หนี้หัวใจซาตาน

โดย: อักษรามณี



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 34 : สัญญาพันธนาการ (4)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“คฤหาสน์หลังนี้เดิมทีเจ้าของเดิมตกแต่งแบบแอนทีคตามรูปแบบโครงสร้างด้านนอก พอเขาตกลงขายผมก็ให้อินทีเรียเข้ามาตกแต่งใหม่โดยให้คงรูปแบบเดิมเอาไว้ แต่ให้ปรับแต่งข้างในใหม่หมด ปรับให้พื้นที่โล่งตาขึ้น ผมชอบให้มันเป็นเหมือนสถานที่ของศิลปิน”

“ที่นี่ก็เลยมีภาพวาดเต็มไปหมด”

ซึ่งมันเป็นนิสัยของคลีฟที่เธอไม่เคยล่วงรู้ตอนที่เขาอยู่กับเธอในฐานะสามีตามกฎหมาย ถึงจะนานแค่ไหนแต่เธอก็ยังจดจำทุกรายละเอียดของเขาได้เสมอ คลีฟระบายลมหายใจออกมาเบา ๆ

“ผมเชื่อว่างานศิลปะช่วยขัดเกลาจิตใจของมนุษย์ได้อย่างแท้จริง มันช่วยฟื้นฟูสภาพจิตใจที่ย่ำแย่ เยียวยาความรู้สึกที่มีบาดแผลของมนุษย์ เพราะฉะนั้นที่นี่จึงเป็นพื้นที่ที่ผมมีไว้เพื่อความเป็นส่วนตัว...ใครก็แล้วแต่จะเข้ามาที่นี่ไม่ได้ถ้าผมไม่อนุญาต”

“แม้แต่เพื่อนสนิทของคุณอย่างนั้นหรือคะ?”

“ถ้าคุณหมายถึงลอว์สัน เขาจะไม่ยุ่งย่ามกับความเป็นส่วนตัวของผมอย่างเด็ดขาด”

นิตาเกือบจะพลั้งปากพูดถึงไดแอนดรา โชคดีที่เธอสกัดกั้นมันไว้ได้เสียก่อน อย่างน้อยที่สุดเธอควรรักษาบรรยากาศอันดีระหว่างเธอและเขาตอนนี้ไว้ หญิงสาวมองไปรอบ ๆ แล้วถอนหายใจเล็กน้อย

“แล้ว...คุณให้ฉันมาอยู่ที่นี่ ไม่ทราบว่าฉันมีหน้าที่ต้องทำอะไรบ้างคะ?”

ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเอามือสอดลงในกระเป๋ากางเกงก่อนที่เขาจะเดินไปที่เก้าอี้รับแขกและหย่อนตัวลงนั่งเอนหลังพาดแขนข้างหนึ่งไว้บนพนักเก้าอี้ อยู่ในท่าที่นิตาเคยชินมาแต่เก่าก่อน มันเป็นภาพที่เธอคุ้นชิน คลีฟไม่ชอบนั่งหลังตรงเหมือนหุ่นยนต์แม้เขาจะได้รับการฝึกมาอย่างทหาร เขาเองก็เคยบอกเธออย่างนั้น

“การมาอยู่ที่นี่คุณจะต้องปฏิบัติตามกฎของผมอย่างเคร่งครัด ข้อแรก...คุณต้องเรียกผมว่า ท่านประธาน”

นิตาเงียบไปชั่วอึดใจก่อนตอบ “ค่ะ...ท่านประธาน”

“อย่างที่สอง...คุณต้องทำหน้าที่แม่บ้าน ดูแลเรื่องเสื้อผ้า และเรื่องอาหารการกินของผม”

“ทราบค่ะ...ข้อต่อไปล่ะคะ?”

คราวนี้เขาเปลี่ยนท่านั่งเป็นเอนตัวมาด้านหน้าและเอามือทั้งสองประสานกันไว้

“ข้อนี้สำคัญมาก...คุณไม่สามารถติดต่อกับบุคคลภายนอกได้ถ้าผมไม่อนุญาต ห้ามใช้โทรศัพท์หรือเครื่องมือสื่อสารใด ๆ ติดต่อกับใครอย่างเด็ดขาด คงไม่เป็นไรใช่มั้ยนีน่า ถ้าคุณจะไม่ได้คุยกับใครเลยเป็นเวลาหนึ่งเดือน”

นิตากลืนน้ำลายลงคอเบา ๆ แต่ก็ยากลำบากเต็มทีเพราะเหมือนมีก้อนแข็งวิ่งขึ้นมาจุกคอหอย ...ไม่อนุญาตให้เธอติดต่อกับใครเลยอย่างนั้นหรือ

“ฉันแค่จะขอให้เธอช่วยรายงานความเป็นอยู่ของคลีฟที่นั่นให้ฉันได้รับรู้ ด้วยการโทรศัพท์มาหาฉัน”

 เสียงของไดแอนดราที่ดังในความคิดทำให้หญิงสาวรู้สึกปั่นป่วนขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

“ทำได้หรือเปล่า นีน่า?”

คลีฟถามเสียงเข้มเมื่อเขาเห็นว่านิตาทำเหมือนกำลังลังเล

“ค่ะ” เธอตอบรับแต่ไม่ใคร่เต็มเสียง “ทำได้ค่ะ...ท่านประธาน”

หญิงสาวไม่ได้มองใบหน้าคร้ามเข้มของเขาและไม่ทันรู้สึกตัวด้วยซ้ำเมื่อคลีฟลุกจากที่นั่งและมาหยุดอยู่ตรงหน้า เขายืนในระยะประชิดมากพอที่เธอจะรู้สึกถึงไออุ่นจากตัวเขา คลีฟยังใช้น้ำหอมกลิ่นเดิม และลมหายใจร้อนผ่าวของเขาทำให้หญิงสาวรู้สึกถึงความเต็มตื้นที่แล่นขึ้นมาจากส่วนลึก

“นีน่า” เสียงนั้นผะแผ่ว “ผมรู้ว่าคุณคงตั้งใจทำงานตามสัญญาที่ทำไว้กับผม”

“ค่ะ”

เสียงของเธอแผ่วเบายิ่งกว่าเขาหลายเท่า คลีฟรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่มันกำลังดึงดันตัวเองอยู่ใต้จิตสำนึก เขาอยากดึงร่างแน่งน้อยเข้ามาไว้ในอ้อมกอด อยากสัมผัส ปรารถนาเหลือเกินที่จะแสดงความรักอย่างที่ผู้ชายคนหนึ่งจะกระทำต่อผู้หญิงของเขา

“และหลังจากนี้คุณก็จะกลับเมืองไทย”

นิตาแทบไม่อยากหายใจ เบ้าตาของเธอเปียกซึมด้วยรอยน้ำที่รื้นขึ้นมา หญิงสาวเลื่อนสายตาขึ้นมองเขา

“ท่านประธานต้องการแบบนั้นไม่ใช่หรือคะ...ท่านประธานอยากให้ฉันกลับเมืองไทย...กลับบ้านของฉัน”

ร่างเล็กรู้สึกถึงความทรมานสาหัสที่กำลังแทรกซึมขึ้นมาจากใต้บึ้งทีละน้อย ทั้งที่เธออยู่ใกล้คนที่เธอรักมากขนาดนี้ ได้ยินเสียงลมหายใจของเขาชัดเจนถึงขนาดนี้ หากแต่ไม่อาจเอื้อมมือไปสัมผัสหรือแตะต้องเขาได้ หัวใจของเธอไม่อาจไขว่คว้าถึงเขา เหมือนมีบางอย่างขวางกั้นความรู้สึกระหว่างกันและกันไว้ ทั้งที่ใกล้หากก็เหมือนไกลกันคนละโลก

 “ผมจะพาคุณไปส่งที่ห้องพักของคุณ” ชายหนุ่มกล่าวขึ้นขณะพลิกข้อมือดูนาฬิกาซึ่งบอกเวลาเลยเที่ยงคืนมาแล้ว

“ตามมาสิ”

คลีฟหันหลังให้และเดินตรงเข้าไปยังด้านในของคฤหาสน์อันแสนใหญ่โตโอ่อ่า ที่นี่ถูกจัดแต่งให้โล่งตาอย่างที่เขาว่า และทุกหนแห่งก็เต็มไปด้วยศิลปะคอลอลเคชั่นภาพอิมเพรสชั่นนิสต์ของศิลปินเลื่องชื่อ ไม่เฉพาะแต่ภาพวาดเท่านั้น ตามทางเดินข้างในยังมีงานประติมากรรมของนักปรัชญาโบราณซึ่งความชื่นชอบทางด้านปรัชญาเมธีของคลีฟเป็นอีกสิ่งที่นิตาจดจำได้ไม่เคยลืม


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เพราะบาดแผลฉกรรจ์จากสงครามทิ้งรอยบาดลึกไว้ในใจ เขา...จึงเลือกปกป้องความรักของตัวเอง ด้วยการดำดิ่งลงไปในหุบเหวแห่งความเจ็บปวด "

อักษรามณี


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha