หนี้รักเทพบุตรร้าย

โดย: สลิลฉัตร



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 3 : เด็กกำพร้าในบ้านหลังใหม่ 100%


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป



ฤดูหนาว, ธรรมชาติ, ฤดู, ต้นไม้, ท้องฟ้า



หลังจากงานรับปริญญาผ่านไปได้หนึ่งอาทิตย์ สาวน้อยหน้าหวานอย่างมีนารินทร์จึงเริ่มมองหางานที่ตรงกับสายงานที่หญิงสาวได้ร่ำเรียนมา เพราะหญิงสาวอยากจะช่วยแบ่งเบาภาระให้กับครอบครัวพ่อแม่บุญธรรม หญิงสาวเปิดดูข้อมูลการรับสมัครงานตามหน้าหนังสือพิมพ์ด้วยใจที่หมายมั่นจะต้องเร่งหางานให้ได้ในเร็ววัน

ต้องรีบหางานให้ได้ภายในเดือนนี้ หญิงสาวคิดในใจพลางเปิดดูคอลัมน์สมัครงานในหน้าหนังสือพิมพ์ สายตาไล่มองตำแหน่งงานที่เหมาะกับสายงานที่เธอได้ร่ำเรียนมา

อันนี้น่าสนใจ แม่ครัวอาหารไทยตรงกับที่เรียนมาพอดี มีนารินทร์เอาปากกาวงข้อความเพื่อทำเครื่องหมาย ก่อนที่หญิงสาวจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเบอร์ตามที่ได้ลงประกาศไว้เพื่อสอบถามข้อมูลรายละเอียด

“สวัสดีค่ะดิฉันอยากสอบถามเรื่องรับสมัครงานในตำแหน่งกุ๊กอาหารไทยที่ทางโรงแรม เดอะแกรนด์เคเจพี ได้ลงประกาศไว้ในหนังสือพิมพ์น่ะค่ะ” มีนารินทร์ถามด้วยเสียงประหม่าเล็กน้อย

“คุณมากรอกใบสมัครและสัมภาษณ์ได้เลยค่ะ” ปลายสายบอกด้วยน้ำเสียงเรียบ

“ค่ะ ขอบคุณ” มีนารินทร์วางสายหลังจากได้คำตอบสั้นๆแต่ได้ใจความ

หญิงสาวตั้งความหวังในใจหลังจากวางสายว่าเธอต้องได้งานนี้ อย่างน้อยเธอจะได้ช่วยแบ่งเบาภาระค่าใช้จ่ายในบ้านบ้าง แม้ว่าบิดามารดาบุญธรรมเธอหรือแม้แต่พี่สาวบุญธรรมอย่างเมยาวีก็บอกให้เธอไม่ต้องกังวลกับเรื่องนี้

มีนารินทร์จัดเอกสารในการใช้สมัครงานลงในกระซองเอกสาร เพื่อเตรียมไว้สำหรับการไปสมัครงานตามที่หญิงสาวตั้งใจไว้

เรียบร้อย ที่เหลือก็เตรียมแค่ชุดที่จะใส่ไปสมัครงานพรุ่งนี้หญิงสาวก้าวออกจากห้องเพื่อลงไปยังห้องครัวเพื่อเตรียมอาหารเย็น

 

เช้าวันใหม่เริ่มต้นอย่างสดใส สาวน้อยร่างบางในชุดเสื้อเชิ้ตระบายลูกไม้สีครีมตัดกับกระโปรงสีดำยาวระดับเข่า ทำให้มีนารินทร์ดูเป็นสาวหวาน เพิ่มความมั่นใจด้วยการแต่งหน้าแบบบางเบาทำให้หญิงสาวยิ่งดูสดใสมากยิ่งขึ้น

เมื่อสำรวจความเรียบร้อยที่หน้ากระจกแล้ว หญิงสาวจึงคว้ากระเป๋าสะพายใบเก๋โดยไม่ลืมฉวยซองเอกสารที่บรรจุวุฒิการศึกษาสำหรับสมัครงาน เพื่อเดินทางไปยังเป้าหมายของการสมัครงานคือ โรงแรงเดอะแกรนด์เคเจพี หญิงสาวออกมายืนรอรถประจำทางหน้าปากซอย เพราะไม่อยากให้บิดามารดารู้ว่าเธอออกมาหางานทำ ทั้งๆ ที่ทั้งสองก็บอกไว้ว่าให้เธอไม่ต้องรีบร้อน แต่ด้วยความที่หญิงสาวต้องการทดแทนบุญคุณที่ทั้งสองได้ส่งเสียเลี้ยงดูมานับสิบปี จึงทำให้หญิงสาวต้องรีบทดแทนบุญคุณ

 

ผู้บริหารหนุ่มเลือดใหม่ของโรงแรมเดอะแกรนด์เคเจพี ก้าวลงจากรถสปอร์ตแบรนด์หรูจากยุโรปด้วยท่าทีเคร่งขรึมด้วยรูปร่างสูงโปร่งจมูกโด่งคมสัน เพราะเวลาอยู่ในที่ทำงานแล้ว อนาคินจะเป็นหนุ่มที่เอาจริงเอาจังจนพนักงานรู้สึกเกรงขามต่อท่าทีของชายหนุ่ม ร่างสูงสาวเท้ายาวๆ ไปยังลิฟต์ด้านในอาคารเพื่อขึ้นไปยังชั้นที่เป็นห้องทำงานของตน ก่อนที่ชายหนุ่มจะกดปุ่มปิด สาวน้อยหน้าหวานก็รีบกึ่งวิ่งกึ่งเดินมายังลิฟต์ อนาคินจึงกดปุ่มเปิดประตูค้างไว้ให้หญิงสาวก้าวเข้ามาด้านในด้วยท่าทีที่เหนื่อยหอบอยู่ไม่น้อย

“เอ่อชั้นไหนหรือครับคุณ” อนาคินถามหญิงสาวหน้าหวานอย่างสุภาพ

“ชั้นสิบเจ็ดค่ะ ขอบคุณค่ะ”

อนาคินหันมามองหน้าหญิงสาวอีกครั้งอย่างสงสัยว่าเธอเป็นเพื่อนของพนักงานคนใดของเขา หรือว่ามาสมัครงาน เพราะชั้นสิบเจ็ดที่หญิงสาวบอกคือฝ่ายบุคคล

แต่ว่าตอนนี้มีแต่ตำแหน่งแม่ครัวอาหารไทยนี่นาที่เปิดรับ ดูจากผิวพรรณหน้าตาแล้วเธอเหมาะกับงานเลขานุการมากกว่าที่จะต้องไปทำงานในห้องครัวร้อนๆ แบบนั้น อนาคินคิดในใจพลางมองหน้าเนียนใสของหญิงสาวอย่างรู้สึกถูกตาต้องใจยิ่งนัก แม้ว่าการแต่งกายของเธอจะดูเรียบๆ แต่ก็ทำให้เธอดูสวยหวานแบบกุลสตรี ต่างจากผู้หญิงที่เขาได้รู้จักในวงสังคม ที่มักจะล่อตาล่อใจผู้ชายด้วยการแต่งกายอวดเนื้อหนังมังสาหาของแบรนด์เนมมาประดับกายเพื่อเสริมให้ตัวเองดูดี ทั้งที่จริงข้างในล้วนแต่ฟอนเฟะเน่าเหม็น

ติ๊ง

สัญญาณลิฟต์ดังขึ้นเมื่อถึงชั้นสิบเจ็ดที่เป็นเป้าหมายของหญิงสาว มีนารินทร์ยิ้มให้ชายหนุ่มก่อนจะก้าวออกจากลิฟต์ เล่นเอาอนาคินถึงกับหายใจสะดุดกับรอยยิ้มหวานผู้ที่ก้าวพ้นออกไป

หญิงสาวตรงเข้ามายังด้านในฝ่ายบุคคลเพื่อกรอกใบสมัครและรอสัมภาษณ์ ซึ่งใช้เวลาไม่นานก็กรอกใบสมัครและยื่นวุฒิการศึกษาให้กับพนักงาน

“เดี๋ยวคุณนั่งรอสักครู่นะคะ” พนักงานสาวบอกกับมีนารินทร์หลังจากรับเอกสารการสมัครงานของหญิงสาวแล้ว ไม่ถึงสิบห้านาทีพนักงานสาวคนดังกล่าวก็บอกให้มีนารินทร์ขึ้นลิฟต์ไปชั้นยี่สิบเพื่อสัมภาษณ์กับผู้บริหารโดยตรง ทำเอาหญิงสาวถึงกับงุนงงเล็กน้อยแต่เธอก็ไม่ได้คิดอะไร ทำตามที่พนักงานสาวคนนั้นบอกจนเมื่อลิฟต์มาหยุดอยู่ที่ชั้นยี่สิบ ร่างบางก้าวออกจากตัวลิฟต์ด้วยความแปลกใจว่าทำไมชั้นนี้ถึงไม่มีพนักงานเลยสักคน หญิงสาวเดินมาตามทางเดินจนมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องที่มีป้ายปิดอยู่ตรงประตูว่า อนาคิน กิจจานุพงษ์ กรรมการผู้จัดการ

มีนารินทน์หยุดยืนอยู่ตรงหน้าประตูสูดลมหายใจเข้าปอดก่อนจะค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกอย่างรวบรวมสมาธิ เคาะประตูแล้วก้าวเข้าไปในห้องด้วยความมั่นใจ

“ขออนุญาตค่ะ” หญิงสาวพยายามพูดเสียงเรียบเพื่อปกปิดความรู้สึกตื่นเต้นที่มีอยู่ในใจ แม้ว่าเธอจะพยายามเรียกสมาธิก่อนจะก้าวเข้าห้องมาแล้วก็ตาม แต่เมื่อเห็นบุคคลที่อยู่ในห้องมีนารินทร์ก็ถึงกับตกใจ

“คุณ!” มีนารินทร์ร้องอุทาน เมื่อรู้ว่าคนที่สัมภาษณ์เธอคือชายหนุ่มที่เจอกันในลิฟต์

“เชิญนั่งครับคุณมีนารินทร์” อนาคินบอกพร้อมกับผายมือให้หญิงสาวนั่งลงบนเก้าอี้ตามที่ชายหนุ่มบอก

อนาคินเปิดดูประวัติและรายละเอียดของหญิงสาวสลับกับมองใบหน้าเนียนใสอย่างรู้สึกสนใจ จนมีนารินทร์รู้สึกอึดอัดกับความเงียบในสถานการณ์ตอนนี้ เมื่อเห็นท่าทางอึดอัดของสาวน้อยตรงหน้า อนาคินจึงต้องสัมภาษณ์อย่างเป็นพิธีเพื่อไม่ให้เธอรู้สึกผิดปกติ เพราะความจริงเขาตกลงรับหญิงสาวเข้าทำงานตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้เห็นใบสมัคร หรือจะว่ากันอีกทีก็คือเขาถูกชะตาหญิงสาวตั้งแต่เจอกันที่ลิฟต์แล้วด้วยซ้ำไป

“คุณจบคหกรรมศาสตร์สาขาอาหารไทย ก็เลยสนใจตำแหน่งกุ๊กอาหารไทย” ชายหนุ่มถามน้ำเสียงเรียบเพราะไม่อยากให้เธอรู้สึกเกร็งหรือวิตกไปมากกว่านี้

“ใช่ค่ะ” หญิงสาวตอบเพียงสั้นๆ บังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่นด้วยกลัวว่าชายหนุ่มจะรู้ว่าเธอกำลังตื่นเต้น

“ดูจากเกรดเฉลี่ยแล้วถือว่าคุณเรียนดีใช้ได้เลยนะ งั้นผมให้คุณทดลองงานสามเดือนในตำแหน่งผู้ช่วยกุ๊กก่อนก็แล้วกัน เพราะว่าคุณยังไม่มีประสบการณ์ ผ่านช่วงทดลองงานค่อยมาว่ากันอีกที”

“หมายความว่าคุณรับมีนเข้าทำงานอย่างนั้นเหรอคะ” มีนารินทร์ถึงกับยิ้มออกมาในทันทีที่ได้ยินชายหนุ่มพูดเรื่องทดลองงาน

“ใช่ครับ คุณพร้อมเริ่มงานได้เมื่อไหร่ก็แจ้งกับทางฝ่ายบุคคลได้เลยครับ” ชายหนุ่มยืนขึ้นเต็มความสูงก่อนจะยิ้มให้หญิงสาวอย่างอบอุ่นเหมือนเป็นสัญญาณแห่งมิตรภาพ

มีนารินทร์ยกมือไหว้อย่างนอบน้อมเป็นการขอบคุณชายหนุ่มว่าที่เจ้านาย ก่อนจะก้าวออกจากห้องเพื่อแจ้งกับฝ่ายบุคคลว่าเธอพร้อมมาเริ่มงานในอาทิตย์หน้า


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่สนับสนุนผลงานนะคะ นักอ่านคือแรงใจของนักเขียน"

สลิลฉัตร


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha