หนี้หัวใจซาตาน

โดย: อักษรามณี



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 38 : หน้าที่และหัวใจ (3)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เขากล่าวก่อนจะก้าวเข้าห้องน้ำซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่นิตาคิดว่ากำลังจะทำอยู่พอดี หญิงสาวเดินไปยังตู้เสื้อผ้าซึ่งถูกออกแบบให้ฝังลงไปในผนังห้องเพื่อจัดเตรียมชุดตามที่เขาต้องการ ร่างเล็กพยายามเพ่งสายตาเพื่อหาชุดที่มีสีตามที่เขาต้องการท่ามกลางไฟสลัว หากมันก็ยังสว่างมากพอที่จะทำให้เธอเห็นทุกอย่างในตู้เสื้อผ้าของเขาชัดเจน

ผ้าทุกชิ้นถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ เสื้อเชิ้ต สูทและเบลเซอร์มากกว่าห้าสิบตัวแขวนอยู่ภายในนั้น กลิ่นหอมอ่อน ๆ อวลไอออกมาทำให้หญิงสาวรู้ว่าคฤหาสน์หลังนี้คงได้รับการดูแลเป็นอย่างดีแม้ว่าเจ้าของนาน ๆ ถึงจะกลับมาสักหน นิตาหยิบเชิ้ตผ้าไหมสีขาว เบลเซอร์สีเทาและไม่ลืมที่จะหยิบบ๊อกเซอร์พร้อมทั้งถุงเท้ามาวางไว้บนเตียงของเขา เวลาผ่านไปหลังจากนั้นไม่ถึงห้านาทีร่างสูงใหญ่ก็ก้าวออกมาจากห้องน้ำ คลีฟนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวแต่นิตาก็เห็นว่าผมและลำตัวช่วงบนของเขามีหยดน้ำเกาะพราวเหมือนเขายังไม่ได้เช็ดตัว

“ช่วยเช็ดให้ผมหน่อย” เขาสั่งเมื่อก้าวมาหยุดตรงหน้าหญิงสาว นิตาเลิกคิ้วสูง

“คะ?”

“ช่วยเช็ดตัวให้ผมหน่อย”

คลีฟยื่นผ้าขนหนูผืนเล็กอีกผืนให้หญิงสาวและนิตาจำต้องรับไว้แม้กระอักกระอ่วนใจแต่เธอก็ไม่อาจปฏิเสธ

“ค่ะ...ท่านประธาน”

เธอตอบไม่เต็มเสียงอีกเช่นเคยก่อนจะค่อย ๆ ใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กซับหยดน้ำบนหน้าอกที่มีไรขนเปียกชื้นของเขา

“เช็ดผม...ให้ผมด้วย”

คลีฟก้มหน้าลงมาและทำให้นิตาหยุดลงชั่วครู่ ประกายตาคู่สวยฉายความไม่เข้าใจแต่เธอก็ทำในสิ่งที่เขาต้องการโดยไม่อิดออด

“ค่ะ...ท่านประธาน”

คลีฟก้มต่ำลงอีกจนจมูกของเขาเกือบชนกับจมูกโด่งเล็กของหญิงสาว ความร้อนผ่าวจากลมหายใจของเขาเป่ารดอยู่เหนือกลีบปากอิ่มของเธอ นิตาทำหน้าที่ของตัวเอง ค่อย ๆ ยกมือขึ้นเพื่อซับหยดน้ำบนเรือนผมสีน้ำตาลบรูเน็ตของเขา เธอต้องเขย่งเท้าเล็กน้อยเพราะคลีฟสูงกว่าเธอมาก

และโดยไม่ตั้งใจที่ริมฝีปากของเธอชนกับริมฝีปากของเขา หญิงสาวมีอาการตกใจเล็กน้อยเหมือนมีกระแสไฟวิ่งเข้าไปในเส้นเลือดและกับเกิดอาการเกร็งที่ปลายนิ้วขึ้นมาเฉย ๆ เธอพยายามเบี่ยงหลบแต่ดูเหมือนริมฝีปากหยักหนาจะไม่ยอมเลิกราง่าย ๆ เขาทำเหมือนตั้งใจที่จะให้ริมฝีปากของตัวเองแนบลงเบา ๆ กับเรียวปากจิ้มลิ้มที่เกือบเผยอออกเมื่อสัมผัสกับลิ้นของเขา

“เอ้อ...เสร็จแล้วค่ะ...ท่านประธาน”

นิตาถึงกับหอบหายใจแรงและเป็นฝ่ายหลีกห่างจากร่างสูงใหญ่ เธอก้าวถอยหลังไม่ถึงครึ่งก้าวก่อนที่คลีฟจะเอ่ยขึ้น

“ช่วยแต่งตัวให้ผมด้วย”

คลีฟต้องการอะไรกันแน่ถึงได้ออกคำสั่งแบบนี้...นิตานึกถามตัวเองในใจ เขาอยากจะแกล้งให้เธออัดอั้นหรืออย่างไรทั้งที่รู้ว่าหัวใจของเธอยิ่งทรมานยามได้ใกล้ชิดเขา

“ค่ะ...ท่านประธาน”

นิตารับทุกคำบัญชาของชายหนุ่มที่ยืนนิ่งปล่อยให้ แม่บ้าน ของเขาปฏิบัติหน้าที่โดยการสวมใส่เสื้อผ้า ทั้งบ๊อกเซอร์ กางเกงแสล็ค และเสื้อเชิ้ตสวมทับด้วยเบลเซอร์สีเทาตามที่เขาต้องการทุกอย่าง คลีฟยืนนิ่งราวกับภูเขาน้ำแข็งทั้งที่ข้างในกำลังจะละลายด้วยความร้อนรุ่มยามเมื่อมือเรียวบางสัมผัสไปตามเนื้อตัวของเขา ไม่ว่านิตาจะตั้งใจหรือไม่แต่สำหรับเขาแล้วทุกอิริยาบถของเธอมันเป็นสิ่งที่เย้ายวนโดยที่หญิงสาวแทบไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ

“เรียบร้อยแล้วค่ะ...ท่านประธาน”

เมื่อทำหน้าที่ของเธอแล้วนิตาจึงถอยห่างจากร่างสูงใหญ่ที่ตอนนี้เขาสวมชุดที่ดูเนี้ยบแต่ก็ไม่ถึงกับเป็นทางการมากนัก คลีฟถอนใจเบา ๆ ก่อนจะหันไปหยิบถ้วยกาแฟในถาดเงินบนโต๊ะไม้ทรงกลมขึ้นจิบขณะดวงตาสีน้ำเงินเป็นประกายภายใต้แสงสลัวทอดมองออกไปยังเวิ้งฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเจือจางเหนือแม่น้ำเซเวิร์นนอกหน้าต่างราวกับมีอะไรบางอย่างให้ครุ่นคิด

            “วันนี้ผมอาจจะกลับค่ำหน่อย...แต่ไม่ต้องเตรียมมื้อค่ำไว้ให้ผม และอาจจะเป็นอย่างนี้อีกหลายวัน ผมอนุญาตให้คุณออกไปข้างนอกได้แต่ต้องให้คนของผมพาไป คุณต้องการ...เงินค่าจ้างตอนนี้เลยไหม เผื่อว่าคุณต้องการจะใช้จ่ายอะไร”

            เขาหันกลับมาถามหญิงสาว นิตาหรุบตาลงต่ำและตอบกลับไป

“ขอบคุณมากค่ะท่านประธาน...แต่ดิฉันคิดว่าจะรับค่าจ้างตอนทำงานเสร็จทีเดียว”

            ประกายพร่างพรายฉาดฉายอยู่ในดวงตาของคลีฟ ริมฝีปากของเขาเม้มเข้าหากันเบา ๆ ก่อนที่จะเอ่ยขึ้นว่า

“คุณคงอยากเก็บไว้เป็นค่าเครื่องบินกลับเมืองไทยสินะ”

            “ค่ะ...ท่านประธาน...ดิฉันคิดว่าไม่มีอะไรที่จำเป็นต้องใช้จ่าย...ตอนนี้”

            “ก็ดี”

            น้ำเสียงของเขาเริ่มเครียดขึ้นเล็กน้อยก่อนถ้วยกาแฟจะถูกวางกลับลงไปในถาด คลีฟไม่กล่าวอะไรแต่ก่อนที่เขาจะหันหลังให้หญิงสาวก็เหมือนมีอะไรบางอย่างที่ทำให้เขายังไม่ก้าวเดินออกไป


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เพราะบาดแผลฉกรรจ์จากสงครามทิ้งรอยบาดลึกไว้ในใจ เขา...จึงเลือกปกป้องความรักของตัวเอง ด้วยการดำดิ่งลงไปในหุบเหวแห่งความเจ็บปวด "

อักษรามณี


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha