หนี้หัวใจซาตาน

โดย: อักษรามณี



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 36 : บทที่ 8 Treat with love หน้าที่และหัวใจ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

หญิงสาวสกัดกลั้นลมหายใจของตัวเองเมื่อปลายนิ้วแกร่งลากเลื่อนไปบนไหล่กลมกลึง เรือนร่างงดงามคอดเว้าราวนาฬิกาถูกอาบไล้ด้วยแสงไฟสว่างขับความผุดผาดของผิวสาวกระจ่างเนียนละมุนไปทุกอณูอยู่ต่อหน้าบุรุษร่างสูงใหญ่ที่เขาเองก็กำลังพยายามสกัดกลั้นลมหายใจของตัวเองไม่ให้หน่วงหนัก

เสียงหายใจของคลีฟดังอยู่ในความเงียบสงบของคฤหาสน์หลังใหญ่ที่มีเพียงเขาและเธอเพียงสองคน ชายหนุ่มดึงชุดแม่บ้านที่พาดไว้บนแขนเพื่อจะสวมใส่ให้หญิงสาว นิตาปล่อยให้เขาแต่งตัวให้เธอและช่างน่าอัศจรรย์ใจที่ชุดแม่บ้านคนใหม่ของคฤหาสน์นั้นพอดีกับทุกสัดส่วนบนร่างกลมกลึง คลีฟจัดแต่งชุดให้เธออย่างระมัดระวังทั้งที่ความเครียดเกร็งในร่างกายยังรุกเร้าความรู้สึกของเขาอยู่ตลอดเวลา

“ชุด...พอดีแล้วล่ะค่ะ ท่านประธาน”

นิตาบอกเขาด้วยเสียงแผ่วต่ำและไม่กล้าสบนัยน์ตาเป็นประกายคมกล้าคู่นั้น คลีฟกลืนน้ำลายลงคอเบา ๆ ชายหนุ่มบอกตัวเองตลอดเวลาว่าเขาจะไม่แตะต้องร่างกายของเธอมากไปกว่านี้ถึงแม้ความร้อนรุ่มจะสุมอยู่ใต้จิตสำนึก เขาจะไม่ยอมให้ความปรารถนาเปลี่ยนเป็นกองเพลิงที่มันอาจแผดเผาตัวเขาให้มอดไหม้

และถึงขั้นตอนสุดท้ายที่ชายหนุ่มวาดวงแขนแกร่งโอบร่างเล็กเอาไว้เพื่อจะดึงซิปทางด้านหลังของชุดกระโปรงขึ้นมา นิตาไม่ได้คิดไปเองว่าเธอได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นแรงไม่แตกต่างไปจากเธอ มือทั้งสองของเขายังคงวางอยู่ที่ซิปด้านหลังของชุดกระโปรงที่บัดนี้มันอยู่บนเรือนร่างกลมกลึงโดยสมบูรณ์ มันเป็นชุดกระโปรงสั้นเหนือเข่าเล็กน้อยตกแต่งด้วยลูกไม้ที่หน้าอกและชายกระโปรงแบบแม่บ้านฝรั่งเศส

“ผมรู้...ว่ามันต้องพอดี”

เสียงห้าวลึกนั้นแผ่วต่ำ ใบหน้าของเขาห่างจากเธอไม่ถึงคืบขณะดวงตาของหญิงสาวยังคงทอดมองออกไปที่ระเบียงหน้าห้องซึ่งเห็นภาพวิวของแม่น้ำยามราตรีเพราะเธอแทบไม่กล้าสบนัยน์ตาสีน้ำเงินคมกริบคู่นั้นก่อนที่มันจะเลื่อนกลับมายังใบหน้าคร้ามเข้มหล่อเหลาของคลีฟ

“เพราะผมเป็นคนสั่งตัดชุดพวกนี้เอง”

เขากำลังจะบอกเธออย่างนั้นหรือว่า...เขาจดจำทุกรายละเอียดที่เกี่ยวกับตัวเธอได้แม้แต่ขนาดของร่างกายที่เขาไม่ได้เห็นหรือสัมผัสมาเนิ่นนานเป็นเวลากว่าสองปี แล้วความทรงจำของเขาที่ยังคงตราตรึงอยู่ในหัวใจของเธอเล่า เขาจะยังจำมันได้อีกหรือไม่

“นี่เป็นชุดทำงานของฉันหรือคะ...ท่านประธาน”

นิตาตั้งคำถาม เสียงนั้นเบากว่าเสียงลมหายใจของเธอเสียอีก ปลายจมูกของเธอร้อนผ่าวเพราะลมหายใจจากจมูกโด่งยาวของคลีฟที่อยู่เกือบชิดติดใบหน้าหวานราดรดลงมาเป็นระยะ

“คุณต้องใส่ชุดนี้ทุกวัน...มันเป็นชุดทำงานของคุณ”

เสียงห้าวนั้นแผ่วลงอีกและใบหน้าคร้ามเข้มก็โน้มต่ำลงมาใกล้มากขึ้นขณะที่ร่างแน่งน้อยถูกมือแกร่งที่ยังแนบอยู่ด้านหลังของหญิงสาวดันแผ่นหลังของเธอจนด้านหน้าบดเบียดกับอกกว้างอย่างไม่ตั้งใจ หากทว่าต่างคนต่างรู้สึกถึงความทรมานที่กำลังรุมเร้า ต่างไม่อาจก้าวข้ามกำแพงบาง ๆ ที่ขวางกั้นความปรารถนา เพียงรู้สึกถึงความลึกซึ้งที่กำลังแผ่ซ่านออกมาจากส่วนลึกของกันและกัน  ท้ายที่สุดผู้ที่เลือกจะเป็นฝ่ายหยุดทุกอย่างไว้แค่นั้นคือนิตาที่ก้มหน้าลงต่ำและกล่าวออกมาแผ่วเบา

“พรุ่งนี้ฉันจะเริ่มทำงานนะคะ...ท่านประธาน”

มือหนาที่แนบอยู่บนแผ่นหลังบอบบางกดเกร็งเหมือนสำนึกของเขาที่กำลังถูกกดดันจากความพยายามอันยิ่งยวดในตอนนี้ ที่จะไม่สัมผัสหญิงสาวมากกว่าที่เป็นอยู่แม้ความปวดร้าวจะกัดกินความรู้สึกของเขาแค่ไหน และคลีฟก็ไม่อาจรับรู้ถึงความขมขื่นที่ฝังอยู่ใต้หัวใจของหญิงสาว...ทั้งที่เขาอยากรักเธอใจแทบขาด

“ผมจะไปบีเทสดาแต่เช้า...อาจจะกลับมาตอนค่ำ แต่ไนเจอร์กับเชส บอดี้การ์ดของผมจะคอยดูแลอยู่ใกล้ ๆ นี่...คุณมีเวลานอนอีกสามชั่วโมงก่อนจะเตรียมชุดกับกาแฟดำให้ผมหนึ่งแก้ว”

“กาแฟหนึ่งแก้วหรือคะ...แล้วท่านประธานต้องการอาหารเช้าอะไรบ้าง”

“แค่กาแฟดำแก้วเดียวเท่านั้น”

“ค่ะ”


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เพราะบาดแผลฉกรรจ์จากสงครามทิ้งรอยบาดลึกไว้ในใจ เขา...จึงเลือกปกป้องความรักของตัวเอง ด้วยการดำดิ่งลงไปในหุบเหวแห่งความเจ็บปวด "

อักษรามณี


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha