนที่เขาทำกับเธอที่ร้านรองเท้าบุรุษ ร่างเล็กพยายามดันหน้าอกของเขาด้วยฝ่ามือทั้งสองแต่เธอก็ปกป้องตัวเองจากร่างกายแข็งแกร่งและอารมณ์รุนแรงที่กำลังสาดใส่เหมือนคลื่นใหญ่ที่ถาโถมไม่ได้เลย

“คลีฟ...ปล่อยฉัน!

“คุณไปไหนไม่ได้นีน่า!...คุณไม่มีที่ไป”

“ฉันนอนข้างถนนก็ได้ เพราะนี่ไม่ใช่ห้องของฉัน...ฉันจะคืนห้องนี้ให้คุณค่ะคลีฟ”

“ถ้าคุณทำแบบนั้นผมจะไล่คุณออกจากงานทันที!


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เพราะบาดแผลฉกรรจ์จากสงครามทิ้งรอยบาดลึกไว้ในใจ เขา...จึงเลือกปกป้องความรักของตัวเอง ด้วยการดำดิ่งลงไปในหุบเหวแห่งความเจ็บปวด "

อักษรามณี


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha