หนี้หัวใจซาตาน

โดย: อักษรามณี



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 33 : สัญญาพันธนาการ (3)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“แอนนาโพลิสเป็นเมืองหลวงของรัฐแมรีแลนด์”

คลีฟเอ่ยขึ้นเป็นประโยคแรกหลังจากที่เขานั่งเงียบมาตลอดการเดินทาง นิตาหันมายังใบหน้าคร้ามเข้มที่หันออกไปทางนอกหน้าต่างขณะกล่าวต่อ

“เป็นเมืองศูนย์กลางการปกครองของแอนน์ อรัลเดล เคาน์ตี หนึ่งในยี่สิบสามเคาน์ตีของรัฐแมรีแลนด์”

“ฉันอยากเห็นมันตอนกลางวันจังเลยค่ะ...คงเป็นเมืองที่สวยมาก”

“แอนนาโพลิสเป็นเมืองที่สวยมาก เพราะมันตั้งอยู่บนอ่าวเซซาพีค เบย์ ปากแม่น้ำเซเวิร์น”

“แม่น้ำเซเวิร์น” นิตาทวนคำพูดนั้น หญิงสาวเผลอมองเสี้ยวหน้าทางด้านข้างของเขาและรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอีกครั้ง

“มันอยู่ห่างจากบัลติมอร์มาทางใต้ประมาณ 26 ไมล์ และห่างจากวอชิงตัน ดีซีประมาณ 29 ไมล์”

คลีฟหันกลับมายังดวงหน้าสวยหวาน นิตาหลบสายตาของเธอจากนัยน์ตาคมคู่นั้นไม่ทันจึงต่างจับจ้องกันและกันอยู่ชั่วครู่ เพียงชั่วขณะที่หัวใจของคลีฟรู้สึกถึงความอบอุ่นแล่นไหลอยู่ในเลือดของเขา

“เหนื่อยมั้ย?”

คลีฟตั้งคำถามและทำให้นิตาพึ่งนึกได้ว่าวันนี้เธอไปทำงานที่ห้างก่อนเดินทางมาที่นี่

“ไม่ค่ะ...ไม่เหนื่อย...ท่านประธานต่างหากล่ะคะที่เหนื่อยเพราะพึ่งเดินทางกลับมาจากฝรั่งเศส”

“การเดินทางจนแทบไม่มีเวลาพักผ่อนสำหรับผมเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว...ตอนเป็นนาวิกโยธินบางครั้งผมต้องเดินเท้าลาดตระเวนทั้งวันด้วยซ้ำ”

“แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วนี่คะ...ท่านประธาน...ไม่ใช่นาวิกโยธินหรือนายทหารที่ต้องเข้าร่วมรบในสงครามแล้ว”

“แต่ผมก็ยังนึกถึงมัน...นึกถึงเวลานั้น...และฝึกซ้อมตัวเองเหมือนเดิม บางครั้งผมเดินทางไกลในป่า ปีนเขา ว่ายน้ำเป็นระยะทางไกล ๆ มันคงอยู่ในสายเลือดของผมไปแล้วกระมัง”

“แต่ท่านประธานคงไม่อยากกลับไป...เป็นอย่างนั้นอีกแล้วใช่ไหมคะ?”

คลีฟมองหน้าหญิงสาวนิ่งราวกับเขาไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ร่างสูงใหญ่หันหน้ากลับไปมองที่นอกหน้าต่างอีกครั้ง

“ผมไม่สามารถ...ที่จะกลับไปเป็น...อย่างนั้นได้อีกแล้ว”

นิตาก้มหน้าเสมือนว่ายอมรับในการตัดสินใจนั้น หญิงสาวได้แต่ยอมจำนนกับการเปลี่ยนแปลงอันน่าเศร้าที่ไม่ว่าจะอย่างไรทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับคลีฟก็ไม่อาจกลับมาเป็นดังเดิมได้อีก ทั้งชีวิตส่วนตัวและสังคมของเขา...เขาไม่ใช่ พันจ่าเอกคลีฟ เวสเนอร์ นาวิกโยธินหนุ่มผู้มีหัวใจผูกพันและรักหญิงไทยคนหนึ่งได้อย่างลึกซึ้งอีกต่อไปซึ่งมันควรเป็นสิ่งที่เธอต้องยอมรับโดยดุษณี

การเดินทางมายังแอนนาโพลิสสิ้นสุดลงตอนใกล้เที่ยงคืนเมื่อคนของคลีฟพารถลีมูซีนแล่นมาจอดที่หน้าคฤหาสน์หลังหนึ่งซึ่งถูกสร้างอย่างอลังการริมฝั่งแม่น้ำที่นิตามองไปอีกฝั่งเห็นแสงไฟจากตึกรามบ้านช่องมากมายส่องสว่างในยามราตรี

ประธานบริหารเวสเนอร์ก้าวลงจากรถหรูเมื่อคนของเขาเปิดประตูให้โดยมีหญิงสาวผู้ซึ่งถูกว่าจ้างให้มาเป็นแม่บ้านตามลงไปพร้อมกระเป๋าเดินทางเพียงใบเดียว นิตาสังเกตว่าคลีฟก็ไม่ต่างจากเธอ เขามีเพียงกระเป๋าเดินทางเพียงใบเดียวเท่านั้นซึ่งบอดี้การ์ดคนหนึ่งนำไปไว้ด้านในคฤหาสน์อันหรูหรา

แสงไฟสว่างจ้ารอบ ๆ คฤหาสน์หลังนั้นทำให้หญิงสาวเห็นว่ามันเป็นสถานที่โอบล้อมด้วยป่าโดยด้านหน้าเป็นทางเดินปูด้วยหินลาดลงไปจรดริมฝั่งแม่น้ำที่ไหลเอื่อย ดูแล้วมันช่างเป็นที่อยู่แสนอลังการซึ่งก็เหมาะควรกันแล้วกับตำแหน่งประธานบริษัทใหญ่อย่างเวสเนอร์ กรุ๊ป

  คลีฟยังคงอยู่ในอาการเงียบสงบ เขาก้าวเข้าไปด้านในคฤหาสน์หลังงามโดยมีหญิงสาวชาวไทยเดินตามเข้าไป นิตาแทบลืมหายใจเมื่อเห็นภายในนั้นได้รับการตกแต่งในรูปแบบสมัยใหม่ มันผิดไปจากที่เธอคิดว่ามันอาจประดับประดาด้วยข้าวของโบราณเหมือนที่เธอเห็นภายนอก

หากทว่ามันกลับตรงข้าม ทุกอย่างในคฤหาสน์ของเขาไม่ได้มีของตกแต่งประดับประดาเป็นพวกแจกันหรือรูปปั้นโบราณล้ำค่า ภายในห้องโถงซึ่งเป็นห้องแรกที่หญิงสาวก้าวเท้าเข้าไปถูกปล่อยจนเกือบว่างโล่ง มีชุดเก้าอี้รับแขกสีงาช้างเพียงชุดเดียวตั้งอยู่ตรงกลางห้อง และบนฝาผนังเต็มไปด้วยภาพวาดจิตรกรรมของศิลปินมากมายซึ่งนิตาดูก็รู้ว่ามันเป็นเครื่องประดับตกแต่งบ้านของพวกมหาเศรษฐีที่ราคานั้นแทบไม่ต้องพูดถึง

“ผมซื้อบ้านหลังนี้ไว้ตั้งแต่ปีที่แล้ว” คลีฟกล่าวขึ้นขณะเดินไปหยุดที่หน้าภาพวาดภาพหนึ่งซึ่งเป็นภาพสีน้ำของสวนดอกไม้ในฤดูร้อน

“เจ้าของบ้านหลังนี้เป็นทายาทขุนนางเก่าของอังกฤษ ผมชอบคฤหาสน์หลังนี้มากตั้งแต่ได้เห็นมันครั้งแรกตอนมาพบลูกค้าที่แอนนาโพลิส หลังจากนั้นผมเป็นคนติดต่อขอซื้อจากเจ้าของเอง ตอนแรกเขายังไม่อยากขาย ต้องติดต่ออยู่นานทีเดียวเจ้าของถึงจะใจอ่อน ยอมขายบ้านหลังนี้ให้กับผม”

“มันเป็นคฤหาสน์ที่สวยมากค่ะ...กว้างขวาง มีป่าล้อมรอบ และอยู่ริมแม่น้ำ”

“ผมเพิ่งมาพักที่นี่เมื่อสามเดือนที่แล้ว” เขาหันกลับมาทางหญิงสาวที่ยืนเงยหน้ามองภาพวาดบนฝาผนังอย่างสนอกสนใจ “และผมก็กลับมาอีก...เพื่อจะอยู่ที่นี่เป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็ม”

นิตาลดสายตาลงมองใบหน้าคร้ามเข้มที่นัยน์ตาสีน้ำเงินแซฟไฟร์จับจ้องเธออยู่และมันทำให้หญิงสาวทำสีหน้าแทบไม่ถูกเลยทีเดียว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เพราะบาดแผลฉกรรจ์จากสงครามทิ้งรอยบาดลึกไว้ในใจ เขา...จึงเลือกปกป้องความรักของตัวเอง ด้วยการดำดิ่งลงไปในหุบเหวแห่งความเจ็บปวด "

อักษรามณี


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha