หนี้หัวใจซาตาน

โดย: อักษรามณี



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 29 : หัวใจที่ถูกบังคับ (3)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“นายมีเรื่องอะไรสำคัญสำหรับนิต้าอย่างนั้นหรือคลีฟ...บอกฉันหน่อยได้มั้ย?”

“พรุ่งนี้ฉันจะเดินทางไปแอนนาโพลิส และจะอยู่ที่นั่นอาจจะประมาณ...หนึ่งเดือน...ฉันกำลังทำความตกลงที่จะให้คุณนิตาไปเป็นแม่บ้านให้ฉันที่บ้านพักตากอากาศ โดยที่ฉันจะให้ค่าจ้างเธอหนึ่งแสนเหรียญ”

“ว่ายังไงนะคลีฟ!

เสียงของลอว์สันบอกความตกใจระคนประหลาดใจ นิตานึกไว้ว่าเขาคงจะช่วยเหลือเธอได้ด้วยการช่วยปฏิเสธสิ่งที่คลีฟเสนอ แต่แล้วลอวสันกลับดึงมือเรียวบางของเธอไปจับไว้แน่น

“โอ!...นิต้า...นี่เป็นโอกาสที่ดีของคุณนะ”

“ลอว์สัน...” นิตาครางออกมาขณะที่ใบหน้าของลอว์สันเต็มไปด้วยความยินดี

“ผมรู้...ผมรู้ว่าเพื่อนของผมตั้งใจจะช่วยคุณ คลีฟกำลังเสนองานที่ดีที่สุดให้กับคุณนะนิต้า...คิดดูสิว่าถ้าคุณเป็นพนักงานอยู่ที่ร้านรองเท้าอาจต้องใช้เวลาเก็บเงินหลายเดือนกว่าจะได้ค่าตั๋วเครื่องบินกลับเมืองไทย แต่นี่คุณทำงานแค่เดือนเดียวคุณก็จะได้กลับบ้านของคุณแล้วรู้มั้ย”

“ลอว์สัน...” นิตาครางออกมาอีกครั้งแต่คราวนี้เสียงนั้นแผ่วลงกว่าเดิม

“จะไม่มากเกินไปหน่อยหรือคะคลีฟ...สำหรับค่าจ้างของแม่บ้านที่...ไม่มีความรู้อะไรเลย”

ไดแอนดราขัดขึ้น หญิงสาวรู้สึกร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ เธอไม่ชอบน้ำหน้าของสาวไทยผู้นี้ตั้งแต่แรกพบ และรู้สึกถึงความผิดปกติตั้งแต่ที่เห็นว่าคลีฟ ซึ่งไม่เคยออกไปเดินตามช็อปในห้างปรากฏตัวที่ร้านรองเท้าหรูของคริสตัล

“ไดแอนดรา...มันไม่ได้เกี่ยวกันหรอกนะว่านิต้าจะมีความรู้แค่ไหนหรือเธอจบชั้นอะไรมา...แต่นี่มันเป็นความช่วยเหลือจากคลีฟที่พี่คิดว่านิต้าต้องซาบซึ้งใจ”

เธออยากร้องไห้ต่างหาก...นิตาคิด...ความเจ็บปวดกำลังกร่อนกัดหัวใจของหญิงสาว เธอไม่ได้ซาบซึ้งกับเงินจำนวนมหาศาลที่คลีฟตั้งใจจะใช้ฟาดหัวผู้หญิงไร้บ้านในอเมริกาอย่างเธอ เขาต้องการเพียงแค่จะได้ผลักไสให้เธอกลับเมืองไทยเร็วยิ่งขึ้น มันเป็นความบอบช้ำที่เขาหยิบยื่นให้หาใช่ไมตรีจิต ยิ่งคิดหญิงสาวก็ยิ่งอ่อนล้า

“ฉันกำลังคอยให้เธอเซ็นต์สัญญา”

คลีฟกล่าวเสียงเรียบขณะดวงตาจับจ้องอยู่ที่มือเรียวบางของนิตาซึ่งตอนนี้ลอว์สันจับมันไว้แนบแน่น ประธานเวสเนอร์ กรุ๊ป อาจไม่รู้ว่ายิ่งแสดงความปรารถนาดีต่อหญิงสาวชาวไทยมากเท่าไหร่ก็เหมือนเขากำลังเฉือนหัวใจของเธอให้เป็นแผลร้าวลึกมากเท่านั้น

“นิต้า...เซ็นต์เถอะนะครับ...นี่จะเป็นโอกาสให้คุณได้กลับบ้านเร็วกว่าที่คิดไว้”

ลอว์สันพยายามตะล่อม นิตาแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้หากไม่คิดว่าเธอต้องอดทนไว้ไม่ให้ใครล่วงรู้ความรู้สึกอันแท้จริง หากเธอดึงดันก็จะกลายเป็นว่าเธอทำให้ลอว์สัน เพื่อนที่แสนดีและผู้มีพระคุณต่อเธอต้องลำบากใจ ในที่สุดหญิงสาวจึงหยิบปากกาบนโต๊ะ แต่ก่อนที่จะจรดลงบนเอกสารก็มีเสียงแทรกขึ้น

“ผู้หญิงที่ไม่มีดีกรีอะไรรับรองแต่ได้ทำงานที่ไม่ต้องใช้ความสามารถอะไรแลกกับเงินมากมายขนาดนี้ ฉันว่าเธอต้องตั้งใจทำงานหน่อยนะ”

ไดแอนดราเดินเข้ามากอดเกี่ยวแขนของคลีฟไว้ต่อหน้านิตาที่ก้มหน้าตวัดปลายปากกาเป็นลายเซ็นต์ของเธอลงในเอกสารสัญญา ทั้งที่รู้ว่าน้องสาวของลอว์ดูถูกเธอมากแค่ไหน ทั้งที่รู้ว่าคลีฟอยากผลักไสเธอไปให้ไกล หากทว่าหญิงสาวต้องอดทนและก้าวข้ามไปให้ได้ มหาสมุทรแห่งความระทมที่กำลังจะกลืนกินเธอ

“แล้วนี่คุณจะไปแอนนาโพลิสคนเดียวอีกแล้วหรือคะ คลีฟ...เมื่อไหร่จะพาฉันไปด้วย” ไดแอนดราออดอ้อน

“มันเป็นเวลาพักผ่อนของเขาน่า ไดแอนดรา...คลีฟทำงานมาตลอดทั้งปีแล้ว”

ลอว์สันกล่าวก่อนจะเดินไปหย่อนตัวลงบนเก้าอี้รับแขก ไดแอนดรายักไหล่ เธอทำหน้าเหมือนไม่เข้าใจคำพูดของพี่ชาย

“เขาเพิ่งไปที่นั่นเมื่อสามเดือนที่แล้ว...ฉันคิดว่าคนที่ทำงานหนักอาจต้องการเวลาพักแค่ปีละหน”

“แต่ผมต้องพักทุก ๆ สามเดือน...จริง ๆ แล้วอยากพักสักสามเดือนด้วยซ้ำ”

คลีฟผละจากไดแอนดราและดึงเอกสารในมือของนิตาไปถือไว้ เขามองลายเซ็นต์ของหญิงสาวชาวไทยและยกยิ้มมุมปากราวกับพึงพอใจกับความสำเร็จซึ่งมีเพียงนิตาเท่านั้นที่รู้ว่าว่าแท้แล้วมันก็แค่การบีบบังคับ

“ถ้าท่านประธานไม่มีอะไรแล้วดิฉันขอตัวนะคะ”

“เดี๋ยวก่อน...” คลีฟเรียกหญิงสาวที่ลุกขึ้นและทำท่าจะเดินออกไปจากที่นั้น

“พรุ่งนี้เตรียมตัวให้พร้อม ผมจะให้คนของผมไปรับคุณตอนสองทุ่ม”

หญิงสาวชาวไทยไม่กล่าวอะไรนอกจากพยักหน้าเสมือนรับคำสั่งนั้นไว้ก่อนเดินออกไปจากห้องนั้น ไดแอนดรามองตามหลังร่างเล็กบอบบางจนลับตา ในหัวของเธอมีความคิดบางอย่างวาบขึ้น

“ต้องขอโทษนายด้วยนะลอว์...พอดีฉันต้องรีบเดินทางไปประชุมด่วนกับบอร์ดกรรมการของบริษัทตอนเช้านี้ ที่เรานัดกันเมื่อวานน่ะฉันขอไว้วันหลัง”

คลีฟหันไปกล่าวกับเพื่อนของเขาที่ทำสีหน้ารับรู้ ลอว์สันยกมือขึ้นเชิงรับทราบ

“ฉันไม่ว่าอะไรนายอยู่แล้วเพื่อน”

“ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวก่อนนะคะคลีฟ” ไดแอนดราแทรกขึ้น 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เพราะบาดแผลฉกรรจ์จากสงครามทิ้งรอยบาดลึกไว้ในใจ เขา...จึงเลือกปกป้องความรักของตัวเอง ด้วยการดำดิ่งลงไปในหุบเหวแห่งความเจ็บปวด "

อักษรามณี


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha