หนี้หัวใจซาตาน

โดย: อักษรามณี



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 37 : หน้าที่และหัวใจ (2)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“ห้องของผมอยู่ติดกับห้องนี้...ช่วยเข้าไปจัดเตรียมชุดให้ผมด้วย...ตอนเช้ามืด”

นิตาเงยหน้ามองชายหนุ่ม ตอนแรกเธอคิดว่าห้องพักของแม่บ้านควรจะอยู่ฝั่งใดฝั่งหนึ่งของคฤหาสน์และอาจเป็นห้องเล็กกว่านี้ซึ่งพอจะอยู่ได้เพียงคนเดียวและมันไม่ควรอยู่ติดกับห้องของเจ้านาย หญิงสาวไม่ได้นึกยินดีแต่รู้สึกอึดอัดใจขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ หรือคลีฟต้องการจะให้เธออยู่ในสายตาของเขา

อาจไม่ใช่เพราะความผูกพันที่มันคงเหลือเพียงเส้นไยบาง ๆ รอวันแต่จะขาดสะบั้นลงจนหมดไม่เหลือ แต่อาจเป็นเพราะเขาไม่ไว้วางใจเธอ เขาอาจกลัวว่าเธอจะทำตัวนอกเหนือจากหน้าที่ที่ได้รับ นิตาได้แต่คิดไปต่าง ๆ นานา เพราะตอนนี้มีหลายสิ่งหลายอย่างที่เธอไม่อาจล่วงรู้โดยเฉพาะบุคลิกที่ไม่อาจคาดเดาได้เหมือนเดิมของคลีฟ

ชายหนุ่มค่อย ๆ ลดมือหนาของเขาลงจากแผ่นหลังของหญิงสาวและถอยหลังไปเพียงไม่ถึงก้าวเพื่อมองดูร่างแน่งน้อยในชุดแม่บ้าน รูปร่างของนิตาเล็กบางแต่ก็เต็มตึงด้วยสัดส่วนคอดเว้า เพราะชุดที่เธอสวมใส่อยู่ตอนนี้รัดรึงทรวดทรงของผู้หญิงตัวเล็กผมยาวสีน้ำตาลเข้มเป็นประกาย ใบหน้าของเขายังดูเหมือนเฉยชา เสมือนว่าเขาไม่ได้มีความรู้สึกอะไร หากทว่านัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มประกายดุจแซฟไฟร์คู่นั้นกลับมีร่องรอยของความสุขฉายวาบขึ้นมาเพียงชั่วขณะ คลีฟมองหญิงสาวราวกับจะให้สายตาของเขาทะลุผ่านเข้าไปในเนื้อผ้าบนร่างงามกระนั้น

“ผมจะกลับไปที่ห้อง...คิดว่าคุณคงต้องรีบพักผ่อน...เพื่อพรุ่งนี้เช้า”

“ค่ะ...ท่านประธาน”

นิตาก้มหน้าเสมือนข้ารับใช้ที่คอยรับคำสั่งของเจ้านายอย่างสัตย์ซื่อ และเมื่อคลีฟออกไปจากห้องนั้นหญิงสาวจึงถอนลมหายใจของเธอออกมาเบา ๆ ขณะนั่งลงบนเตียงกว้างซึ่งมันอยู่ชิดระเบียงด้านริมฝั่งแม่น้ำ เธอก้มลงมองตัวเองในชุดแม่บ้านด้วยความรู้สึกหลากหลาย ร่างอรชรเลื่อนมือของเธอขึ้นมาสัมผัสที่ลำคอและหน้าอกและอดที่จะนึกถึงสัมผัสของคลีฟเมื่อครู่นี้ไม่ได้

มือแกร่งและแขนแข็งแรงของเขาที่โอบกอดเธอทำให้หัวใจดวงนั้นอบอุ่นราวกับได้รับการปกป้องเหมือนเมื่อครั้งเก่าก่อน กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ของเขายังเจือจางอยู่บนตัวเธอ นิตาค่อย ๆ เอนหลังลงบนเตียงกว้างและคิดว่าหลังจากเสร็จสิ้นภารกิจนี้เธอจะได้กลับบ้านที่เมืองไทย

น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาทางหางตาโดยที่หญิงสาวไม่รู้ตัว...ใช่...เธอจะทำทุกอย่างให้สำเร็จลุล่วงไป เพราะนี่คือโอกาสที่เธอจะได้ทำหน้าที่เสมือนภรรยาของเขาเป็นครั้งสุดท้ายแม้ว่าจะต้องอยู่ในสถานะลูกจ้างของนายจ้างที่ยินดีให้ค่าตอบแทนสูงลิ่ว

หลังจากนี้เธอจะได้กลับบ้าน กลับไปมีชีวิตเหมือนเดิมที่ไม่เคยมี เขา เธอจะเปลี่ยนนามสกุลกลับไปเป็น นิตา รัตนะรัศมี คนเดิม ลืมทุกอย่างที่เกี่ยวกับ คลีฟ เวสเนอร์ ประธานบริหารเวสเนอร์ เรียล เอสเตท กรุ๊ป เจ้าของกลุ่มบริษัทมูลค่ามหาศาลของสหรัฐ จะมีแค่ คลีฟ เวสเนอร์ นาวิกโยธินหนุ่มผู้อ่อนโยนและรักเธอสุดหัวใจอยู่ในความทรงจำ แม้เนิ่นนานหรืออาจตลอดกาลเธอก็จะไม่มีวันลืมเลือน....

 

นิตาตื่นขึ้นมาตอนเช้าตรู่ตามเวลาที่ตั้งนาฬิกาปลุกเอาไว้ หญิงสาวรีบอาบน้ำอุ่นเพราะรู้สึกว่าอากาศทางฝั่งยุโรปกำลังเริ่มหนาวมากขึ้นทุกขณะก่อนจะสวมใส่ชุดแม่บ้านตามคำสั่งของ ท่านประธาน และรีบเข้าไปในห้องครัวอันโอ่โถงเพื่อเตรียมกาแฟดำเพียงแกวเดียวจัดใส่ถาดเงินเพื่อมาเสิร์ฟให้เขาถึงห้องที่ประตูไม่ได้ล็อค

หญิงสาวผลักบานประตูเข้าไป มันเป็นเวลาเช้ามากและมีเพียงแสงไฟส่องสว่างที่มุมห้อง แม้ท่ามกลางแสงสลัว นิตาก็ยังเห็นชัดเจนว่าห้องของท่านประธานนั้นมีขนาดใหญ่โตแทบจะเทียบเท่ากันได้เลยกับห้องของแม่บ้านที่เขาจัดให้เธอพัก ภายในนั้นไม่มีเฟอร์นิเจอร์หรูหราให้ดูรกตา แต่เป็นห้องที่ทาสีขาวและมีภาพวาดไม่ต่างจากมุมอื่น ๆ ของคฤหาสน์

ทว่ามีสิ่งที่สะดุดตาหญิงสาวอยู่อย่างเดียวเท่านั้น นั่นคือหน้ากากเพ้นท์สีนับสิบอันเรียงรายอยู่บนผนังห้องด้านหนึ่ง หน้ากากเหล่านั้นมีลักษณะเดียวกันกับที่คลีฟวางมันไว้ในห้องชุดของเขาที่ให้เธอพักในนิวยอร์ค เป็นหน้ากากที่แสดงอาการเจ็บปวด มีบาดแผล ไม่มีหน้ากากอันใดงดงาม มีแต่แสดงอารมณ์เหมือนถูกทำร้ายและกดเก็บความรู้สึก นิตายืนมองหน้ากากเหล่านั้นอยู่นิ่งนานจนไม่เห็นว่าร่างสูงใหญ่บนเตียงกว้างภายในห้องนั้นค่อย ๆ ขยับตัวลุกขึ้น

“คุณตรงเวลาดีมาก...นีน่า”

เสียงห้าวลึกที่ดังขึ้นทำให้นิตาตกใจจนเกือบทำกาแฟดำในถาดหกจากถ้วย หญิงสาวหันกลับไปและมองผ่านแสงไฟสลัวจากมุมห้อง คลีฟลุกจากเตียงโดยที่เขาอยู่ในสภาพเปลือยเปล่าไม่สวมใส่อะไรเลยแม้แต่บ๊อกเซอร์ หญิงสาวแสร้งมองไปทางอื่นทั้งที่มันเคยเป็นสิ่งที่เธอคุ้นชินมาแต่ก่อน คลีฟชอบเข้านอนโดยไม่ยอมสวมเสื้อผ้าแม้แต่ชิ้นเดียว

“ผมจะอาบน้ำ...ช่วยเตรียมชุดให้ผมด้วย...เสื้อเชิ้ตขาวกับเบลเซอร์สีเทา ไม่ต้องเตรียมเนคไทไว้ให้ผม”

เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเป็นปกติไม่ได้แสดงออกถึงความง่วงงุนแต่อย่างใด อีกสิ่งหนึ่งที่เป็นนิสัยของเขาที่เธอรู้ดี นั่นคือคลีฟเป็นคนนอนดึกและสามารถตื่นเช้าได้แม้จะมีเวลาหลับเพียงแค่ชั่วโมงเดียว ถึงตอนนี้นิสัยเหล่านั้นก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปจากเมื่อก่อน

“ค่ะ...ท่านประธาน”

หญิงสาวรับคำก่อนจะนำถาดเงินใส่ถ้วยกาแฟดำไปวางไว้บนโต๊ะริมหน้าต่าง

“ยังไม่ต้องเปิดไฟ...ผมยังไม่อยากให้ห้องสว่างมากนัก”


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เพราะบาดแผลฉกรรจ์จากสงครามทิ้งรอยบาดลึกไว้ในใจ เขา...จึงเลือกปกป้องความรักของตัวเอง ด้วยการดำดิ่งลงไปในหุบเหวแห่งความเจ็บปวด "

อักษรามณี


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha