หนี้หัวใจซาตาน

โดย: อักษรามณี



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 31 : บทที่ 7 Lacing heart สัญญาพันธนาการ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่ 7  Lacing heart สัญญาพันธนาการ

 

“นิต้า...ว่ายังไงจ๊ะ ท่านประธานว่ายังไงบ้าง?”

คริสตัลเอ่ยถามขึ้นทันทีหลังจากที่พนักงานสาวชาวไทยของเขากลับเข้ามาในร้านและหย่อนตัวลงนั่งที่โต๊ะทำงานของเธอ นิตาวางกระเป๋าสะพายลงบนโต๊ะ เธอกำลังเรียงร้อยคำที่จะพูดกับผู้จัดการร้านรองเท้าหรู

“คริสตัลคะ...เอ้อ...”

“เธอคงไม่กังวลใช่มั้ยที่จะไม่ได้ทำงานที่นี่อีก”

ดวงตาคู่งามเบิกกว้างขึ้น “คริสตัล...คุณรู้...”

 “เป็นเรื่องปกตินะจ๊ะ” เขายักไหล่กับพนักงานสาว “ฉันดีใจมากที่เธอจะได้เปลี่ยนงานเพื่ออนาคตที่ดีกว่า”

“คริสตัล...คุณรู้ใช่ไหมคะว่าท่านประธานจะให้ฉันไปเป็นแม่บ้านที่แอนนาโพลิส”

“แองเจิ้ลบอกฉันแล้วล่ะจ้ะ และฉันก็ดีใจมากด้วย”

“โอ...ฉันขอโทษค่ะ”

คริสตัลเข้าไปโอบไหล่หญิงสาวชาวไทยที่ทำสีหน้าเหมือนสำนึกผิด “แม่สาวน้อยของฉัน...ฉันดีใจกับเธอนะ ไม่มีใครย่ำอยู่กับที่ตลอดชีวิตหรอกจริงมั้ย แม้แต่เธอเองวันหนึ่งก็ต้องกลับเมืองไทยบ้านเกิดของเธอ”

นิตาอยากจะร้องไห้ออกมาเสียงดัง ๆ เธอจะต้องกดเก็บความรู้สึกเจ็บช้ำนี้ไปอีกนานเท่าใดกัน ทุกคนต่างเห็นว่าประธานของห้างเวสเนอร์มีน้ำใจต่อเธอ แม้แต่คริสตัล เขาจะล่วงรู้หรือไม่ว่านี่เป็นเรื่องน่าเศร้าอย่างที่สุด เธอไม่ได้ก้าวไปในจุดที่สูงขึ้นอย่างที่ใคร ๆ คิด มันเป็นหลุมมืดที่คลีฟกำลังจะผลักเธอลงไปต่างหาก

“แล้วนี่เธอจะไปเมื่อไหร่กันจ๊ะ นิต้า?”

นิตาไม่ทันได้อ้าปากตอบคำถามคริสตัลก็มีใครคนหนึ่งก้าวเข้ามาในร้านและทำให้ทั้งสองหันไปมองพร้อมกัน

“โอว...สวัสดีค่ะ คุณไดแอนดรา”

 ร่างเพรียวระหงในชุดกระโปรงสีพาสเทลของหญิงสาวชาวอเมริกัน น้องสาวคนเดียวของลอว์สัน เบอร์ลิน เธอเดินเข้ามาหยุดที่ด้านหน้าโต๊ะทำงานของนิตาขณะมองไปรอบ ๆ อย่างพินิจพิเคราะห์ก่อนสายตาคมวับคู่นั้นจะเลื่อนมาหยุดที่ผู้จัดการร้าน

            “ไม่ทราบว่าคุณไดแอนดรามีอะไรให้พวกเรารับใช้หรือเปล่าคะ?”

            คริสตัลเป็นฝ่ายถามขึ้น ไดแอนดรายืนอยู่ตรงหน้าคนทั้งสองในมาดของสาวสังคม ที่แขนของเธอคล้องกระเป๋าแพงระยับซึ่งนิตามองแว่บเดียวก็รู้ว่าราคาอาจเกินหลักแสนบาท เธอยิ้มมุมปากและเอ่ยว่า

            “ต้องขอโทษด้วยนะคะคริสตัลที่ฉันเข้ามารบกวนคุณในเวลานี้...พอดีว่าฉันมีธุระสำคัญที่อยากคุยกับพนักงานสาวของคุณน่ะค่ะ”

            “นิต้าเหรอคะ?”

            คริสตัลเลิกคิ้วและหันไปทางนิตา พนักงานสาวชาวไทยสบตากับผู้จัดการของเธอชั่วขณะ

            “ค่ะ...ได้สิคะคุณไดแอนดรา ถ้าอย่างนั้นเชิญนั่งด้านในดีกว่านะคะ...นิต้า...ตามคุณไดแอนดราไปสิจ๊ะ”

            คริสตัลเชื้อเชิญแขกของเขาแม้จะแปลกใจมากแค่ไหนก็ตามแต่สำหรับไดแอนดราแล้วเขาต้องอำนวยความสะดวกให้เท่าที่จะทำได้เพราะถือว่าเธอเป็นแขกระดับวีไอพีของห้างเวสเนอร์คนหนึ่งเลยทีเดียว เมื่อนิตาเดินตาม            ไดแอนดราเข้าไปในห้องรับรองแขกด้านในเธอก็เห็นว่าคริสตัลปลีกตัวออกไปและปล่อยให้เธอกับน้องสาวของลอว์สันได้พูดคุยกันลำพังตามมารยาท

            “พี่ชายของฉันบอกว่า...เขาเป็นคนฝากเธอกับคลีฟให้เข้ามาทำงานที่นี่”

            หญิงสาวชาวอเมริกันเปิดบทสนทนาด้วยสีหน้าและคำพูดที่ดูเหมือนราบเรียบ ทว่าในน้ำเสียงนั้นเหมือนมีบางอย่างแอบซ่อนไม่ต่างจากคลื่นที่ไหลวนอยู่ใต้น้ำ

            “ค่ะ...ลอว์ฝากฉันให้เข้ามาทำงานที่นี่”

            “เพราะไม่อย่างนั้นเธอก็จะกลายเป็นคนเร่ร่อนเพราะหลักฐานการเดินทางมาอเมริกาหายหมด”

            นิตาเหลือบมองผู้พูดนิดหนึ่งก่อนจะละสายตาลงต่ำ “ค่ะ...ฉันได้รู้จักลอว์สันเพราะเขาช่วยเหลือฉันหลังจากที่ กระเป๋าของฉันหาย”

            “เธอคงไม่ได้ตั้งใจสินะ...ของแบบนี้มันตั้งใจกันได้เมื่อไหร่”

            รอยยิ้มน้อย ๆ จุดขึ้นบนมุมปากของไดแอนดรา นิตาพยายามเก็บข่มความรู้สึกที่กำลังถูกสาวชาวอเมริกันผู้นี้ดูถูก เธอมาด้วยเหตุผลอะไรกันแน่

            “จะไปแอนนาโพลิสพร้อมกับคลีฟพรุ่งนี้หรือ?”

            “ค่ะ...ท่านประธานบอกว่าเดินทางวันพรุ่งนี้”

            “จริง ๆ แล้วเวลาคลีฟไปไหนเขาจะพาฉันตามไปด้วยทุกที่...ยกเว้นบ้านพักส่วนตัวที่รัฐแมรีแลนด์...ฉันแค่อยากจะบอกว่าฉันกับเขาน่ะเรามีแพลนที่จะแต่งงานกันปีหน้าและเขาก็รับปากกับพี่ชายของฉันเป็นมั่นเป็นเหมาะแล้ว”


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เพราะบาดแผลฉกรรจ์จากสงครามทิ้งรอยบาดลึกไว้ในใจ เขา...จึงเลือกปกป้องความรักของตัวเอง ด้วยการดำดิ่งลงไปในหุบเหวแห่งความเจ็บปวด "

อักษรามณี


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha