หนี้หัวใจซาตาน

โดย: อักษรามณี



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 39 : หน้าที่และหัวใจ (4)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

          “ผมรู้สึกว่า...เบลเซอร์ยังไม่เรียบร้อย”

            น้ำเสียงของเขายังเครียดและนิตาก็รู้สึกเหมือนกับว่าคลีฟมีบางอย่างติดค้างในใจหากหญิงสาวก็ตอบว่า

            “ดิฉันจะจัดให้ใหม่ค่ะท่านประธาน”

            นิตาเป็นฝ่ายก้าวเข้าไปหาเขาแต่ยังไม่ทันที่มือเรียวบางจะแตะที่ปกของเบลเซอร์ร่างเล็กก็ถูกแขนแกร่งกระหวัดรัดเข้าสู่อ้อมกอดของร่างสูงใหญ่โดยไม่ทันตั้งตัว

            “ท่านประ...”

            คำสุดท้ายหลุดหายเข้าไปในลำคอของหญิงสาวในจังหวะที่นิตาไม่ทันได้อ้าปากพูดเต็มประโยคใบหน้าคร้ามเข้มก็ก้มต่ำลงมาหาอย่างรวดเร็ว มันเกิดขึ้นกะทันหันจนหญิงสาวหายใจแทบไม่ทันเลยทีเดียวเมื่อริมฝีปากหยักหนาประกบปิดปากเล็กและบดขยี้ราวกับเขากำลังหิวกระหาย ลิ้นหนาแทรกเข้าไปในอุ้งปากของเธอและตวัดรัดดูดดุนลิ้นเล็กพร้อมกันนั้นที่แขนทั้งสองของร่างสูงใหญ่รัดแผ่นหลังของหญิงสาวจนร่างของเธอบดเบียดกับเขาแทบจะเป็นเนื้อเดียว

            นิตาตะกายมือไปบนแผ่นหลังกว้าง นิ้วเรียวเล็กกรีดไปมาบนเนื้อผ้าหนาของเบลเซอร์ที่คลีฟสวมใส่ ริมฝีปากของเขายังจาบจ้วงในปากเล็กอย่างเอาแต่ใจและเวลาเพียงชั่วครู่หญิงสาวก็เริ่มอ่อนยวบและมือทั้งสองที่พยายามตะปบลงบนหลังของเขาเปลี่ยนเป็นเลื่อนไล้ไปมาและแขนเรียวงามก็กระหวัดกอดเขาแน่นในที่สุด

            คลีฟเหมือนเปลวไฟอุ่นที่รุมเร้าหญิงสาวอยู่ตลอดเวลา ร่างกายของเขาเคร่งเครียดและแม้แต่ริมฝีปากของเขาที่บดจูบอยู่บนกลีบปากนุ่มตอนนี้ก็คล้ายจะกดเกร็งไปด้วย แต่ดูเหมือนชายหนุ่มกำลังพยายามควบคุมอารมณ์ของเขาให้คงที่ ลิ้นหนาที่จ้วงเข้าไปในเรียวปากอิ่มเริ่มผ่อนคลายลงและค่อย ๆ ผ่อนปรนด้วยการลากไล้ไปมาราวกับกำลังควานหาอะไรบางอย่าง

            เขากำลังค้นหาความหอมหวานที่เคยสัมผัส เคยดูดดื่มและเคยเป็นเจ้าของมันมาก่อน นิตาแทบจะทรงตัวไม่อยู่เมื่อลิ้นหนาล้วงเข้าไปในอุ้งปากของเธอลึกมากขึ้นเรื่อย ๆ เธอรู้สึกว่ามือของเขาเลื่อนขึ้นมาอยู่บนลำคอระหง แต่ครั้งนี้ปลายนิ้วของเขากลับเบาราวกับขนนก เขาสัมผัสบนช่วงลำคอของเธอโดยไม่ได้กดหรือบีบรัด มันทำให้นิตาผ่อนคลายลงได้อย่างประหลาด หญิงสาวหลับตาลงและปลดปล่อยตัวเองเหมือนปุยเมฆบางเบา

            “นีน่า”

            เสียงครางลึกดังอยู่ในลำคอของชายหนุ่ม คลีฟค่อย ๆ ถอนริมฝีปากของเขาออกจากปากของหญิงสาวแต่ยังคงสัมผัสกลีบปากนุ่มละมุนดุจกลีบกุหลาบนั้นด้วยปลายลิ้นที่เต็มไปด้วยความโหยหา มือแกร่งทั้งสองโอบประคองสันกรามเล็กของหญิงสาว

นิตาค่อย ๆ เปิดเปลือกตาเพื่อจะได้เห็นนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มดุจอัญมณีแซฟไฟร์ส่องประกายเจิดจรัสอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แล้วเขาก็ค่อย ๆ ผละห่างจากร่างอรชรที่เซไปด้านหลังเล็กน้อยแต่โชคดีที่เธอจับขอบโต๊ะตัวเล็กริมหน้าต่างไว้ได้และทรงตัวเพื่อให้ยืนตรง แม้ท่ามกลางไฟสลัวเธอก็ยังเห็นใบหน้าคร้ามเข้มแสดงความเสียดายออกมา

หากเธอจะรู้ว่าคลีฟกำลังควบคุมตัวเองแม้ยังไม่อยากให้ทุกอย่างหยุดลงตอนนี้ ชายหนุ่มรู้ดีว่าเขากำลังก้าวมาไกลเกินกว่าเส้นที่ขีดคั่นเอาไว้ แต่เขาก็รู้ดีว่าไม่อาจปลดปล่อยตัวเองได้มากเกินกว่าที่ตั้งใจเมื่อตระหนักถึงความหวั่นกลัวที่มันไหลลึกอยู่ใต้จิตสำนึกที่กำลังหวามไหว

“นี่เป็นอีกหน้าที่ที่คุณต้องทำให้ผมทุกเช้า”

ดวงหน้างามแสดงความไม่เข้าใจเมื่อเขากล่าวเช่นนั้น คลีฟจับที่ปกเบลเซอร์และจัดมันให้เข้าที่อย่างประณีตก่อนเหลือบมองหญิงสาวอีกครั้ง

“แต่งตัวให้ผม...และ...จูบผม”

รอบเบ้าตาของหญิงสาวมีน้ำรื้นขึ้นมาโดยที่เธอไม่ได้ตั้งใจ นิตาทรงตัวให้ยืนตรง เธอเงียบไปเพียงชั่วอึดใจก่อนจะตอบเขาเสียงผะแผ่ว

“ค่ะ...ท่านประธาน”

แสงอ่อนที่สาดส่องเข้ามาจากด้านนอกอาบไล้บนใบหน้าคร้ามเข้มและทำให้นิตามองเห็นความพึงพอใจฉาดฉายอยู่บนนั้น ท้องฟ้ากำลังจะสว่างไสวอีกครั้งเฉกเช่นเดียวกับหัวใจของเธอที่เต็มตื้นขึ้นมาเมื่อความอบอุ่นจากสัมผัสของเขาทอดเงาเข้าไปยังส่วนที่ลึกที่สุดใต้ก้นบึ้ง

“ผมจะพยายามกลับไม่ดึกมาก...ช่วยเตรียมผ้าขนหนูและ...เตรียมน้ำอุ่นไว้ให้ผมด้วย”

รถสปอร์ตสีเงินเมทัลลิคแล่นลับไปจากหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ซึ่งตั้งอยู่บนพื้นที่ที่นิตาคิดว่ามันอาจสวยที่สุดริมฝั่งแม่น้ำเซเวิร์น แสงแดดสาดส่องลงมากระทบผิวน้ำเห็นเป็นริ้วคลื่นระยับ แต่ดูเหมือนอากาศเริ่มขมุกขมัวเพราะยุโรปกำลังจะย่างเข้าสู่หน้าหนาวในอีกไม่ช้าไม่นานนี้แล้ว

คลีฟเดินทางไปบีเทสดาและเธอรู้ว่าเขาคงกลับมาในตอนค่ำ แม่บ้านของคฤหาสน์หลังงามชะเง้อมองไปรอบ ๆ ก็เห็นชายหนุ่มร่างใหญ่สองคนในชุดสูทยืนอยู่ห่างออกไป นั่นคงเป็นไนเจอร์กับเชส คนของคลีฟซึ่งเขาบอกว่าจะคอยดูแลที่นี่ตอนเขาไม่อยู่

นิตาถอนใจเบา ๆ ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในคฤหาสน์ ตรงไปยังห้องของเธอเมื่อแน่ใจว่าภายในนั้นปราศจากผู้ใดแล้ว ร่างเล็กบอบบางหยิบกระเป๋าเดินทางของเธอที่เก็บไว้ในตู้เสื้อผ้าออกมาเพื่อจะล้วงหยิบโทรศัพท์พร้อมทั้งนามบัตรเล็ก ๆ และกดโทรออกก่อนจะได้ยินเสียงตอบรับปลายสาย นิตาใจสั่นเล็กน้อย เธอตอบกลับไปว่า

“คุณไดแอนดราใช่มั้ยคะ นิต้านะคะ”


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เพราะบาดแผลฉกรรจ์จากสงครามทิ้งรอยบาดลึกไว้ในใจ เขา...จึงเลือกปกป้องความรักของตัวเอง ด้วยการดำดิ่งลงไปในหุบเหวแห่งความเจ็บปวด "

อักษรามณี


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


อ่านแล้วชอบค่ะสนุกมากค่ะ
โดย Anonymous | 4 months, 2 weeks ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha