หนี้หัวใจซาตาน

โดย: อักษรามณี



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 30 : หัวใจที่ถูกบังคับ (4)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“จะไปไหนน่ะไดแอนดรา?” ลอว์สันถามน้องสาวที่กำลังจะก้าวเดินออกไป

“ฉันขอเดินเที่ยวเล่นในห้างสักหน่อย ยังไงนัดของพวกเราก็เป็นโมฆะแล้ว...เที่ยวให้สนุกนะคะคลีฟ”

ไดแอนดราหันกลับมาและแสดงท่าทางสนิทสนมกับประธานห้างเวสเนอร์ด้วยการจูบเขาที่แก้มต่อหน้าพี่ชายอย่างไม่รู้สึกอับอายก่อนเดินออกไปจากห้องนั้น เมื่อน้องสาวไปแล้วสีหน้าของลอว์สันก็เปลี่ยนไป

“คลีฟ...ฉันรู้สึกว่าช่วงนี้นายดูเครียด ๆ อีกแล้วนะ”

“ฉันสบายดี”

เจ้าของร่างสูงใหญ่นัยน์ตาสีน้ำเงินแซฟไฟร์วางเอกสารสัญญาในมือที่นิตาเซ็นให้เขาเมื่อครู่ลงก่อนจะยืนกอดอกพิงโต๊ะทำงานพร้อมทั้งถอนหายใจ

“น้องสาวของฉันไม่ได้ช่วยให้นายรู้สึกดีขึ้นเลยใช่มั้ย คลีฟ”

“ไดแอนดราไม่ผิดอะไร...เธอทำให้ฉันรู้สึกดีด้วยซ้ำ”

“แต่ไม่ดีถึงขนาดที่นายจะขจัดความเครียดในใจให้หมดได้...ฉันรู้ คลีฟ...แววตาของนายมันฟ้อง”

ลอว์สันลุกขึ้นยืน เขาล้วงมือทั้งสองลงในกระเป๋าและทำสีหน้าครุ่นคิดขณะจ้องหน้าเพื่อนสนิทที่สายตาคู่นั้นจ้องมองไปยังภาพวาดบนผนังห้อง

“นายคงไม่ได้ตั้งใจไปพักอยู่ที่แอนนาโพลิสอย่างเดียวใช่มั้ย คลีฟ”

“ฉันไม่ปฏิเสธหรอกนะลอว์ว่าฉันต้องไปบีเทสดาด้วย...ฉันแค่อยากกลับไปก็แค่นั้น”

“ที่จริงนายไม่จำเป็นต้องไปที่นั่นแล้ว คลีฟ”

ลอว์สันกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่เมื่อเห็นร่องรอยความเครียดกระจายอยู่บนใบหน้าของเพื่อนสนิทเขาจึงระบายลมหายใจเบา ๆ พร้อมทั้งกล่าวว่า

“ฉันไม่รู้ว่ามีอะไรทำให้นายต้องกลับไปที่นั่น แต่ฉันหวังว่าการที่นายกลับไปบีเทสดาครั้งนี้จะทำให้นายดีขึ้นกว่าเก่านะคลีฟ”

“ไม่มีอะไรที่ดีสำหรับฉันอีกแล้ว ลอว์” เสียงนั้นเนิบเนือย “ทุกอย่างมันหายไปตั้งแต่ตอนที่ฉันรู้ตัวว่า...ฉันจัดการสิ่งที่ฉันเคยควบคุมมันได้...ไม่ได้อย่างที่ใจคิด”

“นายกำลังคิดถึงอะไร?” ลอว์สันก้าวมาหยุดใกล้ ๆ เพื่อนของเขาและจ้องหน้าราวกับจะมองให้ทะลุเข้าไปถึงจิตใต้สำนึกของคลีฟ

“ให้ตายเถอะคลีฟ...เมื่อไหร่สิ่งเลวร้ายที่เรียกว่าสงครามมันจะหมดไปจากโลกนี้เสียที มันไม่ได้ทำให้นายสูญเสียความทรงจำก็จริง แต่มันกำลังกร่อนวิญญาณของนาย ก่อนหน้านี้ฉันเห็นว่านายดีขึ้นแล้วนะคลีฟ...แล้วตอนนี้เกิดอะไรขึ้น...การที่นายกลับไปบีเทสดามันหมายถึงทุกอย่างกำลังแย่ลง”

“ฉันอยากทดสอบตัวเอง ลอว์...พระเจ้า!” คลีฟขบกรามแน่น อารมณ์ของเขากำลังเปลี่ยนแปลงและมีเพียงลอว์สันที่รู้ดี

“นายต้องการทดสอบตัวเองอย่างนั้นหรือคลีฟ...นายผ่านมันมาแล้ว และฉันก็เห็นว่านายกำลังจะ...กลับมาเป็นปกติ”

“มันยังไม่ใช่” คลีฟยกมือทั้งสองขึ้นลูบใบหน้า “ฉันยังไม่สามารถค้นพบตัวเอง ตัวตนที่แท้จริงของฉันอย่างที่มันเคยเป็น...ตอนนี้ฉันเป็นใครก็ไม่รู้ ฉันไม่ต้องการมัน และฉันต้องกำจัดสิ่งที่ไม่ใช่ฉันออกไปให้ได้”

ลอว์สันนิ่งไปชั่วครู่ก่อนที่เขาจะพยักหน้าเชิงรับรู้ “ถ้าอย่างนั้น...ขอให้การไปที่นั่นของนายครั้งนี้ทำให้นายรู้ตัวเองเสียที...ว่านายเป็นใคร แต่ที่สำคัญมากกว่านั้น...ฉันอยากขอบใจนายอีกอย่าง”

“อะไรหรือลอว์?”

“ฉันอยากขอบใจที่นายให้ความช่วยเหลือนิต้า...ขอบใจที่นายเมตตาต่อเธอมากขนาดนี้ นิต้าคงได้กลับเมืองไทยเร็วขึ้น จนป่านนี้ฉันก็ยังไม่รู้เลยว่าจะช่วยตามหาคนที่เธออยากเจอได้ยังไง เธอไม่ยอมบอกฉันจนเธอสูญเสียความตั้งใจไปเอง...แต่ฉันรู้สึกเหมือนเธอกำลังเก็บอะไรบางอย่างไว้ในใจ ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร บางทีถ้าฉันรู้ฉันคงช่วยเหลือเธอได้บ้าง”

เสียงถอนหายใจและคำพูดของลอว์สันสะท้อนเข้าไปถึงใต้บึ้งของคนฟัง คลีฟนิ่งเงียบและรับฟังทุกอย่างที่เพื่อนของเขากล่าวอย่างสงบ

“นิต้าเป็นผู้หญิงที่น่าสงสาร...บางทีคนที่เธอมาตามหาอาจจะเป็นคนรักของเธอก็ได้ เธอมักเศร้าสร้อยเวลาที่พูดถึง เขา คนนั้น...ยังไงเสียในช่วงเวลาที่เธอไปอยู่แอนนาโพลิส ฉันอยากให้นายลองถามเธอ...บางทีนิต้าอาจจะเปิดเผยความคิดและความรู้สึกต่อผู้มีพระคุณของเธออย่างนายก็ได้นะ คลีฟ”

ลอว์สันได้แต่ออกความเห็น ซึ่งเขาไม่มีวันล่วงรู้เข้าไปถึงส่วนลึกของเพื่อนสนิทว่าแท้จริงความคิดและความรู้สึกของนิตาได้ถูกตีแผ่ออกมาจนหมดแล้ว ไม่มีใครรู้จักนิตา ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าคลีฟว่าสายสัมพันธ์ที่ร้อยรัดเธอไว้กับเขานั้นแนบแน่นมากแค่ไหน

แต่ตอนนี้เขากลับเป็นผู้ทำลายมัน จากอำนาจด้านมืดที่กำลังครอบงำจิตใจ เขาทำลายความเชื่อมั่นของคนที่เขารักและรักเขาอย่างที่สุด ทุกอย่างกำลังจะย่อยยับไปพร้อม ๆ กับหัวใจของเขาที่กำลังจะสูญสลายเพราะรอยแผลย้ำลึกจากความเจ็บปวดที่ไม่ว่าใครก็ไม่มีวันเข้าใจ

ลอว์สันกล่าวถูกแล้ว วิญญาณของเขากำลังถูกกร่อนอย่างช้า ๆ และการเริ่มต้นใหม่สำหรับเขากลับกลายเป็นสิ่งที่น่าหวั่นกลัวทั้งที่ภาพแห่งความงดงามซึ่งครั้งหนึ่งเคยเบ่งบานอยู่ในหัวใจไม่เคยห่างหายไปจากความคิดคำนึงที่แอบซ่อนในหลืบมืดแม่แต่วินาทีเดียว ภาพนั้นที่ครั้งหนึ่งเคยพร่ามัวแต่บัดนี้มันกลับแจ่มชัดขึ้นมาอีกครั้ง หากทว่าเขาไม่อาจแตะต้องมันเสมือนมายาคติที่ลวงหลอกให้เขาทุกข์ทรมานอยู่ทุกชั่วลมหายใจ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เพราะบาดแผลฉกรรจ์จากสงครามทิ้งรอยบาดลึกไว้ในใจ เขา...จึงเลือกปกป้องความรักของตัวเอง ด้วยการดำดิ่งลงไปในหุบเหวแห่งความเจ็บปวด "

อักษรามณี


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha